ଏତଦ୍ ରାମ ପୁରା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ପିତ୍ରା କମଲଜେନ ମେ । ଭଵତେ ଽଦ୍ଯ ମଯା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଶିଷ୍ଯାଯାତ୍ଯନ୍ତଧୀମତେ
ହେ ରାମ, ଏହି କଥା ପୂର୍ବରୁ ମୋତେ ମୋ ପିତା, କମଳରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, କହିଥିଲେ; ଆଜି ମୁଁ ଏହି କଥା ତୁମକୁ, ମୋ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଶିଷ୍ୟ, କହିଲି।
ଦାମଵ୍ଯାଲକଟନ୍ଯାଯସ୍ ତସ୍ମାନ୍ ମା ତେ ଽସ୍ତୁ ରାଘଵ । ଭୀମଭାସଦ୍ରୁଟନ୍ଯାଯୋ ନିତ୍ଯମ୍ ଅସ୍ତୁ ତଵାନଘ
ଏହିଠାରେ, ରାଘବ, ତୁମେ ଦାମ ଓ ସାପର ଭ୍ରମ ଭଳି ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ିବା ନାହିଁ; ତୁମେ ସଦା ଶୁଷ୍କ ଗାଁଠି ଭଳି ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିବା କିନ୍ତୁ ଆସଲେ ନିର୍ଦୋଷ ଯୁକ୍ତିକୁ ଧାରଣ କର। ହେ ନିର୍ମଳ, ଏହି ଭାବ ସଦା ରହୁ।
ଅଵିରଲସୁଖଦୁଃଖସଙ୍କଟେଯଂ ଭଵପଦଵୀ ଭଵଭାଵନୋପଯାତା । ଵ୍ଯଵହରଣଵତୋ ଽପି ଭୂତଜାତୌ ସତତମ୍ ଅସକ୍ତତଯା ଵିନଶ୍ଯତୀତି
ଏହି ସଂସାର ଜୀବନର ପଥ ସୁଖ ଦୁଃଖରେ ଅବିରତ ଭରିଥିବା, ଏହା ସଂସାର ଭାବନାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିପ୍ତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ଅସକ୍ତି ରହିଥାଏ, ଏହା ସଦା ନଶ୍ୱର ହୁଏ।
ଜଯନ୍ତି ତେ ସଦା ଶୂରାସ୍ ସାଧଵୋ ଯୈର୍ ଵିନିର୍ଜିତମ୍ । ଅଵିଦ୍ଯାମଦିରୋଲ୍ଲାସି ସ୍ଵମନୋ ଵିଷଯୋନ୍ମୁଖମ୍
ଯେମାନେ ନିଜ ମନକୁ, ଅଜ୍ଞାନ ଓ ଅହଂକାରରେ ମତ୍ତ ହୋଇ ଭୋଗବାସନାରେ ଲାଗିଯାଇଥିବାକୁ ଜିତ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ବୀର ଓ ସାଧୁ ଭାବେ ବିଜୟୀ ହୁଅନ୍ତି।
ସଂସାରସ୍ଯାସ୍ଯ ଦୁଃଖସ୍ଯ ସର୍ଵୋପଦ୍ରଵଦାଯିନଃ । ଉପାଯ ଏକ ଏଵାସ୍ତି ମନସସ୍ ସ୍ଵସ୍ଯ ନିଗ୍ରହଃ
ଏହି ସଂସାର ଯେଉଁଥିରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରର ଦୁଃଖ ଓ ବିପଦ ଆସେ, ତାହାରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ ଏକମାତ୍ର ଉପାୟ ହେଉଛି ନିଜ ମନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା।
ଶ୍ରୂଯତାଂ ଧର୍ମସର୍ଵସ୍ଵଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚୈଵାଵଧାର୍ଯତାମ୍ । ଭୋଗେଚ୍ଛାମାତ୍ରକୋ ବନ୍ଧସ୍ ତତ୍ତ୍ଯାଗୋ ମୋକ୍ଷ ଉଚ୍ଯତେ
ସମସ୍ତ ଧର୍ମର ସାରକଥା ଶୁଣ, ଏବଂ ଏହାକୁ ଭଲଭାବେ ବୁଝ। ଭୋଗର ଆଶା ହେଉଛି ବନ୍ଧନ; ଏହି ଆଶାକୁ ଛାଡିଦେବାକୁ ମୁକ୍ତି କୁହାଯାଏ।
କିମ୍ ଅନ୍ଯୈଶ୍ ଶାସ୍ତ୍ରସନ୍ଦର୍ଭୈଃ ଶ୍ରୂଯତାମ୍ ଇଦମ୍ ଏଵ ତତ୍ । ଯଦ୍ ଯତ୍ ସ୍ଵାଦ୍ଵ୍ ଅଙ୍ଗ ତତ୍ ସର୍ଵଂ ଦୃଶ୍ଯତାଂ ଵିଷଵହ୍ନିଵତ୍
ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅନେକ ଆଲୋଚନାର କଣ ଦରକାର? ଏହି କଥାଟିକୁ ମାତ୍ର ଶୁଣ: ଯାହାକି ତୋତେ ମଧୁର ଲାଗେ, ସେସବୁକୁ ବିଷ କିମ୍ବା ଅଗ୍ନି ପରି ଦେଖ।
ଵିଷଯା ଵିଷମାଭୋଗାଃ ପ୍ରଵିଚାର୍ଯାଃ ପୁନଃ ପୁନଃ । ତେ ହ୍ଯ୍ ଅନିଷ୍ଟାଃ ପରିତ୍ଯାଜ୍ଯାସ୍ ସେଵ୍ଯମାନାସ୍ ସୁଖାଵହାଃ
ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗସମୂହ ବିଷ ସମାନ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିବା ଜିନିଷ; ଏହାକୁ ପୁନିପୁନି ଭାବିବା ଦରକାର। ଏମିତି ଜିନିଷ ଅପ୍ରିୟ ଏବଂ ଛାଡିଦେବା ଉଚିତ, କାରଣ ଏହାକୁ ଭୋଗ କଲେ ଦୁଃଖ ମିଳେ।
ଦୋଷାନ୍ ପ୍ରସୂତେ ସସ୍ଫାରାନ୍ ଵାସନାଵାସିତା ମତିଃ । କୀର୍ଣକଣ୍ଟକବୀଜା ଭୂଃ କଣ୍ଟକପ୍ରସରଂ ଯଥା
ଯେଉଁ ମନ ରେ ଅଭିନିବେଶ ରହିଛି, ସେ ମନ ଅନେକ ଦୋଷ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ; ଯେପରି ଖେତରେ କାଣ୍ଟା ଗଛର ବିଆ ପକାଇଲେ କାଣ୍ଟା ହିଁ ଉଗୁଥାଏ।
ଅଲଗ୍ନଵାସନାଗର୍ଭା ମତିଃ ପ୍ରସରଵର୍ଜିତା । ଅଦୃଷ୍ଟରାଗଦ୍ଵେଷା ସା ଶମମ୍ ଏତି ଶନୈଃ ପରମ୍
ଯେଉଁ ମନରେ ଆସକ୍ତିର ମୂଳ ନାହିଁ ଏବଂ ଚିନ୍ତାର ଧାରା ଶାନ୍ତ, ଯେଉଁଠାରେ ରାଗ ଓ ଦ୍ୱେଷ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ ନାହିଁ, ସେଇ ମନ ଦୀରେ-ଦୀରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶାନ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ଶୁଭଵାସନାଗର୍ଭା ଧୀଃ ପ୍ରସୂତେ ସୁଗୁଣାନ୍ ସଦା । ଫଲଦାନ୍ ଅଙ୍କୁରାନ୍ କାଲେ ଶ୍ରେଷ୍ଠବୀଜଵତୀଵ ଭୂଃ
ଯେଉଁ ବୁଦ୍ଧି ଭଲ ଆଦତର ମୂଳରେ ଭରିଆ, ସେ ସଦା ଉତ୍ତମ ଗୁଣ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ, ଯେଉଁଗୁଡ଼ିକ ଠିକ୍ ସମୟରେ ଫଳ ଦିଏ, ଯେପରି ଉତ୍ତମ ବିଜ ଥିବା ଜମି ଭଲ ଫସଲ ଦିଏ।
ଶୁଭଭାଵାନୁସନ୍ଧାନାତ୍ ପ୍ରସନ୍ନେ ମନସି ସ୍ଥିତେ । ଶନୈଶ୍ ଶନୈଃ ପ୍ରଶାନ୍ତେ ଚ ମିଥ୍ଯାଜ୍ଞାନଘନାମ୍ବୁଦେ
ଶୁଭ ଭାବନାର ଚିନ୍ତନ ଦ୍ୱାରା, ଯେତେବେଳେ ମନ ପ୍ରସନ୍ନ ଓ ଶାନ୍ତ ରହେ, ତେବେ ମିଥ୍ୟା ଜ୍ଞାନର ଘନ ମେଘ ଦୀରେ-ଦୀରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୁଏ।
ଵୃଦ୍ଧିଂ ଗତେ ଚ ସୌଜନ୍ଯେ ଶୁକ୍ଲପକ୍ଷ ଇଵୋଡୁପେ । ଵିଵେକେ ପ୍ରସୃତେ ପୁଣ୍ଯେ ଜଗତୀଵାର୍କତେଜସି
ଯେତେବେଳେ ଭଲପାଇବା ବୃଦ୍ଧି ପାଏ, ଯେପରି ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଆଲୋକିତ ହୁଏ, ଏବଂ ବିବେକ ଓ ପୁଣ୍ୟ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକରେ ଚମକେ।
ଧୃତାଵ୍ ଅନ୍ତର୍ ଵିଵୃଦ୍ଧାଯାଂ ମୁକ୍ତାଯାମ୍ ଇଵ କୀଚକେ । ସ୍ଥିତାଵ୍ ଅନ୍ତଃ କୃତାସ୍ଥାଯାଂ ରୁଚାଵ୍ ଇଵ ନିଶାକରେ
ମନରେ ଦୃଢତା ବଢିଲେ, ମୁକ୍ତି ଏମିତି ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ, ଯେପରି ବାଁସରେ ବାତାସ ବହେ। ଭିତରେ ଦୃଢ ଆଧାର ହେଲେ, ଆନନ୍ଦ ଏମିତି ଜଗମଗାଏ, ଯେପରି ରାତିରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଆଲୋକ ଦେଇଥାଏ।
ଫଲିତେ ଶୀତଲଚ୍ଛାଯେ ସତ୍ସଙ୍ଗସଫଲଦ୍ରୁମେ । ସ୍ରଵତ୍ଯ୍ ଆନନ୍ଦସୁରସଂ ସମାଧିସରଲଦ୍ରୁମେ
ସତ୍ସଙ୍ଗର ଗଛ ଫଳ ଦେଇ ଶୀତଳ ଛାୟା ଦେଲେ, ଧ୍ୟାନର ସିଧା ଗଛରୁ ଆନନ୍ଦର ରସ ଝରିପଡ଼େ।
ମନୋ ଭଵତି ନିର୍ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵଂ ନିଷ୍କାମମ୍ ଅନୁପଦ୍ରଵମ୍ । ପ୍ରଶାନ୍ତଚାପଲାନର୍ଥଲୋଭମୋହଭଯାମଯମ୍
ମନ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ରହିତ, ଆସା ରହିତ ଓ ଅଶାନ୍ତି ରହିତ ହୁଏ; ଚଞ୍ଚଳତା, ଲୋଭ, ମୋହ ଓ ଭୟ ଯାହା ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ି ଦିଏ।
କ୍ଷୀଣଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥସନ୍ଦେହଂ ଵିଗତାଶେଷକୌତୁକମ୍ । ନିରସ୍ତକଲ୍ପନାଜାଲଂ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତମ୍ ଅଲେପକମ୍
ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ ନେଇ ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ ଶେଷ ହୋଇଯାଏ, ସମସ୍ତ କୁତୁହଳ ହଟିଯାଏ, କଳ୍ପନାର ଜାଲ ହଟିଯାଏ, ଏବଂ ଜୀବନରେ ମୁକ୍ତ ଓ ଅଲିପ୍ତ ହୋଇ ରହିଥାଏ।
ନିରୀହଂ ନିରୁପାକ୍ରୋଶଂ ନିରପେକ୍ଷଂ ନିରାଧି ଚ । ସଂଶାନ୍ତଶୋକନୀହାରମ୍ ଅସକ୍ତଂ ଗ୍ରନ୍ଥିଵର୍ଜିତମ୍
ଯେଉଁଠାରେ କୌଣସି ଆସା ନାହିଁ, କୌଣସି କ୍ରୋଧ ନାହିଁ, କୌଣସି ଆଶା ନାହିଁ, ଏବଂ କୌଣସି ଚିନ୍ତା ନାହିଁ; ଯେଉଁଠାରେ ଦୁଃଖର କୁହୁଡ଼ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଆସକ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ କୌଣସି ନିୟମ କିମ୍ବା ଗ୍ରନ୍ଥରେ ବନ୍ଧା ନାହିଁ—
ସ୍ଵେନ୍ଦ୍ରିଯୋଗ୍ରସୁତଂ ସୂତଂ ସତୃଷ୍ଣାଦାରପଞ୍ଜରମ୍ । ନାଶଯିତ୍ଵା ସ୍ଵମ୍ ଆତ୍ମାନଂ ସାଧଯତ୍ଯ୍ ଅର୍ଥମ୍ ଐଶ୍ଵରମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ନିଜ ମନକୁ, ଯାହା ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କର ସାରଥି ଏବଂ ତୃଷ୍ଣା ଓ ଆସକ୍ତିର ପିଞ୍ଜରା, ସେହି ମନକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେଇଛି, ସେଉଁଠି ନିଜ ଉପରେ ସ୍ୱାଧିନତାର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ।
ଆତ୍ମପୀଵରତାହେତୂନ୍ ଵିକଲ୍ପାନ୍ ସ୍ଵଯମ୍ ଉଜ୍ଝତି । ସଦ୍ଭୃତ୍ଯଃ ପ୍ରଭୁକୃତ୍ଯେଷୁ ଜହାତି ତୃଣଵତ୍ ତନୁମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ନିଜେ ଆତ୍ମାକୁ ମୋଟା କରିଥିବା ଭାବନାଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ିଦିଏ, ଯେପରି ଏକ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଚାକର ତାଙ୍କର ମାଲିକଙ୍କ କାମ ସମାପ୍ତ ହେଲେ ଦେହକୁ ଘାସର ଟୁକୁରା ପରି ଛାଡ଼ିଦିଏ।
ମନସୋ ଽଭ୍ଯୁଦଯୋ ନାଶୋ ମନୋନାଶୋ ମହୋଦଯଃ । ଜ୍ଞମନୋ ନାଶମ୍ ଅଭ୍ଯେତି ମନୋ ଽଜ୍ଞସ୍ଯ ଵିଵର୍ଧତେ
ମନର ଉତ୍ଥାନ ଓ ପତନ ସବୁକିଛିର ଉତ୍ଥାନ ଓ ପତନ; ମନର ନଶ୍ୱରତା ହେଉଛି ସର୍ବୋତ୍ତମ ସାଧନା। ଜ୍ଞାନ ମନକୁ ଶାନ୍ତ କରେ, ଅଜ୍ଞାନ ମନକୁ ବଢ଼ାଇଦିଏ।
ମନୋମାତ୍ରଂ ଜଗଚ୍ଚକ୍ରଂ ମନଃ ପର୍ଵତମଣ୍ଡଲମ୍ । ମନୋ ଵ୍ଯୋମ ମନୋ ଦେହୋ ମନୋ ମିତ୍ରଂ ମନୋ ରିପୁଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ଚକ୍ର କେବଳ ମନ ମାତ୍ର; ପାହାଡ଼ ଶୃଙ୍ଗମାନେ ମନ ହିଁ; ଆକାଶ ମନ; ଦେହ ମନ; ବନ୍ଧୁ ମନ; ଶତ୍ରୁ ମଧ୍ୟ ମନ।
ଵିକଲ୍ପକଲୁଷା ଯା ସ୍ଯାଚ୍ ଚିତ୍ତତ୍ତ୍ଵସ୍ଯାତ୍ମଵିସ୍ମୃତିଃ । ମନ ଇତ୍ଯ୍ ଉଚ୍ଯତେ ସେଯଂ ଵାସନା ଭଵଭାଗିନୀ
ଚେତନାର ସ୍ୱରୂପକୁ ଭୁଲିଯିବା ଏବଂ କଳ୍ପନା ଦ୍ୱାରା ଦୂଷିତ ହେବାକୁ 'ମନ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଏହି ଅଭିନିବେଶ ହିଁ ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁ ର ଚକ୍ରକୁ ଆଣେ, ଯାହାକୁ 'ବାସନା' କୁହାଯାଏ।
ଚେତ୍ଯାନୁପାତକଲିତଂ ଚିନ୍ମାତ୍ରେତିକ୍ଷତାଭିଧମ୍ । ମନାଗ୍ ଵିକଲ୍ପକଲୁଷଂ ଚିତ୍ତତ୍ତ୍ଵଂ ଜୀଵ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେଉଁ ଚେତନା ଅନୁଭୂତିର ଅନୁସୃତି ଦ୍ୱାରା ଲାଞ୍ଛିତ ଏବଂ କଳ୍ପନାର ଅଲ୍ପ ଦୂଷଣରେ ରହିଛି, ସେହି ଚେତନାକୁ 'ଜୀବ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯାହା ମନର ଏକ ରୂପ।
ଚେତ୍ଯପ୍ରପତିତଂ ରୂଢସଞ୍ଜ୍ଞମ୍ ଅଜ୍ଞତ୍ଵମ୍ ଆଗତଂ । ତଦ୍ ଏଵାଧିକଵିସ୍ତାରଂ କଲ୍ପ୍ଯତେ ତନ୍ମନସ୍ତଯା
ଯେଉଁ ଚେତନା ଅନୁଭୂତିର ଅଧୀନ ହୋଇ, ଏକ ନିଶ୍ଚିତ ଚିହ୍ନାଟି ନେଇ, ଅଜ୍ଞାନରେ ପଡ଼ିଯାଏ, ସେହି ଅବସ୍ଥା ଆଉ ଅଧିକ ବିସ୍ତୃତ ହୋଇ, ମନର ଅବସ୍ଥା ବୋଲି ଭାବାଯାଏ।
ନାତ୍ମା ସଂସାରପୁରୁଷୋ ନ ଶରୀରଂ ନ ଶୋଣିତମ୍ । ଜଡଂ ସର୍ଵଂ ଶରୀରାଦି ଦେହୀ ଖଵଦ୍ ଅଲେପକଃ
ଆତ୍ମା କେବେ ଜଗତର ମଣିଷ ନୁହେଁ, ଏହା ଶରୀର କିମ୍ବା ରକ୍ତ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ଶରୀର ଓ ଏହା ସହିତ ସମସ୍ତ କିଛି ଜଡ଼; ଯେଉଁଠି ଦେହୀ ଅକାଶ ପରି ସ୍ପର୍ଶ ହୀନ।
ଶରୀରେ କଣଶଃ କୃତ୍ତେ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯଦ୍ ରୁଧିରାଦିକାତ୍ । ନିର୍ଭିନ୍ନେ କଦଲୀସ୍ତମ୍ଭେ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯତ୍ ପଲ୍ଲଵାଦ୍ ଋତେ
ଶରୀରକୁ ଟୁକୁଡ଼ି ଟୁକୁଡ଼ି କରି କାଟିଲେ, ରକ୍ତ ଓ ଏହା ସହିତ ଅନ୍ୟ କିଛି ଅଛିନାହିଁ। ଯେପରି କଦଳୀ ଗଛର ଥାମକୁ ଭାଗ କରି ଖୋଲିଲେ, ପତ୍ର ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କିଛି ମିଳେନାହିଁ।
ମନୋ ଜୀଵଂ ନରଂ ଵିଦ୍ଧି ତଦ୍ ଏଵାକାରମ୍ ଆଗତମ୍ । ଆତ୍ମନାତ୍ମାନମ୍ ଆଦତ୍ତେ ସ୍ଵଵିକଲ୍ପାଂଶକଲ୍ପିତମ୍
ମନକୁ ଜୀବ ବୋଲି ଜାଣ, ଏହି ମନ ଏହି ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଛି। ଆତ୍ମା ନିଜର କଳ୍ପନା ଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ନିଜେ ଗଢ଼ି ନେଇଥାଏ।
ସ୍ଵଵିକଲ୍ପାନ୍ ନରସ୍ ତନ୍ତୂନ୍ ପ୍ରସାର୍ଯ ରଚଯତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ଜାଲମ୍ ଆତ୍ମନିବନ୍ଧାଯ କୋଶକାରଃ କ୍ରିମିର୍ ଯଥା
ମଣିଷ ନିଜର କଳ୍ପନାର ସୂତା ପ୍ରସାରି, ଏହାକୁ ଭଲଭାବେ ଜାଲ ଭାବେ ବୁନି ନିଜକୁ ଆଟକାଏ; ଯେପରି କୀଟ ନିଜ ପାଇଁ କୋଷ ବୁନିଥାଏ।
ଇମଂ ଦେହଭ୍ରମଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଦେଶକାଲାନ୍ତରେ ପୁନଃ । ଶରୀରମ୍ ଅନ୍ଯଦ୍ ଆଦତ୍ତେ ପଲ୍ଲଵତ୍ଵମ୍ ଇଵାଙ୍କୁରଃ
ଏହି ଦେହ ଭ୍ରମକୁ ଛାଡି, ସେ ଅନ୍ୟ ଦେଶ ଓ ସମୟରେ ପୁନି ଏକ ନୂତନ ଶରୀର ଗ୍ରହଣ କରେ, ଯେପରି ଏକ ଅଂକୁର ପତ୍ରର ଆକାର ନେଇଥାଏ।