ଵାସନାଃ କଲ୍ପଯନ୍ ସୋ ଽପି ଯାତ୍ଯ୍ ଅହଙ୍କାରତାଂ ପୁନଃ । ଅହଙ୍କାରୋ ଵିନିର୍ଣୀତା କାଲିକୀ ବୁଦ୍ଧିର୍ ଉଚ୍ଯତେ
ସେ ମଧ୍ୟ ବାସନା ଗଢ଼ି, ପୁଣିଥରେ ଅହଂକାରର ଅବସ୍ଥାକୁ ନେଇଥାଏ; ଏହି ଅହଂକାର ନିଶ୍ଚିତ ହେଲେ, ସେହିକୁ କାଳସହିତ ବୁଦ୍ଧି ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ବୁଦ୍ଧିସ୍ ସଙ୍କଲ୍ପକଲିତା ପ୍ରଯାତା ମନନାସ୍ପଦମ୍ । ମନୋ ଘନଵିକଲ୍ପଂ ତୁ ଗଚ୍ଛତୀନ୍ଦ୍ରିଯତାଂ ଶନୈଃ
ବୁଦ୍ଧି ଯେତେବେଳେ ଇଚ୍ଛା ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ ହୁଏ, ସେଥିରେ ଚିନ୍ତା ଦେଖାଯାଏ; କିନ୍ତୁ ମନ ଯେଉଁଠି ଅନେକ ପ୍ରକାର ଭାବନା ଭରିଥାଏ, ତାହା ଦୀରେ-ଦୀରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ଗୁଣ ନେଇଥାଏ।
ପାଣିପାଦମଯଂ ଦେହମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ଵିଦୁର୍ ବୁଧାଃ । ଦେହୋ ଽସୌ ଜାଯତେ ଲୋକେ ମ୍ରିଯତେ ଽପି ଚ ଜୀଵତି
ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ଜାଣନ୍ତି ଯେ, ଏହି ଶରୀର ହାତ ଓ ପାଦ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ; ଏହି ଦେହ ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ, ତଥାପି ଏହା ବଞ୍ଚି ରହେ।
ଏଵଂ ଜୀଵୋ ହି ସଙ୍କଲ୍ପୋ ଵାସନାରଜ୍ଜୁଵେଷ୍ଟିତଃ । ଦୁଃଖଜାଲପରୀତାତ୍ମା କ୍ରମାଦ୍ ଆଯାତି ଚିତ୍ତତାମ୍
ଏଭଳି, ଜୀବ ମାନେ ଇଚ୍ଛାର ରୂପ, ଯାହା ଆଗ୍ରହର ଦୃଢ଼ ରଶିରେ ବନ୍ଧା; ଦୁଃଖର ଜାଲରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ସେ କ୍ରମେ ମନର ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।
କ୍ରମେଣ ପାକଵଶତଃ ଫଲମ୍ ଏତି ଯଥାନ୍ଯତାମ୍ । ଅଵସ୍ଥଯୈଵ ନାକୃତ୍ଯା ଜୀଵୋ ମଲଵଶାତ୍ ତଥା
ଯେପରି ଫଳ ପକ୍କା ହେବା ସହ ଦୀରେ-ଦୀରେ ଅନ୍ୟ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଁଚେ, ସେପରି ଜୀବ ମଧ୍ୟ ମଳର ପ୍ରଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, ଅବସ୍ଥା ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟ ଅବସ୍ଥାକୁ ଯାଏ।
ଜୀଵୋ ଽହଙ୍କାରତାଂ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅହଙ୍କାରଶ୍ ଚ ବୁଦ୍ଧିତାମ୍ । ସଙ୍କଲ୍ପଜାଲଵଲିତା ମନସ୍ତାଂ ବୁଦ୍ଧିର୍ ଆଗତା
ଜୀବ ଆତ୍ମା ଆହଂକାର ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ, ଏହି ଆହଂକାର ପୁନି ବୁଦ୍ଧିର ରୂପ ନେଇଥାଏ । ବୁଦ୍ଧି ଯେତେବେଳେ ଅନେକ ଭାବନାର ଜାଲରେ ଆବୃତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ସେ ମନର ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଯାଏ ।
ମନୋ ହି ସଙ୍କଲ୍ପମଯଂ ସଂସ୍ଥାଗ୍ରହଣତତ୍ପରମ୍ । ପ୍ରତିଯୋଗିଵ୍ଯଵଚ୍ଛିନ୍ନଂ ପ୍ରାପ୍ତମ୍ ଅନ୍ଯୈର୍ ଅପୀହିତୈଃ
ମନ ହେଉଛି ଭାବନାରୁ ଗଠିତ, ଏହା ସଦା ରୂପକୁ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ । ଏହା ପ୍ରତିପକ୍ଷ ଦ୍ୱାରା ସୀମିତ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଯାହା ଥୋପିଦିଅନ୍ତି, ତାହାରେ ପ୍ରଭାବିତ ହୁଏ ।
ଇଚ୍ଛାଦ୍ଯାଶ୍ ଶକ୍ତଯୋ ମତ୍ତାଂ ଗାଵୋ ଵୃଷମ୍ ଇଵୋନ୍ମଦମ୍ । ଅନୁଧାଵନ୍ତି ଦୋଷାଯ ସରିତସ୍ ସାଗରଂ ଯଥା
ଇଚ୍ଛା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶକ୍ତିମାନ୍ୟେ, ଯେପରି ଗାଈମାନେ ଏକ ବଳଦ ପଛରେ ଚାଲିଯାନ୍ତି କିମ୍ବା ନଦୀମାନେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେପରି ମଦମସ୍ତ ମନକୁ ଦୋଷ ପାଇଁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି ।
ଇତିଶକ୍ତିମଯଂ ଚେତୋ ଘନାହଙ୍କାରତାଂ ଗତମ୍ । କୋଶକାରକ୍ରିମିକଵଦ୍ ଇଚ୍ଛଯା ଯାତି ବନ୍ଧନମ୍
ଏଭଳି ଶକ୍ତିମୟ ଚିତ୍ତ, ଘନ ଆହଂକାରରେ ପରିଣତ ହୋଇ, ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଦ୍ୱାରା ନିଜେ ବନ୍ଧିଯାଏ, ଯେପରି ରେଶମ କୀଟ ନିଜ ତାନା ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧିଯାଏ ।
ସ୍ଵସଙ୍କଲ୍ପାନୁସନ୍ଧାନାତ୍ ପାଶୈର୍ ଆଵଲଯଦ୍ ଵପୁଃ । କଷ୍ଟମ୍ ଅସ୍ମି ସ୍ଵଯଂ ବଦ୍ଧମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଆର୍ତ୍ଯା ପରିତପ୍ଯତେ
ନିଜର ଭାବନାକୁ ପୁନିପୁନି ଅନୁସରି, ଏହା ନିଜେ ଦେହକୁ ପାଶରେ ବାନ୍ଧି ଦିଏ; ଏହିପରି ଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, 'ହାୟ, ମୁଁ ବନ୍ଧି ହୋଇଗଲି!' ବୋଲି ଦୁଃଖ କରେ।
ବଦ୍ଧମ୍ ଅସ୍ମୀତି କଲଯଦ୍ ଵିଦ୍ଯାତତ୍ତ୍ଵଂ ଜହଚ୍ ଛନୈଃ । ଅଵିଦ୍ଯାଂ ଜନଯତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ ଜଗଜ୍ଜଙ୍ଗଲରାକ୍ଷସୀମ୍
‘ମୁଁ ବନ୍ଧି’ ବୋଲି ଭାବି, ଏହା ଦୀରେ-ଦୀରେ ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନକୁ ଛାଡ଼ି ଦିଏ; ଏବଂ ମନରେ ଅଜ୍ଞାନକୁ ଜନ୍ମ ଦିଏ, ଯାହା ଏହି ସଂସାରର ଜଙ୍ଗଲରେ ରାକ୍ଷସୀ ପରି ଘୁରିବା।
ସ୍ଵସଙ୍କଲ୍ପିତତନ୍ମାତ୍ରଜାଲାଭ୍ଯନ୍ତରଵର୍ତି ଚ । ପରାଂ ଵିଵଶତାମ୍ ଏତି ଶୃଙ୍ଖଲାବଦ୍ଧସିଂହଵତ୍
ନିଜେ ଭାବିଥିବା ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱର ଜାଲରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ରହି, ଏହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସହାୟତାରେ ପଡ଼ିଯାଏ, ଯେପରି ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ବନ୍ଧା ସିଂହ।
ଵିଚିତ୍ରକାର୍ଯକର୍ତୃତ୍ଵମ୍ ଆହରଦ୍ ଵାସନାଵଶାତ୍ । ସ୍ଵେଚ୍ଛାମାତ୍ରାନୁରଚିତା ଦଶାଶ୍ ଚାନୁପତନ୍ ନଵାଃ
ପୂର୍ବ ଆଶା ଓ ଭାବନାର ପ୍ରଭାବରେ, ଏହା ବିଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟର କର୍ତ୍ତା ଭାବକୁ ଗ୍ରହଣ କରେ; ଏବଂ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ନୂତନ ଅବସ୍ଥାମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତି।
କ୍ଵଚିନ୍ ମନଃ କ୍ଵଚିଦ୍ ବୁଦ୍ଧିଃ କ୍ଵଚିଜ୍ ଜ୍ଞାନଂ କ୍ଵଚିତ୍ କ୍ରିଯା । କ୍ଵଚିଦ୍ ଏତଦ୍ ଅହଙ୍କାରଃ କ୍ଵଚିତ୍ ପୁର୍ଯଷ୍ଟକଂ ସ୍ମୃତମ୍
କେବେ ଏହାକୁ ମନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, କେବେ ବୁଦ୍ଧି, କେବେ ଜ୍ଞାନ, କେବେ କାର୍ଯ୍ୟ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। କେବେ ଏହାକୁ ଅହଂକାର ବୋଲି କୁହନ୍ତି, ଆଉ କେବେ ଏହାକୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହ ବୋଲି ମନେ କରାଯାଏ।
କ୍ଵଚିତ୍ ପ୍ରକୃତିର୍ ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଂ କ୍ଵଚିନ୍ ମାଯେତି କଲ୍ପିତମ୍ । କ୍ଵଚିନ୍ ମନ ଇତି ପ୍ରୋକ୍ତଂ କ୍ଵଚିତ୍ କର୍ମେତି ସଂସ୍ଥିତମ୍
କେବେ ଏହାକୁ ପ୍ରକୃତି ବୋଲି କୁହାଯାଏ, କେବେ ମାୟା ବୋଲି ଭାବାଯାଏ। କେବେ ମନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, କେବେ କର୍ମ ବୋଲି ଥାଏ।
କ୍ଵଚିଦ୍ ବନ୍ଧ ଇତି ଖ୍ଯାତଂ କ୍ଵଚିଚ୍ ଚିତ୍ତମ୍ ଇତି ସ୍ଫୁଟମ୍ । ପ୍ରୋକ୍ତଂ କ୍ଵଚିଦ୍ ଅଵିଦ୍ଯେତି କ୍ଵଚିଦ୍ ଇଚ୍ଛେତି ସଙ୍ଗତମ୍
କେବେ ଏହାକୁ ବନ୍ଧନ ବୋଲି ଜଣାଯାଏ, କେବେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଚିତ୍ତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। କେବେ ଅଜ୍ଞାନ ବୋଲି କୁହନ୍ତି, କେବେ ଇଚ୍ଛା ସହିତ ଜଡିତ ବୋଲି ମନେ କରାଯାଏ।
ତଦ୍ ଏତଦ୍ ଆବଦ୍ଧମ୍ ଇହ ଚିତ୍ତଂ ରାଘଵ ଦୁଃଖିତମ୍ । ତୃଷ୍ଣାଶୋକସମାଵିଷ୍ଟଂ ରୋଗାଯତନମ୍ ଆତୁରମ୍
ହେ ରାଘବ, ଏହି ଚିତ୍ତ ଏଠାରେ ବନ୍ଧା ହୋଇଛି, ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ। ଏହା ତୃଷ୍ଣା ଓ ଶୋକରେ ଆବୃତ, ରୋଗର ଆଶ୍ରୟ ଏବଂ ସଦା ଦୁଃଖିତ।
ଜରାମରଣମୋହାର୍ତଂ ଭଵଭାଵନଯା ହତମ୍ । ଈହିତାନୀହିତୈର୍ ଗ୍ରସ୍ତମ୍ ଅଵିଦ୍ଯାରାଗରଞ୍ଜିତମ୍
ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ମୃତ୍ୟୁର ଭ୍ରମରେ ପୀଡିତ, ସଂସାର ଭାବନାରେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ହରାଇଛି, କରାଯାଇଥିବା ଓ ନ କରାଯାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ, ଅଜ୍ଞାନର ଅନ୍ଧକାର ଗୁହାର ରଙ୍ଗରେ ଦୂଷିତ ହୋଇଯାଇଛି ।
ଇଚ୍ଛାସଙ୍କୁଚିତାକାରଂ କର୍ମଵୃକ୍ଷନଵାଙ୍କୁରମ୍ । ସୁଵିସ୍ମୃତୋତ୍ପତ୍ତିପଦଂ କଲ୍ପିତାନର୍ଥକଲ୍ପନମ୍
ଇଚ୍ଛାରେ ସଙ୍କୁଚିତ ଆକୃତି, କର୍ମର ଗଛର ତରୁଣ ଅଂକୁର, ଜନ୍ମର ମୂଳ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୁଲିଯାଇଛି, ନିଜେ ନିଜେ କଳ୍ପିତ ଦୁଃଖ ତିଆରି କରୁଛି ।
କୋଶକାରଵଦ୍ ଆବଦ୍ଧଂ କୋଶକାରପଦଂ ଗତମ୍ । ତନ୍ମାତ୍ରଵୃନ୍ଦାଵଯଵମ୍ ଅନନ୍ତନରକାତପମ୍
ଗୋଟିଏ କୋଶ କାରିଗର ଭଳି ବାନ୍ଧାଯାଇଛି, କୋଶ କାରିଗରର ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଛି, ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱମାନଙ୍କର ଗଠନ, ଅନେକ ନରକର ତାପରେ ପୋଡ଼ିଯାଉଛି ।
ଅଦୃଶ୍ଯମ୍ ଅପି ଶୈଲେନ୍ଦ୍ରସମଭାରଭରାଵହମ୍ । ଜରାମରଣଶାଖାଢ୍ଯଂ ସଂସାରଵିଷଦୁର୍ଦ୍ରୁମମ୍
ଦୃଶ୍ୟ ନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ସମାନ ଭାର ବହୁଛି, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ମୃତ୍ୟୁର ଶାଖାରେ ଶୋଭିତ, ସଂସାରର ବିଷାକ୍ତ ଓ ଭୟଙ୍କର ଗଛ ।
ଇମଂ ସଂସାରମ୍ ଅଖିଲମ୍ ଆଶାପାଶଵିଧାଯକମ୍ । ଦଧଦ୍ ଅନ୍ତଃ ଫଲୈର୍ ହୀନଂ ଵଟଧାନା ଵଟଂ ଯଥା
ଏହି ସମସ୍ତ ସଂସାରଟି, ଆଶାର ଜଞ୍ଜିରେ ପକାଇ ରଖିଛି, ଭିତରେ କୌଣସି ଫଳ ନଥିବା, ଏକ ବଟବୃକ୍ଷ ଗୁଡିକର ମନ୍ଦା ମନ୍ଦା ବିଜ ଭଳି ଅନ୍ତର୍ଗତ ଶୂନ୍ୟତାକୁ ଧାରଣ କରିଛି।
ଚିନ୍ତାନଲଶିଖାଦଗ୍ଧଂ କୋପାଜଗରଚର୍ଵିତମ୍ । କାମାବ୍ଧିକଲ୍ଲୋଲହତଂ ଵିସ୍ମୃତାତ୍ମପିତାମହମ୍
ଚିନ୍ତାର ଅଗ୍ନିଶିଖାରେ ପୁଡ଼ିଯାଇଛି, କ୍ରୋଧର ସାପରେ ଚିବାଯାଇଛି, କାମନାର ସମୁଦ୍ର ତରଙ୍ଗରେ ଆଘାତ ପାଇଛି, ନିଜ ମୂଳ ଓ ଉତ୍ସକୁ ଭୁଲିଯାଇଛି।
ମୃଗଂ ଯୂଥାଦ୍ ଇଵ ଭ୍ରଷ୍ଟଂ ଶୋକୋପହତଚେତନମ୍ । ପତଙ୍ଗକମ୍ ଇଵୋଜ୍ଜ୍ଵାଲେ ଦଗ୍ଧଂ ଵିଷଯପାଵକେ
ଏକ ମୃଗ ଯେପରି ଦଳରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇ ଦୁଃଖରେ ମନ ହରାଇଥାଏ, ଏହିପରି; ଏକ ପତଙ୍ଗ ଯେପରି ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ିଯାଏ, ସେପରି ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗର ଅଗ୍ନିରେ ଦଗ୍ଧ ହେଉଛି।
ଛିନ୍ନମୂଲମ୍ ଇଵାମ୍ଭୋଜଂ ପରମାଂ ମ୍ଲାନିମ୍ ଆଗତମ୍ । ଛିନ୍ନାଶମ୍ ଆତ୍ମନସ୍ ସ୍ଥାନାଦ୍ ଵିଦେଶାସଙ୍ଗଦୁସ୍ସ୍ଥିତମ୍
ମୂଳ କଟା ହେବା ପରେ ଯେପରି ପଦ୍ମ ଶୁଷ୍କ ଓ ମ୍ଲାନ ହୋଇଯାଏ, ସେପରି ଆଶା କଟାଯିବା ପରେ, ନିଜ ଜାଗାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇ, ଅଜଣା ଦେଶରେ ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛି।
ଵିଷଯାହିଷୁ ମଧ୍ଯସ୍ଥଂ ମିତ୍ରରୂପେଷୁ ଶତ୍ରୁଷୁ । ଦଶାଖଦାସ୍ଵ୍ ଅନନ୍ତାସୁ ଲୁଠିତଂ ସଙ୍କଟାସ୍ଵ୍ ଅତି
ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସୁଖର ମଧ୍ୟରେ, କେହି ମିତ୍ର ଭାବେ କେହି ଶତ୍ରୁ ଭାବେ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି, ଅନେକ ପରିସ୍ଥିତିରେ ଏପଟେ ସେପଟେ ହେବା, ଏବଂ ଦୁଃଖଦ ଅବସ୍ଥାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭାବେ ଉଲଟାପାଲଟି ହେଉଛି।
ଦୁଃଖେ ନିପତିତଂ ଘୋରେ ଵିହଗଂ ଵାଗୁରେ ଯଥା । ଆବଦ୍ଧାସ୍ଥଂ ଜଗଜ୍ଜାଲେ ଶୂନ୍ଯେ ଗନ୍ଧର୍ଵପତ୍ତନେ
ଭୟଙ୍କର ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଯିବା, ଯେପରି ଏକ ପକ୍ଷୀ ଫାନ୍ଦରେ ଧରାପଡ଼ିଥାଏ; ଏହି ସଂସାର ଜାଲରେ ବନ୍ଧାଯିବା, ଏବଂ ଗନ୍ଧର୍ବ ନଗରର ଶୂନ୍ୟତାରେ ଅନୁଭବ କରିବା।
ଉହ୍ଯମାନମ୍ ଅନର୍ଥାବ୍ଧୌ ମନୋ ଵିଷଯଵିଦ୍ରୁତମ୍ । ଉଦ୍ଧରାମରସଙ୍କାଶ ମାତଙ୍ଗମ୍ ଇଵ କର୍ଦମାତ୍
ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସୁଖ ଦ୍ୱାରା ଚଞ୍ଚଳ ହୋଇଥିବା ମନ, ଅନର୍ଥର ସାଗରରେ ଭାସୁଛି; ରାମ, ଅମୃତର ଶକ୍ତିଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ କାଦୁରୁ ହାତୀ ଉଠାଇବା ପରି ଉଠାଅ।
ବଲୀଵର୍ଦଵଦ୍ ଆମଗ୍ନଂ ମନୋ ମନନପଲ୍ଵଲେ । ଆଲୂନଶୀର୍ଣାଵଯଵଂ ବଲାଦ୍ ରାମ ସମୁଦ୍ଧର
ବଳିଅଠର ପରି ମନ ଚିନ୍ତାର କାଦରେ ଡୁବିଯାଇଛି, ତାହାର ଅଙ୍ଗ ଅନେକ ଦୁଃଖରେ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ; ରାମ, ଶକ୍ତି ଦେଇ ଏହାକୁ ଉଠାଅ।
ଶୁଭାଶୁଭପ୍ରସରପରାହତାକୃତୌ ଜ୍ଵଲଜ୍ଜରାମରଣଵିଷାଦମୂର୍ଛିତେ । ଦଯେହ ନ ସ୍ଵମନସି ଯସ୍ଯ ଜାଯତେ ନରାକୃତିସ୍ ସ ଜଗତି ରାମ ରାକ୍ଷସଃ
ହେ ରାମ, ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କର ମନ ଶୁଭ ଓ ଅଶୁଭ ଘଟଣାରେ, ବୟସ୍କ ହେବା, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଦୁଃଖର ଜ୍ୱାଳାରେ ଦଗ୍ଧ ହେଲେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ଦୟା ଉପଜାଏ ନାହିଁ, ସେମାନେ ଏହି ସଂସାରରେ ମାନବ ଆକୃତିରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏକ ରାକ୍ଷସ ଅଟୁଟ।