ଅଯଂ ଗିରିର୍ ଅଯଂ ସ୍ଥାଣୁର୍ ଇତ୍ଯ୍ ଆଡମ୍ବରଵିଭ୍ରମଃ । ମନସୋ ଭାଵନାଦାର୍ଢ୍ଯାଦ୍ ଅସତ୍ ସଦ୍ ଇଵ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ
ଏହି ପାହାଡ଼, ଏହି ଗଛ—ଏସବୁ ଦେଖାଯିବା ଜିନିଷମାନେ କେବଳ ମନର ଭ୍ରମ ଓ ଆଡମ୍ବର; ମନର ଦୃଢ଼ ଭାବନା ଦ୍ୱାରା ଅସତ୍ୟ ଜିନିଷ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟ ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ।
ପ୍ରପଞ୍ଚଚତୁରାରମ୍ଭମ୍ ଅନ୍ତସ୍ ତୁଚ୍ଛମ୍ ଇଦଂ ଜଗତ୍ । ସକାମତୃଷ୍ଣାମନନଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵାନ୍ଯଦ୍ ରାମ ଭାଵଯ
ଏହି ଚାରିପ୍ରକାର ଭାବରେ ବିସ୍ତୃତ ଜଗତ ମନର ଭିତରେ ଖାଲି ଅଛି; ମନର ଆଶା ଓ ତୃଷ୍ଣାକୁ ଛାଡ଼ି, ରାମ, ଅନ୍ୟ କିଛି ଚିନ୍ତା କର।
ଯଥା ସ୍ଵପ୍ନେ ମହାରମ୍ଭୋ ଭ୍ରାନ୍ତିର୍ ଏଵ ନ ଵସ୍ତୁସତ୍ । ଦୀର୍ଘସ୍ଵପ୍ନଂ ତଥୈଵେଦଂ ଵିଦ୍ଧି ଚିତ୍ତୋପକଲ୍ପିତମ୍
ଯେପରି ଶପ୍ନରେ ବଡ଼ କାମ ମାନେ କେବଳ ଭ୍ରମ ଏବଂ ସତ୍ୟ ନୁହେଁ, ସେପରି ଏହି ଦୀର୍ଘ ଶପ୍ନ ମଧ୍ୟ ମନର ଉପଜାଇଥିବା ଏକ ଭ୍ରମ ବୋଲି ଜାଣ।
ଦୃଶ୍ଯମାନମହାଭୋଗଂ ଗୃହ୍ଯମାଣମ୍ ଅଵସ୍ତୁକମ୍ । କୋଶମ୍ ଆଶାଭୁଜଙ୍ଗୀନାଂ ସଂସାରାଡମ୍ବରଂ ତ୍ଯଜ
ଏହି ସଂସାରର ଆଡମ୍ବର, ଯାହା ଦେଖିବାକୁ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦ ଲାଗେ, ଆଶାର ସାପମାନେ ଯେପରି ଏହା ଇଚ୍ଛାର ଧନାଗାର, କିନ୍ତୁ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ କିଛି ମିଳେନାହିଁ—ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିଦେ।
ଅସଦ୍ ଏତଦ୍ ଇତି ଜ୍ଞାତ୍ଵା ମାତ୍ର ଭାଵଂ ନିଵେଶଯ । ଅନୁଧାଵତି କଃ ପ୍ରାଜ୍ଞୋ ଵିଜ୍ଞାଯ ମୃଗତୃଷ୍ଣିକାମ୍
ଏହା ଅସତ୍ୟ ବୋଲି ଜାଣି, ମନକୁ କେବଳ ଜାଗୃତିରେ ରଖ। ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକ କିଏ ମୃଗମରିଚିକାକୁ ଚିହ୍ନିବା ପରେ ତାହାକୁ ଧାଉଛି?
ସ୍ଵସଙ୍କଲ୍ପୋତ୍ଥରୂପାଢ୍ଯାଂ ମନୋରଥମଯୀଂ ସ୍ତ୍ରିଯମ୍ । ଯୋ ଽନୁଗଚ୍ଛତି ମୂଢାତ୍ମା ଦୁଃଖସ୍ଯୈଵ ସ ଭାଜନମ୍
ଯେଉଁ ମଣିଷ ମନର କଳ୍ପନାରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ରୂପରେ ଭରିପୁର୍ଣ୍ଣ ଇଚ୍ଛାମୟା ନାରୀ ପଛରେ ଅନୁସରଣ କରେ, ସେ ମୂଢ଼ ଆତ୍ମା ଦୁଃଖର ପାତ୍ର ହୁଏ।
ଵସ୍ତୁନ୍ଯ୍ ଅସତି ଲୋକୋ ଽଯଂ ଯାତୁ କାମମ୍ ଅଵସ୍ତୁନି । ଯସ୍ ତୁ ଵସ୍ତୁ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଯାତ୍ଯ୍ ଅଵସ୍ତୁ ସ ନଶ୍ଯତି
ଏହି ସଂସାରରେ ଯଦି ସତ୍ୟ ନାହିଁ, ତେବେ ଏହା ଯେଉଁପରି ଚାଲିଯାଉ, ଚାଲିଯାଉ। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁଠି ସତ୍ୟକୁ ଛାଡ଼ି ଅସତ୍ୟ ପଛରେ ଯାଏ, ସେ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।
ମନୋଵ୍ଯାମୋହ ଏଵେଦଂ ରଜ୍ଜ୍ଵାମ୍ ଅହିଭଯଂ ଯଥା । ଭାଵନାମାତ୍ରଵୈଚିତ୍ର୍ଯାଚ୍ ଚିରମ୍ ଆଵର୍ତତେ ଜଗତ୍
ଏହା ମନର ଭ୍ରମ ମାତ୍ର, ଯେପରି ରସି ଉପରେ ସାପ ଦେଖି ଭୟ ହୁଏ। ମନର ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ କଳ୍ପନା ଦ୍ୱାରା ଏହି ସଂସାର ବହୁଦିନ ଚାଲି ଚାଲି ଚାଲିଛି।
ଅସଦଭ୍ଯୁଦିତୈର୍ ଭାଵୈର୍ ଜଲାନ୍ତଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଚଞ୍ଚଲୈଃ । ଵଞ୍ଚ୍ଯତେ ବାଲ ଏଵେହ ନ ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞୋ ଭଵାଦୃଶଃ
ଏଠାରେ ଅସତ୍ୟ ଭାବରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଯେଉଁ ଅବସ୍ଥା, ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ଚଞ୍ଚଳ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି, ତାହାରେ କେବଳ ଶିଶୁମାନେ ଠକାଯାନ୍ତି; ତୁମ୍ଭଳି ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞ ବ୍ୟକ୍ତି ଏହି ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ନାହାନ୍ତି।
ଯ ଇମଂ ଗୁଣସଙ୍ଘାତଂ ଭାଵଯନ୍ ସୁଖମ୍ ଈହତେ । ପ୍ରମାର୍ଷ୍ଟି ସ ଜଡୋ ଜାଡ୍ଯଂ ଵହ୍ନାଵ୍ ଅପ୍ପ୍ରତିବିମ୍ବିତେ
ଯିଏ ଏହି ଗୁଣମାନଙ୍କ ଏକାଠିକୁ ଭାବି ସୁଖ ଆଶା କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ମୂର୍ଖ; ଯେପରି ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ନ ଦେଖି ଧୂଳି ପୋଛିବା ଅର୍ଥହୀନ।
ଅସଦ୍ ଏଵେଦମ୍ ଆଭୋଗି ଦୃଶ୍ଯତେ ଦୃଶ୍ଯପଞ୍ଜରମ୍ । ମନୋମନନନିର୍ମାଣଂ ହୃଦଯେ ନଗରଂ ଯଥା
ଏହି ଭୋଗ ନିଶ୍ଚୟ ଅସତ୍ୟ; ଦୃଶ୍ୟମାନ ଆକୃତି ମାନେ ଏକ ଖଞ୍ଜର ପରି ଦେଖାଯାଏ, ମନ ଓ ଚିନ୍ତାର ନିର୍ମାଣ, ହୃଦୟ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ସହର ପରି।
ଇଦଂ ଚିତ୍ତେଚ୍ଛଯୋଦେତି ଲୀଯତେ ଚ ତଦିଚ୍ଛଯା । ମିଥ୍ଯୈଵ ଦୃଶ୍ଯତେ ସ୍ଫାରଂ ଗନ୍ଧର୍ଵନଗରଂ ଯଥା
ଏହି ସବୁ ମନର ଇଚ୍ଛାରେ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ ଓ ସେଇ ଇଚ୍ଛାରେ ଶାନ୍ତ ହୁଏ; ଏହା ଏକ ବଡ଼ ମିଥ୍ୟା ଭ୍ରମ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ, ଯେପରି ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କ ନଗର ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ।
ରାମ ନଷ୍ଟେ ଜଗତ୍ଯ୍ ଅସ୍ମିନ୍ ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅପି ନଶ୍ଯତି । ଯୁକ୍ତେ ଽପି ଚ ଜଗତ୍ଯ୍ ଅସ୍ମିନ୍ ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅପି ଯୁଜ୍ଯତେ
ହେ ରାମ, ଏହି ସଂସାର ନଷ୍ଟ ହେଲେ କିଛି ନଷ୍ଟ ହୁଏନି; ଏହି ସଂସାର ରହିଲେ ମଧ୍ୟ କିଛି ଥିବା ନାହିଁ।
ମନଃପ୍ରକଲ୍ପିତେ ଭଗ୍ନେ ହୃଦି ଵିସ୍ତୀର୍ଣପତ୍ତନେ । ଵୃଦ୍ଧିଂ ଵୋପଗତେ ବ୍ରୂହି କିଂ ଵୃଦ୍ଧଂ କସ୍ଯ କିଂ କ୍ଷତଂ
ମନେ ଯେପରି କଳ୍ପନା କରାଯାଇଥିବା ଏହି ବଡ଼ ନଗର ହୃଦୟରେ ଭଙ୍ଗ ହେଲେ, କିଏ କହିପାରିବ—କଣ ବଢ଼ିଲା, କାହା ପାଇଁ, କିଏ କଣ ହାରାଇଲା?
କ୍ରୀଡାର୍ଥେନ ଯଥୋଦେତି ବାଲାନାଂ ହୃଦି ପତ୍ତନମ୍ । ମନସା ତଦ୍ଵଦ୍ ଏଵେଦମ୍ ଉଦେତ୍ଯ୍ ଅଵିରତଂ ଜଗତ୍
ଯେପରି ଛୁଆଁମାନେ ଖେଳିବା ପାଇଁ ହୃଦୟରେ ଏକ ନଗର ଉପଜାଇଥାନ୍ତି, ସେପରି ଏହି ସଂସାର ମଧ୍ୟ ମନରେ ଅବିରତ ଉପଜି ଚାଲିଥାଏ।
ନ କିଞ୍ଚିତ୍ କସ୍ଯଚିନ୍ ନଷ୍ଟମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଜାଲଜଲେ ଯଥା । ଭ୍ରଷ୍ଟେ ନଷ୍ଟେ ତଥୈଵାସ୍ମିନ୍ ସଂସାରେ ଵିଭଵୋତ୍ଥିତେ
ଯେପରି ଜାଦୁକରଙ୍କ ଭ୍ରମର ଜଳରେ କିଛି ମଧ୍ୟ କାହାରି ହାରାଯାଏ ନାହିଁ, ସେପରି ଏହି ସଂସାରରେ ଉତ୍ଥାନ ଓ ପତନ ହେଲେ ବା ଏହା ନଷ୍ଟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ କାହାରି କିଛି ହାରାଯାଏ ନାହିଁ।
ଯଦ୍ ଅସତ୍ ତଦ୍ ଅସତ୍ ସ୍ଯାଚ୍ ଚେତ୍ ତତ୍ କିଂ କସ୍ଯ କିଲ କ୍ଷତମ୍ । ଅତୋ ହର୍ଷଵିଷାଦାଭ୍ଯାଂ ସଂସାରୋ ନାମ ନାସ୍ପଦମ୍
ଯଦି ଯାହା ଅସତ୍ୟ, ସେଠାରେ ସତ୍ୟର କିଛି ନାହିଁ, ତେବେ କାହାର କ'ଣ କ୍ଷତି ହେବ? ଏହି କାରଣରୁ, ଏହି ଯେଉଁ ସଂସାର ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସେଠି ଖୁସି ବା ଦୁଃଖ ପାଇଁ କୌଣସି ସଠିକ୍ ଆଧାର ନାହିଁ।
ଅସଦ୍ ଏଵ ଯଦ୍ ଅତ୍ଯନ୍ତଂ ତସ୍ମିନ୍ କିଂ ନାମ ନଶ୍ଯତି । ନାଶାଭାଵେ ହି ଦୁଃଖସ୍ଯ କଃ ପ୍ରସଙ୍ଗୋ ମହାମତେ
ଯଦି କିଛି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସତ୍ୟ, ତେବେ ସେଠାରେ କ'ଣ ନଷ୍ଟ ହେବ? ଯେଉଁଠାରେ ନଷ୍ଟ ନାହିଁ, ସେଠି ଦୁଃଖର କୌଣସି ସମ୍ଭାବନା କେମିତି ହେବ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ?
ସଦ୍ ଏଵ ଵା ଯଦ୍ ଅତ୍ଯନ୍ତଂ ତସ୍ଯ କିଂ ନାମ ନଶ୍ଯତି । ବ୍ରହ୍ମୈଵେଦଂ ଜଗତ୍ ସର୍ଵଂ ସୁଖଦୁଃଖେ କିମ୍ ଉତ୍ଥିତେ
ଯଦି କିଛି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସତ୍ୟ, ତେବେ ସେଠାରୁ କ'ଣ ନଷ୍ଟ ହେବ? ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ବ୍ରହ୍ମ ହିଁ, ତେବେ ଖୁସି ବା ଦୁଃଖ କାହିଁକି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବ?
ସର୍ଵତ୍ରାସତ୍ଯଭୂତେ ଽସ୍ମିନ୍ ପ୍ରପଞ୍ଚୈକାନ୍ତକାରିଣି । ସଂସାରେ କିମ୍ ଉପାଦେଯଂ ପ୍ରାଜ୍ଞୋ ଯଦ୍ ଅଭିଵାଞ୍ଛତୁ
ଏହି ସଂସାରଟି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭ୍ରମ ଏବଂ ସବୁଠାରେ ଅନ୍ତ ନେଇ ଆସେ, ଏମିତି ଦୁନିଆରେ ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକେ କଣ ଆଶା କରିବେ କିମ୍ବା କଣ ଗ୍ରହଣ କରିବେ?
ସର୍ଵତ୍ର ସତ୍ଯଭୂତେ ଽସ୍ମିନ୍ ବ୍ରହ୍ମତତ୍ତ୍ଵମଯେ ଽପି ଚ । କିଂ ସ୍ଯାତ୍ ତ୍ରିଭୁଵନେ ହେଯଂ ପ୍ରାଜ୍ଞାଃ ପରିହରନ୍ତୁ ଯତ୍
ଏହି ସଂସାରଟି ଯଦି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସତ୍ୟ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମତତ୍ତ୍ୱରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଥିବା ସତ୍ୟ ମଧ୍ୟ, ତେବେ ତିନି ଲୋକରେ ଜ୍ଞାନୀମାନେ କଣକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍?
ଅସତ୍ ସଦ୍ ଵା ଜଗଜ୍ ଜ୍ଞସ୍ଯ ତେନାସୌ ସୁଖଦୁଃଖଯୋଃ । ଅଗମ୍ଯ ଏଵ ମୂର୍ଖସ୍ ତୁ ତୃତୀଯାଂଶେନ ଦୁଃଖିତଃ
ଏହି ସଂସାର ଅସତ୍ୟ କିମ୍ବା ସତ୍ୟ ଯେଉଁହେଉ, ଜ୍ଞାନୀ ପାଇଁ ଏହା ସୁଖ ଦୁଃଖ ଉପରେ ନୁହେଁ; କିନ୍ତୁ ମୂର୍ଖ ଲୋକେ ଅଧୂରା ବୁଝିବା ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖିତ ହୁଅନ୍ତି।
ଆଦାଵ୍ ଅନ୍ତେ ଽପି ଯନ୍ ନାସ୍ତି ଵର୍ତମାନେ ଽପି ସନ୍ ନ ତତ୍ । ଯୋ ଽଭିଵାଞ୍ଛତ୍ଯ୍ ଅସଦ୍ ରାମ ତସ୍ଯାସତ୍ତୈଵ ଶିଷ୍ଯତେ
ଯେଉଁଥିଲା ଆରମ୍ଭରେ ନଥିଲା, ଶେଷରେ ମଧ୍ୟ ନଥିବା, ଏବଂ ବର୍ତ୍ତମାନରେ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟରେ ନଥିବା, ଏମିତି ଅସତ୍ୟକୁ ଯିଏ ଆଶା କରେ, ହେ ରାମ, ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ କେବଳ ଅସତ୍ତା ରହିଯାଏ।
ଆଦାଵ୍ ଅନ୍ତେ ଚ ଯତ୍ ସତ୍ଯଂ ଵର୍ତମାନେ ସଦ୍ ଏଵ ତତ୍ । ଯସ୍ଯ ସର୍ଵଂ ସଦ୍ ଏଵ ସ୍ଯାତ୍ ତସ୍ଯ ସତ୍ତୈଵ ଶିଷ୍ଯତେ
ଆରମ୍ଭରେ ଓ ଶେଷରେ ଯାହା ସତ୍ୟ, ବର୍ତ୍ତମାନରେ ମଧ୍ୟ ଯାହା ଏକେବାରେ ଥିବା, ଯାହାଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁ କିଛି ସତ୍ୟ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ, ସେଠାରେ କେବଳ ଅସଲି ଅସ୍ତିତ୍ୱଟିଏ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ।
ଅସତ୍ଯଭୂତଂ ତୋଯାନ୍ତଶ୍ ଚନ୍ଦ୍ରଵ୍ଯୋମଲତାଦିକମ୍ । ବାଲା ଏଵାଭିଵାଞ୍ଛନ୍ତି ମନୋମୋହାଯ ନୋତ୍ତମାଃ
ପାଣିରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବିତ ଚନ୍ଦ୍ରମା କିମ୍ବା ଆକାଶରେ ଫୁଲ ଭଳି ଅସତ୍ୟ ଜିନିଷକୁ କେବଳ ଶିଶୁମାନେ ଆଶା କରନ୍ତି; ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଏମିତି ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ, କାରଣ ଏହି ଇଚ୍ଛାମାନେ ମନକୁ ମାତ୍ର ଭ୍ରମିତ କରେ।
ବାଲୋ ହି ଵିତତାକାରୈର୍ ଵସ୍ତୁରିକ୍ତୈଃ ପ୍ରଯୋଜନୈଃ । ସନ୍ତୋଷମ୍ ଏତ୍ଯ୍ ଅନନ୍ତାଯ ଦୁଃଖାଯ ନ ସୁଖାଯ ତୁ
ଶିଶୁମାନେ ନାନା ଆକୃତି ଓ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟର ଜିନିଷରୁ ଯେତେବେଳେ ସନ୍ତୋଷ ଖୋଜନ୍ତି, ସେମାନେ ଅନନ୍ତ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ନ୍ତି, ସୁଖ ପାଆନ୍ତି ନାହିଁ।
ତସ୍ମାନ୍ ମା ଭଵ ବାଲସ୍ ତ୍ଵଂ ରାମ ରାଜୀଵଲୋଚନ । ଅନିତ୍ଯତାମ୍ ଇହାଲୋକ୍ଯ ନିତ୍ଯମ୍ ଆଶ୍ରଯ ସୁସ୍ଥିରମ୍
ତେଣୁ ରାମ, କମଳନୟନ, ତୁମେ ଶିଶୁ ଭାବରେ ରୁହନି; ଏଠାରେ ଅସ୍ଥାୟୀତ୍ୱକୁ ଦେଖି, ସଦା ଦୃଢ଼ ଓ ଅଟୁଟ ଜିନିଷକୁ ଆଶ୍ରୟ କର।
ଅସଦ୍ ଇଦମ୍ ଅଖିଲଂ ମଯା ସମେତଂ ତ୍ଵ୍ ଇତି ଵିଗଣଯ୍ଯ ଵିଷାଦିତାସ୍ତୁ ମା ତେ । ସଦ୍ ଇହ ହି ସକଲଂ ମଯା ସମେତଂ ତ୍ଵ୍ ଇତି ଚ ଵିଲୋକ୍ଯ ଵିଷାଦିତାସ୍ତୁ ମା ତେ
ତୁମେ ଏହିପରି ଭାବିବାକୁ ଦିଅନି—‘ଏ ସବୁ ଅସତ୍ୟ ଓ ମୁଁ ଏହା ସହିତ ଏକତା ହୋଇଛି’ ବୋଲି ଦୁଃଖିତ ହେବାକୁ ଦିଅନି। ଏହିପରି ମଧ୍ୟ ଭାବିବାକୁ ଦିଅନି—‘ଏ ସବୁ ସତ୍ୟ ଓ ମୁଁ ଏହା ସହିତ ଏକତା ହୋଇଛି’ ବୋଲି ଦୁଃଖିତ ହେବାକୁ ଦିଅନି।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଵତ୍ଯ୍ ଅଥ ମୁନୌ ଦିଵସୋ ଜଗାମ ସାଯନ୍ତନାଯ ଵିଧଯେ ଽସ୍ତମ୍ ଇନୋ ଜଗାମ । ସ୍ନାତୁଂ ସଭା କୃତନମସ୍କରଣା ଜଗାମ ଶ୍ଯାମାକ୍ଷଯେ ରଵିକରୈଶ୍ ଚ ସହାଜଗାମ
ଏପରି କହିବା ପରେ ମୁନିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦିନ ଧୀରେ ଧୀରେ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳକୁ ଯାଇ ରାତି ପାଇଁ ଅସ୍ତମିତ ହେଲା। ସେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ, ସଭାରେ ନମସ୍କାର କରିବାକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ସହିତ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହେଲେ।
ନଷ୍ଟେ ଧନେ ଽଥ ଦାରାଦୌ ଶୋକସ୍ଯାଵସରୋ ଽତ୍ର କଃ । ଇନ୍ଦ୍ରଜାଲେ କ୍ଷଣାଦ୍ ଦୃଷ୍ଟେ ନଷ୍ଟେ କା ପରିଦେଵନା
ଧନ ବା ସ୍ତ୍ରୀ ହରାଇଗଲେ କଣ ଦୁଃଖ କରିବାର ଅବସର ଅଛି? ଏକ ମାୟା ଦେଖି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ, ତାହା ପାଇଁ କଣ ଶୋକ କରିବାକୁ ହେବ?