ଵ୍ଯୋମ ସୌଷିର୍ଯମ୍ ଆଦତ୍ତେ ସର୍ଵମୂର୍ତ୍ଯଵିରୋଧି ଯତ୍ । ସ୍ପନ୍ଦୈକଧର୍ମଵାନ୍ ଵାତୋ ରସରୂପି ଯଥା ଜଲମ୍
ଆକାଶ ଯାହାର ସ୍ୱଭାବ ଶୂନ୍ୟତା, ସମସ୍ତ ଆକୃତିକୁ ବିରୋଧ ଛାଡ଼ି ଗ୍ରହଣ କରେ; ବାତାସ ଯାହାର ଏକମାତ୍ର ଗୁଣ ହେଉଛି ଚଳନ, ଏବଂ ପାଣି ଯାହାର ଗୁଣ ରସ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି।
ଦୃଢୋର୍ଵୀ ପ୍ରକଟଂ ତେଜସ୍ ସ୍ଥିତିମନ୍ତି ଜଗନ୍ତି ଚ । ପ୍ରତିବନ୍ଧାଭ୍ଯନୁଜ୍ଞାସୁ କାଲଃ କଲନଯା ସ୍ଥିତଃ
ଦୃଢ଼ ପୃଥିବୀ, ପ୍ରକାଶମୟ ଅଗ୍ନି ଏବଂ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଥିରତା ଧାରଣ କରିଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ ସମୟର ଅନୁମତି ଓ ନିଷେଧ ଦ୍ୱାରା ଅଟୁଟ ରହିଛି, କାରଣ ସମୟ ଗଣନା ମାଧ୍ୟମରେ ଅବସ୍ଥିତ।
ପୁଷ୍ପଂ ଲତାନ୍ତମ୍ ଆଯାତି ଶନୈସ୍ ସଞ୍ଚିତକେସରମ୍ । ମୃତ୍କୋଟରରସୋଲ୍ଲାସସ୍ ତୃଣତାମ୍ ଏତି ଭୂତଲେ
ଏକ ଫୁଲ ଦୀରେ ଦୀରେ ଲତାର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚି, ତାହାର ରେଣୁ ସଂଗ୍ରହ କରେ; ମାଟିର ଗହ୍ବରର ରସର ଆନନ୍ଦ ଭୂମିରେ ତୃଣର ରୂପ ନେଇଥାଏ।
ମୂଲସ୍ଥାଃ ଫଲମ୍ ଆଯାନ୍ତି ପେଲଵା ରସଲେଶକାଃ । ସନ୍ନିଵେଶଂ ଵ୍ରଜନ୍ତ୍ଯ୍ ଏତା ରେଖାଃ ପଲ୍ଲଵପାଲିଷୁ
ମୂଳରେ ଥିବା ସୂକ୍ଷ୍ମ ଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକ, ଯେଉଁମାନେ ଅତି ମାନ୍ଦ ଏବଂ ରସର ଅଳ୍ପ ଅଂଶ ମାତ୍ର, ସେମାନେ ଫଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିଯାନ୍ତି; ଏହି ରେଖାଗୁଡ଼ିକ କୋମଳ ପତ୍ରମାଳାରେ ଆକାର ନେଇଥାଏ।
ରଚନାମ୍ ଅନୁଗୃହ୍ଣନ୍ତି ଶକ୍ରବାଣାସନେ ଽଣଵଃ । ଯୋଗୋ ଭଵତ୍ଯ୍ ଅଵିରତଂ ସଂସ୍ଥାନେନ ନଵୋ ନଵଃ
ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ଓ ବାଣର ଗଠନରେ ଥିବା ଅଣୁମାନେ ଏହି ରଚନାକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି; ଏହି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଗଠନରେ ଯୋଗ ସଦା ନୂତନ ଭାବେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଵସନ୍ତମ୍ ଉପତିଷ୍ଠନ୍ତେ ପୁଷ୍ପପଲ୍ଲଵରାଶଯଃ । ନିଦାଘଵିଧିମ୍ ଆଯାନ୍ତି ଦାଵଦାହଵିଭୂତଯଃ
ବସନ୍ତ ଋତୁକୁ ଫୁଲ ଓ କୋପାଇଲାର ଦଳଗୁଡ଼ିକ ସେବା କରନ୍ତି; ଗ୍ରୀଷ୍ମର ଶାସନକୁ ଅଗ୍ନିଜ୍ୱାଳାର ଶକ୍ତିମାନେ ଆସି ପହଞ୍ଚନ୍ତି।
ପ୍ରାଵୃଟ୍ସମଯମ୍ ଈହନ୍ତେ ନୀଲା ଜଲଦରାଜଯଃ । ଶରଦଂ ଚାନୁଧାଵନ୍ତି ସମଗ୍ରାଃ ଫଲରାଶଯଃ
ନୀଳ ମେଘମାଳା ବର୍ଷା ଋତୁ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି; ସମସ୍ତ ଫଳର ଦଳ ଶରତ୍କାଳକୁ ଅନୁସରଣ କରେ।
ହିମନ୍ତୌ ହିମହାସିନ୍ଯୋ ଭଵନ୍ତି କକୁଭୋ ଦଶ । ନଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଉପଲତାମ୍ ଅମ୍ବୁ ଶିଶିରେ ଶୀତଲାନିଲାଃ
ହିମ ଋତୁରେ ଦଶଦିଗ ହିମରେ ଢାକିଯାଏ; ଶୀତଳ ପବନ ଏହି ଠଣ୍ଡା ସମୟରେ ପଥରକୁ ପାଣି ନେଇଯାଏ।
ନ ଜହାତି ସ୍ଵମର୍ଯାଦାଂ କାଲୋ ଯୁଗମଯୀମ୍ ଇମାମ୍ । ତରଙ୍ଗିଣୀତରଙ୍ଗୌଘଲୀଲଯା ଯାନ୍ତି ସୃଷ୍ଟଯଃ
କାଳ ନିଜ ନିୟମକୁ କେବେ ଛାଡ଼େନାହିଁ; ଯୁଗ ଯୁଗ ଧରି ଏହି ନିୟମ ଜଡିତ ରହିଛି, ତରଙ୍ଗ ପରେ ତରଙ୍ଗ ଭଳି ସୃଷ୍ଟି ଚାଲିଯାଏ।
ନିଯତିସ୍ ସ୍ଥିତିମ୍ ଆଯାତି ସ୍ଥୈର୍ଯଚାତୁର୍ଯକାରିଣୀ । ତିଷ୍ଠତ୍ଯ୍ ଆପ୍ରଲଯଂ ଧୀରା ଧରା ଧରଣଧର୍ମିଣୀ
ନିୟତି ନିଜ ଦୃଢତା ଓ ଚତୁରତା ସହିତ ଅପେକ୍ଷା କରେ; ଧରା ନିଜ ଧାରଣ କ୍ଷମତା ସହିତ ବିନାଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଟୁଟ ରହିଯାଏ।
ଚତୁର୍ଦଶଵିଧାନୀହ ଭୂତାନି ଭୁଵନାନ୍ତରେ । ନାନାଚାରଵିହାରାଣି ନାନାଵିରଚନାନି ଚ
ଏଠାରେ ଓ ଅନ୍ୟ ଜଗତରେ ଚୌଦ ଧରଣର ଜୀବ ଅଛନ୍ତି; ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଖେଳରେ ଲିନ ରହନ୍ତି, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଦେଖାନ୍ତି।
ପୁନଃ ପୁନର୍ ଵିଲୀଯନ୍ତେ ଜାଯନ୍ତେ ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ । ଧାରାପରମ୍ପରାପାତଵତି ଵାରୀଵ ବୁଦ୍ବୁଦାଃ
ପୁନିପୁନି ସବୁ ଲୁଚିଯାଉଛି, ପୁନିପୁନି ଜନ୍ମ ନେଉଛି; ଝରଣାରେ ପଡ଼ୁଥିବା ଫେନାବୁଲି ଏମିତି ହେଉଛି।
ଆଯାତି ଯାତି ପରିତିଷ୍ଠତି ରାରଟୀତି ସ୍ଵାର୍ଥାନ୍ ଉପାର୍ଜଯତି ଧାଵତି ଜନ୍ମରାଶୌ । ଉନ୍ମତ୍ତଵଦ୍ ଵିହିତଭାଵନମ୍ ଆହିତେହା ମୁଗ୍ଧା କୃତାନ୍ତଵିଵଶା ଜନତା ଵରାକୀ
କେହି ଆସନ୍ତି, କେହି ଯାଆନ୍ତି, କେହି ରୁହନ୍ତି, କେହି ଚିତ୍କାର କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜ ଲାଭ ପଛରେ ଦୌଡ଼ନ୍ତି, ଜନ୍ମର ଝୁଣ୍ଡରେ ଦୌଡ଼ିବାକୁ ଲାଗନ୍ତି; ପାଗଳଙ୍କ ପରି, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଭାବନା ଓ ଚେଷ୍ଟା ଉପରେ ଚାଲିଥିବା, ଦୁଃଖିତ ଲୋକମାନେ ଭାଗ୍ୟରେ ଅଧୀନ ହୋଇ ଚାଲିଛନ୍ତି।
ଇତ୍ଥଂ ସ୍ଥିରଚଲାକାରାସ୍ ସଂସାରାଵଲଯୋ ଽଭିତଃ । ସ୍ଵଭାଵାଦ୍ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ ସର୍ଵାଃ ପୁନର୍ ଆଯାନ୍ତି ଯାନ୍ତି ଚ
ଏଭଳି ଏହି ସଂସାରର ଚକ୍ର, କେବେ ନିଶ୍ଚଳ କେବେ ଚଞ୍ଚଳ ଆକାରରେ, ସବୁଠାରେ ଘୁରୁଛି; ସବୁ ନିଜର ସ୍ୱଭାବରୁ ବ୍ରହ୍ମରୁ ଆସି ଆଉ ଯାଉଛି।
ସ୍ଵତସ୍ ସର୍ଵମ୍ ଇଦଂ ଜାତମ୍ ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯଂ ହେତୁତାଂ ଗତମ୍ । ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯମ୍ ଅପି ନଶ୍ଯଚ୍ ଚ ସ୍ଵତ ଏଵ ଵିଲୀଯତେ
ଏହି ସମସ୍ତ କିଛି ନିଜେ ନିଜେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ଏକ ଅନ୍ୟଟିର କାରଣ ହେଉଛି; ଏକ ଅନ୍ୟଟି ଦ୍ୱାରା ନଶ୍ଟ ହେଉଛି, ତଥାପି ନିଜର ସ୍ୱଭାବରେ ଲୁଚିଯାଉଛି।
ସ୍ଵତସ୍ ସ୍ତମ୍ଭନିଭସ୍ ସ୍ପନ୍ଦୋ ଯଥାଗାଧଜଲୋଦରେ । ତଥୈଵେଦମ୍ ଅସତ୍ ସଚ୍ ଚ ଚିଦ୍ ଏଵ ପରିଦୃଶ୍ଯତେ
ଯେପରି ଗଭୀର ପାଣିରେ ନିଜେ ନିଜେ ଚଳନ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ ଥାଏ, ସେପରି ଏହି ଅସତ୍ୟ ଓ ସତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ।
ଵ୍ଯୋମନ୍ଯ୍ ଏଵ ନିରାଭାସେ ନିଦାଘାତ୍ ସରିତୋ ଯଥା । ଲକ୍ଷ୍ଯନ୍ତେ ତଦ୍ଵଦ୍ ଏଵେମାଶ୍ ଚିତ୍ତତ୍ତ୍ଵେ ସୃଷ୍ଟିଦୃଷ୍ଟଯଃ
ଯେପରି ଗ୍ରୀଷ୍ମକାଳରେ ଆକାଶ ଭିତରେ ନଦୀମାନେ ଦେଖାଯାନ୍ତି, ଯଦ୍ୟପି ଆକାଶର କୌଣସି ଆକାର ନାହିଁ, ସେପରି ମନର ସ୍ୱରୂପରେ ସୃଷ୍ଟିର ଦୃଶ୍ୟମାନ ହୁଏ।
ଯଥା ମଦଵଶାଦ୍ ଆତ୍ମା ସ୍ଵୋ ଽନ୍ଯଵତ୍ ପ୍ରତିଭାସତେ । ତଥୈଵ ଚିତ୍ତ୍ଵାଚ୍ ଚିଦ୍ଧାତୁସ୍ ସ ଏଵାସ ଇଵ ସ୍ଥିତଃ
ଯେପରି ମଦର ପ୍ରଭାବରେ ନିଜ ଆତ୍ମା ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ମନରୁ ଚେତନାର ସ୍ୱରୂପ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ କିଛି ଭଳି ଦେଖାଯାଏ।
ନ ଚେଦଂ ସଦ୍ ଅସନ୍ ନେଦଂ ତତ୍ସ୍ଥାତତ୍ସ୍ଥତଯା ଚିତିଃ । ନାତିରିକ୍ତାତିରିକ୍ତା ଚ କଟକାଦିଷୁ ହେମତା
ଏହା ନ ସତ୍ୟ, ନ ଅସତ୍ୟ; ଏହା କେବଳ ଚେତନା ଅଟୁଟ ରହିଛି, ଯେପରି କଙ୍ଗନ ଓ ଅନ୍ୟ ଗହଣାରେ ସୁନା ରହିଥାଏ, ତେଣୁ ଏହା କମି ବା ବେଶି ନୁହେଁ।
ଯେନ ଶବ୍ଦଂ ରସଂ ରୂପଂ ଗନ୍ଧଂ ଜାନାସି ରାଘଵ । ସୋ ଽଯମ୍ ଆତ୍ମା ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ସର୍ଵମ୍ ଆପୂର୍ଯ ସଂସ୍ଥିତଃ
ହେ ରାଘବ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଶବ୍ଦ, ରସ, ରୂପ ଓ ଗନ୍ଧକୁ ଜାଣ, ସେଇ ଆତ୍ମା — ସମସ୍ତକୁ ଭରି ରହିଥିବା ପରମ ବ୍ରହ୍ମ।
ନାନୈକତାମ୍ ଅତୀତାତ୍ ତୁ ସର୍ଵଗାଦ୍ ଅମଲାତ୍ମନଃ । ଦ୍ଵିତୀଯା କଲ୍ପନୈଵାସ୍ତି କାଚିନ୍ ନେତରଥା କ୍ଵଚିତ୍
ଏହି ନିର୍ମଳ ଆତ୍ମା ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପିଥାଏ, ଏଠାରେ ଦ୍ୱିତୀୟ କିଛି ଭାବନା ମାତ୍ର କଳ୍ପନା; ଅନ୍ୟଥା କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଏହା ନାହିଁ।
ରାଶେର୍ ଅଭାଵାଦ୍ ଅନ୍ଯସ୍ଯ ଭାଵାଭାଵାଶ୍ ଶୁଭାଶୁଭାଃ । ସୃଷ୍ଟଯଃ ପରିକଲ୍ପ୍ଯନ୍ତେ ନାତ୍ମନୈଵାଥ ଵାତ୍ମନି
ଅଲଗା ଏକ ଗୁଛ ନଥିବାରୁ, ଅନ୍ୟ କିଛିର ଥିବା କି ନଥିବା, ଭଲ କି ଖରାପ — ଏସବୁ ସୃଷ୍ଟିମାନେ କେବଳ କଳ୍ପନା; ଆତ୍ମାରେ କିମ୍ବା ପବନରେ ଏହା ନାହିଁ।
ନାସି ରାମୋ ନ ଚାରାମସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଇଯଂ ବ୍ରହ୍ମସଂସ୍ଥିତିଃ । ସର୍ଵଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵଵିନିର୍ମୁକ୍ତଃ କର୍ତା ଭଵ ଗତଜ୍ଵରଃ
ତୁମେ ରାମ ନୁହଁ, ତୁମେ ରାମ ନୁହଁନାହିଁ — ଏହିଏ ବ୍ରହ୍ମର ଦଶା। ସମସ୍ତ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇ, ଚିନ୍ତା ଛାଡ଼ି, କାର୍ଯ୍ୟ କର।
ପୁରଃ କୃତ୍ଵା କୃତ୍ଵା ବହୁଵିଧମ୍ ଇଦଂ କର୍ମ ତରସା ତ୍ଵଯା ପ୍ରାପ୍ଯଂ କିଂ ତଦ୍ ଵଦ ଯଦ୍ ଉଚିତଂ ଭୂତଗଣକାତ୍ । ଅକର୍ତୃତ୍ଵେ ଚାସ୍ଥା ଭଵତୁ ତଵ ମାଵାଞ୍ଛନମତେର୍ ଭଵ ସ୍ଵସ୍ଥସ୍ଵଚ୍ଛସ୍ ସ୍ଥିତତରମତିର୍ ଧୈର୍ଯଜଲଧିଃ
ତୁମେ ଏହି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର କାମ କରି, ସମ୍ମୁଖରେ ରଖିଛ, ଏବେ ତୁମେ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ କ'ଣ ପାଇବା ଉଚିତ? ମୋତେ କହ, ହେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଜାଣିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି। ତୁମର ମନ ନିଷ୍କାମତାରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁ, କିଛି ଆଶା କରନି। ନିଜ ଶାନ୍ତ, ପରିଷ୍କୃତ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଟୁଟ ରୁହ, ଧୈର୍ୟ୍ୟର ସମୁଦ୍ର ପରି ମନକୁ ଦୃଢ଼ କର।
ଗତ୍ଵା ସୁଦୂରମ୍ ଅପି ଯତ୍ନଵତା ଜନେନ ନାସାଦ୍ଯତେ ତଦ୍ ଇହ ଯେନ ସୁପୂର୍ଣତେତି । ମତ୍ଵେତି ସନ୍ତ୍ଯଜ ପଦାର୍ଥଗଣଂ ଧିଯା ତ୍ଵଂ ତତ୍ତ୍ଵଂ ସ୍ଵମ୍ ଏଵ ପରମାର୍ଥତଯା ଚିଦାତ୍ମା
ଅତି ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏଠାରେ କେହି ଯାହା ଚାହେଁ ସେଥିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ପାଇପାରିବେ ନାହିଁ। ଏହି କଥା ଭାବି, ବୁଦ୍ଧିରେ ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁକୁ ଛାଡ଼। ନିଜ ସ୍ୱରୂପକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସତ୍ୟ, ଚେତନା ଆତ୍ମା ବୋଲି ଚିହ୍ନ।
କୁର୍ଵତୋ ଽକୁର୍ଵତୋ ଵାପି ସ୍ଵର୍ଗେ ଵା ନରକେ ଽପି ଵା । ଯାଦୃଗ୍ଵାସନମ୍ ଏତତ୍ ସ୍ଯାନ୍ ମନସ୍ ତଦ୍ ଅନୁଭୂଯତେ
କେହି କାମ କରୁଥିବା କିମ୍ବା କରୁନଥିବା, ସ୍ୱର୍ଗ କିମ୍ବା ନରକରେ ଥିବା, ଯେପରି ଭାବନା ରହିଥାଏ, ମନ ସେହିପରି ଅନୁଭବ କରେ।
ନାନନ୍ଦୋ ନ ନିରାନନ୍ଦୋ ନ ଚଲଂ ନାଚଲଂ ସ୍ଥିରମ୍ । ନ ସନ୍ ନାସନ୍ ନ ଚୈତେଷାଂ ମଧ୍ଯଂ ଜ୍ଞମନନଂ ଵିଦୁଃ
ଏଠାରେ ଆନନ୍ଦ ନାହିଁ, ଆନନ୍ଦର ଅଭାବ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, ଚଳନ ନାହିଁ, ଅଚଳତା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, ଅସ୍ତିତ୍ୱ କିମ୍ବା ଅସ୍ତିତ୍ୱର ଅଭାବ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ଏହାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ମଧ୍ୟସ୍ଥ ଅବସ୍ଥାକୁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ।
ନ ମୋକ୍ଷୋ ଽସ୍ତି ନ ସଂସାରସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅସକ୍ତମନସାମ୍ ଇହ । ସଂସକ୍ତମନସାଂ ତ୍ଵ୍ ଅନ୍ତସ୍ ସର୍ଵମ୍ ଅସ୍ତି ଯଥାସ୍ଥିତମ୍
ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନଙ୍କର ମନ ଅସକ୍ତ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମୁକ୍ତି କିମ୍ବା ବନ୍ଧନ କିଛି ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନଙ୍କର ମନ ସଂସାରରେ ଲଗିଛି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁ କିଛି ପୂର୍ବବତ୍ ରହିଯାଏ।
ନ ବନ୍ଧୋ ଽସ୍ତି ନ ମୋକ୍ଷୋ ଽସ୍ତି ନ ବଧ୍ଯୋ ଽସ୍ତି ନ ବନ୍ଧନଃ । ଅପ୍ରବୋଧାଦ୍ ଇଦଂ ଦୁଃଖଂ ପ୍ରବୋଧାତ୍ ପ୍ରଵିଲୀଯତେ
ବନ୍ଧନ ନାହିଁ, ମୁକ୍ତି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, ବନ୍ଧିତ କିଏ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, ବନ୍ଧନ କିଛି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ଏହି ଦୁଃଖ ଅଜ୍ଞାନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ଏବଂ ଜ୍ଞାନ ଆସିଲେ ଗଲିଯାଏ।
ସଙ୍କଲ୍ପିତା ଜଗତି ବନ୍ଧମତିର୍ ମୁଧୈଵ ସଙ୍କଲ୍ପିତା ଜଗତି ମୋକ୍ଷମତିର୍ ମୁଧୈଵ । ସନ୍ତ୍ଯଜ୍ଯ ସର୍ଵମ୍ ଅନହଙ୍କୃତିର୍ ଆତ୍ମନିଷ୍ଠୋ ଧୀରୋ ଧିଯା ଵ୍ଯଵହରନ୍ ଭୁଵି ରାମ ତିଷ୍ଠ
ଏହି ସଂସାରରେ ବନ୍ଧନର ଭାବନା କେବଳ କଳ୍ପନା ମାତ୍ର, ଏଠି ମୁକ୍ତିର ଭାବନା ମଧ୍ୟ କଳ୍ପନା ମାତ୍ର। ସବୁକିଛି ଛାଡ଼ି, ଅହଂକାର ରହିତ ହୋଇ, ଆତ୍ମାରେ ଅବସ୍ଥିତ ହେଇ, ବୁଦ୍ଧିମତି ଭାବେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ କାମ କର, ରାମ, ଏବଂ ରୁହ।