କ୍ଷୀଯତେ ମୋହମିହିକା ପ୍ରଭାତ ଇଵ ଶର୍ଵରୀ । କ୍ଵାପି ଗଚ୍ଛତି ତଜ୍ ଜାଡ୍ଯଂ ଵିଷଂ ମନ୍ତ୍ରହତଂ ଯଥା
ଭ୍ରମର କୁହୁଡ଼ି ପ୍ରଭାତ ସମୟରେ ରାତି ଭଳି ଗଲିଯାଏ; ସେ ଅଜ୍ଞାନ କେଉଁଠି ଯାଇଯାଏ, ଯେପରି ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ିଲେ ବିଷ ହଟିଯାଏ।
ଦେହାଦ୍ରୌ ନ ନଵଚ୍ଛିଦ୍ରସରିତଃ ପ୍ରସ୍ରଵନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ନୋଲ୍ଲସନ୍ତି ଲସତ୍ପକ୍ଷାସ୍ ସଙ୍କଲ୍ପୋଗ୍ରକଲାପିନଃ
ଦେହ ପର୍ବତରେ ନବ ଚିଦ୍ରର ନଦୀମାନେ ଆଉ ବହୁତ ବେଗରେ ବହୁନାହାନ୍ତି; ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ପାଖି ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଚିନ୍ତାମାନେ ଆଉ ଉଡ଼ି ଉଠୁନାହାନ୍ତି।
ପରାଂ ନିର୍ମଲତାମ୍ ଏତି ସ୍ଵଚିଦାକାଶକୋଟରମ୍ । ରାଜତେ ଽତିତରାମ୍ ଅଚ୍ଛୋ ଜୀଵାଦିତ୍ଯୋ ମହୋଦଯଃ
ନିଜ ଚେତନାର ଗଭୀର ଖାଲିଠାରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପବିତ୍ରତା ଆସିଯାଏ; ଆତ୍ମାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ମହା ପ୍ରଭାତରେ ବେଶି ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଚମକେ।
ଘନମୋହଭରୋନ୍ମୁକ୍ତା ଵିଵିକ୍ତତ୍ଵଂ ପରଂ ଗତାଃ । ଶମମ୍ ଏତ୍ଯାତିଶୋଭନ୍ତେ ଧୌତା ଆଶାମହାଦିଶଃ
ଗାଢ଼ ମୋହର ଭାରରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଏକାକୀତ୍ୱକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଆଶା ଓ କାମନାର ଦିଗଗୁଡ଼ିକ ଶାନ୍ତ ଓ ପରିସ୍କୃତ ହୋଇ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଏ।
ଭୃଶମ୍ ଆଭାତି ଵିମଲା ମୁଦିତାକାଶମଞ୍ଜରୀ । ଶୀତଲୀକୃତଦିକ୍ଚକ୍ରା ଶରଦ୍ଵ୍ଯୋମ୍ନୀଵ ଚନ୍ଦ୍ରିକା
ପରିସ୍କୃତ ଓ ଆନନ୍ଦମୟ ଆକାଶମାଳା ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଚମକେ, ଦିଗମାନେ ଶୀତଳ ହୋଇଯାନ୍ତି, ଯେପରି ଶରତ୍କାଳୀନ ଆକାଶରେ ଚନ୍ଦ୍ରିକା ଚମକେ।
ସର୍ଵସମ୍ପତ୍ପ୍ରକାଶେନ ପରମାନନ୍ଦଶାଲିନୀ । ଭୃଶଂ ସଫଲତାମ୍ ଏତି ସୁଵିଵିକ୍ତା ଵିଵେକଭୂଃ
ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧିର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ, ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ ବିବେକର ଭୂମି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଫଳଦାୟକ ହୁଏ ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଏ।
ସପର୍ଵତଵନାଭୋଗଂ ପରମାଲୋକସୁନ୍ଦରମ୍ । ଅଚ୍ଛାଚ୍ଛଂ ଶୀତଲଚ୍ଛାଯଂ ଜାଯତେ ଭୁଵନାନ୍ତରମ୍
ପାହାଡ଼ ଓ ଜଙ୍ଗଲରେ ଶୋଭିତ, ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକରେ ଅପୂର୍ବ ସୁନ୍ଦର, ସ୍ୱଚ୍ଛ ଏବଂ ଶୀତଳ ଛାୟାରେ ଢାକା ଏକ ନୂତନ ଜଗତ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ।
ଵିସ୍ତାରିତାଂ ସୁଶମତାଂ ସ୍ଫାରିତାଂ ସ୍ଫୁଟିକାଚ୍ଛତାମ୍ । ଉପୈତି ହୃତ୍ସରସ୍ ସ୍ଵଚ୍ଛନୀରୁଗମ୍ଭୋଜକୋଟରମ୍
ହୃଦୟର ହ୍ରଦ ବିସ୍ତୃତ ଶାନ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ବହୁତ ସ୍ୱଚ୍ଛ ଏବଂ ପବିତ୍ର ହୁଏ, ଏବଂ ତାହାର ପଦ୍ମ ଗୁହା ନିର୍ମଳ ଚମକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ।
ହୃତ୍ପଦ୍ମକୋଶାନ୍ ମଲିନସ୍ ସ୍ଵାହଙ୍କାରମଧୁଵ୍ରତଃ । ଅପୁନର୍ଦର୍ଶନାଯୈଵ ଚଞ୍ଚଲଃ କ୍ଵାପି ଗଚ୍ଛତି
ହୃଦୟର ପଦ୍ମ ମଧ୍ୟରୁ ମଲିନ ଏବଂ ଚଞ୍ଚଳ ଆତ୍ମ-ଅଭିମାନର ମଧୁମକ୍ଷୀ କେବେ ଫେରି ନ ଆସିବା ପାଇଁ କୌଣସିଠିକି ଚାଲିଯାଏ।
ଭଵତ୍ଯ୍ ଅପଗତାପେକ୍ଷସ୍ ସର୍ଵଗସ୍ ସର୍ଵନାଯକଃ । ନିର୍ଵାସନଶ୍ ଶାନ୍ତମନାସ୍ ସ୍ଵଦେହନଗରେଶ୍ଵରଃ
ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ଆଶା ଛାଡ଼ି ଦେଇଛନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପି, ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରଖନ୍ତି, ମନରେ କୌଣସି ଚିହ୍ନ ବା ଆସକ୍ତି ନାହିଁ, ଶାନ୍ତ ମନ ରଖନ୍ତି, ଏବଂ ନିଜ ଶରୀର ନଗରର ମାଲିକ ହୋଇ ରହନ୍ତି।
ଵିଚାରଣାସମଧିଗତାତ୍ମଦୀପକେ ମନସ୍ଯ୍ ଅଲଂ ଵ୍ଯପଗଲିତେ ଚ ଧୀରଧୀଃ । ଵିଲୋକଯନ୍ କ୍ଷଯଭଯନୀରସା ଗତୀର୍ ଗତଜ୍ଵରୋ ଵିଲସତି ଦେହପତ୍ତନେ
ଯେଉଁଠି ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଆତ୍ମାର ଆଲୋକ ମନରେ ଉଜାଗର ହୋଇଛି, ଏବଂ ଚିନ୍ତା ଶାନ୍ତ ହୋଇ ଧୈର୍ୟ ଧରିଛି, ସେଠି ସେ ଅବିନାଶୀ ଓ ଭୟ ନଥିବା ମାର୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖି, ଦୁଃଖ ରହିତ ହୋଇ, ନିଜ ଶରୀର ନଗରରେ ଉଜ୍ୱଳ ହୋଇ ରହନ୍ତି।
ଯଥେଦଂ ସଂସ୍ଥିତଂ ଵିଶ୍ଵଂ ଵିଶ୍ଵାତୀତେ ଚିଦାତ୍ମନି । ତନ୍ ମେ କଥଯ ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ପୁନର୍ ବୋଧାଭିଵୃଦ୍ଧଯେ
ହେ ବ୍ରହ୍ମଣ, ମୋର ବୁଝିବାର ଶକ୍ତି ବଢ଼ିବା ପାଇଁ, ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ କିପରି ବିଶ୍ୱକୁ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିବା ଚେତନାରେ ଅବସ୍ଥିତ ଅଛି, ଆଉଥରେ ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ।
ଯଥୋର୍ମଯୋ ଽନଭିଵ୍ଯକ୍ତା ଭାଵିନଃ ପଯସି ସ୍ଥିତାଃ । ନ ସ୍ଥିତାଶ୍ ଚାପ୍ଯ୍ ଅଲକ୍ଷ୍ଯତ୍ଵାଚ୍ ଚିତ୍ତତ୍ତ୍ଵେ ସୃଷ୍ଟଯସ୍ ତଥା
ଯେପରି ତରଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ଆସିବାକୁ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପାଣିରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଅବସ୍ଥାରେ ରହେ, ଏବଂ ସୂକ୍ଷ୍ମତାରେ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ, ସେପରି ଚେତନାର ମୂଳରେ ସୃଷ୍ଟିଗୁଡ଼ିକ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବରେ ରହନ୍ତି।
ଯଥା ସର୍ଵଗତସ୍ ସୌକ୍ଷ୍ମ୍ଯାଦ୍ ଆକାଶୋ ନୋପଲଭ୍ଯତେ । ତଥା ନିରଂଶଶ୍ ଚିଦ୍ଭାଗସ୍ ସର୍ଵଗୋ ଽପି ନ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ
ଯେପରି ସମସ୍ତଠାରେ ଥିବା ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଥିବା ଆକାଶକୁ ଦେଖିହେବାକୁ ମିଳେନାହିଁ, ସେପରି ଅଖଣ୍ଡ ଚେତନା ଯଦିଓ ସମସ୍ତଠାରେ ଅଛି, ତଥାପି ଦୃଶ୍ୟମାନ ହୁଏନାହିଁ।
ଅସ୍ଥିତୈଵ ସ୍ଥିତୈଵାନ୍ତଃ ପ୍ରତିମାସ୍ତ୍ରୀ ମଣୌ ଯଥା । ନ ସତ୍ଯଭୂତା ନାସତ୍ଯା ତଥେଯଂ ସୃଷ୍ଟିର୍ ଆତ୍ମନି
ଯେପରି ଏକ ମଣିର ଭିତରେ ଜଣେ ଜଣାଣୀଙ୍କର ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ ସେ ନ ଥିବା ନ ନଥିବା, ସେପରି ଏହି ସୃଷ୍ଟି ଆତ୍ମାରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟ ନୁହେଁ, ଅସତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଖାଧାରୈର୍ ଅମ୍ବୁଦୈଃ ଖସ୍ଥୈର୍ ନ ସ୍ପୃଷ୍ଟଂ ଗଗନଂ ଯଥା । ଚିତ୍ସ୍ଥୈସ୍ ସର୍ଗୈଶ୍ ଚିଦାଧାରୈର୍ ନ ସ୍ପୃଷ୍ତା ଚିତ୍ ପରା ତଥା
ଯେପରି ଆକାଶକୁ ମେଘ, ପକ୍ଷୀ କିମ୍ବା ଆକାଶରେ ଥିବା ଅନ୍ୟ କିଛି ଛୁଇଁ ପାରେନାହିଁ, ସେପରି ଚେତନାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିବା ସୃଷ୍ଟି କିମ୍ବା ଆଧାର ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚେତନାକୁ ଛୁଇଁ ପାରେନାହିଁ।
ଜଲଧିଷ୍ଵ୍ ଏଵ ନୋ ମହ୍ଯାଂ ଯଥାଗ୍ନିଃ ପ୍ରତିବିମ୍ବତି । ତଥା ପୁର୍ଯଷ୍ଟକେଷ୍ଵ୍ ଏଵ ଚିନ୍ ନ ଦେହେଷୁ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ
ଯେପରି ଆଗୁନି ମାତ୍ର ଶାଗରମାନଙ୍କ ଭିତରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବିତ ହୁଏ, ମୋ ଭିତରେ ନୁହେଁ, ସେପରି ଚେତନା ମାତ୍ର ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ, ମାଂସ ଦେହରେ ନୁହେଁ।
ସର୍ଵସଙ୍କଲ୍ପରହିତା ସର୍ଵସଞ୍ଜ୍ଞାଵିଵର୍ଜିତା । ସୈଷା ଚିଦ୍ ଅଵିନାଶାତ୍ମତତ୍ତ୍ଵୋକ୍ତ୍ଯାଦିକୃତାଭିଧା
ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ଓ ସମସ୍ତ ଚିହ୍ନ ଛାଡ଼ି ଯାହା ଅଛି, ସେଇ ଚେତନାକୁ 'ଅବିନାଶୀ ସ୍ୱରୂପ' ପରି ନାମ ଦେଇ କୁହାଯାଏ।
ଆକାଶଶତଭାଗାଚ୍ଛା ଜ୍ଞେଷୁ ନିଷ୍କଲରୂପିଣୀ । ସକଲାମଲସଂସାରସ୍ଵରୂପୈକାତ୍ମଦର୍ଶିନୀ
ଆକାଶର ଶତଭାଗରୁ ମଧ୍ୟ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏହାକୁ ନିରାକାର ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି; ଏହି ଚେତନା ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ଓ ଅପବିତ୍ର ସଂସାରକୁ ଏକା ଭାବେ ଦେଖିଥାଏ।
ତରଙ୍ଗାଦିମଯୀ ସ୍ଫାରା ନାନାତା ସଲିଲାର୍ଣଵେ । ଚିନ୍ମାତ୍ରଵ୍ଯତିରେକେଣ ତଥା ନୈଵ ପ୍ରକାଶତେ
ଏମିତି ଯେପରି ତରଙ୍ଗ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରୂପ ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରରେ ଉପଜେ, ସେପରି ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ବ୍ୟତୀତ ଏହି ବିଭିନ୍ନ ରୂପଗୁଡ଼ିକ ଆସଲେ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ।
ଚିଚ୍ ଚିନୋତି ଚିତଂ ଚେତ୍ଯଂ ତେନେଦଂ ସ୍ଥିତମ୍ ଆତ୍ମନି । ଜ୍ଞେ ଽଜ୍ଞେ ତ୍ଵ୍ ଅନ୍ଯତ୍ଵମ୍ ଆଯାତମ୍ ଅନ୍ଯଦ୍ ଅସ୍ତୀତି କଲ୍ପନାତ୍
ଚେତନା ଜାଣିଥିବା ଓ ଜାଣିବା ଯୋଗ୍ୟ ଯାହାକୁ ଧରିଥାଏ, ଏହିପରି ଏହି ସଂସାର ଆତ୍ମାରେ ଅବସ୍ଥିତ; ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନ ଭାବନା ଦ୍ୱାରା ଭିନ୍ନତାର ଧାରଣା ଆସେ, ଏବଂ ଲୋକେ ଅନ୍ୟ କିଛି ଅଛି ବୋଲି ଭାବନା କରେ।
ଅଜ୍ଞେଷ୍ଵ୍ ଅସତ୍ସ୍ଵଭାଵୋଗ୍ରସଂସାରଗଣରୂପିଣୀ । ଜ୍ଞେଷୁ ପ୍ରକାଶରୂପୈଵ ସକଲୈକାତ୍ମିକା ସତୀ
ଅଜ୍ଞାନୀମାନେ ଯେଉଁଠି ଏହି ଜଗତ୍ ଭୟଙ୍କର ସ୍ୱଭାବ ଓ ଅସତ୍ୟ ରୂପେ ପ୍ରକଟିତ ହୁଏ, ସେଉଁଠି ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏହାକୁ ଆଲୋକ ରୂପେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ସହ ଏକତା ଓ ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ଭାବେ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।
ଅନୁଭୂତିଵଶାନ୍ ନିତ୍ଯମ୍ ଅର୍କାଦୀନାଂ ପ୍ରକାଶିନୀ । ସ୍ଵାଦନୀ ସର୍ଵଭାଵାନାଂ ଭାଵନୀ ଭଵଭାଵିନାମ୍
ଅନୁଭବ ଅନୁଯାୟୀ ସେ ସଦା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରନ୍ତି; ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ରସ ଓ ଯେଉଁମାନେ ସୃଷ୍ଟିକୁ କଳ୍ପନା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଭାବନା ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ।
ନାସ୍ତମ୍ ଏତି ନ ଚୋଦେତି ନୋତ୍ତିଷ୍ଠତି ନ ତିଷ୍ଠତି । ନ ଚ ଯାତି ନ ଚାଯାତି ନ ଚେହ ନ ଚ ନେହ ଚିତ୍
ସେ କେବେ ଅସ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, ଉଦୟ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, ଉଠନ୍ତି ନାହିଁ, ରହନ୍ତି ନାହିଁ, ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ, ଆସନ୍ତି ନାହିଁ, ଏଠାରେ ଅଛନ୍ତି ନାହିଁ, ଏଠାରେ ନଥିବା ମଧ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି—ଏହି ହେଉଛି ଚେତନା।
ସୈଷା ଚିଦ୍ ଅମଲାକାରା ସ୍ଵଯମ୍ ଆତ୍ମନି ସଂସ୍ଥିତା । ରାଘଵେତ୍ଥଂ ପ୍ରପଞ୍ଚେନ ଜଗନ୍ନାମ୍ନା ଵିଜୃମ୍ଭତେ
ଏହି ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ନିଜେ ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ବସିଛି, ରାଘବ, ଏହି ଚେତନା 'ଜଗତ୍' ନାମରେ ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ପ୍ରକଟ ହୁଏ।
ତେଜଃପୁଞ୍ଜୈର୍ ଯଥା ତେଜଃ ପଯଃପୂରୈର୍ ଯଥା ପଯଃ । ପରିସ୍ଫୁରତି ସସ୍ପନ୍ଦୈସ୍ ତଥା ଚିତ୍ ସର୍ଗସମ୍ଭ୍ରମୈଃ
ଯେପରି ଆଲୋକ ରାଶି ମଧ୍ୟରେ ଆଲୋକ ଚମକେ, ଜଳର ଧାରା ମଧ୍ୟରେ ଜଳ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ, ସେପରି ସୃଷ୍ଟିର ନାନା ପ୍ରକାର ଉତ୍ପାତ ମଧ୍ୟରେ ଚେତନା ଉତ୍ସାହରେ ଅନୁଭୂତି ଦେଇଥାଏ।
ତତ୍ସ୍ଵଭାଵେନ ଚିନ୍ନାମ୍ନା ସର୍ଵଗେନୋଦିତାତ୍ମନା । ପ୍ରକାଶେନାପ୍ରକାଶେନ ନିରଂଶେନାଂଶଧାରିଣା
ଏହି ଚେତନା ନିଜର ସ୍ୱଭାବରେ, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପି, ନିଜେ ଉଦିତ, କେବେ ଆଲୋକ ଭାବେ, କେବେ ଅନ୍ଧକାର ଭାବେ, କେବେ ଅଖଣ୍ଡ ଭାବେ, କେବେ ବିଭାଗ ସହିତ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।
ସ୍ଵଯଂ ସ୍ଵଵଲନାଯୋଗାଦ୍ ଅନନ୍ତଂ ପଦମ୍ ଉଜ୍ଝତା । ଅଯଂ ସୋ ଽସ୍ମୀତି ଭାଵେନ ଗଚ୍ଛତାଜ୍ଞପଦଂ ଶନୈଃ
ନିଜେ ନିଜକୁ ଅନୁଭବ କରି, ଅନନ୍ତ ଅବସ୍ଥାକୁ ଛାଡ଼ି, 'ମୁଁ ଏହି' ବୋଧ ସହିତ ଧୀରେ ଧୀରେ ଅଜ୍ଞାନର ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚେ।
ନାନାତାଯାଂ ପ୍ରରୂଢାଯାମ୍ ଅସ୍ଯାଂ ସଂସୃତିପୂର୍ଵକମ୍ । ଭାଵାଭାଵଗ୍ରହୋତ୍ସର୍ଗପଦେ ସ୍ଥିତିମ୍ ଉପାଗତେ
ବିଭିନ୍ନତା ବଢ଼ିଗଲେ, ଏହି ଚେତନା ସଂସାରର ପଥ ଅନୁସରି, ଅସ୍ତି ଓ ନାସ୍ତିର ଧାରଣା ଓ ତ୍ୟାଗର ଅବସ୍ଥାରେ ବିଶ୍ରାମ ପାଏ।
ପୁର୍ଯଷ୍ଟକଂ ସ୍ପନ୍ଦଶତୈଃ କରୋତି ନ କରୋତି ଚ । ଉତ୍ସେଧମ୍ ଏତି ଭୂକୋଶକୋଟରସ୍ଥୋ ଽଙ୍କୁରୋତ୍କରଃ
ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହ ଶତଶଃ କମ୍ପନ ସହିତ କେବେ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, କେବେ କରେନାହିଁ; ମାଟିର ଗହ୍ବରରେ ଥିବା ଅନେକ ଅଂକୁର ଏକ ସମୟରେ ବାହାରି ଆସି ଉପରକୁ ବଢ଼େ।