ଅଵିଦ୍ଯଯୈଵୋତ୍ତମଯା ସ୍ଵାତ୍ମନାଶୋଦ୍ଯମୋତ୍କଯା । ଵିଦ୍ଯା ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯତେ ରାମ ସର୍ଵଦୋଷାତିହାରିଣୀ
ହେ ରାମ, ସ୍ୱୟଂବିନାଶ ପ୍ରବୃତ୍ତିକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରୁଥିବା ସର୍ବୋତ୍ତମ ଅଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଜ୍ଞାନ ଲଭ୍ୟ ହୁଏ—ଏହି ଜ୍ଞାନ ସମସ୍ତ ଦୋଷକୁ ଦୂର କରେ।
ଶାମ୍ଯତି ହ୍ଯ୍ ଅସ୍ତ୍ରମ୍ ଅସ୍ତ୍ରେଣ ମଲେନ କ୍ଷାଲ୍ଯତେ ମଲମ୍ । ଶମଂ ଵିଷଂ ଵିଷେଣୈତି ରିପୁଣା ହନ୍ଯତେ ରିପୁଃ
ଏକ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଅନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶାନ୍ତ କରାଯାଏ, ମଳକୁ ମଳ ଦ୍ୱାରା ଧୋଇ ଦିଆଯାଏ, ବିଷକୁ ବିଷ ଦ୍ୱାରା ଶାନ୍ତ କରାଯାଏ, ଶତ୍ରୁକୁ ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ମାରାଯାଏ।
ଈଦୃଶୀ ଭୂତମାଯେଯଂ ଯା ସ୍ଵନାଶେନ ହର୍ଷଦା । ନ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ ସ୍ଵଭାଵୋ ଽସ୍ଯାଃ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯମାଣୈଵ ନଶ୍ଯତି
ଏହି ପ୍ରକୃତିର ମାୟା ଏଭଳି—ଏହା ସ୍ୱୟଂ ବିନାଶ ହେଲେ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛି; ଏହାର ସ୍ୱଭାବ ଦେଖିହେବାକୁ ଯିବା ସାଥିରେ, ଏହା ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଏ।
ଵିଵେକମ୍ ଆଚ୍ଛାଦଯତି ଜଗନ୍ତି ଜନଯତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ନ ଚ ଵିଜ୍ଞାଯତେ କୈଷା ପଶ୍ଯାଶ୍ଚର୍ଯମ୍ ଇଦଂ ମହତ୍
ଏହି ମାୟା ବିବେକକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଢାକି ଦିଏ ଏବଂ ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ, କିନ୍ତୁ ଏହାକୁ କେହି ଜାଣିପାରେ ନାହିଁ—ଦେଖ, କେତେ ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ!
ଅପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯମାଣା ସ୍ଫୁରତି ପ୍ରେକ୍ଷିତା ତୁ ଵିନଶ୍ଯତି । ମାଯେଯମ୍ ଅପରିଜ୍ଞାଯମାନରୂପୈଵ ଵଲ୍ଗତି
ଏହା ଦୃଷ୍ଟିରେ ନ ପଡ଼ିଲେ ଚଳିତ ହୁଏ, ଦେଖିଲେ ମାତ୍ର ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଏ। ଏହି ମାୟା, ଯାହାର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ କେହି ବୁଝିପାରେ ନାହିଁ, ସେ ଏଭଳି ନାଚିଯାଏ।
ଅହୋ ନୁ ଖଲୁ ଚିତ୍ରେଯଂ ମାଯା ସଂସାରବନ୍ଧନୀ । ଅସତ୍ଯୈଵାତିସତ୍ଯେଵ ପ୍ରାଜ୍ଞାନ୍ ଅପି ହିନସ୍ତି ଯା
ହେଉ, ଏହି ମାୟା କେତେ ଅଦ୍ଭୁତ! ଏହା ସଂସାରକୁ ବାନ୍ଧି ରଖେ। ସତ୍ୟ ନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସତ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ ଏବଂ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ହାନି କରେ।
ଅତ୍ଯଭିନ୍ନେ ପଦେ ତସ୍ମିଂସ୍ ତନ୍ଵାନା ଭେଦମ୍ ଆତତମ୍ । ସଂସାରମାଯା ଵିଜ୍ଞାତା ଯେନାସୌ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ
ଯିଏ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ପଦରେ ଭେଦ ଦେଖାଏ, ସେଠି ଏହି ସଂସାର ମାୟାକୁ ଯିଏ ବୁଝିପାରେ, ସେଉଁଠି ସେଇ ପରମ ପୁରୁଷ।
ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଷା ପରମାର୍ଥେନେତ୍ଯ୍ ଏଵମ୍ଭାଵନଯେଦ୍ଧଯା । ଜ୍ଞୋ ଭୂତ୍ଵା ଜ୍ଞେଯସମ୍ପ୍ରାପ୍ତ୍ଯା ଜ୍ଞାସ୍ଯସ୍ଯ୍ ଅସ୍ଯାସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଆଶଯମ୍
ଏହା ସତ୍ୟରେ ଅଛି ନାହିଁ ବୋଲି ଦୃଢ଼ ଭାବନା କରି, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଜ୍ଞାନୀ ହେବା ସହିତ ଜେଉଁ ଜିନିଷ ଜାଣିବାକୁ ଥିଲା ସେଉଁଠାରେ ପହଞ୍ଚିବ, ତେବେ ଏହି ମାୟାର ମୂଳ ଅର୍ଥକୁ ବୁଝିପାରିବ।
ଯାଵତ୍ ତୁ ନ ପ୍ରବୁଦ୍ଧସ୍ ତ୍ଵଂ ତାଵନ୍ ମଦ୍ଵଚସୈଵ ତେ । ନିଶ୍ଚଯୋ ଭଵତୂଦ୍ଦାମୋ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅଵିଦ୍ଯେତି ନିଶ୍ଚଲଃ
କିନ୍ତୁ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ସଚେତନ ହେଉନାହାଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋର କଥା ଅନୁସାରେ ତୁମର ନିଶ୍ଚୟ ଦୃଢ଼ ଓ ଅଡ଼ିଗ ରୁହୁ, ଯେ 'ଅଜ୍ଞାନ ନାହିଁ'।
ଯଦ୍ ଇଦଂ ଦୃଶ୍ଯତାଂ ଯାତଂ ମାନସଂ ମନନଂ ମହତ୍ । ଅସତ୍ ତଦ୍ ଇତି ଯସ୍ଯାନ୍ତର୍ ନିଶ୍ଚଯୋ ମୋକ୍ଷଭାଗ୍ ଅସୌ
ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଯେଉଁ ମହାନ ମନସିକ ଚିନ୍ତାର ଫଳ ଭାବେ ଦେଖାଯାଉଛି, ଯଦି କାହାର ମନରେ ଏହା ଅସତ୍ୟ ବୋଲି ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ ରହିଛି, ସେ ମୁକ୍ତିକୁ ପାଏ।
ଯଦ୍ ଇଦଂ ଦୃଶ୍ଯତାଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ମନୋମାତ୍ରଵିଜୃମ୍ଭିତମ୍ । ସତ୍ ତଦ୍ ବ୍ରହ୍ମେତି ଯସ୍ଯାନ୍ତର୍ ନିଶ୍ଚଯସ୍ ସୋ ଽପି ମୋକ୍ଷଭାକ୍
ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଯେଉଁଟି କେବଳ ମନର ଖେଳ ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଛି, ଯଦି କାହାର ମନରେ ଏହା ସତ୍ୟ, ଏହା ବ୍ରହ୍ମ ବୋଲି ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ ରହିଛି, ସେଉଁଠିଏ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତିକୁ ପାଏ।
ଚଲାଚଲା ତୃତୀଯା ଯା ଦୃଷ୍ଟିର୍ ଆବଦ୍ଧଭାଵନା । ସା ସମଗ୍ରଜଗଦ୍ଭୂତଖଗବନ୍ଧନଵାଗୁରା
ଯେଉଁ ତୃତୀୟ ଦୃଷ୍ଟି ଚଳାଅଚଳ ଭାବରେ ଅଟୁଟ କଳ୍ପନାରେ ବନ୍ଧିଥାଏ, ସେହି ଦୃଷ୍ଟି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ଏକ ଜାଲରେ ପକାଇ ଧରିଥିବା ଫାନ୍ଦ ଭଳି ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱକୁ ବନ୍ଧି ରଖିଥାଏ।
ଯସ୍ ସ୍ଵପ୍ନଭ୍ରମଵଦ୍ ଭ୍ରାନ୍ତମ୍ ଅସତ୍ ସଦ୍ ଵୈକନିଶ୍ଚଯଃ । ଜଗତ୍ ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅସକ୍ତାତ୍ମା ନ ସ ଦୁଃଖେ ନିମଜ୍ଜତି
ଯିଏ ନିରଲିପ୍ତ ମନରେ ଏହି ସଂସାରକୁ ସ୍ୱପ୍ନ ଭ୍ରମ ଭଳି ଅନିଶ୍ଚିତ, ସତ୍ୟ ଓ ଅସତ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖେ, ସେ କେବେ ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଯାଏ ନାହିଁ।
ଯସ୍ଯେମାସ୍ ସ୍ଵସ୍ଵରୂପାସୁ ଭାଵନାସ୍ଵ୍ ଆତ୍ମଭାଵନାଃ । ଅସ୍ଵରୂପସ୍ଵରୂପସ୍ଯ ତସ୍ଯାଵିଦ୍ଯୈଵ ଵିଦ୍ଯତେ
ଯାହାର ଆତ୍ମଭାବନା ଏହି ବିଭିନ୍ନ କଳ୍ପିତ ରୂପରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯେଉଁଠାରେ ସତ୍ୟ ଓ ଅସତ୍ୟ ରୂପ ମିଶିଯାଏ, ସେଠାରେ କେବଳ ଅଜ୍ଞାନ ରହିଯାଏ।
ଵିକାରିତାଦଯୋ ଦୋଷା ନ କେଚନ ମହାତ୍ମନି । ପରମାତ୍ମନି ଵିଦ୍ଯନ୍ତେ ପଯସୀଵେହ ପାଂସଵଃ
ପରିବର୍ତ୍ତନ ଭଳି ଯେଉଁ ଦୋଷଗୁଡ଼ିକ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ ମହାତ୍ମା ଏବଂ ପରମାତ୍ମାରେ କେବେ ରହିନଥାଏ; ଯେପରି ଶୁଦ୍ଧ ପାଣିରେ ଧୂଳି ରହିପାରେ ନାହିଁ।
ଭାଵନା ଶବ୍ଦଶବ୍ଦାର୍ଥରଞ୍ଜନେଯଂ ଜଗଦ୍ଗତା । ଵ୍ଯଵହାରାର୍ଥମ୍ ଉତ୍ପନ୍ନା ଵ୍ଯତିରିକ୍ତା ନ ଚାତ୍ମନଃ
ଏହି କଳ୍ପନା, ଯାହା ଶବ୍ଦ ଓ ତାହାର ଅର୍ଥ ଦ୍ୱାରା ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱକୁ ରଙ୍ଗାଇଥାଏ, ସେଠି ଲୋକେ ଦୈନିକ କାମକାଜ ପାଇଁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥାଏ, ଏହା ଆତ୍ମାରୁ ଅଲଗା କିଛି ନୁହେଁ।
ଅନେନ ଵ୍ଯଵହାରେଣ ଵିନୈତାଶ୍ ଶାସ୍ତ୍ରଦୃଷ୍ଟଯଃ । ସଂସ୍ଥିତିଂ ନାଧିଗଚ୍ଛନ୍ତି ପଟା ଇଵ ଵିତନ୍ତଵଃ
ଏହି ଦୈନିକ ବ୍ୟବହାର ବିନା, ଶାସ୍ତ୍ରର ଦୃଷ୍ଟିଗୁଡ଼ିକ ଦୃଢ଼ ହୋଇପାରେନି, ଯେପରି ତାନା ବିନା କପଡ଼ାର ସୁତାଗୁଡ଼ିକ ଏକଠା ରହିପାରେନି।
ଉହ୍ଯମାନୋ ହ୍ଯ୍ ଅଵିଦ୍ଯାଧ୍ଵନ୍ଯ୍ ଆତ୍ମା ନେହୋପଲଭ୍ଯତେ । ଆତ୍ମଜ୍ଞାନାଦ୍ ଋତେ ତଚ୍ ଚ ଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥାତ୍ ସମଵାପ୍ଯତେ
ଅଜ୍ଞାନର ପଥରେ ଭ୍ରମଣ କରିଲେ ଆତ୍ମାକୁ ଏଠାରେ ମିଳେନାହିଁ; ଆତ୍ମାକୁ କେବଳ ନିଜ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ କରାଯାଏ, ଏହି ଜ୍ଞାନ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥରୁ ମିଳେ।
ଅଵିଦ୍ଯାସରିତଃ ପାରମ୍ ଆତ୍ମଲାଭାଦ୍ ଋତେ କିଲ । ରାମ ନାସାଦ୍ଯତେ ତଦ୍ ଧି ପଦମ୍ ଅକ୍ଷଯମ୍ ଅଚ୍ଯୁତମ୍
ହେ ରାମ, ଆତ୍ମାକୁ ପାଇବା ଛାଡ଼ି ଅଜ୍ଞାନର ନଦୀର ପାରକୁ ପହଞ୍ଚିହେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; କାରଣ, ସେଇ ଅବସ୍ଥା ଅକ୍ଷୟ ଓ ଅଚଳ।
ଯତଃ କୁତଶ୍ଚିଜ୍ ଜାତେଯମ୍ ଅଵିଦ୍ଯା ଭ୍ରମଦାଯିନୀ । ନୂନଂ ସ୍ଥିତିମ୍ ଉପାଯାତା ସମାଚ୍ଛାଦ୍ଯ ପଦଂ ସ୍ଥିତା
ଏହି ଅଜ୍ଞାନ କେଉଁଠୁ କିମ୍ବା କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ଯାହା ଭ୍ରମ ଦେଇଥାଏ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଏହା ଆସି ଆମ ପ୍ରକୃତ ସ୍ଥିତିକୁ ଢାକି ରହିଛି ଏବଂ ଏହି ଭାବେ ଏହା ଅବସ୍ଥିତ ଅଛି।
କୁତୋ ଜାତେଯମ୍ ଇତି ତେ ରାମ ମାସ୍ତୁ ଵିଚାରଣା । ଇମାଂ କଥମ୍ ଅହଂ ହନ୍ମୀତ୍ଯ୍ ଏଷା ତେ ଽସ୍ତୁ ଵିଚାରଣା
ହେ ରାମ, ଏହି ଅଜ୍ଞାନ କେଉଁଠୁ ଆସିଛି ବୋଲି ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ନୁହେଁ; ବରଂ, ଏହାକୁ କିପରି ନଷ୍ଟ କରିବି, ଏହା ଉପରେ ତୁମର ଚିନ୍ତା ହେଉ।
ଅସ୍ତଙ୍ଗତାଯାଂ କ୍ଷୀଣାଯାମ୍ ଅସ୍ଯାଂ ଜ୍ଞାସ୍ଯସି ରାଘଵ । ଯତ ଏଷା ଯଥା ଚୈଷା ଯଥା ନଷ୍ଟେତ୍ଯ୍ ଅଖଣ୍ଡିତମ୍
ହେ ରାଘବ, ଯେତେବେଳେ ଏହି ଅଜ୍ଞାନ ଶାନ୍ତ ହେବ ଏବଂ ଦୂର ହେବ, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଜାଣିପାରିବ—ଏହା କେଉଁଠୁ ଆସିଥିଲା, କଣ ଥିଲା ଏବଂ କିପରି ନଷ୍ଟ ହେଲା।
ଵସ୍ତୁତଃ ଖଲୁ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଷା ଵିଭାତ୍ଯ୍ ଏଵାନଵେକ୍ଷିତା । ଅସତୋ ଭ୍ରାନ୍ତିଭାତସ୍ଯ ରୂପଂ ଜାନାତି କଃ କୁତଃ
ପ୍ରକୃତରେ ଏହି ଅଜ୍ଞାନ କିଛି ନୁହେଁ; ଦେଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ ଏହା ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ। ଅସତ୍ୟ ଭ୍ରମର ଆକାର କିଏ ଏବଂ କେଉଁଠୁ ଜାଣିପାରିବ?
ଜାତେଯଂ ପ୍ରୌଢିମ୍ ଆପନ୍ନା ଦୋଷାଯୈଵାତତାକୃତିଃ । ବଲାତ୍ ପ୍ରଣାଶଯିତ୍ଵୈନାଂ ପରିଜ୍ଞାସ୍ଯସି ଵୈ ତତଃ
ଏହା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଯାଇଛି, ଏହାର ରୂପ କେବଳ କ୍ଷତି କରିବା ପାଇଁ। ତୁମେ ଏହାକୁ ଜୋରଦାର ଭାବରେ ନଷ୍ଟ କରିଦେଲେ, ତାପରେ ସତ୍ୟରେ ବୁଝିପାରିବ।
ଅପି ଶୂରା ଅପି ପ୍ରାଜ୍ଞାସ୍ ତେ ନ ସନ୍ତି ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ । ଅଵିଦ୍ଯଯା ଯେ ପୁରୁଷା ନ ନାମ ଵିଵଶୀକୃତାଃ
ତିନି ଜଗତରେ ଯେଉଁମାନେ ସାହସୀ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ଅଜ୍ଞାନରେ ଅସହାୟ ହୋଇଯାନ୍ତି, ତେବେ ସେମାନେ ପ୍ରକୃତରେ ସାହସୀ କିମ୍ବା ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ନୁହଁନ୍ତି।
ତଦ୍ ଅସ୍ଯାଂ ରୋଗଶାଲାଯାଂ ଯତ୍ନଂ କୁରୁ ଚିକିତ୍ସନେ । ଯଥୈଷା ଜନ୍ମଦୁଃଖେନ ନ ଭୂଯସ୍ ତ୍ଵାଂ ନିଯୋକ୍ଷ୍ଯତି
ଏହି ରୋଗ ଶାଳାରେ ଚିକିତ୍ସା ପାଇଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚେଷ୍ଟା କର, ଯେପରି ଏହି (ଅଜ୍ଞାନ) ତୁମକୁ ପୁଣି ଜନ୍ମର ଦୁଃଖରେ ନ ପକାଇ।
ସର୍ଵାପଦାମ୍ ଏକସଖୀମ୍ ଅଜ୍ଞାନତରୁମଞ୍ଜରୀମ୍ । ଅନର୍ଥସାର୍ଥଜନନୀମ୍ ଅଵିଦ୍ଯାମ୍ ଅଲମ୍ ଉଦ୍ଧର
ସମସ୍ତ ଅପଦର ଏକମାତ୍ର ସଙ୍ଗୀ, ଅଜ୍ଞାନ ଗଛର ଫୁଲ, ଦୁଃଖର ଦଳକୁ ଜନ୍ମ ଦେଉଥିବା ମାଆ—ଏହି ଅବିଦ୍ୟାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଉଖିଁ ଫେଙ୍ଗ।
ଭଯଵିଷାଦଦୁରାଧିଵିପତ୍ପ୍ରଦାଂ ହୃଦଯମୋହମହାପଟଲାକୁଲାମ୍ । ଭୃଶମ୍ ଅପାସ୍ଯ କୁଦୃଷ୍ଟିମ୍ ଇମାଂ ବଲାଦ୍ ଭଵ ଭଵାର୍ଣଵପାରମ୍ ଉପାଗତଃ
ଭୟ, ବିଷ, ଅସହ୍ୟ ଦୁଃଖ ଓ ବିପଦ ଆଣିଥିବା, ହୃଦୟକୁ ମୋହର ଘନ ଅନ୍ଧାରରେ ଢାକିଦେଉଥିବା ଏହି ଭ୍ରାନ୍ତ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଜୋରଦାର ଭାବେ ଛାଡ଼ିଦେ। ତେବେ ତୁମେ ଏହି ସଂସାର ସମୁଦ୍ରର ପାରକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିବ।
କୁପିତସ୍ଯାସତୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅସ୍ଯ ପ୍ରେକ୍ଷାମାତ୍ରଵିନାଶିନଃ । ଅଵିଦ୍ଯାଵିତତଵ୍ଯାଧେର୍ ଔଷଧଂ ଶୃଣୁ ରାଘଵ
ହେ ରାଘବ, ଏହି ଅଜ୍ଞାନର ରୋଗ ବହୁତ ଚାଲିଥିବା ଓ ଦୁର୍ଲଭ ଭାବେ ସୁସ୍ଥ ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ମିଥ୍ୟା ଓ କ୍ରୁଧିତ ମନକୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ଦେଖିଲେ ଏହା ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ଏହାର ଔଷଧ କଣ, ତାହା ଶୁଣ।
ଯାଂ ତାଂ କଥଯିତୁଂ ଜାତିଂ ରାମ ରାଜସସାତ୍ତ୍ଵିକୀମ୍ । ମନୋଵୀର୍ଯଵିଚାରାର୍ଥଂ ପ୍ରସ୍ତୁତୋ ଽସ୍ମୀତି ତାଂ ଶୃଣୁ
ହେ ରାମ, ମୁଁ ଏବେ ମନର ଶକ୍ତିକୁ ବୁଝିବା ପାଇଁ ଯେଉଁ ସତ୍ତ୍ୱଗୁଣୀ ସ୍ୱଭାବ ବିଷୟରେ କହିବାକୁ ଯୋଜନା କରିଛି, ସେଥିରେ ତୁମେ ଶୁଣ।