କ୍ଷଣମ୍ ଆନ୍ଧ୍ଯମ୍ ଇଵାପ୍ନୋମି କ୍ଷଣଂ ଯାମି ପ୍ରକାଶତାମ୍ । ଶାନ୍ତାତପବଲଃ ପ୍ରାଵୃଡ୍ଲୋଲାଭ୍ର ଇଵ ଵାସରଃ
କେବେ କେବେ ମୁଁ ଅନ୍ଧାରରେ ପଡ଼ିଯାଏ, କେବେ କେବେ ଆଲୋକରେ ଆସେ—ଯେପରି ବର୍ଷା ଋତୁର ଶୀତଳ ମେଘ ଦ୍ୱାରା ଦିନର ତାପ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ଅନନ୍ତସ୍ଯାପ୍ରମେଯସ୍ଯ ସର୍ଵସ୍ଯୈକସ୍ଯ ଭାସ୍ଵତଃ । ଅନସ୍ତମିତସାରସ୍ଯ କଲନା କଥମ୍ ଆଗତା
ଅସୀମ, ଅପରିମାପ୍ୟ, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ କେବେ ମ୍ଲାନ ନହେଉଥିବା ତତ୍ତ୍ୱରେ କିପରି ସୀମାବଦ୍ଧତା ଆସିଗଲା?
ଯଥାଭୂତାର୍ଥଵାକ୍ଯାର୍ଥାସ୍ ସର୍ଵା ଏଵ ମମୋକ୍ତଯଃ । ନାସମର୍ଥଵିରୂପାର୍ଥାଃ ପୂର୍ଵାପରଵିରୋଧଦାଃ
ମୋର ସମସ୍ତ କଥାଗୁଡ଼ିକ ସତ୍ୟ ଯଥାର୍ଥକୁ ବ୍ୟକ୍ତ କରେ; ସେଗୁଡ଼ିକ ନ ଅଶକ୍ତ, ନ ଭ୍ରାନ୍ତ, ନ ଆପସରେ ବିରୋଧୀ।
ଜ୍ଞାନଦୃଷ୍ଟୌ ପ୍ରସନ୍ନାଯାଂ ପ୍ରବୋଧେ ପ୍ରତତୋଦଯେ । ଯଥାଵଜ୍ ଜ୍ଞାସ୍ଯସି ସ୍ଵସ୍ଥୋ ମଦ୍ଵାଗ୍ଦୃଷ୍ଟିମ୍ ଇମାମ୍ ଅଲମ୍
ଯେତେବେଳେ ଜ୍ଞାନର ଦୃଷ୍ଟି ସ୍ପଷ୍ଟ ହୁଏ ଏବଂ ଜାଗୃତି ଧୀରେ ଧୀରେ ଆସେ, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ନିଜ ଶାନ୍ତିରେ ମୋର ଏହି ଦୃଷ୍ଟିକୋଣକୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ବୁଝିପାରିବ।
ଉପଦେଶ୍ଯୋପଦେଶାର୍ଥଂ ଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥପ୍ରତିପତ୍ତଯେ । ଶବ୍ଦାର୍ଥଵାକ୍ଯରଚନା ଭ୍ରମାଯେଯଂ କ୍ଷଣଂ ତଵ
ଏହି ଶବ୍ଦ, ଅର୍ଥ ଓ ବାକ୍ୟର ଗଠନ କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ତୁମ ପାଇଁ ଭ୍ରମ; ଏହା ଉପଦେଶ ଦେବା ଏବଂ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ ବୁଝିବା ପାଇଁ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ।
ଯଦାଧୁନା ଜ୍ଞାସ୍ଯସି ତତ୍ ସତ୍ଯମ୍ ଅତ୍ଯନ୍ତନିର୍ମଲମ୍ । ଵାଚ୍ଯଵାଚକଶବ୍ଦାର୍ଥଭେଦଂ ଜ୍ଞାସ୍ଯସି ଵୈ ତଦା
ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ସତ୍ୟ ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପବିତ୍ର ଉହାକୁ ଜାଣିପାରିବ, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ଶବ୍ଦ ଓ ତାହାର ଅର୍ଥ, କିମ୍ବା କହାଯାଉଥିବା କଥା ଓ ତାହାର ଅର୍ଥର ଭିନ୍ନତାକୁ ନିଶ୍ଚୟ ଅନୁଭବ କରିପାରିବ।
ଭେଦକୃଦ୍ ଵାକ୍ପ୍ରପଞ୍ଚୋ ଽଯମ୍ ଉପଦେଶ୍ଯେଷୁ କଲ୍ପିତଃ । ସ ଚାଜ୍ଞେଷ୍ଵ୍ ଏଵ ନ ଜ୍ଞେଷୁ ଵିଦ୍ଯତେ ପାରମାର୍ଥିକଃ
ଏହି ଭିନ୍ନତା ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିବା ବାକ୍ର ଖେଳ ଶିକ୍ଷା ପାଇଁ ଥିବା ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଉପଜିତ, କିନ୍ତୁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ପାଇଁ ଏହା ସତ୍ୟରେ ନାହିଁ, ଏହା କେବଳ ଅଜ୍ଞମାନେ ପାଇଁ ଅଛି।
କଲନାମଲମ୍ ଈହାଦି କିଞ୍ଚିନ୍ ନାତ୍ମନି ଵିଦ୍ଯତେ । ନୀରାଗଂ ବ୍ରହ୍ମ ନିର୍ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵଂ ତଦ୍ ଏଵେଦଂ ଜଗତ୍ ସ୍ଥିତମ୍
ଗଣନା, ଆଶା ଓ ଚେଷ୍ଟା ଆତ୍ମାରେ କେବେ ନାହିଁ; ନିର୍ଲିପ୍ତ ଓ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଶୂନ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମା ଏକମାତ୍ର ସତ୍ୟ, ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ଅବସ୍ଥିତ।
ଏତଦ୍ ଵିଚିତ୍ରରୂପାଭିର୍ ଉକ୍ତିଭିର୍ ବହୁଶଃ ପୁନଃ । ଵିସ୍ତାରେଣୈଵ ଵକ୍ତଵ୍ଯଂ ସିଦ୍ଧାନ୍ତାଵସରେ ଽନଘ
ଏହି କଥାକୁ ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଓ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଉପମା ଦ୍ୱାରା ପୁନିପୁନି ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବା ଦରକାର, ଏବଂ ଶେଷ ଶିକ୍ଷାର ସମୟରେ ଏହାକୁ ବିସ୍ତୃତ ଭାବରେ କହିବା ଉଚିତ, ହେ ନିର୍ମଳ।
ଵାକ୍ପ୍ରପଞ୍ଚଂ ଵିନା ତ୍ଵ୍ ଏତଦ୍ ଅଜ୍ଞାନମ୍ ଅତୁଲଂ ତମଃ । ଭେତ୍ତୁମ୍ ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯମ୍ ଉଦିତଂ ଯତ୍ନଂ କର୍ତୁଂ ନ ଶକ୍ଯତେ
ବାକ୍ୟ ଛଡ଼ି ଏହି ଅପୂର୍ବ ଅଜ୍ଞାନର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଭଙ୍ଗ କରିପାରିବା ନୁହେଁ; କେହି କେହିଙ୍କୁ ଆଲୋକିତ କରିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ବିନା ବାକ୍ୟର, ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ଅଵିଦ୍ଯଯୈଵୋତ୍ତମଯା ସ୍ଵାତ୍ମନାଶୋଦ୍ଯମୋତ୍କଯା । ଵିଦ୍ଯା ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯତେ ରାମ ସର୍ଵଦୋଷାତିହାରିଣୀ
ହେ ରାମ, ସ୍ୱୟଂବିନାଶ ପ୍ରବୃତ୍ତିକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରୁଥିବା ସର୍ବୋତ୍ତମ ଅଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଜ୍ଞାନ ଲଭ୍ୟ ହୁଏ—ଏହି ଜ୍ଞାନ ସମସ୍ତ ଦୋଷକୁ ଦୂର କରେ।
ଶାମ୍ଯତି ହ୍ଯ୍ ଅସ୍ତ୍ରମ୍ ଅସ୍ତ୍ରେଣ ମଲେନ କ୍ଷାଲ୍ଯତେ ମଲମ୍ । ଶମଂ ଵିଷଂ ଵିଷେଣୈତି ରିପୁଣା ହନ୍ଯତେ ରିପୁଃ
ଏକ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଅନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶାନ୍ତ କରାଯାଏ, ମଳକୁ ମଳ ଦ୍ୱାରା ଧୋଇ ଦିଆଯାଏ, ବିଷକୁ ବିଷ ଦ୍ୱାରା ଶାନ୍ତ କରାଯାଏ, ଶତ୍ରୁକୁ ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ମାରାଯାଏ।
ଈଦୃଶୀ ଭୂତମାଯେଯଂ ଯା ସ୍ଵନାଶେନ ହର୍ଷଦା । ନ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ ସ୍ଵଭାଵୋ ଽସ୍ଯାଃ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯମାଣୈଵ ନଶ୍ଯତି
ଏହି ପ୍ରକୃତିର ମାୟା ଏଭଳି—ଏହା ସ୍ୱୟଂ ବିନାଶ ହେଲେ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛି; ଏହାର ସ୍ୱଭାବ ଦେଖିହେବାକୁ ଯିବା ସାଥିରେ, ଏହା ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଏ।
ଵିଵେକମ୍ ଆଚ୍ଛାଦଯତି ଜଗନ୍ତି ଜନଯତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ନ ଚ ଵିଜ୍ଞାଯତେ କୈଷା ପଶ୍ଯାଶ୍ଚର୍ଯମ୍ ଇଦଂ ମହତ୍
ଏହି ମାୟା ବିବେକକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଢାକି ଦିଏ ଏବଂ ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ, କିନ୍ତୁ ଏହାକୁ କେହି ଜାଣିପାରେ ନାହିଁ—ଦେଖ, କେତେ ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ!
ଅପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯମାଣା ସ୍ଫୁରତି ପ୍ରେକ୍ଷିତା ତୁ ଵିନଶ୍ଯତି । ମାଯେଯମ୍ ଅପରିଜ୍ଞାଯମାନରୂପୈଵ ଵଲ୍ଗତି
ଏହା ଦୃଷ୍ଟିରେ ନ ପଡ଼ିଲେ ଚଳିତ ହୁଏ, ଦେଖିଲେ ମାତ୍ର ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଏ। ଏହି ମାୟା, ଯାହାର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ କେହି ବୁଝିପାରେ ନାହିଁ, ସେ ଏଭଳି ନାଚିଯାଏ।
ଅହୋ ନୁ ଖଲୁ ଚିତ୍ରେଯଂ ମାଯା ସଂସାରବନ୍ଧନୀ । ଅସତ୍ଯୈଵାତିସତ୍ଯେଵ ପ୍ରାଜ୍ଞାନ୍ ଅପି ହିନସ୍ତି ଯା
ହେଉ, ଏହି ମାୟା କେତେ ଅଦ୍ଭୁତ! ଏହା ସଂସାରକୁ ବାନ୍ଧି ରଖେ। ସତ୍ୟ ନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସତ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ ଏବଂ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ହାନି କରେ।
ଅତ୍ଯଭିନ୍ନେ ପଦେ ତସ୍ମିଂସ୍ ତନ୍ଵାନା ଭେଦମ୍ ଆତତମ୍ । ସଂସାରମାଯା ଵିଜ୍ଞାତା ଯେନାସୌ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ
ଯିଏ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ପଦରେ ଭେଦ ଦେଖାଏ, ସେଠି ଏହି ସଂସାର ମାୟାକୁ ଯିଏ ବୁଝିପାରେ, ସେଉଁଠି ସେଇ ପରମ ପୁରୁଷ।
ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଷା ପରମାର୍ଥେନେତ୍ଯ୍ ଏଵମ୍ଭାଵନଯେଦ୍ଧଯା । ଜ୍ଞୋ ଭୂତ୍ଵା ଜ୍ଞେଯସମ୍ପ୍ରାପ୍ତ୍ଯା ଜ୍ଞାସ୍ଯସ୍ଯ୍ ଅସ୍ଯାସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଆଶଯମ୍
ଏହା ସତ୍ୟରେ ଅଛି ନାହିଁ ବୋଲି ଦୃଢ଼ ଭାବନା କରି, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଜ୍ଞାନୀ ହେବା ସହିତ ଜେଉଁ ଜିନିଷ ଜାଣିବାକୁ ଥିଲା ସେଉଁଠାରେ ପହଞ୍ଚିବ, ତେବେ ଏହି ମାୟାର ମୂଳ ଅର୍ଥକୁ ବୁଝିପାରିବ।
ଯାଵତ୍ ତୁ ନ ପ୍ରବୁଦ୍ଧସ୍ ତ୍ଵଂ ତାଵନ୍ ମଦ୍ଵଚସୈଵ ତେ । ନିଶ୍ଚଯୋ ଭଵତୂଦ୍ଦାମୋ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅଵିଦ୍ଯେତି ନିଶ୍ଚଲଃ
କିନ୍ତୁ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ସଚେତନ ହେଉନାହାଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋର କଥା ଅନୁସାରେ ତୁମର ନିଶ୍ଚୟ ଦୃଢ଼ ଓ ଅଡ଼ିଗ ରୁହୁ, ଯେ 'ଅଜ୍ଞାନ ନାହିଁ'।
ଯଦ୍ ଇଦଂ ଦୃଶ୍ଯତାଂ ଯାତଂ ମାନସଂ ମନନଂ ମହତ୍ । ଅସତ୍ ତଦ୍ ଇତି ଯସ୍ଯାନ୍ତର୍ ନିଶ୍ଚଯୋ ମୋକ୍ଷଭାଗ୍ ଅସୌ
ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଯେଉଁ ମହାନ ମନସିକ ଚିନ୍ତାର ଫଳ ଭାବେ ଦେଖାଯାଉଛି, ଯଦି କାହାର ମନରେ ଏହା ଅସତ୍ୟ ବୋଲି ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ ରହିଛି, ସେ ମୁକ୍ତିକୁ ପାଏ।
ଯଦ୍ ଇଦଂ ଦୃଶ୍ଯତାଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ମନୋମାତ୍ରଵିଜୃମ୍ଭିତମ୍ । ସତ୍ ତଦ୍ ବ୍ରହ୍ମେତି ଯସ୍ଯାନ୍ତର୍ ନିଶ୍ଚଯସ୍ ସୋ ଽପି ମୋକ୍ଷଭାକ୍
ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଯେଉଁଟି କେବଳ ମନର ଖେଳ ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଛି, ଯଦି କାହାର ମନରେ ଏହା ସତ୍ୟ, ଏହା ବ୍ରହ୍ମ ବୋଲି ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ ରହିଛି, ସେଉଁଠିଏ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତିକୁ ପାଏ।
ଚଲାଚଲା ତୃତୀଯା ଯା ଦୃଷ୍ଟିର୍ ଆବଦ୍ଧଭାଵନା । ସା ସମଗ୍ରଜଗଦ୍ଭୂତଖଗବନ୍ଧନଵାଗୁରା
ଯେଉଁ ତୃତୀୟ ଦୃଷ୍ଟି ଚଳାଅଚଳ ଭାବରେ ଅଟୁଟ କଳ୍ପନାରେ ବନ୍ଧିଥାଏ, ସେହି ଦୃଷ୍ଟି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ଏକ ଜାଲରେ ପକାଇ ଧରିଥିବା ଫାନ୍ଦ ଭଳି ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱକୁ ବନ୍ଧି ରଖିଥାଏ।
ଯସ୍ ସ୍ଵପ୍ନଭ୍ରମଵଦ୍ ଭ୍ରାନ୍ତମ୍ ଅସତ୍ ସଦ୍ ଵୈକନିଶ୍ଚଯଃ । ଜଗତ୍ ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅସକ୍ତାତ୍ମା ନ ସ ଦୁଃଖେ ନିମଜ୍ଜତି
ଯିଏ ନିରଲିପ୍ତ ମନରେ ଏହି ସଂସାରକୁ ସ୍ୱପ୍ନ ଭ୍ରମ ଭଳି ଅନିଶ୍ଚିତ, ସତ୍ୟ ଓ ଅସତ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖେ, ସେ କେବେ ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଯାଏ ନାହିଁ।
ଯସ୍ଯେମାସ୍ ସ୍ଵସ୍ଵରୂପାସୁ ଭାଵନାସ୍ଵ୍ ଆତ୍ମଭାଵନାଃ । ଅସ୍ଵରୂପସ୍ଵରୂପସ୍ଯ ତସ୍ଯାଵିଦ୍ଯୈଵ ଵିଦ୍ଯତେ
ଯାହାର ଆତ୍ମଭାବନା ଏହି ବିଭିନ୍ନ କଳ୍ପିତ ରୂପରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯେଉଁଠାରେ ସତ୍ୟ ଓ ଅସତ୍ୟ ରୂପ ମିଶିଯାଏ, ସେଠାରେ କେବଳ ଅଜ୍ଞାନ ରହିଯାଏ।
ଵିକାରିତାଦଯୋ ଦୋଷା ନ କେଚନ ମହାତ୍ମନି । ପରମାତ୍ମନି ଵିଦ୍ଯନ୍ତେ ପଯସୀଵେହ ପାଂସଵଃ
ପରିବର୍ତ୍ତନ ଭଳି ଯେଉଁ ଦୋଷଗୁଡ଼ିକ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ ମହାତ୍ମା ଏବଂ ପରମାତ୍ମାରେ କେବେ ରହିନଥାଏ; ଯେପରି ଶୁଦ୍ଧ ପାଣିରେ ଧୂଳି ରହିପାରେ ନାହିଁ।
ଭାଵନା ଶବ୍ଦଶବ୍ଦାର୍ଥରଞ୍ଜନେଯଂ ଜଗଦ୍ଗତା । ଵ୍ଯଵହାରାର୍ଥମ୍ ଉତ୍ପନ୍ନା ଵ୍ଯତିରିକ୍ତା ନ ଚାତ୍ମନଃ
ଏହି କଳ୍ପନା, ଯାହା ଶବ୍ଦ ଓ ତାହାର ଅର୍ଥ ଦ୍ୱାରା ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱକୁ ରଙ୍ଗାଇଥାଏ, ସେଠି ଲୋକେ ଦୈନିକ କାମକାଜ ପାଇଁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥାଏ, ଏହା ଆତ୍ମାରୁ ଅଲଗା କିଛି ନୁହେଁ।
ଅନେନ ଵ୍ଯଵହାରେଣ ଵିନୈତାଶ୍ ଶାସ୍ତ୍ରଦୃଷ୍ଟଯଃ । ସଂସ୍ଥିତିଂ ନାଧିଗଚ୍ଛନ୍ତି ପଟା ଇଵ ଵିତନ୍ତଵଃ
ଏହି ଦୈନିକ ବ୍ୟବହାର ବିନା, ଶାସ୍ତ୍ରର ଦୃଷ୍ଟିଗୁଡ଼ିକ ଦୃଢ଼ ହୋଇପାରେନି, ଯେପରି ତାନା ବିନା କପଡ଼ାର ସୁତାଗୁଡ଼ିକ ଏକଠା ରହିପାରେନି।
ଉହ୍ଯମାନୋ ହ୍ଯ୍ ଅଵିଦ୍ଯାଧ୍ଵନ୍ଯ୍ ଆତ୍ମା ନେହୋପଲଭ୍ଯତେ । ଆତ୍ମଜ୍ଞାନାଦ୍ ଋତେ ତଚ୍ ଚ ଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥାତ୍ ସମଵାପ୍ଯତେ
ଅଜ୍ଞାନର ପଥରେ ଭ୍ରମଣ କରିଲେ ଆତ୍ମାକୁ ଏଠାରେ ମିଳେନାହିଁ; ଆତ୍ମାକୁ କେବଳ ନିଜ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ କରାଯାଏ, ଏହି ଜ୍ଞାନ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥରୁ ମିଳେ।
ଅଵିଦ୍ଯାସରିତଃ ପାରମ୍ ଆତ୍ମଲାଭାଦ୍ ଋତେ କିଲ । ରାମ ନାସାଦ୍ଯତେ ତଦ୍ ଧି ପଦମ୍ ଅକ୍ଷଯମ୍ ଅଚ୍ଯୁତମ୍
ହେ ରାମ, ଆତ୍ମାକୁ ପାଇବା ଛାଡ଼ି ଅଜ୍ଞାନର ନଦୀର ପାରକୁ ପହଞ୍ଚିହେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; କାରଣ, ସେଇ ଅବସ୍ଥା ଅକ୍ଷୟ ଓ ଅଚଳ।
ଯତଃ କୁତଶ୍ଚିଜ୍ ଜାତେଯମ୍ ଅଵିଦ୍ଯା ଭ୍ରମଦାଯିନୀ । ନୂନଂ ସ୍ଥିତିମ୍ ଉପାଯାତା ସମାଚ୍ଛାଦ୍ଯ ପଦଂ ସ୍ଥିତା
ଏହି ଅଜ୍ଞାନ କେଉଁଠୁ କିମ୍ବା କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ଯାହା ଭ୍ରମ ଦେଇଥାଏ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଏହା ଆସି ଆମ ପ୍ରକୃତ ସ୍ଥିତିକୁ ଢାକି ରହିଛି ଏବଂ ଏହି ଭାବେ ଏହା ଅବସ୍ଥିତ ଅଛି।