ଆତ୍ମୈଵେଦଂ ଜଗଦ୍ ଇତି ଵିନା ଭାଵେନ ଦୁଃଖଦା । ଦୃଶ୍ଯଶ୍ରୀର୍ ଅନ୍ଯଥା ତ୍ଵ୍ ଏଷା ଭୋଗମୋକ୍ଷୈକଦାଯିନୀ
ଏହି ସଂସାର ମୋ ଆତ୍ମା ବୋଲି ନ ଭାବିଲେ, ଏହା ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ। କିନ୍ତୁ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଶୋଭାକୁ ଆତ୍ମା ବୋଲି ଜାଣିଲେ, ଏହିଏ ଉପଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦୁହିଁ ଦେଇଥାଏ।
ଜଲମ୍ ଅନ୍ଯତ୍ ତରଙ୍ଗୋ ଽନ୍ଯ ଇତି ନାନାତଯାଜ୍ଞତା । ଜଲମ୍ ଏଵ ତରଙ୍ଗୋ ଽଯମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏକତ୍ଵାତ୍ କିଲ ଜ୍ଞତା
ପାଣି ଅଲଗା, ତରଙ୍ଗ ଅଲଗା ବୋଲି ଭାବିବା ହେଉଛି ବିଭିନ୍ନତାର ଅଜ୍ଞାନ। ଏହି ତରଙ୍ଗଟି ମାତ୍ର ପାଣି ବୋଲି ଜାଣିବା ହେଉଛି ଏକତ୍ୱର ଜ୍ଞାନ।
ଅଜ୍ଞତ୍ଵାଦ୍ ଦୁଃଖମ୍ ଆଯାତି ହେଯୋପାଦେଯରୂପି ଯତ୍ । ତଦଭାଵେନ ତୁ ଜ୍ଞତ୍ଵାଦ୍ ଆନନ୍ତ୍ଯମ୍ ଅଵଶିଷ୍ଯତେ
ଅଜ୍ଞାନରୁ ଦୁଃଖ ଆସେ, ଯାହାକୁ ତ୍ୟାଗ କିମ୍ବା ଗ୍ରହଣ କରିବା ପାଇଁ ଭାବାଯାଏ। ଏହା ନଥିଲେ, ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା କେବଳ ଅନନ୍ତତା ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ।
ସଙ୍କଲ୍ପକଲ୍ପିତତ୍ଵାଚ୍ ଚ ମନୋରୂପମ୍ ଅସନ୍ମଯମ୍ । ଅସନ୍ମଯଵିନାଶେ ତୁ କଃ କ୍ଲେଶୋ ଵଦ ରାଘଵ
ମନର ଯେଉଁ ରୂପଗୁଡ଼ିକି ଭାବନା ଦ୍ୱାରା କଳ୍ପିତ ଏବଂ ଅସତ୍ୟ, ଏହି ଅସତ୍ୟ ଯେତେବେଳେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ତେବେ କେଉଁ ଦୁଃଖ ବାକି ରହିଯାଏ? ରାଘବ, ମୋତେ କୁହ।
ଅଵତ୍ସଲୋ ଯଥା ବନ୍ଧୁର୍ ଅରାଗଦ୍ଵେଷଯା ଧିଯା । ଦୃଶ୍ଯତେ ପଶ୍ଯ ତଦ୍ଵତ୍ ତ୍ଵଂ ଦୃଶ୍ଯପଞ୍ଜରମ୍ ଆତ୍ମନଃ
ଯେପରି ଏକ ନିର୍ମମ ବନ୍ଧୁକୁ ଆସକ୍ତି ଓ ଦ୍ୱେଷ ଛାଡ଼ି ମନେ ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ତୁମେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟମାନ ପଞ୍ଜରକୁ ନିଜ ଆତ୍ମା ଭାବେ ଦେଖ।
ଅଵତ୍ସଲାଦ୍ ଯଥା ବନ୍ଧୋସ୍ ସୁଖଦୁଃଖୈର୍ ନ ଲିପ୍ଯତେ । ପରତ୍ଵସମ୍ପରିଜ୍ଞାତାତ୍ ତଥା ତତ୍ତ୍ଵଚଯାତ୍ମନଃ
ଯେପରି ଏକ ନିର୍ମମ ବନ୍ଧୁରୁ ଆସୁଥିବା ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖରେ କେହି ଲିପ୍ତ ହୁଏନାହିଁ, ସେପରି ଯେଉଁ ଜଣଙ୍କର ଆତ୍ମା ପରମ ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନରେ ଏକତ୍ରିତ, ସେ ମଧ୍ୟ କିଛିରେ ଲିପ୍ତ ହୁଏନାହିଁ।
ତଦ୍ ଅନାଦି ଶିଵଂ ଜ୍ଞାନଂ ଯନ୍ ମଧ୍ଯଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୃଦୃଶ୍ଯଯୋଃ । ତସ୍ମିନ୍ ସତ୍ଯେ ମନଶ୍ ଶାନ୍ତଂ ପାଂସୁର୍ ଵାଯୁକ୍ଷଯେ ଯଥା
ଯେଉଁ ଅଦି ନଥିବା, ଶୁଭ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ରଷ୍ଟା ଓ ଦୃଶ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଅବସ୍ଥିତ, ସେଠି ସତ୍ୟରେ ମନ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ଯେପରି ବାତାସ ଶମିତ ହେଲେ ଧୂଳି ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ଉପଶାନ୍ତେ ମନୋଵାଯୌ ଦେହପାଂସୁଃ ପ୍ରଶାମ୍ଯତି । ପୁନସ୍ ସଂସାରନଗରେ ନ ନୀହାରଃ ପ୍ରଵର୍ତତେ
ମନର ବାତାସ ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ଦେହର ଧୂଳି ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ; ସଂସାର ନଗରରେ ପୁଣି ଧୂସରା ପ୍ରଭା ଉଠିନଥାଏ।
ଵାସନାପ୍ରାଵୃଷି କ୍ଷୀଣସଂସ୍ଥିତୌ ଶମମ୍ ଆଗତେ । ଜାଡ୍ଯେ ଜନିତହୃତ୍କମ୍ପେ ପଙ୍କେ ଶୋଷମ୍ ଉପାଗତେ
ମନର ଗୁପ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷାର ବର୍ଷା ଶେଷ ହେଲେ ଏବଂ ତାହାର ଆଧାର କ୍ଷୀଣ ହେଲେ, ଶାନ୍ତି ଆସିଯାଏ; ମନର ଅଜ୍ଞାନ ଓ ଭୟ ହଟିଗଲେ, ଦୁଃଖର କାଦୁଁ ମଧ୍ୟ ଶୁଖିଯାଏ।
ଶୁଷ୍କତୃଷ୍ଣାଲତେଷ୍ଵ୍ ଅନ୍ତର୍ ମହାହୃଦଯକାନନେ । ଅକ୍ଷକ୍ଷୀଣକଦମ୍ବେଷୁ ମିଥ୍ଯାଜ୍ଞାନଘନେ କ୍ଷତେ
ବଡ଼ ହୃଦୟ ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ, ତାପର ଲତା ଶୁଖିଯାଇଛି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଗୁଛ ହ୍ରାସ ପାଇଛି, ମିଥ୍ୟା ଜ୍ଞାନର ଘନ ଅନ୍ଧକାର ଭାଙ୍ଗିଯାଇଛି।
କ୍ଷୀଯତେ ମୋହମିହିକା ପ୍ରଭାତ ଇଵ ଶର୍ଵରୀ । କ୍ଵାପି ଗଚ୍ଛତି ତଜ୍ ଜାଡ୍ଯଂ ଵିଷଂ ମନ୍ତ୍ରହତଂ ଯଥା
ଭ୍ରମର କୁହୁଡ଼ି ପ୍ରଭାତ ସମୟରେ ରାତି ଭଳି ଗଲିଯାଏ; ସେ ଅଜ୍ଞାନ କେଉଁଠି ଯାଇଯାଏ, ଯେପରି ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ିଲେ ବିଷ ହଟିଯାଏ।
ଦେହାଦ୍ରୌ ନ ନଵଚ୍ଛିଦ୍ରସରିତଃ ପ୍ରସ୍ରଵନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ନୋଲ୍ଲସନ୍ତି ଲସତ୍ପକ୍ଷାସ୍ ସଙ୍କଲ୍ପୋଗ୍ରକଲାପିନଃ
ଦେହ ପର୍ବତରେ ନବ ଚିଦ୍ରର ନଦୀମାନେ ଆଉ ବହୁତ ବେଗରେ ବହୁନାହାନ୍ତି; ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ପାଖି ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଚିନ୍ତାମାନେ ଆଉ ଉଡ଼ି ଉଠୁନାହାନ୍ତି।
ପରାଂ ନିର୍ମଲତାମ୍ ଏତି ସ୍ଵଚିଦାକାଶକୋଟରମ୍ । ରାଜତେ ଽତିତରାମ୍ ଅଚ୍ଛୋ ଜୀଵାଦିତ୍ଯୋ ମହୋଦଯଃ
ନିଜ ଚେତନାର ଗଭୀର ଖାଲିଠାରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପବିତ୍ରତା ଆସିଯାଏ; ଆତ୍ମାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ମହା ପ୍ରଭାତରେ ବେଶି ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଚମକେ।
ଘନମୋହଭରୋନ୍ମୁକ୍ତା ଵିଵିକ୍ତତ୍ଵଂ ପରଂ ଗତାଃ । ଶମମ୍ ଏତ୍ଯାତିଶୋଭନ୍ତେ ଧୌତା ଆଶାମହାଦିଶଃ
ଗାଢ଼ ମୋହର ଭାରରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଏକାକୀତ୍ୱକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଆଶା ଓ କାମନାର ଦିଗଗୁଡ଼ିକ ଶାନ୍ତ ଓ ପରିସ୍କୃତ ହୋଇ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଏ।
ଭୃଶମ୍ ଆଭାତି ଵିମଲା ମୁଦିତାକାଶମଞ୍ଜରୀ । ଶୀତଲୀକୃତଦିକ୍ଚକ୍ରା ଶରଦ୍ଵ୍ଯୋମ୍ନୀଵ ଚନ୍ଦ୍ରିକା
ପରିସ୍କୃତ ଓ ଆନନ୍ଦମୟ ଆକାଶମାଳା ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଚମକେ, ଦିଗମାନେ ଶୀତଳ ହୋଇଯାନ୍ତି, ଯେପରି ଶରତ୍କାଳୀନ ଆକାଶରେ ଚନ୍ଦ୍ରିକା ଚମକେ।
ସର୍ଵସମ୍ପତ୍ପ୍ରକାଶେନ ପରମାନନ୍ଦଶାଲିନୀ । ଭୃଶଂ ସଫଲତାମ୍ ଏତି ସୁଵିଵିକ୍ତା ଵିଵେକଭୂଃ
ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧିର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ, ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ ବିବେକର ଭୂମି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଫଳଦାୟକ ହୁଏ ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଏ।
ସପର୍ଵତଵନାଭୋଗଂ ପରମାଲୋକସୁନ୍ଦରମ୍ । ଅଚ୍ଛାଚ୍ଛଂ ଶୀତଲଚ୍ଛାଯଂ ଜାଯତେ ଭୁଵନାନ୍ତରମ୍
ପାହାଡ଼ ଓ ଜଙ୍ଗଲରେ ଶୋଭିତ, ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକରେ ଅପୂର୍ବ ସୁନ୍ଦର, ସ୍ୱଚ୍ଛ ଏବଂ ଶୀତଳ ଛାୟାରେ ଢାକା ଏକ ନୂତନ ଜଗତ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ।
ଵିସ୍ତାରିତାଂ ସୁଶମତାଂ ସ୍ଫାରିତାଂ ସ୍ଫୁଟିକାଚ୍ଛତାମ୍ । ଉପୈତି ହୃତ୍ସରସ୍ ସ୍ଵଚ୍ଛନୀରୁଗମ୍ଭୋଜକୋଟରମ୍
ହୃଦୟର ହ୍ରଦ ବିସ୍ତୃତ ଶାନ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ବହୁତ ସ୍ୱଚ୍ଛ ଏବଂ ପବିତ୍ର ହୁଏ, ଏବଂ ତାହାର ପଦ୍ମ ଗୁହା ନିର୍ମଳ ଚମକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ।
ହୃତ୍ପଦ୍ମକୋଶାନ୍ ମଲିନସ୍ ସ୍ଵାହଙ୍କାରମଧୁଵ୍ରତଃ । ଅପୁନର୍ଦର୍ଶନାଯୈଵ ଚଞ୍ଚଲଃ କ୍ଵାପି ଗଚ୍ଛତି
ହୃଦୟର ପଦ୍ମ ମଧ୍ୟରୁ ମଲିନ ଏବଂ ଚଞ୍ଚଳ ଆତ୍ମ-ଅଭିମାନର ମଧୁମକ୍ଷୀ କେବେ ଫେରି ନ ଆସିବା ପାଇଁ କୌଣସିଠିକି ଚାଲିଯାଏ।
ଭଵତ୍ଯ୍ ଅପଗତାପେକ୍ଷସ୍ ସର୍ଵଗସ୍ ସର୍ଵନାଯକଃ । ନିର୍ଵାସନଶ୍ ଶାନ୍ତମନାସ୍ ସ୍ଵଦେହନଗରେଶ୍ଵରଃ
ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ଆଶା ଛାଡ଼ି ଦେଇଛନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପି, ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରଖନ୍ତି, ମନରେ କୌଣସି ଚିହ୍ନ ବା ଆସକ୍ତି ନାହିଁ, ଶାନ୍ତ ମନ ରଖନ୍ତି, ଏବଂ ନିଜ ଶରୀର ନଗରର ମାଲିକ ହୋଇ ରହନ୍ତି।
ଵିଚାରଣାସମଧିଗତାତ୍ମଦୀପକେ ମନସ୍ଯ୍ ଅଲଂ ଵ୍ଯପଗଲିତେ ଚ ଧୀରଧୀଃ । ଵିଲୋକଯନ୍ କ୍ଷଯଭଯନୀରସା ଗତୀର୍ ଗତଜ୍ଵରୋ ଵିଲସତି ଦେହପତ୍ତନେ
ଯେଉଁଠି ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଆତ୍ମାର ଆଲୋକ ମନରେ ଉଜାଗର ହୋଇଛି, ଏବଂ ଚିନ୍ତା ଶାନ୍ତ ହୋଇ ଧୈର୍ୟ ଧରିଛି, ସେଠି ସେ ଅବିନାଶୀ ଓ ଭୟ ନଥିବା ମାର୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖି, ଦୁଃଖ ରହିତ ହୋଇ, ନିଜ ଶରୀର ନଗରରେ ଉଜ୍ୱଳ ହୋଇ ରହନ୍ତି।
ଯଥେଦଂ ସଂସ୍ଥିତଂ ଵିଶ୍ଵଂ ଵିଶ୍ଵାତୀତେ ଚିଦାତ୍ମନି । ତନ୍ ମେ କଥଯ ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ପୁନର୍ ବୋଧାଭିଵୃଦ୍ଧଯେ
ହେ ବ୍ରହ୍ମଣ, ମୋର ବୁଝିବାର ଶକ୍ତି ବଢ଼ିବା ପାଇଁ, ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ କିପରି ବିଶ୍ୱକୁ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିବା ଚେତନାରେ ଅବସ୍ଥିତ ଅଛି, ଆଉଥରେ ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ।
ଯଥୋର୍ମଯୋ ଽନଭିଵ୍ଯକ୍ତା ଭାଵିନଃ ପଯସି ସ୍ଥିତାଃ । ନ ସ୍ଥିତାଶ୍ ଚାପ୍ଯ୍ ଅଲକ୍ଷ୍ଯତ୍ଵାଚ୍ ଚିତ୍ତତ୍ତ୍ଵେ ସୃଷ୍ଟଯସ୍ ତଥା
ଯେପରି ତରଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ଆସିବାକୁ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପାଣିରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଅବସ୍ଥାରେ ରହେ, ଏବଂ ସୂକ୍ଷ୍ମତାରେ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ, ସେପରି ଚେତନାର ମୂଳରେ ସୃଷ୍ଟିଗୁଡ଼ିକ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବରେ ରହନ୍ତି।
ଯଥା ସର୍ଵଗତସ୍ ସୌକ୍ଷ୍ମ୍ଯାଦ୍ ଆକାଶୋ ନୋପଲଭ୍ଯତେ । ତଥା ନିରଂଶଶ୍ ଚିଦ୍ଭାଗସ୍ ସର୍ଵଗୋ ଽପି ନ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ
ଯେପରି ସମସ୍ତଠାରେ ଥିବା ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଥିବା ଆକାଶକୁ ଦେଖିହେବାକୁ ମିଳେନାହିଁ, ସେପରି ଅଖଣ୍ଡ ଚେତନା ଯଦିଓ ସମସ୍ତଠାରେ ଅଛି, ତଥାପି ଦୃଶ୍ୟମାନ ହୁଏନାହିଁ।
ଅସ୍ଥିତୈଵ ସ୍ଥିତୈଵାନ୍ତଃ ପ୍ରତିମାସ୍ତ୍ରୀ ମଣୌ ଯଥା । ନ ସତ୍ଯଭୂତା ନାସତ୍ଯା ତଥେଯଂ ସୃଷ୍ଟିର୍ ଆତ୍ମନି
ଯେପରି ଏକ ମଣିର ଭିତରେ ଜଣେ ଜଣାଣୀଙ୍କର ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ ସେ ନ ଥିବା ନ ନଥିବା, ସେପରି ଏହି ସୃଷ୍ଟି ଆତ୍ମାରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟ ନୁହେଁ, ଅସତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଖାଧାରୈର୍ ଅମ୍ବୁଦୈଃ ଖସ୍ଥୈର୍ ନ ସ୍ପୃଷ୍ଟଂ ଗଗନଂ ଯଥା । ଚିତ୍ସ୍ଥୈସ୍ ସର୍ଗୈଶ୍ ଚିଦାଧାରୈର୍ ନ ସ୍ପୃଷ୍ତା ଚିତ୍ ପରା ତଥା
ଯେପରି ଆକାଶକୁ ମେଘ, ପକ୍ଷୀ କିମ୍ବା ଆକାଶରେ ଥିବା ଅନ୍ୟ କିଛି ଛୁଇଁ ପାରେନାହିଁ, ସେପରି ଚେତନାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିବା ସୃଷ୍ଟି କିମ୍ବା ଆଧାର ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚେତନାକୁ ଛୁଇଁ ପାରେନାହିଁ।
ଜଲଧିଷ୍ଵ୍ ଏଵ ନୋ ମହ୍ଯାଂ ଯଥାଗ୍ନିଃ ପ୍ରତିବିମ୍ବତି । ତଥା ପୁର୍ଯଷ୍ଟକେଷ୍ଵ୍ ଏଵ ଚିନ୍ ନ ଦେହେଷୁ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ
ଯେପରି ଆଗୁନି ମାତ୍ର ଶାଗରମାନଙ୍କ ଭିତରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବିତ ହୁଏ, ମୋ ଭିତରେ ନୁହେଁ, ସେପରି ଚେତନା ମାତ୍ର ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ, ମାଂସ ଦେହରେ ନୁହେଁ।
ସର୍ଵସଙ୍କଲ୍ପରହିତା ସର୍ଵସଞ୍ଜ୍ଞାଵିଵର୍ଜିତା । ସୈଷା ଚିଦ୍ ଅଵିନାଶାତ୍ମତତ୍ତ୍ଵୋକ୍ତ୍ଯାଦିକୃତାଭିଧା
ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ଓ ସମସ୍ତ ଚିହ୍ନ ଛାଡ଼ି ଯାହା ଅଛି, ସେଇ ଚେତନାକୁ 'ଅବିନାଶୀ ସ୍ୱରୂପ' ପରି ନାମ ଦେଇ କୁହାଯାଏ।
ଆକାଶଶତଭାଗାଚ୍ଛା ଜ୍ଞେଷୁ ନିଷ୍କଲରୂପିଣୀ । ସକଲାମଲସଂସାରସ୍ଵରୂପୈକାତ୍ମଦର୍ଶିନୀ
ଆକାଶର ଶତଭାଗରୁ ମଧ୍ୟ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏହାକୁ ନିରାକାର ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି; ଏହି ଚେତନା ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ଓ ଅପବିତ୍ର ସଂସାରକୁ ଏକା ଭାବେ ଦେଖିଥାଏ।
ତରଙ୍ଗାଦିମଯୀ ସ୍ଫାରା ନାନାତା ସଲିଲାର୍ଣଵେ । ଚିନ୍ମାତ୍ରଵ୍ଯତିରେକେଣ ତଥା ନୈଵ ପ୍ରକାଶତେ
ଏମିତି ଯେପରି ତରଙ୍ଗ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରୂପ ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରରେ ଉପଜେ, ସେପରି ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ବ୍ୟତୀତ ଏହି ବିଭିନ୍ନ ରୂପଗୁଡ଼ିକ ଆସଲେ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ।