ଏଷ ତେ କଥିତସ୍ ସର୍ଵୋ ଦାମଵ୍ଯାଲକଟକ୍ରମଃ । ମାଯେଯମ୍ ଏଵ ସଂସାରୀ ଶୂନ୍ଯୈଵାତ୍ଯନ୍ତଭାସୁରା
ତୁମକୁ ଏହି ଦାମ, ସାପ ଓ ଲାଠିର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା କୁହାଯାଇଛି। ଏହି ସଂସାର ମାୟାମୟ—ଏହା ଶୂନ୍ୟ, କିନ୍ତୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ଭ୍ରମଯତ୍ଯ୍ ଅପରିଜ୍ଞାତା ମୃଗତୃଷ୍ଣାମ୍ବୁଧୀର୍ ଇଵ । ସଂଶାମ୍ଯତି ପରିଜ୍ଞାତା ମୃଗତୃଷ୍ଣାମ୍ବୁଧୀର୍ ଇଵ
ଯେତେବେଳେ ଏହାକୁ ବୁଝିପାରାଯାଏନି, ଏହା ମୃଗତୃଷ୍ଣାର ଜଳର ଭଳି ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଘୁରାଇ ଦେଇଥାଏ; ଯେତେବେଳେ ଏହାକୁ ବୁଝିଯିବାଯାଏ, ଏହା ମୃଗତୃଷ୍ଣାର ଜଳର ଭଳି ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ମହତୋ ଽପି ପଦାଦ୍ ଏଵଂ ରାମାଜ୍ଞାନଵଶାଦ୍ ଅଧଃ । ପତନ୍ତି ମୋହିତା ମୂଢା ଦାମଵ୍ଯାଲକଟା ଇଵ
ହେ ରାମ, ଅଜ୍ଞାନର ପ୍ରଭାବରେ ଭ୍ରମିତ ଓ ମୂଢ଼ ଲୋକମାନେ ବଡ଼ ଉଚ୍ଚତାରୁ ମଧ୍ୟ ରସି, ସାପ କିମ୍ବା ଲକଡ଼ିର ଭଳି ତଳକୁ ପଡ଼ିଯାନ୍ତି।
କ୍ଵ ଭ୍ରୂକ୍ଷେପଵିନିଷ୍ପିଷ୍ଟମେରୁମନ୍ଦରସହ୍ଯତା । କ୍ଵ ରାଜଗୃହଦାର୍ଵନ୍ତର୍ ଵ୍ରଣେ ମଷକରୂପତା
ଭୃକୁଟି ଉଠାଇବାରେ ମେରୁ, ମନ୍ଦର ଓ ସାହ୍ୟ ପାହାଡ଼କୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେବା ଶକ୍ତି କେଉଁଠି? ରାଜମହଳର କାଠର ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଘାଉରେ ମାଛି ହେବାର ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା କେଉଁଠି?
କ୍ଵ ଚପେଟଚ୍ଛଟାମାତ୍ରପାତିତାର୍କେନ୍ଦୁବିମ୍ବତା । କ୍ଵ ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନଗିରୌ ଗେହଭିତ୍ତିଵ୍ରଣଵିହଙ୍ଗତା
କେବଳ ଏକ ଥପ୍ପଡ଼ରେ ଚାନ୍ଦ୍ରବିମ୍ବକୁ ପଡ଼ିଯିବା ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା କେଉଁଠି? ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ପାହାଡ଼ରେ ଘରର ଦେଵାଳର ଘାଉରେ ପକ୍ଷୀ ହେବାର ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା କେଉଁଠି?
କ୍ଵ ପୁଷ୍ପଲୀଲଯାଲୋଲକରତୋଲିତମେରୁତା । କ୍ଵାର୍ଷ୍ଯଶୃଙ୍ଗେ ନୃସିଂହସ୍ଯ ଗୃହେ କ୍ରକରପୋତତା
ଏଠି ହସିଖେଳି ହାତରେ ମେରୁ ପର୍ବତକୁ ଫୁଲ ଭଳି ଉଠାଇବା ଏବଂ ଅନ୍ୟପଟେ ଶୁଷ୍କ ପାହାଡ଼ ଶିଖରରେ ସିଂହଙ୍କ ଘରେ କମ୍ପିଥିବା ପରା ଭଳି ହେବା—ଏହି ଦୁଇଟିରେ କେତେ ତାଫାତ୍!
ଚିଦାକାଶୋ ହି ମିଥ୍ଯୈଵ ରଜସା ରଞ୍ଜିତପ୍ରଭଃ । ସ୍ଵରୂପମ୍ ଅତ୍ଯଜନ୍ନ୍ ଏଵ ଵିରୂପମ୍ ଇଵ ବୁଧ୍ଯତେ
ଚେତନାର ଆକାଶ ରଜସ୍ରେ ରଙ୍ଗିତ ହୋଇ ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଏହା ସତ୍ୟରେ ମିଥ୍ୟା। ନିଜ ସ୍ୱଭାବକୁ କେବେ ଛାଡ଼ିନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହା ଅନ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ।
ସ୍ଵଯୈଵ ଵାସନାଭ୍ରାନ୍ତ୍ଯା ସତ୍ଯଯେଵାପ୍ଯ୍ ଅସତ୍ଯଯା । ମୃଗତୃଷ୍ଣାମ୍ବୁବୁଦ୍ଧ୍ଯେଵ ଯାତି ଜନ୍ତୁର୍ ଅଵାନ୍ତରମ୍
ନିଜର ଭ୍ରମ ଦ୍ୱାରା, ଅସତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟ ଭଳି ଲାଗେ; ଯେପରି ମୃଗ ତୃଷ୍ଣାକୁ ପାଣି ଭାବି ଜନ୍ତୁ ଭିତରକୁ ମୁହଁ ଦେଇଯାଏ।
ତରନ୍ତି ତେ ଭଵାମ୍ଭୋଧିଂ ସ୍ଵପ୍ରଵାହଧିଯୈଵ ଯେ । ଶାସ୍ତ୍ରେଣାସଦ୍ ଇଦଂ ଦୃଶ୍ଯମ୍ ଇତି ନିର୍ଵାସନଂ ସ୍ଥିତାଃ
ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଜଗତ୍କୁ ଅସତ୍ୟ ବୋଲି ଶାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନରେ ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ଆଶାକୁ ଛାଡ଼ି ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜ ଜ୍ଞାନର ପ୍ରବାହରେ ଭବସାଗରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଅନ୍ତି।
ତାରାରଵଵିକାରୀଣି ଶୁଷ୍କତର୍କମତାନି ଯେ । ଯାନ୍ତି ଶ୍ଵଭ୍ରଜଲାନ୍ଯ୍ ଆଶୁ ନାଶୁଭଂ ନାଶଯନ୍ତି ତେ
ଯେମାନେ ନିଜ ମନକୁ ତରଙ୍ଗିତ ବିବାଦ ଓ ଶୁଷ୍କ ତର୍କରେ ବିକୃତ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦ୍ରୁତ ଭ୍ରମର ଗଭୀର ଅନ୍ଧକାରକୁ ପଡିଯାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଅଶୁଭ କିଛିକୁ ନାଷ୍ଟ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ସ୍ଵାନୁଭୂତିପ୍ରସିଦ୍ଧେନ ମାର୍ଗେଣାଗମଗାମିନା । ନ ଵିନାଶୋ ଭଵତ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗ ଗଚ୍ଛତାଂ ପତତାମ୍ ଇଵ
ନିଜ ଅନୁଭୂତି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରମାଣିତ ଏବଂ ଶାସ୍ତ୍ର ମାତ୍ର ଉପରେ ନ ଥିବା ପଥ ବିନା, ଯେଉଁମାନେ ଯାଉଛନ୍ତି କିମ୍ବା ପଡ଼ୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପାଇଁ ମୁକ୍ତି ନାହିଁ, ଯେପରି ଅନ୍ୟମାନେ ନଶ୍ଟ ହେଉଛନ୍ତି।
ଇଦଂ ମେ ସ୍ଯାଦ୍ ଇଦଂ ମେ ସ୍ଯାଦ୍ ଇତି ବୁଦ୍ଧିମତାଂ ମତିଃ । ସ୍ଵେନ ଦୌର୍ଭାଗ୍ଯଦୈନ୍ଯେନ ନ ଭସ୍ମାପ୍ଯ୍ ଉପତିଷ୍ଠତେ
'ଏହା ମୋର ହେଉ, ଏହା ମୋର ହେଉ'—ଏହି ଭାବନା ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକଙ୍କର ନିଜ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଓ ଦୁଃଖରେ, ଏମିତି ମଧ୍ୟ ଛାର ମଧ୍ୟ ରଖି ଯାଏ ନାହିଁ।
ଵେତ୍ତି ନିତ୍ଯମ୍ ଉଦାରାତ୍ମା ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମ୍ ଅପି ଯସ୍ ତୃଣମ୍ । ତଂ ତ୍ଯଜନ୍ତ୍ଯ୍ ଆପଦସ୍ ସର୍ଵା ରସତେଵ ଜରତ୍ତୃଣମ୍
ଯିଏ ସଦା ଉଦାର ମନେ ତିନି ଲୋକକୁ ମଧ୍ୟ ଘାସ ଭଳି ଜାଣେ, ସେଠାରୁ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂରେଇଯାଏ, ଯେପରି ଗାଈ ପୁରୁଣା ଘାସକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଉଛି।
ପରିସ୍ଫୁରତି ଯସ୍ଯାନ୍ତର୍ ନିତ୍ଯଂ ସତ୍ତ୍ଵଚମତ୍କୃତିଃ । ବ୍ରାହ୍ମମ୍ ଅଣ୍ଡମ୍ ଇଵାଖଣ୍ଡଂ ଲୋକେଶାଃ ପାଲଯନ୍ତି ତମ୍
ଯାହାଙ୍କ ମନ ଭିତରେ ସଦା ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ୱରୂପର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ, ସେମାନେ ଏକ ଅଖଣ୍ଡ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଭଳି, ଏହି ସଂସାରର ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ସୁରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ଅପ୍ଯ୍ ଆପଦି ଦୁରନ୍ତାଯାଂ ନୈଵ ରନ୍ତଵ୍ଯମ୍ ଅକ୍ରମେ । ରାହୁର୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅକ୍ରମେଣୈଵ ପିବନ୍ନ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅମୃତଂ ମୃତଃ
ଯେତେବେଳେ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ଆସିଥାଏ, ତଥାପି ଅନ୍ୟାୟ କାମ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; କାରଣ ରାହୁ ଅନ୍ୟାୟ ଭାବେ ଅମୃତ ପିଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ।
ସଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରସାଧୁସମ୍ପର୍କମ୍ ଅର୍କମ୍ ଉଗ୍ରପ୍ରକାଶଦମ୍ । ଯେ ଶ୍ରଯନ୍ତି ନ ତେ ଯାନ୍ତି ମୋହାନ୍ଧ୍ଯସ୍ଯ ପୁନର୍ ଵଶମ୍
ଯେମାନେ ସତ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ସାଧୁମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସେମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗ ନେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁଣି ମୂଢତାର ଅନ୍ଧକାରରେ ପଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ।
ଅଵଶ୍ଯା ଵଶ୍ଯମ୍ ଆଯାନ୍ତି ଯାନ୍ତି ସର୍ଵାପଦଃ କ୍ଷଯମ୍ । ଅଵଶ୍ଯଂ ଭଵତି ଶ୍ରେଯଃ କ୍ରେଯଂ ଯସ୍ଯ ଗୁଣୈର୍ ଯଶଃ
ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଆସେ ଓ ଯାଏ; ଯାହାଙ୍କ ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ମହିମା ବୃଦ୍ଧି ପାଏ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଆସେ।
ଯେଷାଂ ଗୁଣେଷ୍ଵ୍ ଅସନ୍ତୋଷୋ ଽରାଗୋ ଯେଷାଂ ଶ୍ରୁତଂ ପ୍ରତି । ସତ୍ଯ୍ ଅଵ୍ଯସନିନୋ ଯେ ଚ ତେ ନରାଃ ପଶଵୋ ଽପରେ
ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ଗୁଣରେ କେବେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ନୁହନ୍ତି, ଶିକ୍ଷା ପ୍ରତି ଆସକ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ ସତ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ ରହନ୍ତି—ସେମାନେ ମାନବ; ଅନ୍ୟମାନେ କେବଳ ପଶୁ।
ଯଶଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରିକଯା ଯେଷାଂ ଭାସିତଂ ଜନହୃନ୍ନଭଃ । ତେଷାଂ କ୍ଷୀରସମୁଦ୍ରାଣାଂ ନୂନଂ ମୂର୍ତୌ ସ୍ଥିତୋ ହରିଃ
ଯେଉଁମାନଙ୍କର ମନର ଆକାଶ କୀର୍ତ୍ତିର ଚନ୍ଦ୍ରିକାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ, ସେମାନଙ୍କ ଦେହରେ ନିଶ୍ଚୟ ଦୁଗ୍ଧ ସାଗରରେ ଯେପରି ହରି ବସିଛନ୍ତି।
ଭୁକ୍ତଂ ଭୋକ୍ତଵ୍ଯମ୍ ଅଖିଲଂ ଦୃଷ୍ଟା ଦ୍ରଷ୍ଟଵ୍ଯଦୃଷ୍ଟଯଃ । କିମ୍ ଅନ୍ଯଦ୍ ଭଵଭଙ୍ଗାଯ ଭୂଯୋଭୋଗେଷ୍ଵ୍ ଅଲୁବ୍ଧତା
ଭୋଗ କରିବାକୁ ଯେଉଁସବୁ ଥିଲା, ସେସବୁ ଭୋଗି ହେଲା; ଦେଖିବାକୁ ଯେଉଁସବୁ ଦୃଶ୍ୟ ଥିଲା, ସେସବୁ ଦେଖି ହେଲା। ପୁନିପୁନି ଭୋଗରେ ଲୋଭ ଛାଡ଼ିବା ଛଡ଼ା, ଏହି ସଂସାର ବନ୍ଧନ ଭାଙ୍ଗିବା ପାଇଁ ଆଉ କଣ ଦରକାର?
ଯଥାକ୍ରମଂ ଯଥାଶାସ୍ତ୍ରଂ ଯଥାଚାରଂ ଯଥାସ୍ଥିତି । ସ୍ଥୀଯତାଂ ମୁଚ୍ଯତାମ୍ ଅନ୍ତର୍ ଭୋଗଗାର୍ଧ୍ଯମ୍ ଅଵାସ୍ତଵମ୍
ଯେପରି ଶ୍ରେଣୀ, ଯେପରି ଶାସ୍ତ୍ର, ଯେପରି ଆଚରଣ ଓ ଯେପରି ଅବସ୍ଥା, ସେହିପରି ରୁହ; ମନ ଭିତରରେ ଅସତ୍ୟ ଭୋଗ ଆସକ୍ତିକୁ ଛାଡ଼ି ମୁକ୍ତି ଲାଭ କର।
ସଂସ୍ତଵଃ କ୍ରିଯତାଂ କୀର୍ତ୍ଯା ଗୁଣୈର୍ ଗଗନଗାମିଭିଃ । ତ୍ରାଯନ୍ତେ ମୃତ୍ଯୁନୋପେତଂ ନ କଦାଚନ ଭୋଗକାଃ
ଉତ୍ତମ ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ଆକାଶକୁ ଛୁଅଉଥିବା ପ୍ରଶଂସା କରାଯାଉ; ଯେଉଁମାନେ ମୃତ୍ୟୁରେ ପଡ଼ିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଭୋଗବିଲାସ କେବେଉଁ ସାହାଯ୍ୟ କରିପାରେନି।
ଗାଯନ୍ତି ସିଦ୍ଧସୁନ୍ଦର୍ଯୋ ଯେଷାମ୍ ଇନ୍ଦୁସିତଂ ଯଶଃ । ଗୀତିଭିର୍ ଗଗନାଭୋଗେ ତେ ଜୀଵନ୍ତି ମୃତାଃ ପରେ
ଯେଉଁମାନଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସେମାନଙ୍କୁ ଦେବଙ୍ଗନାମାନେ ଗୀତରେ ଗାନ୍ତି; ସେମାନେ ଏହି ଲୋକରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ ମଧ୍ୟ, ଗୀତ ମାଧ୍ୟମରେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଜୀବନ୍ତ।
ପରମଂ ପୌରୁଷଂ ଯତ୍ନମ୍ ଆସ୍ଥାଯାଦାଯ ସୂଦ୍ଯମମ୍ । ଯଥାଶାସ୍ତ୍ରମ୍ ଅନୁଦ୍ଵେଗମ୍ ଆଚାରାତ୍ କୋ ନ ସିଦ୍ଧିଭାକ୍
ଯିଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷାର୍ଥ ଓ ଦୃଢ଼ ପ୍ରୟାସ ନେଇ, ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ଏବଂ ମନକୁ ଶାନ୍ତ ରଖି ନିତିରେ ଚାଲେ, ସେ କିଏ ନ ସଫଳତା ପାଏ?
ଯଥାଶାସ୍ତ୍ରଂ ଵିହରତା ତ୍ଵରା କାର୍ଯା ନ ସିଦ୍ଧିଷୁ । ଚିରକାଲପରା ପକ୍ଵା ସିଦ୍ଧିଃ ପୁଷ୍ଟତରା ଭଵେତ୍
ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ଚଳିବା ଦ୍ୱାରା କାମ୍ୟ ସଫଳତା ପାଇଁ ଦୂତି କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ପକା ହୋଇଥିବା ସଫଳତା ବେଶି ମଜବୁତ ଓ ମଧୁର ହୁଏ।
ଵୀତଶୋକଭଯାଯାସମ୍ ଅଗର୍ଧମ୍ ଅପଯନ୍ତ୍ରଣମ୍ । ଵ୍ଯଵହାରୋ ଯଥାଶାସ୍ତ୍ରଂ କ୍ରିଯତାଂ ମା ଵିନଶ୍ଯତାମ୍
ଶୋକ, ଭୟ, କ୍ଳାନ୍ତି, ଲୋଭ ଓ ବାଧ୍ୟତାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଉ; ଏହା ଅପଚୟ ହେବାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ଜୀଵୋ ଜୀର୍ଣାନ୍ଧକୂପେଷୁ ଭଵେଷ୍ଵ୍ ଅନ୍ତର୍ଧିମ୍ ଆଗତଃ । ଭଵତାଂ ଭୂରିଭଙ୍ଗାନାମ୍ ଅଧୁନୋଦ୍ଧ୍ରିଯତାମ୍ ଅତଃ
ଏହି ଜୀବ, ପୁନଃପୁନ ଜନ୍ମର ପୁରୁଣା ଅନ୍ଧକୁପରେ ହାରାଇଯାଇଛି; ଏହି ଅନେକ ଭଙ୍ଗା ଅବସ୍ଥାରୁ ଏବେ ଏହାକୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତୁ।
ଇତଃ ପ୍ରଭୃତି ମା ଭୂଯୋ ଗମ୍ଯତାମ୍ ଅଧରାଦ୍ ଅଧଃ । ଇଦଂ ନିର୍ଧାର୍ଯତାଂ ଶାସ୍ତ୍ରମ୍ ଅସ୍ତ୍ରମ୍ ଆପନ୍ନିଵାରଣେ
ଏଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ପୁଣି କେବେ ଅଧଃପତନ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଏହି ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ବିପଦ ରୋକିବା ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ଅସ୍ତ୍ର ଭାବେ ଧାରଣ କରନ୍ତୁ।
ରଣେ ରଭସନିର୍ଲୂନଵାରଣେ ପ୍ରାଣମ୍ ଉଜ୍ଝତାମ୍ । କିମ୍ ଅର୍ଥମାତ୍ରଯା କାର୍ଯମ୍ ଆର୍ଯାଶ୍ ଶାସ୍ତ୍ରମ୍ ଅଵେକ୍ଷ୍ଯତାମ୍
ଯୁଦ୍ଧରେ, ଯେଉଁଠାରେ ହାତୀମାନେ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଛିଣ୍ଡାଯାଉଛନ୍ତି ଏବଂ ପ୍ରାଣ ସଙ୍କଟରେ ଅଛି, ସେଠାରେ କେବଳ ଧନର କଣ ଉପଯୋଗ? ମହାନ୍ ଲୋକମାନେ ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦିଅନ୍ତୁ।
ଇଦଂ ବିମ୍ବମ୍ ଇଦଂ ନିମ୍ବମ୍ ଇତି ମତ୍ଯା ଵିଚାର୍ଯତାମ୍ । ସ୍ଵଯା ପରପ୍ରେରଣଯା ଯାତ ମା ପଶଵୋ ଯଥା
ଏହା ପ୍ରତିବିମ୍ବ, ଏହା ସତ୍ୟ — ଏଭଳି ବୁଝିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର। ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ପ୍ରଭାବରେ, ଗାଈମାନେ ଯେପରି ଚାଲନ୍ତି, ସେପରି ତୁମେ ଚାଲିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।