ଦୌର୍ଭାଗ୍ଯଦାଯିନୀ ଦୀନା ଶୁଭହୀନାଵିଚାରଣା । ଘନଦୀର୍ଘମହାନିଦ୍ରା ତ୍ଯଜ୍ଯତାଂ ସମ୍ପ୍ରବୁଧ୍ଯତାମ୍
ଅନ୍ଧାଧୁନା ଚିନ୍ତା ଦୁଃଖ ଆଣେ, ଦୟନୀୟ ଓ ଶୁଭ ନଥିବା — ଏହାକୁ ଛାଡ଼। ଗଭୀର, ଦୀର୍ଘ ନିଦ୍ରାକୁ ତ୍ୟାଗ କର ଓ ସଚେତନ ହେଉ।
ସୁପ୍ତଂ ମା ସ୍ଥୀଯତାଂ ଵୃଦ୍ଧମନ୍ଦକଚ୍ଛପଵଚ୍ ଛନୈଃ । ଉତ୍ଥାନମ୍ ଅଙ୍ଗୀକ୍ରିଯତାଂ ଜରାମରଣଶାନ୍ତଯେ
ନିଦ୍ରାରେ ରୁହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ବୃଦ୍ଧ, ଧୀରେ ଚଳିଥିବା କୁମିର ପରି ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ଉଠିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର। ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଜାଗ୍ରତ ହେ।
ଅନର୍ଥାଯାର୍ଥସମ୍ପତ୍ତିର୍ ଭୋଗୌଘୋ ଭଵରୋଗଦଃ । ଆପଦେ ସମ୍ପଦସ୍ ସର୍ଵାସ୍ ସର୍ଵତ୍ରାନାଦରୋ ଜଯଃ
ଭୋଗ ପାଇଁ ସଂପଦ ଜମା କରିଲେ, ସେଠାରୁ ସଂସାରର ରୋଗ ହୁଏ। ଯେଉଁଠି ସବୁଠି ଅଲ୍ପମାନ୍ୟତା ରହିଥାଏ, ସେଠି ଆପଦରେ ମଧ୍ୟ ସଫଳତା ମିଳେ।
ଲୋକତନ୍ତ୍ରାନୁସାରେଣ ଵିଚାରାଦ୍ ଵ୍ଯଵହାରିଣାମ୍ । ଶାସ୍ତ୍ରାଚାରାଵିରୁଦ୍ଧେନ କର୍ମଣା ଶର୍ମ ସିଧ୍ଯତି
ସାଧାରଣ ଲୋକର ଚଳନ ଅନୁସାରେ, ବୁଦ୍ଧିରେ ବିଚାର କରି, ଏବଂ ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ପ୍ରଚଳିତ ଆଚାରକୁ ବିରୋଧ କରିନଥିବା କାମ କରିଲେ, କାର୍ଯ୍ୟରତ ଲୋକମାନେ ସଂତୋଷ ଓ ଶାନ୍ତି ପାଆନ୍ତି।
ସ୍ଵାଚାରଚାରୁଚରିତସ୍ଯ ଵିଵିକ୍ତଵୃତ୍ତେସ୍ ସଂସାରଦୁଃଖଲଵସୌଖ୍ଯଦଶାସ୍ଵ୍ ଅଗୃଧ୍ନୋଃ । ଆଯୁର୍ ଯଶାଂସି ଚ ଗୁଣାଶ୍ ଚ ସହୈଵ ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ଫୁଲ୍ଲନ୍ତି ମାଧଵଲତା ଇଵ ସତ୍ଫଲାଯ
ଯେଉଁଠାରେ ନିଜ ଆଚରଣ ପବିତ୍ର ଓ ନିଜେ ନିଜେ ରହିଥିବା, ଏବଂ ସଂସାରର ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ସୁଖ ଅବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ଲୋଭ ନଥିବା ଲୋକ, ସେଠାରେ ଆୟୁ, କୀର୍ତ୍ତି, ଗୁଣ ଓ ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି ଏକାସାଥିରେ ମାଲତୀ ଲତାର ଫୁଲ ଭଳି ଫୁଟିଉଠେ।
ସର୍ଵାତିଶଯସାଫଲ୍ଯାତ୍ ସର୍ଵଂ ସର୍ଵତ୍ର ସର୍ଵଦା । ସମ୍ଭଵତ୍ଯ୍ ଏଵ ତସ୍ମାତ୍ ସ୍ଵଂ ଶୁଭୋଦ୍ଯୋଗଂ ନ ସନ୍ତ୍ଯଜେତ୍
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସଫଳତା ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଥିବାରୁ, ସବୁଠି ସବୁବେଳେ ସବୁକିଛି ସମ୍ଭବ। ତେଣୁ ନିଜ ଭଲ କାମ କେବେ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ସର୍ଵୋତ୍କର୍ଷେଣ ଵର୍ତନ୍ତେ ଦେଵା ଅପି ଵିମର୍ଦିତାଃ । ଦାନଵୈର୍ ଦାନଵାର୍ଯାଢ୍ଯୈର୍ ଗଜୈଃ ପଦ୍ମାକରା ଇଵ
ଦେବତାମାନେ ଯଦିଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅପମାନିତ କରିପାରନ୍ତି, ଯେପରି ହାତୀମାନେ ପଦ୍ମରେ ଭରିଥିବା ହ୍ରଦ ଦ୍ୱାରା ଅବରୋଧିତ ହୁଅନ୍ତି।
ମରୁତ୍ତନୃପତେର୍ ଯଜ୍ଞେ ସଂଵର୍ତେନ ମହର୍ଷିଣା । ବ୍ରହ୍ମଣେଵାପରସ୍ ସର୍ଗୋ ରଚିତସ୍ ସସୁରାସୁରଃ
ମରୁତ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ବଳିଉତ୍ସବରେ, ମହାର୍ଷି ସଂବର୍ତ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପରି ଏକ ନୂତନ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା, ଯାହାରେ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ସମେତ ଥିଲେ।
ମହାତିଶଯଯୁକ୍ତେନ ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରେଣ ଵିପ୍ରତା । ଭୂଯୋ ଭୂଯଃ ପ୍ରଯୁକ୍ତେନ ଦୁଷ୍ପ୍ରାପା ତପସାର୍ଜିତା
ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ମହାର୍ଷି ଅସାଧାରଣ ପ୍ରୟାସ ଓ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପରେ ବାରମ୍ବାର କଠିନ ତପସ୍ୟା କରି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ଫଳ ଲାଭ କରିଥିଲେ।
ପିଷ୍ଟାତକାମ୍ବୁ ଦୁଷ୍ପ୍ରାପଂ ରସାଯନମ୍ ଇଵାଶ୍ନତା । ଦୁର୍ଭଗେନେଦୃଶେନାପ୍ତଃ କ୍ଷୀରୋଦ ଉପମନ୍ଯୁନା
ମାଣ୍ଡ ଓ ପାଣିରୁ ବନାଯାଇଥିବା ଦୁର୍ଲଭ ଔଷଧ ଭଳି, ଦୁଃଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଉପମନ୍ୟୁ ଦୁର୍ଲଭ କ୍ଷୀରସାଗର ଲାଭ କରିଥିଲେ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମଲ୍ଲାଂସ୍ ତୃଣଵନ୍ ନିଘ୍ନନ୍ ଵିଷ୍ଣ୍ଵବ୍ଜଜାଦିକାନ୍ । ଯୁକ୍ତ୍ଯାତିଶଯଦାର୍ଢ୍ଯେନ କାଲଶ୍ ଶ୍ଵେତେନ କାଲିତଃ
କାଳ ଅସାଧାରଣ ବୁଦ୍ଧି ଓ ଦୃଢ଼ତାରେ, ବିଷ୍ଣୁ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତିନି ଲୋକର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଦ୍ଧାମାନେକୁ ଘାସର ତଣା ପରି ହରାଇଦେଲେ, ଏବଂ ଶ୍ୱେତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିଜେ ଅଧୀନ ହୋଇଗଲେ।
ପ୍ରଣଯେନ ଯମଂ ଜିତ୍ଵା କୃତ୍ଵା ଵଚନସଙ୍ଗରମ୍ । ପରଲୋକାଦ୍ ଉପାନୀତସ୍ ସାଵିତ୍ର୍ଯା ସତ୍ଯଵାନ୍ ପତିଃ
ସାବିତ୍ରୀ ତାଙ୍କର ସ୍ନେହ ଦ୍ୱାରା ଯମକୁ ଜିତିଲେ, ତାଙ୍କୁ ନିଜ କଥା ପାଳନ କରାଇଲେ ଏବଂ ସତ୍ୟବାନଙ୍କୁ ପୁନି ପରଲୋକରୁ ଫେରାଇ ଆଣିଲେ।
ନ ସୋ ଽସ୍ତ୍ଯ୍ ଅତିଶଯୋ ଲୋକେ ଯସ୍ଯାସ୍ତି ନ ଫଲଂ ସ୍ଫୁଟମ୍ । ଭଵିତଵ୍ଯଂ ଵିଚାର୍ଯାତସ୍ ସର୍ଵାତିଶଯଶାଲିନା
ଏହି ଜଗତରେ କୌଣସି ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ନାହିଁ ଯାହାର ସ୍ପଷ୍ଟ ଫଳ ନଥାଏ; ଯାହା ହେବାକୁ ଥିବା, ସେଥିରେ ସମସ୍ତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ଥିବା ଲୋକେ ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ।
ଆତ୍ମଜ୍ଞାନମ୍ ଅଶେଷାଣାଂ ସୁଖଦୁଃଖଦଶାଦୃଶାମ୍ । ମୂଲଙ୍କଷକରଂ ତସ୍ମାଦ୍ ଭାଵ୍ଯଂ ତତ୍ରାତିଶାଯିନା
ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରର ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖର ମୂଳ କାରଣ ଯେଉଁ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ, ତେଣୁ ଯିଏ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହେବାକୁ ଚାହେଁ, ସେ ଏହାକୁ ଅବଶ୍ୟ ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ।
ନାନଯୋପହତାର୍ଥିନ୍ଯା ଦୃଶ୍ଯଦୃଷ୍ଟ୍ଯାତିଦୁଷ୍ଟଯା । ଦୁଃଖାଦ୍ ଋତେ ନିରାବାଧଂ ସୁଖଂ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅଵାପ୍ଯତେ
ଯାହାର ଦୃଷ୍ଟି ବିଭିନ୍ନ ବସ୍ତୁ ଓ ଭ୍ରାନ୍ତ ଭାବନାରେ ଦୂଷିତ, ସେଠାରେ ଦୁଃଖ ବ୍ୟତୀତ ନିର୍ବିଘ୍ନ ସୁଖ କିଛି ମିଳେ ନାହିଁ।
ଅଶମଃ ପରମଂ ବ୍ରହ୍ମ ଶମଶ୍ ଚ ପରମଂ ପଦମ୍ । ଯଦ୍ଯ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଏଵଂ ତଥାପ୍ଯ୍ ଏନଂ ପ୍ରଶମଂ ଵିଦ୍ଧି ଶଙ୍କରମ୍
ଅଶାନ୍ତି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମ ହେଉଛି, ଶାନ୍ତି ହେଉଛି ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦଶା; ଏହିପରି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ସର୍ବୋତ୍ତମ ଶାନ୍ତିକୁ ମଙ୍ଗଳମୟ ବୋଲି ଜାଣ।
ଅଭିମାନଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଶମମ୍ ଆଶ୍ରିତ୍ଯ ଶାଶ୍ଵତମ୍ । ଵିଚାର୍ଯ ପ୍ରଜ୍ଞଯାର୍ଯତ୍ଵଂ କୁର୍ଯାତ୍ ସଜ୍ଜନସେଵନମ୍
ଅହଂକାରକୁ ଛାଡି, ଚିରକାଳ ଶାନ୍ତିକୁ ଅଙ୍ଗୀକାର କରି, ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଭଲମନେଷ୍ଠା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ, ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ସେବା କରି।
ନ ତପାଂସି ନ ତୀର୍ଥାନି ନ ଶାସ୍ତ୍ରାଣି ଜଯନ୍ତି ଵଃ । ସଂସାରସାଗରୋତ୍ତାରେ ସଜ୍ଜନାସେଵନଂ ଯଥା
ତପସ୍ୟା, ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା କିମ୍ବା ଶାସ୍ତ୍ର ଆଦି କିଛି ମଧ୍ୟ, ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇପାରିବ ନାହିଁ, ଯେପରି ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ସେବା ଦେଇପାରେ।
ଲୋଭମୋହରୁଷାଂ ଯସ୍ଯ ତନୁତାନୁଦିନଂ ଭଵେତ୍ । ଯଥାଶାସ୍ତ୍ରଂ ଵିହରତସ୍ ସ୍ଵକର୍ମସୁ ସ ସଜ୍ଜନଃ
ଯାହାଙ୍କର ଲୋଭ, ମୋହ ଓ କ୍ରୋଧ ପ୍ରତିଦିନ କମିଯାଏ, ଏବଂ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ଚଳନ୍ତି, ସେଇ ଲୋକ ଭଲ ଲୋକ।
ଅଧ୍ଯାତ୍ମଵିଦୁଷସ୍ ସଙ୍ଗାତ୍ ତସ୍ଯ ସା ଧୀଃ ପ୍ରଵର୍ତତେ । ଅତ୍ଯନ୍ତାଭାଵ ଏଵାସ୍ଯ ଯଯା ଦୃଶ୍ଯସ୍ଯ ଦୃଶ୍ଯତେ
ଅନ୍ତର୍ଯାମୀଙ୍କୁ ଜଣାଇଥିବା ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ମିଶିବାରୁ ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ଜାଗୃତ ହୁଏ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଦୃଶ୍ୟ ଜଗତର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ ବୋଲି ତାଙ୍କୁ ଦେଖାଯାଏ।
ଦୃଶ୍ଯାତ୍ଯନ୍ତାଭାଵତସ୍ ତୁ ପରମ୍ ଏଵାଵଶିଷ୍ଯତେ । ଅନ୍ଯାଭାଵଵଶାଦ୍ ଆଶୁ ଜୀଵସ୍ ତତ୍ରୈଵ ଲୀଯତେ
ଦୃଶ୍ୟ ଜଗତର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ ହେଲେ, କେବଳ ପରମ ଏକାକି ରହିଯାଏ; ଅନ୍ୟ କିଛି ନଥିବାରୁ ଜୀବ ତୁରନ୍ତ ସେଠି ଲିନ ହୋଇଯାଏ।
ନ ଚୋତ୍ପନ୍ନଂ ନ ଚୈଵାସୀଦ୍ ଦୃଶ୍ଯଂ ନ ଚ ଭଵିଷ୍ଯତି । ଵର୍ତମାନେ ଽପି ନୈଵାସ୍ତି ପରମ୍ ଏଵାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅଵେଦିତମ୍
ଦୃଶ୍ୟ ଜଗତ ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ, ଆଗରୁ ଥିଲା ନାହିଁ, ଆଗକୁ ମଧ୍ୟ ହେବେ ନାହିଁ; ବର୍ତ୍ତମାନରେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ—କେବଳ ଅଜ୍ଞାତ ପରମ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରହିଛି।
ଏତଦ୍ ଯୁକ୍ତିସହସ୍ରେଣ ଦର୍ଶିତଂ ଦର୍ଶ୍ଯତେ ଽପି ଚ । ସର୍ଵୈର୍ ଏଵାନୁଭୂତଂ ହି ଦର୍ଶଯିଷ୍ଯାମି ଚାଧୁନା
ଏହି କଥା ହଜାର ଯୁକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଇଛି ଏବଂ ପ୍ରମାଣ ମଧ୍ୟ ଦିଆଯାଇଛି; ସମସ୍ତେ ଏହାକୁ ଅନୁଭବ କରିଛନ୍ତି, ଏବେ ମୁଁ ଏହାକୁ ପ୍ରକାଶ କରିବି।
ଯଥେଦମ୍ ଅଖିଲଂ ଶାନ୍ତଂ ତ୍ରିଜଗତ୍ ସଂଵିଦମ୍ବରମ୍ । ଇଦଂ ତତ୍ତ୍ଵଂ ତ୍ଵ୍ ଅସତ୍ତ୍ଵାଦି କୁତୋ ଽତ୍ର ସ୍ଯାତ୍ କଥଞ୍ଚନ
ଏହି ଶାନ୍ତ ଚେତନାର ଅପାର ବିସ୍ତାର ତିନି ଜଗତର ଅସଲ ସ୍ୱରୂପ। ଏଠାରେ ଅସତ୍ୟ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କିଛି କେମିତି ଥିବା ସମ୍ଭବ?
ଚିଚ୍ ଚମତ୍କୁରୁତେ ଚାରୁ ଚଞ୍ଚଲାଚଞ୍ଚଲାତ୍ମନି । ଯତ୍ ତଯୈଵ ତଦ୍ ଏଵେଦଂ ଜଗଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅଵବୁଧ୍ଯତେ
ଚେତନା ନିଜେ ଅଦ୍ଭୁତ, ଚଳାଚଳ ଓ ନିଶ୍ଚଳତାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଏ। ଏହି ଚେତନା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଜଗତକୁ ଏଭଳି ଦେଖାଯାଏ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯରୂପୋ ଽନୁଭଵଶ୍ ଚିଦାଦିତ୍ଯାଂଶୁମଣ୍ଡଲମ୍ । କ୍ଵ ଵେନ୍ଦ୍ଵଂଶୁମତୋର୍ ଭେଦୋ ନିର୍ଵିକତ୍ଥନ କଥ୍ଯତାମ୍
ତିନି ଜଗତର ଅନୁଭୂତି ହେଉଛି ଚେତନା ସୂର୍ଯ୍ୟର ଗୋଳାକାର। ବୁଦ୍ଧିମାନ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ତାହାର କିରଣ ମଧ୍ୟରେ କେଉଁଠି ଭିନ୍ନତା ଅଛି?
ସ୍ଵଭାଵତୋ ଽସ୍ଯାଶ୍ ଚିଦ୍ଦୃଷ୍ଟେର୍ ଯେ ଉନ୍ମେଷନିମେଷଣେ । ଜଗଦ୍ରୂପାନୁଭୂତେସ୍ ତାଵ୍ ଏତାଵ୍ ଅସ୍ତମଯୋଦଯୌ
ଚେତନାର ଦୃଷ୍ଟିର ଉଦ୍ଘାଟନ ଓ ବନ୍ଦ ହେବା, ଏହି ସ୍ୱଭାବ ଅନୁସାରେ ଜଗତ ଅନୁଭୂତିର ଉଦୟ ଓ ଅସ୍ତମୟ।
ଅହମର୍ଥୋ ଽପରିଜ୍ଞାତଃ ପରମାର୍ଥାମ୍ବରେ ମଲଃ । ପରିଜ୍ଞାତୋ ଽହମର୍ଥସ୍ ତୁ ପରମାର୍ଥାମ୍ବରଂ ଭଵେତ୍
ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ବୁଝିପାରିବି ନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ପରମ ତତ୍ତ୍ୱର ଆକାଶରେ ଏହା ଏକ ମଳ ଭଳି ରହିଥାଏ। ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ଭାବକୁ ସଠିକ୍ ବୁଝିପାରିବି, ସେତେବେଳେ ଏହା ପରମ ତତ୍ତ୍ୱର ଆକାଶ ଭଳି ହୋଇଯାଏ।
ଅହମ୍ଭାଵଃ ପରିଜ୍ଞାତୋ ନାହମ୍ଭାଵୀଭଵତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ଏକତାମ୍ ଅମ୍ବୁନେଵାମ୍ବୁ ଯାତି ଚିନ୍ନଭସାତ୍ମନା
ମୁଁ ଭାବକୁ ସଠିକ୍ ବୁଝିଲେ, ଏହା ଆଉ ମୁଁ ଭାବ ଭଳି ରହିନଥାଏ; ଜଳ ଜଳରେ ମିଶିଯାଇଥିବା ପରି, ଏହା ଚେତନାର ଆକାଶ ସହ ଏକତାକୁ ପାଇଯାଏ।
ଅହମାଦି ଜଗଦ୍ ଦୃଶ୍ଯଂ କିଲ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ଵସ୍ତୁତଃ । ଅଵଶ୍ଯମ୍ ଏଵ ତତ୍ କସ୍ମାଚ୍ ଛିଷ୍ଯତେ ଽହଂଵିଚାରିଣଃ
ମୁଁ ଭାବ ଦେଖି ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ଏହି ଜଗତ କେବଳ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଏକ ଭ୍ରମ ଅଟେ, ସତ୍ୟରେ ଏହାର କିଛି ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ। ତେଣୁ ଯେଉଁଠି ଲୋକ ମୁଁ ଭାବ ଉପରେ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି, ସେଠି ଏହା କାହିଁକି ରହିବ?