ସ୍ଵାନୁଭୂତିପ୍ରସିଦ୍ଧେନ ମାର୍ଗେଣାଗମଗାମିନା । ନ ଵିନାଶୋ ଭଵତ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗ ଗଚ୍ଛତାଂ ପତତାମ୍ ଇଵ
ନିଜ ଅନୁଭୂତି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରମାଣିତ ଏବଂ ଶାସ୍ତ୍ର ମାତ୍ର ଉପରେ ନ ଥିବା ପଥ ବିନା, ଯେଉଁମାନେ ଯାଉଛନ୍ତି କିମ୍ବା ପଡ଼ୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପାଇଁ ମୁକ୍ତି ନାହିଁ, ଯେପରି ଅନ୍ୟମାନେ ନଶ୍ଟ ହେଉଛନ୍ତି।
ଇଦଂ ମେ ସ୍ଯାଦ୍ ଇଦଂ ମେ ସ୍ଯାଦ୍ ଇତି ବୁଦ୍ଧିମତାଂ ମତିଃ । ସ୍ଵେନ ଦୌର୍ଭାଗ୍ଯଦୈନ୍ଯେନ ନ ଭସ୍ମାପ୍ଯ୍ ଉପତିଷ୍ଠତେ
'ଏହା ମୋର ହେଉ, ଏହା ମୋର ହେଉ'—ଏହି ଭାବନା ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକଙ୍କର ନିଜ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଓ ଦୁଃଖରେ, ଏମିତି ମଧ୍ୟ ଛାର ମଧ୍ୟ ରଖି ଯାଏ ନାହିଁ।
ଵେତ୍ତି ନିତ୍ଯମ୍ ଉଦାରାତ୍ମା ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମ୍ ଅପି ଯସ୍ ତୃଣମ୍ । ତଂ ତ୍ଯଜନ୍ତ୍ଯ୍ ଆପଦସ୍ ସର୍ଵା ରସତେଵ ଜରତ୍ତୃଣମ୍
ଯିଏ ସଦା ଉଦାର ମନେ ତିନି ଲୋକକୁ ମଧ୍ୟ ଘାସ ଭଳି ଜାଣେ, ସେଠାରୁ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂରେଇଯାଏ, ଯେପରି ଗାଈ ପୁରୁଣା ଘାସକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଉଛି।
ପରିସ୍ଫୁରତି ଯସ୍ଯାନ୍ତର୍ ନିତ୍ଯଂ ସତ୍ତ୍ଵଚମତ୍କୃତିଃ । ବ୍ରାହ୍ମମ୍ ଅଣ୍ଡମ୍ ଇଵାଖଣ୍ଡଂ ଲୋକେଶାଃ ପାଲଯନ୍ତି ତମ୍
ଯାହାଙ୍କ ମନ ଭିତରେ ସଦା ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ୱରୂପର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ, ସେମାନେ ଏକ ଅଖଣ୍ଡ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଭଳି, ଏହି ସଂସାରର ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ସୁରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ଅପ୍ଯ୍ ଆପଦି ଦୁରନ୍ତାଯାଂ ନୈଵ ରନ୍ତଵ୍ଯମ୍ ଅକ୍ରମେ । ରାହୁର୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅକ୍ରମେଣୈଵ ପିବନ୍ନ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅମୃତଂ ମୃତଃ
ଯେତେବେଳେ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ଆସିଥାଏ, ତଥାପି ଅନ୍ୟାୟ କାମ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; କାରଣ ରାହୁ ଅନ୍ୟାୟ ଭାବେ ଅମୃତ ପିଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ।
ସଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରସାଧୁସମ୍ପର୍କମ୍ ଅର୍କମ୍ ଉଗ୍ରପ୍ରକାଶଦମ୍ । ଯେ ଶ୍ରଯନ୍ତି ନ ତେ ଯାନ୍ତି ମୋହାନ୍ଧ୍ଯସ୍ଯ ପୁନର୍ ଵଶମ୍
ଯେମାନେ ସତ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ସାଧୁମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସେମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗ ନେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁଣି ମୂଢତାର ଅନ୍ଧକାରରେ ପଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ।
ଅଵଶ୍ଯା ଵଶ୍ଯମ୍ ଆଯାନ୍ତି ଯାନ୍ତି ସର୍ଵାପଦଃ କ୍ଷଯମ୍ । ଅଵଶ୍ଯଂ ଭଵତି ଶ୍ରେଯଃ କ୍ରେଯଂ ଯସ୍ଯ ଗୁଣୈର୍ ଯଶଃ
ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଆସେ ଓ ଯାଏ; ଯାହାଙ୍କ ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ମହିମା ବୃଦ୍ଧି ପାଏ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଆସେ।
ଯେଷାଂ ଗୁଣେଷ୍ଵ୍ ଅସନ୍ତୋଷୋ ଽରାଗୋ ଯେଷାଂ ଶ୍ରୁତଂ ପ୍ରତି । ସତ୍ଯ୍ ଅଵ୍ଯସନିନୋ ଯେ ଚ ତେ ନରାଃ ପଶଵୋ ଽପରେ
ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ଗୁଣରେ କେବେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ନୁହନ୍ତି, ଶିକ୍ଷା ପ୍ରତି ଆସକ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ ସତ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ ରହନ୍ତି—ସେମାନେ ମାନବ; ଅନ୍ୟମାନେ କେବଳ ପଶୁ।
ଯଶଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରିକଯା ଯେଷାଂ ଭାସିତଂ ଜନହୃନ୍ନଭଃ । ତେଷାଂ କ୍ଷୀରସମୁଦ୍ରାଣାଂ ନୂନଂ ମୂର୍ତୌ ସ୍ଥିତୋ ହରିଃ
ଯେଉଁମାନଙ୍କର ମନର ଆକାଶ କୀର୍ତ୍ତିର ଚନ୍ଦ୍ରିକାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ, ସେମାନଙ୍କ ଦେହରେ ନିଶ୍ଚୟ ଦୁଗ୍ଧ ସାଗରରେ ଯେପରି ହରି ବସିଛନ୍ତି।
ଭୁକ୍ତଂ ଭୋକ୍ତଵ୍ଯମ୍ ଅଖିଲଂ ଦୃଷ୍ଟା ଦ୍ରଷ୍ଟଵ୍ଯଦୃଷ୍ଟଯଃ । କିମ୍ ଅନ୍ଯଦ୍ ଭଵଭଙ୍ଗାଯ ଭୂଯୋଭୋଗେଷ୍ଵ୍ ଅଲୁବ୍ଧତା
ଭୋଗ କରିବାକୁ ଯେଉଁସବୁ ଥିଲା, ସେସବୁ ଭୋଗି ହେଲା; ଦେଖିବାକୁ ଯେଉଁସବୁ ଦୃଶ୍ୟ ଥିଲା, ସେସବୁ ଦେଖି ହେଲା। ପୁନିପୁନି ଭୋଗରେ ଲୋଭ ଛାଡ଼ିବା ଛଡ଼ା, ଏହି ସଂସାର ବନ୍ଧନ ଭାଙ୍ଗିବା ପାଇଁ ଆଉ କଣ ଦରକାର?
ଯଥାକ୍ରମଂ ଯଥାଶାସ୍ତ୍ରଂ ଯଥାଚାରଂ ଯଥାସ୍ଥିତି । ସ୍ଥୀଯତାଂ ମୁଚ୍ଯତାମ୍ ଅନ୍ତର୍ ଭୋଗଗାର୍ଧ୍ଯମ୍ ଅଵାସ୍ତଵମ୍
ଯେପରି ଶ୍ରେଣୀ, ଯେପରି ଶାସ୍ତ୍ର, ଯେପରି ଆଚରଣ ଓ ଯେପରି ଅବସ୍ଥା, ସେହିପରି ରୁହ; ମନ ଭିତରରେ ଅସତ୍ୟ ଭୋଗ ଆସକ୍ତିକୁ ଛାଡ଼ି ମୁକ୍ତି ଲାଭ କର।
ସଂସ୍ତଵଃ କ୍ରିଯତାଂ କୀର୍ତ୍ଯା ଗୁଣୈର୍ ଗଗନଗାମିଭିଃ । ତ୍ରାଯନ୍ତେ ମୃତ୍ଯୁନୋପେତଂ ନ କଦାଚନ ଭୋଗକାଃ
ଉତ୍ତମ ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ଆକାଶକୁ ଛୁଅଉଥିବା ପ୍ରଶଂସା କରାଯାଉ; ଯେଉଁମାନେ ମୃତ୍ୟୁରେ ପଡ଼ିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଭୋଗବିଲାସ କେବେଉଁ ସାହାଯ୍ୟ କରିପାରେନି।
ଗାଯନ୍ତି ସିଦ୍ଧସୁନ୍ଦର୍ଯୋ ଯେଷାମ୍ ଇନ୍ଦୁସିତଂ ଯଶଃ । ଗୀତିଭିର୍ ଗଗନାଭୋଗେ ତେ ଜୀଵନ୍ତି ମୃତାଃ ପରେ
ଯେଉଁମାନଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସେମାନଙ୍କୁ ଦେବଙ୍ଗନାମାନେ ଗୀତରେ ଗାନ୍ତି; ସେମାନେ ଏହି ଲୋକରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ ମଧ୍ୟ, ଗୀତ ମାଧ୍ୟମରେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଜୀବନ୍ତ।
ପରମଂ ପୌରୁଷଂ ଯତ୍ନମ୍ ଆସ୍ଥାଯାଦାଯ ସୂଦ୍ଯମମ୍ । ଯଥାଶାସ୍ତ୍ରମ୍ ଅନୁଦ୍ଵେଗମ୍ ଆଚାରାତ୍ କୋ ନ ସିଦ୍ଧିଭାକ୍
ଯିଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷାର୍ଥ ଓ ଦୃଢ଼ ପ୍ରୟାସ ନେଇ, ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ଏବଂ ମନକୁ ଶାନ୍ତ ରଖି ନିତିରେ ଚାଲେ, ସେ କିଏ ନ ସଫଳତା ପାଏ?
ଯଥାଶାସ୍ତ୍ରଂ ଵିହରତା ତ୍ଵରା କାର୍ଯା ନ ସିଦ୍ଧିଷୁ । ଚିରକାଲପରା ପକ୍ଵା ସିଦ୍ଧିଃ ପୁଷ୍ଟତରା ଭଵେତ୍
ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ଚଳିବା ଦ୍ୱାରା କାମ୍ୟ ସଫଳତା ପାଇଁ ଦୂତି କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ପକା ହୋଇଥିବା ସଫଳତା ବେଶି ମଜବୁତ ଓ ମଧୁର ହୁଏ।
ଵୀତଶୋକଭଯାଯାସମ୍ ଅଗର୍ଧମ୍ ଅପଯନ୍ତ୍ରଣମ୍ । ଵ୍ଯଵହାରୋ ଯଥାଶାସ୍ତ୍ରଂ କ୍ରିଯତାଂ ମା ଵିନଶ୍ଯତାମ୍
ଶୋକ, ଭୟ, କ୍ଳାନ୍ତି, ଲୋଭ ଓ ବାଧ୍ୟତାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଉ; ଏହା ଅପଚୟ ହେବାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ଜୀଵୋ ଜୀର୍ଣାନ୍ଧକୂପେଷୁ ଭଵେଷ୍ଵ୍ ଅନ୍ତର୍ଧିମ୍ ଆଗତଃ । ଭଵତାଂ ଭୂରିଭଙ୍ଗାନାମ୍ ଅଧୁନୋଦ୍ଧ୍ରିଯତାମ୍ ଅତଃ
ଏହି ଜୀବ, ପୁନଃପୁନ ଜନ୍ମର ପୁରୁଣା ଅନ୍ଧକୁପରେ ହାରାଇଯାଇଛି; ଏହି ଅନେକ ଭଙ୍ଗା ଅବସ୍ଥାରୁ ଏବେ ଏହାକୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତୁ।
ଇତଃ ପ୍ରଭୃତି ମା ଭୂଯୋ ଗମ୍ଯତାମ୍ ଅଧରାଦ୍ ଅଧଃ । ଇଦଂ ନିର୍ଧାର୍ଯତାଂ ଶାସ୍ତ୍ରମ୍ ଅସ୍ତ୍ରମ୍ ଆପନ୍ନିଵାରଣେ
ଏଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ପୁଣି କେବେ ଅଧଃପତନ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଏହି ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ବିପଦ ରୋକିବା ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ଅସ୍ତ୍ର ଭାବେ ଧାରଣ କରନ୍ତୁ।
ରଣେ ରଭସନିର୍ଲୂନଵାରଣେ ପ୍ରାଣମ୍ ଉଜ୍ଝତାମ୍ । କିମ୍ ଅର୍ଥମାତ୍ରଯା କାର୍ଯମ୍ ଆର୍ଯାଶ୍ ଶାସ୍ତ୍ରମ୍ ଅଵେକ୍ଷ୍ଯତାମ୍
ଯୁଦ୍ଧରେ, ଯେଉଁଠାରେ ହାତୀମାନେ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଛିଣ୍ଡାଯାଉଛନ୍ତି ଏବଂ ପ୍ରାଣ ସଙ୍କଟରେ ଅଛି, ସେଠାରେ କେବଳ ଧନର କଣ ଉପଯୋଗ? ମହାନ୍ ଲୋକମାନେ ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦିଅନ୍ତୁ।
ଇଦଂ ବିମ୍ବମ୍ ଇଦଂ ନିମ୍ବମ୍ ଇତି ମତ୍ଯା ଵିଚାର୍ଯତାମ୍ । ସ୍ଵଯା ପରପ୍ରେରଣଯା ଯାତ ମା ପଶଵୋ ଯଥା
ଏହା ପ୍ରତିବିମ୍ବ, ଏହା ସତ୍ୟ — ଏଭଳି ବୁଝିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର। ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ପ୍ରଭାବରେ, ଗାଈମାନେ ଯେପରି ଚାଲନ୍ତି, ସେପରି ତୁମେ ଚାଲିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଦୌର୍ଭାଗ୍ଯଦାଯିନୀ ଦୀନା ଶୁଭହୀନାଵିଚାରଣା । ଘନଦୀର୍ଘମହାନିଦ୍ରା ତ୍ଯଜ୍ଯତାଂ ସମ୍ପ୍ରବୁଧ୍ଯତାମ୍
ଅନ୍ଧାଧୁନା ଚିନ୍ତା ଦୁଃଖ ଆଣେ, ଦୟନୀୟ ଓ ଶୁଭ ନଥିବା — ଏହାକୁ ଛାଡ଼। ଗଭୀର, ଦୀର୍ଘ ନିଦ୍ରାକୁ ତ୍ୟାଗ କର ଓ ସଚେତନ ହେଉ।
ସୁପ୍ତଂ ମା ସ୍ଥୀଯତାଂ ଵୃଦ୍ଧମନ୍ଦକଚ୍ଛପଵଚ୍ ଛନୈଃ । ଉତ୍ଥାନମ୍ ଅଙ୍ଗୀକ୍ରିଯତାଂ ଜରାମରଣଶାନ୍ତଯେ
ନିଦ୍ରାରେ ରୁହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ବୃଦ୍ଧ, ଧୀରେ ଚଳିଥିବା କୁମିର ପରି ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ଉଠିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର। ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଜାଗ୍ରତ ହେ।
ଅନର୍ଥାଯାର୍ଥସମ୍ପତ୍ତିର୍ ଭୋଗୌଘୋ ଭଵରୋଗଦଃ । ଆପଦେ ସମ୍ପଦସ୍ ସର୍ଵାସ୍ ସର୍ଵତ୍ରାନାଦରୋ ଜଯଃ
ଭୋଗ ପାଇଁ ସଂପଦ ଜମା କରିଲେ, ସେଠାରୁ ସଂସାରର ରୋଗ ହୁଏ। ଯେଉଁଠି ସବୁଠି ଅଲ୍ପମାନ୍ୟତା ରହିଥାଏ, ସେଠି ଆପଦରେ ମଧ୍ୟ ସଫଳତା ମିଳେ।
ଲୋକତନ୍ତ୍ରାନୁସାରେଣ ଵିଚାରାଦ୍ ଵ୍ଯଵହାରିଣାମ୍ । ଶାସ୍ତ୍ରାଚାରାଵିରୁଦ୍ଧେନ କର୍ମଣା ଶର୍ମ ସିଧ୍ଯତି
ସାଧାରଣ ଲୋକର ଚଳନ ଅନୁସାରେ, ବୁଦ୍ଧିରେ ବିଚାର କରି, ଏବଂ ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ପ୍ରଚଳିତ ଆଚାରକୁ ବିରୋଧ କରିନଥିବା କାମ କରିଲେ, କାର୍ଯ୍ୟରତ ଲୋକମାନେ ସଂତୋଷ ଓ ଶାନ୍ତି ପାଆନ୍ତି।
ସ୍ଵାଚାରଚାରୁଚରିତସ୍ଯ ଵିଵିକ୍ତଵୃତ୍ତେସ୍ ସଂସାରଦୁଃଖଲଵସୌଖ୍ଯଦଶାସ୍ଵ୍ ଅଗୃଧ୍ନୋଃ । ଆଯୁର୍ ଯଶାଂସି ଚ ଗୁଣାଶ୍ ଚ ସହୈଵ ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ଫୁଲ୍ଲନ୍ତି ମାଧଵଲତା ଇଵ ସତ୍ଫଲାଯ
ଯେଉଁଠାରେ ନିଜ ଆଚରଣ ପବିତ୍ର ଓ ନିଜେ ନିଜେ ରହିଥିବା, ଏବଂ ସଂସାରର ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ସୁଖ ଅବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ଲୋଭ ନଥିବା ଲୋକ, ସେଠାରେ ଆୟୁ, କୀର୍ତ୍ତି, ଗୁଣ ଓ ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି ଏକାସାଥିରେ ମାଲତୀ ଲତାର ଫୁଲ ଭଳି ଫୁଟିଉଠେ।
ସର୍ଵାତିଶଯସାଫଲ୍ଯାତ୍ ସର୍ଵଂ ସର୍ଵତ୍ର ସର୍ଵଦା । ସମ୍ଭଵତ୍ଯ୍ ଏଵ ତସ୍ମାତ୍ ସ୍ଵଂ ଶୁଭୋଦ୍ଯୋଗଂ ନ ସନ୍ତ୍ଯଜେତ୍
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସଫଳତା ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଥିବାରୁ, ସବୁଠି ସବୁବେଳେ ସବୁକିଛି ସମ୍ଭବ। ତେଣୁ ନିଜ ଭଲ କାମ କେବେ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ସର୍ଵୋତ୍କର୍ଷେଣ ଵର୍ତନ୍ତେ ଦେଵା ଅପି ଵିମର୍ଦିତାଃ । ଦାନଵୈର୍ ଦାନଵାର୍ଯାଢ୍ଯୈର୍ ଗଜୈଃ ପଦ୍ମାକରା ଇଵ
ଦେବତାମାନେ ଯଦିଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅପମାନିତ କରିପାରନ୍ତି, ଯେପରି ହାତୀମାନେ ପଦ୍ମରେ ଭରିଥିବା ହ୍ରଦ ଦ୍ୱାରା ଅବରୋଧିତ ହୁଅନ୍ତି।
ମରୁତ୍ତନୃପତେର୍ ଯଜ୍ଞେ ସଂଵର୍ତେନ ମହର୍ଷିଣା । ବ୍ରହ୍ମଣେଵାପରସ୍ ସର୍ଗୋ ରଚିତସ୍ ସସୁରାସୁରଃ
ମରୁତ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ବଳିଉତ୍ସବରେ, ମହାର୍ଷି ସଂବର୍ତ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପରି ଏକ ନୂତନ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା, ଯାହାରେ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ସମେତ ଥିଲେ।
ମହାତିଶଯଯୁକ୍ତେନ ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରେଣ ଵିପ୍ରତା । ଭୂଯୋ ଭୂଯଃ ପ୍ରଯୁକ୍ତେନ ଦୁଷ୍ପ୍ରାପା ତପସାର୍ଜିତା
ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ମହାର୍ଷି ଅସାଧାରଣ ପ୍ରୟାସ ଓ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପରେ ବାରମ୍ବାର କଠିନ ତପସ୍ୟା କରି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ଫଳ ଲାଭ କରିଥିଲେ।
ପିଷ୍ଟାତକାମ୍ବୁ ଦୁଷ୍ପ୍ରାପଂ ରସାଯନମ୍ ଇଵାଶ୍ନତା । ଦୁର୍ଭଗେନେଦୃଶେନାପ୍ତଃ କ୍ଷୀରୋଦ ଉପମନ୍ଯୁନା
ମାଣ୍ଡ ଓ ପାଣିରୁ ବନାଯାଇଥିବା ଦୁର୍ଲଭ ଔଷଧ ଭଳି, ଦୁଃଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଉପମନ୍ୟୁ ଦୁର୍ଲଭ କ୍ଷୀରସାଗର ଲାଭ କରିଥିଲେ।