ଯଦ୍ ଇଦଂ ଦୃଶ୍ଯତାଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ମନୋମାତ୍ରଵିଜୃମ୍ଭିତମ୍ । ସତ୍ ତଦ୍ ବ୍ରହ୍ମେତି ଯସ୍ଯାନ୍ତର୍ ନିଶ୍ଚଯସ୍ ସୋ ଽପି ମୋକ୍ଷଭାକ୍
ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଯେଉଁଟି କେବଳ ମନର ଖେଳ ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଛି, ଯଦି କାହାର ମନରେ ଏହା ସତ୍ୟ, ଏହା ବ୍ରହ୍ମ ବୋଲି ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ ରହିଛି, ସେଉଁଠିଏ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତିକୁ ପାଏ।
ଚଲାଚଲା ତୃତୀଯା ଯା ଦୃଷ୍ଟିର୍ ଆବଦ୍ଧଭାଵନା । ସା ସମଗ୍ରଜଗଦ୍ଭୂତଖଗବନ୍ଧନଵାଗୁରା
ଯେଉଁ ତୃତୀୟ ଦୃଷ୍ଟି ଚଳାଅଚଳ ଭାବରେ ଅଟୁଟ କଳ୍ପନାରେ ବନ୍ଧିଥାଏ, ସେହି ଦୃଷ୍ଟି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ଏକ ଜାଲରେ ପକାଇ ଧରିଥିବା ଫାନ୍ଦ ଭଳି ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱକୁ ବନ୍ଧି ରଖିଥାଏ।
ଯସ୍ ସ୍ଵପ୍ନଭ୍ରମଵଦ୍ ଭ୍ରାନ୍ତମ୍ ଅସତ୍ ସଦ୍ ଵୈକନିଶ୍ଚଯଃ । ଜଗତ୍ ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅସକ୍ତାତ୍ମା ନ ସ ଦୁଃଖେ ନିମଜ୍ଜତି
ଯିଏ ନିରଲିପ୍ତ ମନରେ ଏହି ସଂସାରକୁ ସ୍ୱପ୍ନ ଭ୍ରମ ଭଳି ଅନିଶ୍ଚିତ, ସତ୍ୟ ଓ ଅସତ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖେ, ସେ କେବେ ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଯାଏ ନାହିଁ।
ଯସ୍ଯେମାସ୍ ସ୍ଵସ୍ଵରୂପାସୁ ଭାଵନାସ୍ଵ୍ ଆତ୍ମଭାଵନାଃ । ଅସ୍ଵରୂପସ୍ଵରୂପସ୍ଯ ତସ୍ଯାଵିଦ୍ଯୈଵ ଵିଦ୍ଯତେ
ଯାହାର ଆତ୍ମଭାବନା ଏହି ବିଭିନ୍ନ କଳ୍ପିତ ରୂପରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯେଉଁଠାରେ ସତ୍ୟ ଓ ଅସତ୍ୟ ରୂପ ମିଶିଯାଏ, ସେଠାରେ କେବଳ ଅଜ୍ଞାନ ରହିଯାଏ।
ଵିକାରିତାଦଯୋ ଦୋଷା ନ କେଚନ ମହାତ୍ମନି । ପରମାତ୍ମନି ଵିଦ୍ଯନ୍ତେ ପଯସୀଵେହ ପାଂସଵଃ
ପରିବର୍ତ୍ତନ ଭଳି ଯେଉଁ ଦୋଷଗୁଡ଼ିକ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ ମହାତ୍ମା ଏବଂ ପରମାତ୍ମାରେ କେବେ ରହିନଥାଏ; ଯେପରି ଶୁଦ୍ଧ ପାଣିରେ ଧୂଳି ରହିପାରେ ନାହିଁ।
ଭାଵନା ଶବ୍ଦଶବ୍ଦାର୍ଥରଞ୍ଜନେଯଂ ଜଗଦ୍ଗତା । ଵ୍ଯଵହାରାର୍ଥମ୍ ଉତ୍ପନ୍ନା ଵ୍ଯତିରିକ୍ତା ନ ଚାତ୍ମନଃ
ଏହି କଳ୍ପନା, ଯାହା ଶବ୍ଦ ଓ ତାହାର ଅର୍ଥ ଦ୍ୱାରା ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱକୁ ରଙ୍ଗାଇଥାଏ, ସେଠି ଲୋକେ ଦୈନିକ କାମକାଜ ପାଇଁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥାଏ, ଏହା ଆତ୍ମାରୁ ଅଲଗା କିଛି ନୁହେଁ।
ଅନେନ ଵ୍ଯଵହାରେଣ ଵିନୈତାଶ୍ ଶାସ୍ତ୍ରଦୃଷ୍ଟଯଃ । ସଂସ୍ଥିତିଂ ନାଧିଗଚ୍ଛନ୍ତି ପଟା ଇଵ ଵିତନ୍ତଵଃ
ଏହି ଦୈନିକ ବ୍ୟବହାର ବିନା, ଶାସ୍ତ୍ରର ଦୃଷ୍ଟିଗୁଡ଼ିକ ଦୃଢ଼ ହୋଇପାରେନି, ଯେପରି ତାନା ବିନା କପଡ଼ାର ସୁତାଗୁଡ଼ିକ ଏକଠା ରହିପାରେନି।
ଉହ୍ଯମାନୋ ହ୍ଯ୍ ଅଵିଦ୍ଯାଧ୍ଵନ୍ଯ୍ ଆତ୍ମା ନେହୋପଲଭ୍ଯତେ । ଆତ୍ମଜ୍ଞାନାଦ୍ ଋତେ ତଚ୍ ଚ ଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥାତ୍ ସମଵାପ୍ଯତେ
ଅଜ୍ଞାନର ପଥରେ ଭ୍ରମଣ କରିଲେ ଆତ୍ମାକୁ ଏଠାରେ ମିଳେନାହିଁ; ଆତ୍ମାକୁ କେବଳ ନିଜ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ କରାଯାଏ, ଏହି ଜ୍ଞାନ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥରୁ ମିଳେ।
ଅଵିଦ୍ଯାସରିତଃ ପାରମ୍ ଆତ୍ମଲାଭାଦ୍ ଋତେ କିଲ । ରାମ ନାସାଦ୍ଯତେ ତଦ୍ ଧି ପଦମ୍ ଅକ୍ଷଯମ୍ ଅଚ୍ଯୁତମ୍
ହେ ରାମ, ଆତ୍ମାକୁ ପାଇବା ଛାଡ଼ି ଅଜ୍ଞାନର ନଦୀର ପାରକୁ ପହଞ୍ଚିହେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; କାରଣ, ସେଇ ଅବସ୍ଥା ଅକ୍ଷୟ ଓ ଅଚଳ।
ଯତଃ କୁତଶ୍ଚିଜ୍ ଜାତେଯମ୍ ଅଵିଦ୍ଯା ଭ୍ରମଦାଯିନୀ । ନୂନଂ ସ୍ଥିତିମ୍ ଉପାଯାତା ସମାଚ୍ଛାଦ୍ଯ ପଦଂ ସ୍ଥିତା
ଏହି ଅଜ୍ଞାନ କେଉଁଠୁ କିମ୍ବା କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ଯାହା ଭ୍ରମ ଦେଇଥାଏ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଏହା ଆସି ଆମ ପ୍ରକୃତ ସ୍ଥିତିକୁ ଢାକି ରହିଛି ଏବଂ ଏହି ଭାବେ ଏହା ଅବସ୍ଥିତ ଅଛି।
କୁତୋ ଜାତେଯମ୍ ଇତି ତେ ରାମ ମାସ୍ତୁ ଵିଚାରଣା । ଇମାଂ କଥମ୍ ଅହଂ ହନ୍ମୀତ୍ଯ୍ ଏଷା ତେ ଽସ୍ତୁ ଵିଚାରଣା
ହେ ରାମ, ଏହି ଅଜ୍ଞାନ କେଉଁଠୁ ଆସିଛି ବୋଲି ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ନୁହେଁ; ବରଂ, ଏହାକୁ କିପରି ନଷ୍ଟ କରିବି, ଏହା ଉପରେ ତୁମର ଚିନ୍ତା ହେଉ।
ଅସ୍ତଙ୍ଗତାଯାଂ କ୍ଷୀଣାଯାମ୍ ଅସ୍ଯାଂ ଜ୍ଞାସ୍ଯସି ରାଘଵ । ଯତ ଏଷା ଯଥା ଚୈଷା ଯଥା ନଷ୍ଟେତ୍ଯ୍ ଅଖଣ୍ଡିତମ୍
ହେ ରାଘବ, ଯେତେବେଳେ ଏହି ଅଜ୍ଞାନ ଶାନ୍ତ ହେବ ଏବଂ ଦୂର ହେବ, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଜାଣିପାରିବ—ଏହା କେଉଁଠୁ ଆସିଥିଲା, କଣ ଥିଲା ଏବଂ କିପରି ନଷ୍ଟ ହେଲା।
ଵସ୍ତୁତଃ ଖଲୁ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଷା ଵିଭାତ୍ଯ୍ ଏଵାନଵେକ୍ଷିତା । ଅସତୋ ଭ୍ରାନ୍ତିଭାତସ୍ଯ ରୂପଂ ଜାନାତି କଃ କୁତଃ
ପ୍ରକୃତରେ ଏହି ଅଜ୍ଞାନ କିଛି ନୁହେଁ; ଦେଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ ଏହା ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ। ଅସତ୍ୟ ଭ୍ରମର ଆକାର କିଏ ଏବଂ କେଉଁଠୁ ଜାଣିପାରିବ?
ଜାତେଯଂ ପ୍ରୌଢିମ୍ ଆପନ୍ନା ଦୋଷାଯୈଵାତତାକୃତିଃ । ବଲାତ୍ ପ୍ରଣାଶଯିତ୍ଵୈନାଂ ପରିଜ୍ଞାସ୍ଯସି ଵୈ ତତଃ
ଏହା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଯାଇଛି, ଏହାର ରୂପ କେବଳ କ୍ଷତି କରିବା ପାଇଁ। ତୁମେ ଏହାକୁ ଜୋରଦାର ଭାବରେ ନଷ୍ଟ କରିଦେଲେ, ତାପରେ ସତ୍ୟରେ ବୁଝିପାରିବ।
ଅପି ଶୂରା ଅପି ପ୍ରାଜ୍ଞାସ୍ ତେ ନ ସନ୍ତି ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ । ଅଵିଦ୍ଯଯା ଯେ ପୁରୁଷା ନ ନାମ ଵିଵଶୀକୃତାଃ
ତିନି ଜଗତରେ ଯେଉଁମାନେ ସାହସୀ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ଅଜ୍ଞାନରେ ଅସହାୟ ହୋଇଯାନ୍ତି, ତେବେ ସେମାନେ ପ୍ରକୃତରେ ସାହସୀ କିମ୍ବା ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ନୁହଁନ୍ତି।
ତଦ୍ ଅସ୍ଯାଂ ରୋଗଶାଲାଯାଂ ଯତ୍ନଂ କୁରୁ ଚିକିତ୍ସନେ । ଯଥୈଷା ଜନ୍ମଦୁଃଖେନ ନ ଭୂଯସ୍ ତ୍ଵାଂ ନିଯୋକ୍ଷ୍ଯତି
ଏହି ରୋଗ ଶାଳାରେ ଚିକିତ୍ସା ପାଇଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚେଷ୍ଟା କର, ଯେପରି ଏହି (ଅଜ୍ଞାନ) ତୁମକୁ ପୁଣି ଜନ୍ମର ଦୁଃଖରେ ନ ପକାଇ।
ସର୍ଵାପଦାମ୍ ଏକସଖୀମ୍ ଅଜ୍ଞାନତରୁମଞ୍ଜରୀମ୍ । ଅନର୍ଥସାର୍ଥଜନନୀମ୍ ଅଵିଦ୍ଯାମ୍ ଅଲମ୍ ଉଦ୍ଧର
ସମସ୍ତ ଅପଦର ଏକମାତ୍ର ସଙ୍ଗୀ, ଅଜ୍ଞାନ ଗଛର ଫୁଲ, ଦୁଃଖର ଦଳକୁ ଜନ୍ମ ଦେଉଥିବା ମାଆ—ଏହି ଅବିଦ୍ୟାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଉଖିଁ ଫେଙ୍ଗ।
ଭଯଵିଷାଦଦୁରାଧିଵିପତ୍ପ୍ରଦାଂ ହୃଦଯମୋହମହାପଟଲାକୁଲାମ୍ । ଭୃଶମ୍ ଅପାସ୍ଯ କୁଦୃଷ୍ଟିମ୍ ଇମାଂ ବଲାଦ୍ ଭଵ ଭଵାର୍ଣଵପାରମ୍ ଉପାଗତଃ
ଭୟ, ବିଷ, ଅସହ୍ୟ ଦୁଃଖ ଓ ବିପଦ ଆଣିଥିବା, ହୃଦୟକୁ ମୋହର ଘନ ଅନ୍ଧାରରେ ଢାକିଦେଉଥିବା ଏହି ଭ୍ରାନ୍ତ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଜୋରଦାର ଭାବେ ଛାଡ଼ିଦେ। ତେବେ ତୁମେ ଏହି ସଂସାର ସମୁଦ୍ରର ପାରକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିବ।
କୁପିତସ୍ଯାସତୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅସ୍ଯ ପ୍ରେକ୍ଷାମାତ୍ରଵିନାଶିନଃ । ଅଵିଦ୍ଯାଵିତତଵ୍ଯାଧେର୍ ଔଷଧଂ ଶୃଣୁ ରାଘଵ
ହେ ରାଘବ, ଏହି ଅଜ୍ଞାନର ରୋଗ ବହୁତ ଚାଲିଥିବା ଓ ଦୁର୍ଲଭ ଭାବେ ସୁସ୍ଥ ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ମିଥ୍ୟା ଓ କ୍ରୁଧିତ ମନକୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ଦେଖିଲେ ଏହା ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ଏହାର ଔଷଧ କଣ, ତାହା ଶୁଣ।
ଯାଂ ତାଂ କଥଯିତୁଂ ଜାତିଂ ରାମ ରାଜସସାତ୍ତ୍ଵିକୀମ୍ । ମନୋଵୀର୍ଯଵିଚାରାର୍ଥଂ ପ୍ରସ୍ତୁତୋ ଽସ୍ମୀତି ତାଂ ଶୃଣୁ
ହେ ରାମ, ମୁଁ ଏବେ ମନର ଶକ୍ତିକୁ ବୁଝିବା ପାଇଁ ଯେଉଁ ସତ୍ତ୍ୱଗୁଣୀ ସ୍ୱଭାବ ବିଷୟରେ କହିବାକୁ ଯୋଜନା କରିଛି, ସେଥିରେ ତୁମେ ଶୁଣ।
ଯତ୍ ତଦ୍ ଅସ୍ତ୍ଯ୍ ଅମୃତଂ ବ୍ରହ୍ମ ସର୍ଵଵ୍ଯାପି ନିରାମଯମ୍ । ଚିଦାଭାସମ୍ ଅନନ୍ତାଖ୍ଯମ୍ ଅନାଦି ଵିଗତଭ୍ରମମ୍
ଯାହା ଅମୃତ, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପିଥିବା, ଦୁଃଖରହିତ, ଚେତନାର ପ୍ରତିବିମ୍ବ, ଅନନ୍ତ ନାମରେ ପରିଚିତ, ଆଦିହୀନ ଓ ଭ୍ରମ ନଥିବା—ସେହି ବ୍ରହ୍ମ ଅଛି।
ଚିତ୍ସ୍ପନ୍ଦଵପୁଷସ୍ ତସ୍ଯ ସ୍ପନ୍ଦଃ କସ୍ମାଚ୍ଚିଦ୍ ଏଵ ହି । ପ୍ରଦେଶାଦ୍ ଘନତାମ୍ ଏତି ସୋମ୍ଯାବ୍ଧେଶ୍ ଚଲନାଦ୍ ଇଵ
ଚେତନାର ଚଳନ ଯେଉଁଥିରେ ରହିଛି, ସେହି ଚଳନ କିଛି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସ୍ଥାନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯେପରି ଶିତଳ ଚନ୍ଦ୍ରସାଗରର ତରଙ୍ଗ ଚଳିଲେ ତାହାର ଜଳ ଉତ୍ତଳ ହୁଏ।
ଅନ୍ତର୍ ଅବ୍ଧେର୍ ଜଲଂ ଯଦ୍ଵତ୍ ସ୍ପନ୍ଦାତ୍ ସ୍ତମ୍ଭଵଦ୍ ଈହତେ । ସର୍ଵଶକ୍ତି ତଥୈକତ୍ର ଗଚ୍ଛତି ସ୍ପନ୍ଦଶକ୍ତିତାମ୍
ଯେପରି ସାଗର ଭିତରର ଜଳ ତରଙ୍ଗରେ ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇ ଦୃଢ଼ ହେବା ପରି ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଏକ ସ୍ଥାନରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଚଳନ ଶକ୍ତିର ରୂପ ନେଇଥାଏ।
ଆତ୍ମନ୍ଯ୍ ଏଵାତ୍ମନା ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଯଥା ସରତି ମାରୁତଃ । ତଥେହାତ୍ମାତ୍ମଶକ୍ତ୍ଯୈଵ ସ୍ଵାତ୍ମନ୍ଯ୍ ଏଵୈତି ଲୋଲତାମ୍
ଯେପରି ପବନ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ଚଳିଥାଏ, ସେପରି ଏଠି ଆତ୍ମା ନିଜର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ଚଞ୍ଚଳ ହୁଏ।
ସ୍ଵଶିଖାସ୍ପନ୍ଦଶକ୍ତ୍ଯୈଵ ଦୀପସ୍ ସୋମ୍ଯୋ ଯଥୋଚ୍ଚତାମ୍ । ଏତି ତଦ୍ଵଦ୍ ଅସାଵ୍ ଆତ୍ମା ତତ୍ ସ୍ଵେ ଵପୁଷି ଵଲ୍ଗତି
ଯେପରି ଦୀପ ନିଜ ଶିଖାର ଶକ୍ତିରେ ଉଚ୍ଚତାକୁ ପହଞ୍ଚିଯାଏ, ସେପରି ଆତ୍ମା ମଧ୍ୟ ନିଜ ରୂପରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ।
ଜଲାନ୍ତରେ ଽମ୍ବୁଧେର୍ ଯଦ୍ଵଲ୍ ଲସଦ୍ ଵାରି କ୍ଵଚିଚ୍ ଚଲମ୍ । ସର୍ଵଶକ୍ତିଵପୁଷ୍ଯ୍ ଏଵ ତଥା ସ୍ପନ୍ଦୋ ଵିଲାସଵାନ୍
ଯେପରି ଏକ ମହାସାଗର ଭିତରେ କେବେ କେବେ ପାଣି ଚମକେ, କେବେ କେବେ ହଲେଇ ଚାଲିଥାଏ, ସେପରି ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ଦେହରେ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଓ ଚଞ୍ଚଳତା ସହିତ ଏହି କମ୍ପନ ଦେଖାଯାଏ।
ଯଥୋଲ୍ଲସତି ଭାଚକ୍ରୈର୍ ଦ୍ରଵତ୍କାଞ୍ଚନସାଗରଃ । ତଥାତ୍ମନି ପରିସ୍ପନ୍ଦୈସ୍ ସ୍ଫୁରତ୍ଯ୍ ଅଚ୍ଛୈଶ୍ ଚିଦର୍ଣଵଃ
ଯେପରି ତେଲିଗଲା ସୁନାର ସାଗର ଆଲୋକର ଚକ୍ରରେ ଚମକେ, ସେପରି ଆତ୍ମାର ଚେତନାର ସାଗର ଶୁଦ୍ଧ କମ୍ପନରେ ଜଗମଗାଏ।
ଲକ୍ଷ୍ଯତେ ମୌକ୍ତିକସ୍ପନ୍ଦୋ ଯଥା ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଦୃଶା ଦୃଶଃ । ତଥୋଦେତି ଲସଦ୍ରୂପା ସ୍ଵଶକ୍ତିର୍ ବ୍ରହ୍ମଣଶ୍ ଚିତଃ
ଯେପରି ଆକାଶରେ ମୁକ୍ତାର ଚଳନ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ଦେଖିହେବାକୁ ମିଳେ, ସେପରି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ନିଜ ଶକ୍ତି ଚେତନାରୁ ଚମକୁଥିବା ରୂପରେ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ।
କିଞ୍ଚିତ୍କ୍ଷୁଭିତରୂପା ସା ଚିଚ୍ଛକ୍ତିଶ୍ ଚିନ୍ମହାର୍ଣଵେ । ତନ୍ମଯ୍ଯ୍ ଏଵ ସ୍ଫୁରତ୍ଯ୍ ଅଚ୍ଛା ତତ୍ରୈଵୋର୍ମିର୍ ଇଵାର୍ଣଵେ
ସେଇ ଚେତନାର ଶକ୍ତି କିଛି ହଳଚଳ ହେଲେ, ଚେତନାର ବଡ଼ ସାଗରରେ ଏକଦମ ଶୁଦ୍ଧ ଭାବରେ ଚମକେ, ଯେପରି ସାଗର ମଧ୍ୟରେ ତାହାର ନିଜ ତରଙ୍ଗ ଉଠେ।
ଆତ୍ମନୋ ଽଵ୍ଯତିରିକ୍ତୈଵ ଵ୍ଯତିରିକ୍ତେଵ ତିଷ୍ଠତି । ଆଲୋକଶ୍ରୀର୍ ଇଵାଲୋକକୋଟରେ ଘନତାଂ ଗତା
ଆତ୍ମାରୁ ଅଲଗା ନୁହେଁ, ତଥାପି ଅଲଗା ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ; ଯେପରି ଆଲୋକର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଆଲୋକର ଗଭୀରତାରେ ଘନ ହୋଇ ରହିଥାଏ, ସେପରି।