ଯଥାକ୍ରମଂ ଯଥାଶାସ୍ତ୍ରଂ ଯଥାଚାରଂ ଯଥାସ୍ଥିତି । ସ୍ଥୀଯତାଂ ମୁଚ୍ଯତାମ୍ ଅନ୍ତର୍ ଭୋଗଗାର୍ଧ୍ଯମ୍ ଅଵାସ୍ତଵମ୍
ଯେପରି ଶ୍ରେଣୀ, ଯେପରି ଶାସ୍ତ୍ର, ଯେପରି ଆଚରଣ ଓ ଯେପରି ଅବସ୍ଥା, ସେହିପରି ରୁହ; ମନ ଭିତରରେ ଅସତ୍ୟ ଭୋଗ ଆସକ୍ତିକୁ ଛାଡ଼ି ମୁକ୍ତି ଲାଭ କର।
ସଂସ୍ତଵଃ କ୍ରିଯତାଂ କୀର୍ତ୍ଯା ଗୁଣୈର୍ ଗଗନଗାମିଭିଃ । ତ୍ରାଯନ୍ତେ ମୃତ୍ଯୁନୋପେତଂ ନ କଦାଚନ ଭୋଗକାଃ
ଉତ୍ତମ ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ଆକାଶକୁ ଛୁଅଉଥିବା ପ୍ରଶଂସା କରାଯାଉ; ଯେଉଁମାନେ ମୃତ୍ୟୁରେ ପଡ଼ିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଭୋଗବିଲାସ କେବେଉଁ ସାହାଯ୍ୟ କରିପାରେନି।
ଗାଯନ୍ତି ସିଦ୍ଧସୁନ୍ଦର୍ଯୋ ଯେଷାମ୍ ଇନ୍ଦୁସିତଂ ଯଶଃ । ଗୀତିଭିର୍ ଗଗନାଭୋଗେ ତେ ଜୀଵନ୍ତି ମୃତାଃ ପରେ
ଯେଉଁମାନଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସେମାନଙ୍କୁ ଦେବଙ୍ଗନାମାନେ ଗୀତରେ ଗାନ୍ତି; ସେମାନେ ଏହି ଲୋକରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ ମଧ୍ୟ, ଗୀତ ମାଧ୍ୟମରେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଜୀବନ୍ତ।
ପରମଂ ପୌରୁଷଂ ଯତ୍ନମ୍ ଆସ୍ଥାଯାଦାଯ ସୂଦ୍ଯମମ୍ । ଯଥାଶାସ୍ତ୍ରମ୍ ଅନୁଦ୍ଵେଗମ୍ ଆଚାରାତ୍ କୋ ନ ସିଦ୍ଧିଭାକ୍
ଯିଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷାର୍ଥ ଓ ଦୃଢ଼ ପ୍ରୟାସ ନେଇ, ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ଏବଂ ମନକୁ ଶାନ୍ତ ରଖି ନିତିରେ ଚାଲେ, ସେ କିଏ ନ ସଫଳତା ପାଏ?
ଯଥାଶାସ୍ତ୍ରଂ ଵିହରତା ତ୍ଵରା କାର୍ଯା ନ ସିଦ୍ଧିଷୁ । ଚିରକାଲପରା ପକ୍ଵା ସିଦ୍ଧିଃ ପୁଷ୍ଟତରା ଭଵେତ୍
ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ଚଳିବା ଦ୍ୱାରା କାମ୍ୟ ସଫଳତା ପାଇଁ ଦୂତି କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ପକା ହୋଇଥିବା ସଫଳତା ବେଶି ମଜବୁତ ଓ ମଧୁର ହୁଏ।
ଵୀତଶୋକଭଯାଯାସମ୍ ଅଗର୍ଧମ୍ ଅପଯନ୍ତ୍ରଣମ୍ । ଵ୍ଯଵହାରୋ ଯଥାଶାସ୍ତ୍ରଂ କ୍ରିଯତାଂ ମା ଵିନଶ୍ଯତାମ୍
ଶୋକ, ଭୟ, କ୍ଳାନ୍ତି, ଲୋଭ ଓ ବାଧ୍ୟତାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଉ; ଏହା ଅପଚୟ ହେବାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ଜୀଵୋ ଜୀର୍ଣାନ୍ଧକୂପେଷୁ ଭଵେଷ୍ଵ୍ ଅନ୍ତର୍ଧିମ୍ ଆଗତଃ । ଭଵତାଂ ଭୂରିଭଙ୍ଗାନାମ୍ ଅଧୁନୋଦ୍ଧ୍ରିଯତାମ୍ ଅତଃ
ଏହି ଜୀବ, ପୁନଃପୁନ ଜନ୍ମର ପୁରୁଣା ଅନ୍ଧକୁପରେ ହାରାଇଯାଇଛି; ଏହି ଅନେକ ଭଙ୍ଗା ଅବସ୍ଥାରୁ ଏବେ ଏହାକୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତୁ।
ଇତଃ ପ୍ରଭୃତି ମା ଭୂଯୋ ଗମ୍ଯତାମ୍ ଅଧରାଦ୍ ଅଧଃ । ଇଦଂ ନିର୍ଧାର୍ଯତାଂ ଶାସ୍ତ୍ରମ୍ ଅସ୍ତ୍ରମ୍ ଆପନ୍ନିଵାରଣେ
ଏଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ପୁଣି କେବେ ଅଧଃପତନ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଏହି ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ବିପଦ ରୋକିବା ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ଅସ୍ତ୍ର ଭାବେ ଧାରଣ କରନ୍ତୁ।
ରଣେ ରଭସନିର୍ଲୂନଵାରଣେ ପ୍ରାଣମ୍ ଉଜ୍ଝତାମ୍ । କିମ୍ ଅର୍ଥମାତ୍ରଯା କାର୍ଯମ୍ ଆର୍ଯାଶ୍ ଶାସ୍ତ୍ରମ୍ ଅଵେକ୍ଷ୍ଯତାମ୍
ଯୁଦ୍ଧରେ, ଯେଉଁଠାରେ ହାତୀମାନେ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଛିଣ୍ଡାଯାଉଛନ୍ତି ଏବଂ ପ୍ରାଣ ସଙ୍କଟରେ ଅଛି, ସେଠାରେ କେବଳ ଧନର କଣ ଉପଯୋଗ? ମହାନ୍ ଲୋକମାନେ ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦିଅନ୍ତୁ।
ଇଦଂ ବିମ୍ବମ୍ ଇଦଂ ନିମ୍ବମ୍ ଇତି ମତ୍ଯା ଵିଚାର୍ଯତାମ୍ । ସ୍ଵଯା ପରପ୍ରେରଣଯା ଯାତ ମା ପଶଵୋ ଯଥା
ଏହା ପ୍ରତିବିମ୍ବ, ଏହା ସତ୍ୟ — ଏଭଳି ବୁଝିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର। ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ପ୍ରଭାବରେ, ଗାଈମାନେ ଯେପରି ଚାଲନ୍ତି, ସେପରି ତୁମେ ଚାଲିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଦୌର୍ଭାଗ୍ଯଦାଯିନୀ ଦୀନା ଶୁଭହୀନାଵିଚାରଣା । ଘନଦୀର୍ଘମହାନିଦ୍ରା ତ୍ଯଜ୍ଯତାଂ ସମ୍ପ୍ରବୁଧ୍ଯତାମ୍
ଅନ୍ଧାଧୁନା ଚିନ୍ତା ଦୁଃଖ ଆଣେ, ଦୟନୀୟ ଓ ଶୁଭ ନଥିବା — ଏହାକୁ ଛାଡ଼। ଗଭୀର, ଦୀର୍ଘ ନିଦ୍ରାକୁ ତ୍ୟାଗ କର ଓ ସଚେତନ ହେଉ।
ସୁପ୍ତଂ ମା ସ୍ଥୀଯତାଂ ଵୃଦ୍ଧମନ୍ଦକଚ୍ଛପଵଚ୍ ଛନୈଃ । ଉତ୍ଥାନମ୍ ଅଙ୍ଗୀକ୍ରିଯତାଂ ଜରାମରଣଶାନ୍ତଯେ
ନିଦ୍ରାରେ ରୁହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ବୃଦ୍ଧ, ଧୀରେ ଚଳିଥିବା କୁମିର ପରି ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ଉଠିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର। ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଜାଗ୍ରତ ହେ।
ଅନର୍ଥାଯାର୍ଥସମ୍ପତ୍ତିର୍ ଭୋଗୌଘୋ ଭଵରୋଗଦଃ । ଆପଦେ ସମ୍ପଦସ୍ ସର୍ଵାସ୍ ସର୍ଵତ୍ରାନାଦରୋ ଜଯଃ
ଭୋଗ ପାଇଁ ସଂପଦ ଜମା କରିଲେ, ସେଠାରୁ ସଂସାରର ରୋଗ ହୁଏ। ଯେଉଁଠି ସବୁଠି ଅଲ୍ପମାନ୍ୟତା ରହିଥାଏ, ସେଠି ଆପଦରେ ମଧ୍ୟ ସଫଳତା ମିଳେ।
ଲୋକତନ୍ତ୍ରାନୁସାରେଣ ଵିଚାରାଦ୍ ଵ୍ଯଵହାରିଣାମ୍ । ଶାସ୍ତ୍ରାଚାରାଵିରୁଦ୍ଧେନ କର୍ମଣା ଶର୍ମ ସିଧ୍ଯତି
ସାଧାରଣ ଲୋକର ଚଳନ ଅନୁସାରେ, ବୁଦ୍ଧିରେ ବିଚାର କରି, ଏବଂ ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ପ୍ରଚଳିତ ଆଚାରକୁ ବିରୋଧ କରିନଥିବା କାମ କରିଲେ, କାର୍ଯ୍ୟରତ ଲୋକମାନେ ସଂତୋଷ ଓ ଶାନ୍ତି ପାଆନ୍ତି।
ସ୍ଵାଚାରଚାରୁଚରିତସ୍ଯ ଵିଵିକ୍ତଵୃତ୍ତେସ୍ ସଂସାରଦୁଃଖଲଵସୌଖ୍ଯଦଶାସ୍ଵ୍ ଅଗୃଧ୍ନୋଃ । ଆଯୁର୍ ଯଶାଂସି ଚ ଗୁଣାଶ୍ ଚ ସହୈଵ ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ଫୁଲ୍ଲନ୍ତି ମାଧଵଲତା ଇଵ ସତ୍ଫଲାଯ
ଯେଉଁଠାରେ ନିଜ ଆଚରଣ ପବିତ୍ର ଓ ନିଜେ ନିଜେ ରହିଥିବା, ଏବଂ ସଂସାରର ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ସୁଖ ଅବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ଲୋଭ ନଥିବା ଲୋକ, ସେଠାରେ ଆୟୁ, କୀର୍ତ୍ତି, ଗୁଣ ଓ ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି ଏକାସାଥିରେ ମାଲତୀ ଲତାର ଫୁଲ ଭଳି ଫୁଟିଉଠେ।
ସର୍ଵାତିଶଯସାଫଲ୍ଯାତ୍ ସର୍ଵଂ ସର୍ଵତ୍ର ସର୍ଵଦା । ସମ୍ଭଵତ୍ଯ୍ ଏଵ ତସ୍ମାତ୍ ସ୍ଵଂ ଶୁଭୋଦ୍ଯୋଗଂ ନ ସନ୍ତ୍ଯଜେତ୍
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସଫଳତା ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଥିବାରୁ, ସବୁଠି ସବୁବେଳେ ସବୁକିଛି ସମ୍ଭବ। ତେଣୁ ନିଜ ଭଲ କାମ କେବେ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ସର୍ଵୋତ୍କର୍ଷେଣ ଵର୍ତନ୍ତେ ଦେଵା ଅପି ଵିମର୍ଦିତାଃ । ଦାନଵୈର୍ ଦାନଵାର୍ଯାଢ୍ଯୈର୍ ଗଜୈଃ ପଦ୍ମାକରା ଇଵ
ଦେବତାମାନେ ଯଦିଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅପମାନିତ କରିପାରନ୍ତି, ଯେପରି ହାତୀମାନେ ପଦ୍ମରେ ଭରିଥିବା ହ୍ରଦ ଦ୍ୱାରା ଅବରୋଧିତ ହୁଅନ୍ତି।
ମରୁତ୍ତନୃପତେର୍ ଯଜ୍ଞେ ସଂଵର୍ତେନ ମହର୍ଷିଣା । ବ୍ରହ୍ମଣେଵାପରସ୍ ସର୍ଗୋ ରଚିତସ୍ ସସୁରାସୁରଃ
ମରୁତ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ବଳିଉତ୍ସବରେ, ମହାର୍ଷି ସଂବର୍ତ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପରି ଏକ ନୂତନ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା, ଯାହାରେ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ସମେତ ଥିଲେ।
ମହାତିଶଯଯୁକ୍ତେନ ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରେଣ ଵିପ୍ରତା । ଭୂଯୋ ଭୂଯଃ ପ୍ରଯୁକ୍ତେନ ଦୁଷ୍ପ୍ରାପା ତପସାର୍ଜିତା
ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ମହାର୍ଷି ଅସାଧାରଣ ପ୍ରୟାସ ଓ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପରେ ବାରମ୍ବାର କଠିନ ତପସ୍ୟା କରି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ଫଳ ଲାଭ କରିଥିଲେ।
ପିଷ୍ଟାତକାମ୍ବୁ ଦୁଷ୍ପ୍ରାପଂ ରସାଯନମ୍ ଇଵାଶ୍ନତା । ଦୁର୍ଭଗେନେଦୃଶେନାପ୍ତଃ କ୍ଷୀରୋଦ ଉପମନ୍ଯୁନା
ମାଣ୍ଡ ଓ ପାଣିରୁ ବନାଯାଇଥିବା ଦୁର୍ଲଭ ଔଷଧ ଭଳି, ଦୁଃଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଉପମନ୍ୟୁ ଦୁର୍ଲଭ କ୍ଷୀରସାଗର ଲାଭ କରିଥିଲେ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମଲ୍ଲାଂସ୍ ତୃଣଵନ୍ ନିଘ୍ନନ୍ ଵିଷ୍ଣ୍ଵବ୍ଜଜାଦିକାନ୍ । ଯୁକ୍ତ୍ଯାତିଶଯଦାର୍ଢ୍ଯେନ କାଲଶ୍ ଶ୍ଵେତେନ କାଲିତଃ
କାଳ ଅସାଧାରଣ ବୁଦ୍ଧି ଓ ଦୃଢ଼ତାରେ, ବିଷ୍ଣୁ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତିନି ଲୋକର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଦ୍ଧାମାନେକୁ ଘାସର ତଣା ପରି ହରାଇଦେଲେ, ଏବଂ ଶ୍ୱେତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିଜେ ଅଧୀନ ହୋଇଗଲେ।
ପ୍ରଣଯେନ ଯମଂ ଜିତ୍ଵା କୃତ୍ଵା ଵଚନସଙ୍ଗରମ୍ । ପରଲୋକାଦ୍ ଉପାନୀତସ୍ ସାଵିତ୍ର୍ଯା ସତ୍ଯଵାନ୍ ପତିଃ
ସାବିତ୍ରୀ ତାଙ୍କର ସ୍ନେହ ଦ୍ୱାରା ଯମକୁ ଜିତିଲେ, ତାଙ୍କୁ ନିଜ କଥା ପାଳନ କରାଇଲେ ଏବଂ ସତ୍ୟବାନଙ୍କୁ ପୁନି ପରଲୋକରୁ ଫେରାଇ ଆଣିଲେ।
ନ ସୋ ଽସ୍ତ୍ଯ୍ ଅତିଶଯୋ ଲୋକେ ଯସ୍ଯାସ୍ତି ନ ଫଲଂ ସ୍ଫୁଟମ୍ । ଭଵିତଵ୍ଯଂ ଵିଚାର୍ଯାତସ୍ ସର୍ଵାତିଶଯଶାଲିନା
ଏହି ଜଗତରେ କୌଣସି ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ନାହିଁ ଯାହାର ସ୍ପଷ୍ଟ ଫଳ ନଥାଏ; ଯାହା ହେବାକୁ ଥିବା, ସେଥିରେ ସମସ୍ତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ଥିବା ଲୋକେ ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ।
ଆତ୍ମଜ୍ଞାନମ୍ ଅଶେଷାଣାଂ ସୁଖଦୁଃଖଦଶାଦୃଶାମ୍ । ମୂଲଙ୍କଷକରଂ ତସ୍ମାଦ୍ ଭାଵ୍ଯଂ ତତ୍ରାତିଶାଯିନା
ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରର ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖର ମୂଳ କାରଣ ଯେଉଁ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ, ତେଣୁ ଯିଏ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହେବାକୁ ଚାହେଁ, ସେ ଏହାକୁ ଅବଶ୍ୟ ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ।
ନାନଯୋପହତାର୍ଥିନ୍ଯା ଦୃଶ୍ଯଦୃଷ୍ଟ୍ଯାତିଦୁଷ୍ଟଯା । ଦୁଃଖାଦ୍ ଋତେ ନିରାବାଧଂ ସୁଖଂ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅଵାପ୍ଯତେ
ଯାହାର ଦୃଷ୍ଟି ବିଭିନ୍ନ ବସ୍ତୁ ଓ ଭ୍ରାନ୍ତ ଭାବନାରେ ଦୂଷିତ, ସେଠାରେ ଦୁଃଖ ବ୍ୟତୀତ ନିର୍ବିଘ୍ନ ସୁଖ କିଛି ମିଳେ ନାହିଁ।
ଅଶମଃ ପରମଂ ବ୍ରହ୍ମ ଶମଶ୍ ଚ ପରମଂ ପଦମ୍ । ଯଦ୍ଯ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଏଵଂ ତଥାପ୍ଯ୍ ଏନଂ ପ୍ରଶମଂ ଵିଦ୍ଧି ଶଙ୍କରମ୍
ଅଶାନ୍ତି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମ ହେଉଛି, ଶାନ୍ତି ହେଉଛି ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦଶା; ଏହିପରି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ସର୍ବୋତ୍ତମ ଶାନ୍ତିକୁ ମଙ୍ଗଳମୟ ବୋଲି ଜାଣ।
ଅଭିମାନଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଶମମ୍ ଆଶ୍ରିତ୍ଯ ଶାଶ୍ଵତମ୍ । ଵିଚାର୍ଯ ପ୍ରଜ୍ଞଯାର୍ଯତ୍ଵଂ କୁର୍ଯାତ୍ ସଜ୍ଜନସେଵନମ୍
ଅହଂକାରକୁ ଛାଡି, ଚିରକାଳ ଶାନ୍ତିକୁ ଅଙ୍ଗୀକାର କରି, ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଭଲମନେଷ୍ଠା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ, ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ସେବା କରି।
ନ ତପାଂସି ନ ତୀର୍ଥାନି ନ ଶାସ୍ତ୍ରାଣି ଜଯନ୍ତି ଵଃ । ସଂସାରସାଗରୋତ୍ତାରେ ସଜ୍ଜନାସେଵନଂ ଯଥା
ତପସ୍ୟା, ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା କିମ୍ବା ଶାସ୍ତ୍ର ଆଦି କିଛି ମଧ୍ୟ, ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇପାରିବ ନାହିଁ, ଯେପରି ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ସେବା ଦେଇପାରେ।
ଲୋଭମୋହରୁଷାଂ ଯସ୍ଯ ତନୁତାନୁଦିନଂ ଭଵେତ୍ । ଯଥାଶାସ୍ତ୍ରଂ ଵିହରତସ୍ ସ୍ଵକର୍ମସୁ ସ ସଜ୍ଜନଃ
ଯାହାଙ୍କର ଲୋଭ, ମୋହ ଓ କ୍ରୋଧ ପ୍ରତିଦିନ କମିଯାଏ, ଏବଂ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ଚଳନ୍ତି, ସେଇ ଲୋକ ଭଲ ଲୋକ।
ଅଧ୍ଯାତ୍ମଵିଦୁଷସ୍ ସଙ୍ଗାତ୍ ତସ୍ଯ ସା ଧୀଃ ପ୍ରଵର୍ତତେ । ଅତ୍ଯନ୍ତାଭାଵ ଏଵାସ୍ଯ ଯଯା ଦୃଶ୍ଯସ୍ଯ ଦୃଶ୍ଯତେ
ଅନ୍ତର୍ଯାମୀଙ୍କୁ ଜଣାଇଥିବା ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ମିଶିବାରୁ ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ଜାଗୃତ ହୁଏ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଦୃଶ୍ୟ ଜଗତର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ ବୋଲି ତାଙ୍କୁ ଦେଖାଯାଏ।