ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମଲ୍ଲାଂସ୍ ତୃଣଵନ୍ ନିଘ୍ନନ୍ ଵିଷ୍ଣ୍ଵବ୍ଜଜାଦିକାନ୍ । ଯୁକ୍ତ୍ଯାତିଶଯଦାର୍ଢ୍ଯେନ କାଲଶ୍ ଶ୍ଵେତେନ କାଲିତଃ
କାଳ ଅସାଧାରଣ ବୁଦ୍ଧି ଓ ଦୃଢ଼ତାରେ, ବିଷ୍ଣୁ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତିନି ଲୋକର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଦ୍ଧାମାନେକୁ ଘାସର ତଣା ପରି ହରାଇଦେଲେ, ଏବଂ ଶ୍ୱେତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିଜେ ଅଧୀନ ହୋଇଗଲେ।
ପ୍ରଣଯେନ ଯମଂ ଜିତ୍ଵା କୃତ୍ଵା ଵଚନସଙ୍ଗରମ୍ । ପରଲୋକାଦ୍ ଉପାନୀତସ୍ ସାଵିତ୍ର୍ଯା ସତ୍ଯଵାନ୍ ପତିଃ
ସାବିତ୍ରୀ ତାଙ୍କର ସ୍ନେହ ଦ୍ୱାରା ଯମକୁ ଜିତିଲେ, ତାଙ୍କୁ ନିଜ କଥା ପାଳନ କରାଇଲେ ଏବଂ ସତ୍ୟବାନଙ୍କୁ ପୁନି ପରଲୋକରୁ ଫେରାଇ ଆଣିଲେ।
ନ ସୋ ଽସ୍ତ୍ଯ୍ ଅତିଶଯୋ ଲୋକେ ଯସ୍ଯାସ୍ତି ନ ଫଲଂ ସ୍ଫୁଟମ୍ । ଭଵିତଵ୍ଯଂ ଵିଚାର୍ଯାତସ୍ ସର୍ଵାତିଶଯଶାଲିନା
ଏହି ଜଗତରେ କୌଣସି ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ନାହିଁ ଯାହାର ସ୍ପଷ୍ଟ ଫଳ ନଥାଏ; ଯାହା ହେବାକୁ ଥିବା, ସେଥିରେ ସମସ୍ତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ଥିବା ଲୋକେ ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ।
ଆତ୍ମଜ୍ଞାନମ୍ ଅଶେଷାଣାଂ ସୁଖଦୁଃଖଦଶାଦୃଶାମ୍ । ମୂଲଙ୍କଷକରଂ ତସ୍ମାଦ୍ ଭାଵ୍ଯଂ ତତ୍ରାତିଶାଯିନା
ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରର ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖର ମୂଳ କାରଣ ଯେଉଁ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ, ତେଣୁ ଯିଏ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହେବାକୁ ଚାହେଁ, ସେ ଏହାକୁ ଅବଶ୍ୟ ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ।
ନାନଯୋପହତାର୍ଥିନ୍ଯା ଦୃଶ୍ଯଦୃଷ୍ଟ୍ଯାତିଦୁଷ୍ଟଯା । ଦୁଃଖାଦ୍ ଋତେ ନିରାବାଧଂ ସୁଖଂ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅଵାପ୍ଯତେ
ଯାହାର ଦୃଷ୍ଟି ବିଭିନ୍ନ ବସ୍ତୁ ଓ ଭ୍ରାନ୍ତ ଭାବନାରେ ଦୂଷିତ, ସେଠାରେ ଦୁଃଖ ବ୍ୟତୀତ ନିର୍ବିଘ୍ନ ସୁଖ କିଛି ମିଳେ ନାହିଁ।
ଅଶମଃ ପରମଂ ବ୍ରହ୍ମ ଶମଶ୍ ଚ ପରମଂ ପଦମ୍ । ଯଦ୍ଯ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଏଵଂ ତଥାପ୍ଯ୍ ଏନଂ ପ୍ରଶମଂ ଵିଦ୍ଧି ଶଙ୍କରମ୍
ଅଶାନ୍ତି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମ ହେଉଛି, ଶାନ୍ତି ହେଉଛି ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦଶା; ଏହିପରି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ସର୍ବୋତ୍ତମ ଶାନ୍ତିକୁ ମଙ୍ଗଳମୟ ବୋଲି ଜାଣ।
ଅଭିମାନଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଶମମ୍ ଆଶ୍ରିତ୍ଯ ଶାଶ୍ଵତମ୍ । ଵିଚାର୍ଯ ପ୍ରଜ୍ଞଯାର୍ଯତ୍ଵଂ କୁର୍ଯାତ୍ ସଜ୍ଜନସେଵନମ୍
ଅହଂକାରକୁ ଛାଡି, ଚିରକାଳ ଶାନ୍ତିକୁ ଅଙ୍ଗୀକାର କରି, ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଭଲମନେଷ୍ଠା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ, ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ସେବା କରି।
ନ ତପାଂସି ନ ତୀର୍ଥାନି ନ ଶାସ୍ତ୍ରାଣି ଜଯନ୍ତି ଵଃ । ସଂସାରସାଗରୋତ୍ତାରେ ସଜ୍ଜନାସେଵନଂ ଯଥା
ତପସ୍ୟା, ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା କିମ୍ବା ଶାସ୍ତ୍ର ଆଦି କିଛି ମଧ୍ୟ, ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇପାରିବ ନାହିଁ, ଯେପରି ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ସେବା ଦେଇପାରେ।
ଲୋଭମୋହରୁଷାଂ ଯସ୍ଯ ତନୁତାନୁଦିନଂ ଭଵେତ୍ । ଯଥାଶାସ୍ତ୍ରଂ ଵିହରତସ୍ ସ୍ଵକର୍ମସୁ ସ ସଜ୍ଜନଃ
ଯାହାଙ୍କର ଲୋଭ, ମୋହ ଓ କ୍ରୋଧ ପ୍ରତିଦିନ କମିଯାଏ, ଏବଂ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ଚଳନ୍ତି, ସେଇ ଲୋକ ଭଲ ଲୋକ।
ଅଧ୍ଯାତ୍ମଵିଦୁଷସ୍ ସଙ୍ଗାତ୍ ତସ୍ଯ ସା ଧୀଃ ପ୍ରଵର୍ତତେ । ଅତ୍ଯନ୍ତାଭାଵ ଏଵାସ୍ଯ ଯଯା ଦୃଶ୍ଯସ୍ଯ ଦୃଶ୍ଯତେ
ଅନ୍ତର୍ଯାମୀଙ୍କୁ ଜଣାଇଥିବା ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ମିଶିବାରୁ ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ଜାଗୃତ ହୁଏ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଦୃଶ୍ୟ ଜଗତର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ ବୋଲି ତାଙ୍କୁ ଦେଖାଯାଏ।
ଦୃଶ୍ଯାତ୍ଯନ୍ତାଭାଵତସ୍ ତୁ ପରମ୍ ଏଵାଵଶିଷ୍ଯତେ । ଅନ୍ଯାଭାଵଵଶାଦ୍ ଆଶୁ ଜୀଵସ୍ ତତ୍ରୈଵ ଲୀଯତେ
ଦୃଶ୍ୟ ଜଗତର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ ହେଲେ, କେବଳ ପରମ ଏକାକି ରହିଯାଏ; ଅନ୍ୟ କିଛି ନଥିବାରୁ ଜୀବ ତୁରନ୍ତ ସେଠି ଲିନ ହୋଇଯାଏ।
ନ ଚୋତ୍ପନ୍ନଂ ନ ଚୈଵାସୀଦ୍ ଦୃଶ୍ଯଂ ନ ଚ ଭଵିଷ୍ଯତି । ଵର୍ତମାନେ ଽପି ନୈଵାସ୍ତି ପରମ୍ ଏଵାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅଵେଦିତମ୍
ଦୃଶ୍ୟ ଜଗତ ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ, ଆଗରୁ ଥିଲା ନାହିଁ, ଆଗକୁ ମଧ୍ୟ ହେବେ ନାହିଁ; ବର୍ତ୍ତମାନରେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ—କେବଳ ଅଜ୍ଞାତ ପରମ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରହିଛି।
ଏତଦ୍ ଯୁକ୍ତିସହସ୍ରେଣ ଦର୍ଶିତଂ ଦର୍ଶ୍ଯତେ ଽପି ଚ । ସର୍ଵୈର୍ ଏଵାନୁଭୂତଂ ହି ଦର୍ଶଯିଷ୍ଯାମି ଚାଧୁନା
ଏହି କଥା ହଜାର ଯୁକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଇଛି ଏବଂ ପ୍ରମାଣ ମଧ୍ୟ ଦିଆଯାଇଛି; ସମସ୍ତେ ଏହାକୁ ଅନୁଭବ କରିଛନ୍ତି, ଏବେ ମୁଁ ଏହାକୁ ପ୍ରକାଶ କରିବି।
ଯଥେଦମ୍ ଅଖିଲଂ ଶାନ୍ତଂ ତ୍ରିଜଗତ୍ ସଂଵିଦମ୍ବରମ୍ । ଇଦଂ ତତ୍ତ୍ଵଂ ତ୍ଵ୍ ଅସତ୍ତ୍ଵାଦି କୁତୋ ଽତ୍ର ସ୍ଯାତ୍ କଥଞ୍ଚନ
ଏହି ଶାନ୍ତ ଚେତନାର ଅପାର ବିସ୍ତାର ତିନି ଜଗତର ଅସଲ ସ୍ୱରୂପ। ଏଠାରେ ଅସତ୍ୟ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କିଛି କେମିତି ଥିବା ସମ୍ଭବ?
ଚିଚ୍ ଚମତ୍କୁରୁତେ ଚାରୁ ଚଞ୍ଚଲାଚଞ୍ଚଲାତ୍ମନି । ଯତ୍ ତଯୈଵ ତଦ୍ ଏଵେଦଂ ଜଗଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅଵବୁଧ୍ଯତେ
ଚେତନା ନିଜେ ଅଦ୍ଭୁତ, ଚଳାଚଳ ଓ ନିଶ୍ଚଳତାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଏ। ଏହି ଚେତନା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଜଗତକୁ ଏଭଳି ଦେଖାଯାଏ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯରୂପୋ ଽନୁଭଵଶ୍ ଚିଦାଦିତ୍ଯାଂଶୁମଣ୍ଡଲମ୍ । କ୍ଵ ଵେନ୍ଦ୍ଵଂଶୁମତୋର୍ ଭେଦୋ ନିର୍ଵିକତ୍ଥନ କଥ୍ଯତାମ୍
ତିନି ଜଗତର ଅନୁଭୂତି ହେଉଛି ଚେତନା ସୂର୍ଯ୍ୟର ଗୋଳାକାର। ବୁଦ୍ଧିମାନ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ତାହାର କିରଣ ମଧ୍ୟରେ କେଉଁଠି ଭିନ୍ନତା ଅଛି?
ସ୍ଵଭାଵତୋ ଽସ୍ଯାଶ୍ ଚିଦ୍ଦୃଷ୍ଟେର୍ ଯେ ଉନ୍ମେଷନିମେଷଣେ । ଜଗଦ୍ରୂପାନୁଭୂତେସ୍ ତାଵ୍ ଏତାଵ୍ ଅସ୍ତମଯୋଦଯୌ
ଚେତନାର ଦୃଷ୍ଟିର ଉଦ୍ଘାଟନ ଓ ବନ୍ଦ ହେବା, ଏହି ସ୍ୱଭାବ ଅନୁସାରେ ଜଗତ ଅନୁଭୂତିର ଉଦୟ ଓ ଅସ୍ତମୟ।
ଅହମର୍ଥୋ ଽପରିଜ୍ଞାତଃ ପରମାର୍ଥାମ୍ବରେ ମଲଃ । ପରିଜ୍ଞାତୋ ଽହମର୍ଥସ୍ ତୁ ପରମାର୍ଥାମ୍ବରଂ ଭଵେତ୍
ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ବୁଝିପାରିବି ନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ପରମ ତତ୍ତ୍ୱର ଆକାଶରେ ଏହା ଏକ ମଳ ଭଳି ରହିଥାଏ। ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ଭାବକୁ ସଠିକ୍ ବୁଝିପାରିବି, ସେତେବେଳେ ଏହା ପରମ ତତ୍ତ୍ୱର ଆକାଶ ଭଳି ହୋଇଯାଏ।
ଅହମ୍ଭାଵଃ ପରିଜ୍ଞାତୋ ନାହମ୍ଭାଵୀଭଵତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ଏକତାମ୍ ଅମ୍ବୁନେଵାମ୍ବୁ ଯାତି ଚିନ୍ନଭସାତ୍ମନା
ମୁଁ ଭାବକୁ ସଠିକ୍ ବୁଝିଲେ, ଏହା ଆଉ ମୁଁ ଭାବ ଭଳି ରହିନଥାଏ; ଜଳ ଜଳରେ ମିଶିଯାଇଥିବା ପରି, ଏହା ଚେତନାର ଆକାଶ ସହ ଏକତାକୁ ପାଇଯାଏ।
ଅହମାଦି ଜଗଦ୍ ଦୃଶ୍ଯଂ କିଲ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ଵସ୍ତୁତଃ । ଅଵଶ୍ଯମ୍ ଏଵ ତତ୍ କସ୍ମାଚ୍ ଛିଷ୍ଯତେ ଽହଂଵିଚାରିଣଃ
ମୁଁ ଭାବ ଦେଖି ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ଏହି ଜଗତ କେବଳ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଏକ ଭ୍ରମ ଅଟେ, ସତ୍ୟରେ ଏହାର କିଛି ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ। ତେଣୁ ଯେଉଁଠି ଲୋକ ମୁଁ ଭାବ ଉପରେ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି, ସେଠି ଏହା କାହିଁକି ରହିବ?
ବାଧତେ ଧ୍ଯାମଲଧିଯାମ୍ ଅପିଶାଚେ ପିଶାଚଧୀଃ । ଶିଶୂନାଂ ନାଵଦାତାନ୍ତଃକରଣାନାଂ ଵିଚାରଣାତ୍
ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକି ଦିଆଯାଇଥିବା ମନ ଥିଲେ, ଦୂର୍ବୁଦ୍ଧି ଦେଉଁ ମନ ମଧ୍ୟ ତାକୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇଥାଏ। କିନ୍ତୁ ଶିଶୁମାନଙ୍କର ମନ ଶୁଦ୍ଧ ଥିଲେ, ଏହି ଅନ୍ବେଷଣ ନଥିବାରୁ ସେମାନେ ଏହି ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଚିଜ୍ଜ୍ଯୋତ୍ସ୍ନା ଯାଵଦ୍ ଏଵାନ୍ତର୍ ଅହଙ୍କାରଘନାଵୃତା । ଵିକାସମ୍ ଏତି ନୋ ତାଵତ୍ ପରମାର୍ଥକୁମୁଦ୍ଵତୀ
ମନର ଜ୍ଞାନର ଆଲୋକ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋହର ଘନ ମେଘରେ ଢାକି ରହିଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଖିଲିପାରେନାହିଁ, ଯେପରି ରାତିର କମଳ ଫୁଟିପାରେନାହିଁ।
ପ୍ରମାର୍ଜିତେ ଽହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅସ୍ମିନ୍ ପଦେ ସାର୍ଥେ ସ୍ଵଯଂ ଚିତା । ନରକସ୍ଵର୍ଗମୋକ୍ଷାଦିତୃଷ୍ଣାଯାଃ କଲ୍ପନୈଵ କା
'ମୁଁ' ବୋଧ ସଠିକ୍ ଭାବେ ମିଟିଯାଇଲେ, ନରକ, ସ୍ୱର୍ଗ, ମୋକ୍ଷ ଓ ଅନ୍ୟ ଆଶାପାଶା ନେଇ କୌଣସି କଳ୍ପନା ରହିନଥାଏ।
ହୃଦି ଯାଵଦ୍ ଅହଙ୍କାରଵାରିଦଃ ପ୍ରଵିଜୃମ୍ଭତେ । ତାଵଦ୍ ଵିକାସମ୍ ଆଯାତି ତୃଷ୍ଣାକୁଟଜମଞ୍ଜରୀ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହୃଦୟରେ ମୋହର ମେଘ ବିସ୍ତାରିତ ହୁଏ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆଶା ଆଦି ଇଚ୍ଛାର ମଞ୍ଜୁଳ ମଞ୍ଜରୀ ଫୁଟିଯାଏ।
ଆକ୍ରମ୍ଯ ଚେତନାଦିତ୍ଯମ୍ ଅହଙ୍କାରାମ୍ବୁଦେ ସ୍ଥିତେ । ଜାଡ୍ଯମ୍ ଏଵ ସ୍ଥିତିଂ ଯାତି ନ ପ୍ରାକାଶ୍ଯଂ କଥଞ୍ଚନ
ଚେତନାର ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ମୋହର ମେଘ ଢାକି ରହିଲେ, ମନେ କେବଳ ଅନ୍ଧକାର ଓ ଅଜ୍ଞାନ ରହିଯାଏ, କେବେ ଆଲୋକ ଦେଖାଯାଏନାହିଁ।
ଆସନ୍ନୋ ଽଯମ୍ ଅହଙ୍କାରସ୍ ସ୍ଵଯଂ ମିଥ୍ଯା ପ୍ରକଲ୍ପିତଃ । ଦୁଃଖାଯୈଵ ନ ହର୍ଷାଯ ବାଲସମ୍ଭ୍ରମଯକ୍ଷଵତ୍
ଏହି ଆତ୍ମବୋଧ, ଯେଉଁଥିରେ 'ମୁଁ' ବୋଧ ନିଜେ ନିଜେ ଭାବି ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ, ସେ ମିଥ୍ୟା ଭାବନା ମାତ୍ର। ଏହା କେବଳ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ, ସୁଖ କେବେ ଦେଉନାହିଁ—ଏହା ଏମିତି ଯେମିତି ଜ୍ୱର ଲାଗିଲେ ଶିଶୁ ଭ୍ରମିତ ହୁଏ।
ମୁଧୈଵ କଲ୍ପିତୋ ମୋହମ୍ ଅହମ୍ଭାଵଃ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି । ଅନନ୍ତସଂସାରକରଂ ଦାମାଦିଷ୍ଵ୍ ଇଵ ଦୁର୍ମତୌ
ଏହି 'ମୁଁ' ବୋଧ ଅବିବେକରେ ମିଥ୍ୟା ଭାବରେ ଉପସ୍ଥାପିତ ହୁଏ, ଏଠାରୁ ମାତ୍ର ଭ୍ରମ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଏହି ଭ୍ରମ ଅନେକ ଜନ୍ମ ମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ରକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥାଏ, ଯେମିତି ଅବିବେକୀ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ବନ୍ଧନ ଓ ନିୟମ ଦୁଃଖର କାରଣ ହୁଏ।
ଅଯଂ ସୋ ଽହମ୍ ଇତି ସ୍ଫାରମୋହାଦ୍ ଅନ୍ଯତ୍ ପରଂ ତମଃ । ଅନର୍ଥଭୂତଂ ସଂସାରେ ନ ଭୂତଂ ନ ଭଵିଷ୍ଯତି
'ଏହି ମୁଁ' ବୋଧ ଗଭୀର ଭ୍ରମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏହା ଅନ୍ୟ ଏକ ଅନ୍ଧକାର। ଏହି ଅନ୍ଧକାର ସଂସାରରେ ଅନର୍ଥର କାରଣ, ଏହା ନ ଏବେ ଅଛି, ନ ଭବିଷ୍ୟତରେ ଥିବ।
ଯତ୍ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଇଦମ୍ ଆଯାତି ସୁଖଦୁଃଖମ୍ ଅଲାତଵତ୍ । ତଦ୍ ଅହଙ୍କାରଚକ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରଵିକାସି ଵିଜୃମ୍ଭିତମ୍
ଏଠାରେ ଯେଉଁ ସୁଖ କିମ୍ବା ଦୁଃଖ ଆସେ, ସେ ସବୁ ଅଗ୍ନିର ଗୋଲକ ଘୁଞ୍ଚିବା ପରି, ଏହି 'ମୁଁ' ବୋଧର ଚକ୍ରର ଖେଳ ଓ ବିକାଶ ମାତ୍ର।
ଅହଙ୍କାରାଙ୍କୁରଃ କଷ୍ଟୋ ହୃଦି ଯେନାଧିରୋପିତଃ । ସହସ୍ରଶାଖଂ ଦୁଶ୍ଛେଦଂ ତସ୍ଯ ସଂସୃତିକାନନମ୍
ଯେଉଁ ଅହଂକାରର ଅଙ୍କୁର ହୃଦୟରେ ରୋପିତ ହୁଏ, ସେ ଦୁଃଖର କାରଣ ହୁଏ । ଏହି ଅଙ୍କୁର ଏତେ ବଡ଼ ହୁଏ ଯେ, ଏହା ହଜାର ଶାଖା-ପ୍ରଶାଖା ଭଳି ସଂସାରର ଏକ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଜଙ୍ଗଲ ହୋଇଯାଏ, ଯାହା କଟିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର ।