ପରାଂ ଦୃଷ୍ଟିଂ ପ୍ରଯାତସ୍ଯ ଭୋଗେଚ୍ଛା ନାଭିଜାଯତେ । ସର୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମେତି ସିଦ୍ଧାନ୍ତକାଲେ ରାମସ୍ଯ ଯୁଜ୍ଯତେ
ଯେଉଁଠି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରାଯାଇଛି, ସେଠାରେ ଭୋଗର ଇଚ୍ଛା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏନାହିଁ। ସମସ୍ତ କଥାର ଶେଷରେ, ରାମଙ୍କ ପାଇଁ 'ସମସ୍ତ କିଛି ବ୍ରହ୍ମ' ବୋଲି ଭାବିବା ଯୋଗ୍ୟ।
ଆଦୌ ଶମଦମପ୍ରାଯୈର୍ ଗୁଣୈଶ୍ ଶିଷ୍ଯଂ ଵିଶୋଧଯେତ୍ । ପଶ୍ଚାତ୍ ସର୍ଵମ୍ ଇଦଂ ବ୍ରହ୍ମ ଶୁଦ୍ଧସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଇତି ବୋଧଯେତ୍
ଆଦିରେ ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ ଶାନ୍ତି ଓ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଭଳି ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର କରିବା ଉଚିତ। ପରେ, 'ଏହି ସମସ୍ତ କିଛି ବ୍ରହ୍ମ' ଏବଂ 'ତୁମେ ପବିତ୍ର' ବୋଲି ବୁଝାଇବା ଉଚିତ।
ଅଜ୍ଞସ୍ଯାର୍ଧପ୍ରବୁଦ୍ଧସ୍ଯ ସର୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମେତି ଯୋ ଵଦେତ୍ । ମହାନରକଜାଲେଷୁ ସ ତେନ ଵିନିଯୋଜିତଃ
ଯଦି କେହି ଅଜ୍ଞାନୀ ଓ ଅଧା ଜାଗୃତ ଅବସ୍ଥାରେ 'ସମସ୍ତ କିଛି ବ୍ରହ୍ମ' ବୋଲି କହେ, ସେ ଏହି କଥା ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ନରକର ଜାଲରେ ପଡ଼ିଯାଏ।
ପ୍ରବୁଦ୍ଧବୁଦ୍ଧେଃ ପ୍ରକ୍ଷୀଣଭୋଗେଚ୍ଛସ୍ଯ ନିରାଶିଷଃ । ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅଵିଦ୍ଯାମଲମ୍ ଇତି ଯୁକ୍ତଂ ଵକ୍ତୁଂ ମହାତ୍ମନଃ
ଯେଉଁଠି ବୁଦ୍ଧି ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜାଗୃତ, ଭୋଗ ଆଶା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତ, ଏବଂ କୌଣସି ଆଶା ନାହିଁ, ସେଠି ଏହିପରି ମହାନ୍ ଆତ୍ମା କହିପାରନ୍ତି — 'ଅଜ୍ଞାନର କୌଣସି ମଳ ନାହିଁ।'
ଇତି ସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯ ଭଗଵାନ୍ ଅଜ୍ଞାନତିମିରାପହଃ । ସମୁଵାଚ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଵସିଷ୍ଠୋ ଭୂମିଭାସ୍କରଃ
ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ଅଜ୍ଞାନର ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରୁଥିବା, ପୃଥିବୀକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରୁଥିବା, ମହାନ ଋଷି ବସିଷ୍ଠ ଦେବତା କହିଲେ।
କଲଙ୍କକଲନା ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯ୍ ଅସ୍ତି ନାସ୍ତୀତି ରାଘଵ । ସିଦ୍ଧାନ୍ତକାଲେ ଵକ୍ତଵ୍ଯଂ ସ୍ଵଯଂ ଜ୍ଞାସ୍ଯସି ଵାନଘ
ରାଘବ, ବ୍ରହ୍ମରେ ଦୋଷ ଅଛି କି ନାହିଁ — ଏହି କଥା ଶେଷ ନିଷ୍କର୍ଷ ସମୟରେ କହିବା ଉଚିତ; ହେ ନିର୍ମଳ ମନ, ତୁମେ ଏହାକୁ ନିଜେ ଜାଣିପାରିବ।
ସ୍ମଯଵିସ୍ମଯସମ୍ମୋହହର୍ଷାମର୍ଷଵିକାରିତାମ୍ । ସମତାଚଲିତସ୍ ତଜ୍ଜ୍ଞୋ ନ କଦାଚନ ଗଚ୍ଛତି
ଏହି ଜ୍ଞାନ ଥିବା ଲୋକ କେବେ ମଧ୍ୟ ସମତାରୁ ଭ୍ରମିତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, ହସ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ, ମୋହ, ଆନନ୍ଦ କିମ୍ବା କ୍ରୋଧ ଯେପରି ହେଉ।
ସତି ଦୀପ ଇଵାଲୋକସ୍ ସତ୍ଯ୍ ଅର୍କ ଇଵ ଵାସରଃ । ସତି ପୁଷ୍ପ ଇଵାମୋଦସ୍ ସ୍ଵତସ୍ ସମ୍ପଦ୍ଯତେ ଜଗତ୍
ଯେପରି ଦୀପ ଥିଲେ ଆଲୋକ ମିଳେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଥିଲେ ଦିନ ହୁଏ, ଫୁଲ ଥିଲେ ସୁଗନ୍ଧ ମିଳେ, ସେପରି ଏହି ସଂସାର ଆପେଖ୍ୟାରେ ସ୍ୱତଃସ୍ଫୁର୍ତ୍ତି ଭାବେ ଉପସ୍ଥିତି ହୁଏ।
ଆଭାସମାତ୍ରମ୍ ଏଵେଦଂ ପରିଦୃଶ୍ଯତ ଏଵ ଵା । ସ୍ପନ୍ଦସ୍ ସମୀରଣସ୍ଯେଵ ନ ସନ୍ ନାସଦ୍ ଇଵ ସ୍ଥିତମ୍
ଏହା କେବଳ ଏକ ଭ୍ରମ ଦୃଶ୍ୟ ମାତ୍ର, କିମ୍ବା ଦେଖାଯାଉଛି ବୋଲି ଲାଗେ; ପବନର ହଲଚଳ ପରି, ଏହା ନ ଅଛି, ନ ନାହିଁ, ମଧ୍ୟରେ ରହିଛି।
ନଶ୍ଯତୀହ ହି ତଦ୍ ଵସ୍ତୁ ନାତ୍ମଭୂତଂ ଯଦ୍ ଆତ୍ମନଃ । କଥଂ ନଶ୍ଯତି ତଦ୍ ଵସ୍ତୁ ସ୍ଵାତ୍ମଭୂତଂ ଯଦ୍ ଆତ୍ମନଃ
ଏଠାରେ ଯେଉଁ ଜିନିଷ ଆତ୍ମାର ସ୍ୱଭାବ ନୁହେଁ, ସେ ନଶ୍ୱର; ଯାହା ଆତ୍ମାର ସ୍ୱଭାବ, ସେ କେମିତି ନଶ୍ଟ ହେବ?
ଆଶାମଞ୍ଜରିତାକୃତିଂ ଵିଵଲିତଂ ଦୁଃଖାହିଭିର୍ ଦାରୁଣୈର୍ ଭୋଗୈଃ ପଲ୍ଲଵିତଂ ଜରାକୁସୁମିତଂ ତୃଷ୍ଣାଲତାଭାସୁରମ୍ । ସଂସାରଂ ଵିଷଵୃକ୍ଷମ୍ ଆତ୍ମନିଗଡଂ ଛିତ୍ତ୍ଵା ଵିଵେକାସିନା ମୁକ୍ତସ୍ ତ୍ଵଂ ଵିହରେହ ଵାରଣପତିସ୍ ସ୍ତମ୍ଭାଦ୍ ଇଵୋନ୍ମୋଚିତଃ
ଆଶାର କୁଡ଼ିଆ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ଦୁଃଖର ବିଷାକ୍ତ ସାପରେ ହଲିଥିବା, ଭୋଗରେ ପୁଷ୍ପିତ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାର ଫୁଲରେ ମଣିକିଆ, ତୃଷ୍ଣାର ଲତାରେ ଚମକୁଥିବା ସଂସାର ନାମକ ବିଷବୃକ୍ଷକୁ ବୁଦ୍ଧିର ତଳୱାରରେ କାଟି, ଆତ୍ମାର ଶୃଙ୍ଖଳ ଭାଙ୍ଗି, ତୁମେ ମୁକ୍ତ ହେଲା; ଏବେ ହାତୀ ଯେପରି ଖୁଟିରୁ ଛୁଟି ମନମତା ଘୁରେ, ସେପରି ତୁମେ ସ୍ୱାଧୀନ ହେବା।
ଉତ୍ପତ୍ତିଃ କଥମ୍ ଏତେଷାଂ ଜୀଵାନାଂ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପଦାତ୍ । କିଯତୀ କୀଦୃଶୀ ଵେତି ଵିସ୍ତରେଣ ଵଦ ପ୍ରଭୋ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜୀବମାନେ ବ୍ରହ୍ମର ଦଶାରୁ କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି? ସେମାନଙ୍କର ସୀମା କେତେ, ଏବଂ ସ୍ୱଭାବ କିପରି? ଦୟାକରି ଏହି ସବୁକୁ ଏକେକ୍ ଭଳି ସ୍ପଷ୍ଟ କରି କହନ୍ତୁ।
ଉତ୍ପଦ୍ଯନ୍ତେ ଯଥା ଚିତ୍ରା ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଭୂତଜାତଯଃ । ଯଥା ନାଶଂ ପ୍ରଯାନ୍ତ୍ଯ୍ ଏତା ଯଥା ମୁକ୍ତା ଭଵନ୍ତି ଚ
ବ୍ରହ୍ମରୁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ପ୍ରାଣୀମାନେ କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି? ସେମାନେ କିପରି ନଶ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ କିପରି ମୁକ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି?
ଯଥା ଚ ପରିଵର୍ଧନ୍ତେ ତିଷ୍ଠନ୍ତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ହିତା ଯଥା । ତତ୍ କ୍ରମେଣ ମହାବାହୋ ଶୃଣୁ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତେ ଽନଘ
ସେମାନେ କିପରି ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛନ୍ତି, କିପରି ରହିଯାନ୍ତି, ଏବଂ କିପରି ଅଦୃଶ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି? ହେ ମହାବାହୁ, ଏହି ସବୁକୁ ପଦକ୍ଷେପରେ ତୁମକୁ କହିବି, ଶୁଣ।
ବ୍ରାହ୍ମୀ ଚିଚ୍ଛକ୍ତିର୍ ଅମଲା କଲଯନ୍ତୀ ଯଦୃଚ୍ଛଯା । ସର୍ଵଶକ୍ତିସ୍ ସ୍ଵଯଂ ଚେତ୍ଯଂ ଭଵତ୍ଯ୍ ଆକଲନାତ୍ମକମ୍
ଏହି ନିର୍ମଳ ବ୍ରାହ୍ମୀ ଚେତନାଶକ୍ତି ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ସୃଷ୍ଟି କରେ; ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ମୂଳ ଥିବା ଏହି ଶକ୍ତି ନିଜେ ଜଣାଯାଇପାରିବା ଏବଂ ସୃଷ୍ଟିର ସ୍ୱଭାବ ହୋଇଯାଏ।
କଲନା ଘନତାମ୍ ଏତ୍ଯ ଯତ୍ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅପି ସା ସ୍ଵଯମ୍ । ସଙ୍କଲ୍ପଯତି ପଶ୍ଚାତ୍ ତତ୍ ତତ୍ତାମ୍ ଏତି ମନଃପଦମ୍
କଳ୍ପନା ଯେତେବେଳେ ଗାଢ଼ ହୋଇଯାଏ, ସେଠାରେ ଯେଉଁଠି କିଛି ନିଜେ ଭାବେ, ପରେ ସେହି ଜିନିଷ ମନରେ ସତ୍ୟ ଭାବରେ ପ୍ରତିତି ହୁଏ।
ମନସ୍ ସଙ୍କଲ୍ପମାତ୍ରେଣ ଗନ୍ଧର୍ଵପୁରଵତ୍ କ୍ଷଣାତ୍ । ତନୋତୀଦମ୍ ଅସଦ୍ ଦୃଶ୍ଯଂ ବ୍ରାହ୍ମୀଂ ଦୃଷ୍ଟିମ୍ ଇଵ ତ୍ଯଜତ୍
ମନ ମାତ୍ର ଭାବନାରେ, ଗନ୍ଧର୍ବନଗର ଭଳି, ଏହି ଅସତ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଛାଡ଼ି।
ଚିତ୍ସ୍ଵରୂପଂ ପରିକଚଚ୍ ଛୂନ୍ଯମ୍ ଏଵାଵତିଷ୍ଠତେ । ଯତ୍ ତଦ୍ ଦୃଶ୍ଯଂ ସ୍ଥିତଂ ତସ୍ମାଦ୍ ଦୃଶ୍ଯମ୍ ଆକାଶମ୍ ଏଵ ନଃ
ଅନ୍ତେ ଯାହା ରହିଯାଏ, ସେହି ହେଉଛି ଚେତନାର ସ୍ୱରୂପ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୂନ୍ୟ; ଯାହାକୁ ଆମେ ଦେଖୁଛୁ, ସେଟି ଆମ ପାଇଁ ଆକାଶ ଭଳି ଅଛି।
କୃତ୍ଵା ପଦ୍ମଜସଙ୍କଲ୍ପଂ ରୂପଂ ପଶ୍ଯତି ପାଦ୍ମଜମ୍ । ତତୋ ଜଗତ୍ କଲ୍ପଯତି ସ୍ଵପ୍ରଜାପତିପୂର୍ଵକମ୍
ପଦ୍ମଜଙ୍କୁ ନେଇ ଭାବନା କରିଲେ, ପଦ୍ମଜଙ୍କ ଆକୃତିକୁ ଦେଖିପାରିବା; ତାପରେ ନିଜ ପ୍ରଜାପତି ଆଦି ହୋଇ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ କଳ୍ପନା କରିଥାଏ।
ଚତୁର୍ଦଶଵିଧାନନ୍ତଭୂତଜାତସଘୁଙ୍ଘୁମମ୍ । ଜ୍ଞପ୍ତିର୍ ଏଵମ୍ ଇଯଂ ରାମ ଚିତ୍ତାନ୍ ନିର୍ମିତିମ୍ ଆଗତା
ହେ ରାମ, ଏହି ଜ୍ଞାନ ଚଉଦଉ ପ୍ରକାରର ଅସଂଖ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ଗୁଞ୍ଜନ ସହିତ, ମନର ଉତ୍ପାଦ ଭାବରେ ଉଦିତ ହୋଇଛି।
ଚିତ୍ତମାତ୍ରମଯୀ ଶୂନ୍ଯା ଵ୍ଯୋମମାତ୍ରଶରୀରିକା । ସଙ୍କଲ୍ପମାତ୍ରନଗରୀ ଭ୍ରାନ୍ତିମାତ୍ରାତ୍ମିକାସତୀ
ଏହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନରୁ ଗଠିତ, ଖାଲି, ଏବଂ ଆକାଶ ହିଁ ଏହାର ଦେହ; ଏହା କେବଳ କଳ୍ପନାର ଏକ ସହର, ଭ୍ରମ ଏବଂ ଅସତ୍ୟରେ ଏହାର ଅସ୍ତିତ୍ୱ।
ଇହ କାଶ୍ଚିନ୍ ମହାମୋହା ଭୂତାନାଂ ଜାତଯସ୍ ସ୍ଥିତାଃ । କାଶ୍ଚିଦ୍ ଅଭ୍ଯୁଦିତଜ୍ଞାନାଃ କାଶ୍ଚିନ୍ ମଧ୍ଯେ ସ୍ଖଲନ୍ତି ହି
ଏଠାରେ, ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିଛି ଜନ୍ମମାନେ ଭାରି ମୋହରେ ଅଛନ୍ତି, କିଛି ଜ୍ଞାନକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ କିଛି ମଧ୍ୟରେ ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ିଯାନ୍ତି।
ଭୁଵି ସମ୍ବୁଧ୍ଯମାନାନାଂ ଯାନ୍ତୀନାମ୍ ଉପଦେଶ୍ଯତାମ୍ । ସର୍ଵାସାଂ ଭୂତଜାତୀନାଂ ଯା ଏତା ନରଜାତଯଃ
ପୃଥିବୀରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଜାତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ, ଯେଉଁ ମାନବଜନ୍ମମାନେ ଜାଗୃତି ପାଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଉପଦେଶ ପାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।
ବହ୍ଵାଧଯୋ ଦୁଃଖମଯ୍ଯସ୍ ତା ହି ଦ୍ଵେଷଭଯାତୁରାଃ । ତାସାଂ ମଧ୍ଯାତ୍ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତାଵଦ୍ ରାଜସସାତ୍ତ୍ଵିକୀମ୍
ଅନେକ ପ୍ରକାର ଦୁଃଖ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ ଦ୍ୱେଷ ଓ ଭୟରେ ପୀଡ଼ିତ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ରଜସ ଓ ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣ ମିଶିଥିବା ଏକ ଦୁଃଖ ବିଷୟରେ ମୁଁ ଏବେ କହିବି।
ଯତ୍ ତଦ୍ ଅସ୍ତ୍ଯ୍ ଅମୃତଂ ବ୍ରହ୍ମ ସର୍ଵଵ୍ଯାପି ନିରାମଯମ୍ । ଚିଦାଭାସମ୍ ଅନନ୍ତାଖ୍ଯମ୍ ଅନାଦି ଵିଗତଭ୍ରମମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଅମୃତ ଓ ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପିଥିବା, ଦୁଃଖ ରହିତ, ଚେତନାର ଆଭା ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ, ଅନନ୍ତ ନାମରେ ଅଜନ୍ମା ଓ ଭ୍ରମ ରହିତ ବ୍ରହ୍ମ ଅଛି—
ନିସ୍ସ୍ପନ୍ଦଵପୁଷସ୍ ତସ୍ଯ ସ୍ପନ୍ଦସତ୍ତୈକଦେଶତଃ । ଘନତାମ୍ ଏତି ସୋମ୍ଯେ ଽବ୍ଧୌ ଚଲତ୍ଵାଚ୍ ଚକ୍ରତାମ୍ ଇଵ
ଯାହାର ସ୍ୱରୂପ ଶାନ୍ତ ଓ ନିର୍ମଳ, ତାହାର ଏକ ଅଂଶ ଯେତେବେଳେ ଚଳନ ଆସେ, ସେଠାରେ ଘନତା ଆସିଯାଏ, ଯେପରି ଶାନ୍ତ ସମୁଦ୍ରରେ ଲହରି ଆସିଲେ ଗୋଲାକାର ଘୂର୍ଣ୍ଣନ ହୁଏ।
ଅନନ୍ତସ୍ଯାତ୍ମତତ୍ତ୍ଵସ୍ଯ ଏକଦେଶଃ କ ଉଚ୍ଯତେ । କଥଂ ଵିକାରିତା ଵା ସ୍ଯାତ୍ କଥଂ ଚାଵଯଵିକ୍ରମଃ
ଅନନ୍ତ ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ୱର ଏକ ଅଂଶ କିଏ କହିପାରିବ? ସେଠାରେ କିପରି ପରିବର୍ତ୍ତନ କିମ୍ବା ଅଂଶ ଅଂଶର କ୍ରମ ହୋଇପାରିବ?
ତେନ ଜାତଂ ତତୋ ଜାତମ୍ ଇତୀଯଂ ରଚନା ଗିରାମ୍ । ଶାସ୍ତ୍ରସଂଵ୍ଯଵହାରାର୍ଥଂ ନ ରାମ ପରମାର୍ଥତଃ
ଏହିପରି, 'ଏହା ତାହାରୁ ଜନ୍ମିଛି, ତାହା ଏହାରୁ ହୋଇଛି' ବୋଲି ଯେଉଁ କଥାମାନେ କୁହାଯାଏ, ସେଗୁଡିକ କେବଳ ଆଲୋଚନା କିମ୍ବା ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ ପ୍ରଚଳନା ପାଇଁ ରଖାଯାଇଛି, ରାମ, ପରମ ସତ୍ୟରେ ଏମିତି କିଛି ନୁହେଁ।
ଵିକାରିତାଵଯଵିତାଦିଙ୍ମତ୍ତାଦେଶିତାଦଯଃ । କ୍ରମା ନ ସମ୍ଭଵନ୍ତୀଶେ ଦୃଶ୍ଯମାନୋଦଯା ଅପି
ପରିବର୍ତ୍ତନ, ଗଠନ, କ୍ରମ ଓ ଏହାପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଧାରଣାମାନେ ଦେଖାଯିବାକୁ ମିଳିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେଗୁଡିକ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରକୃତରେ ଅଛିନାହିଁ।
ତଂ ଵିନା କଲ୍ପନୈଵାନ୍ଯା ନାସ୍ତି ନାପି ଭଵିଷ୍ଯତି । କୁତସ୍ତ୍ଯୌ କ୍ରମଶବ୍ଦାର୍ଥାଵ୍ ଉକ୍ତଯୋ ଵ୍ଯଵହାରଜାଃ
ସେଠାରୁ ଛାଡ଼ି, ଅନ୍ୟ ସବୁ କେବଳ କଳ୍ପନା ମାତ୍ର; ଏହା ନ ଅଛି, ନ ଆସିବ। ତେଣୁ 'କ୍ରମ' ପରି ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ କେବଳ ଚଳିତ ଚର୍ଚ୍ଚା ପାଇଁ ଅଛି।