ସତ୍ଯସଂଵେଦନଂ ଶୁଦ୍ଧଂ ବୋଧାକାଶଂ ନିରଞ୍ଜନମ୍ । ସତ୍ଯଂ ସର୍ଵଗତଂ ଶାନ୍ତମ୍ ଅସ୍ତ୍ଯ୍ ଅନସ୍ତମିତୋଦଯମ୍
ସତ୍ୟର ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ, ଚେତନାର ଆକାଶ, ନିର୍ମଳ, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପି, ଶାନ୍ତ ଓ ଅକ୍ଷୟ ଉଦୟ ଯାହାର, ସେଇ ଏକମାତ୍ର ଅଛି।
ସର୍ଵଂ ସତ୍ ତଚ୍ ଚ ନିଶ୍ଶୂନ୍ଯଂ ନକିଞ୍ଚିଦ୍ ଇଵ ସଂସ୍ଥିତମ୍ । ତତ୍ର ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଵିଭାନ୍ତୀମା ନିଜା ଭାସୋ ଽଙ୍ଗ ଦୃଷ୍ଟଯଃ
ସମସ୍ତ କିଛି ସେଇ ସତ୍ୟ, ଏହାରେ କୌଣସି ଖାଲିପଣା ନାହିଁ, ଏହା ଏମିତି ଅଛି ଯେପରି କିଛି ନାହିଁ। ସେଇ ଆକାଶରେ, ପ୍ରିୟ, ଏହି ସମସ୍ତ ଦୃଷ୍ଟିଗୁଡ଼ିକ ନିଜର ଆଲୋକ ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ ହୁଏ।
ଯଥା ତୈମିରିକାକ୍ଷସ୍ଯ ସହଜା ଏଵ ଦୃଷ୍ଟଯଃ । କେଶୋଣ୍ଡୁକାଦିଵଦ୍ ଭାନ୍ତି ତଥେମାସ୍ ତତ୍ର ସୃଷ୍ଟଯଃ
ଯେପରି ଅସୁସ୍ଥ ଚକ୍ଷୁର ଲୋକଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବେ କେଶ ବା ଗୋଲା ଭଳି ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଏହି ସୃଷ୍ଟିମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଏଭଳି ଦେଖାଯାନ୍ତି।
ସ ଆତ୍ମାନଂ ଯଥା ଵେତ୍ତି ତଥାନୁଭଵତି କ୍ଷଣାତ୍ । ଚିଦାକାଶସ୍ ତତୋ ଽସତ୍ଯମ୍ ଅପି ସତ୍ଯଂ ତଦୀକ୍ଷଣାତ୍
ମଣିଷ ଯେପରି ନିଜକୁ ଜାଣେ, ସେଭଳି ସେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଅନୁଭବ କରେ। ଚେତନାର ଆକାଶରେ, ଏହି ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଅସତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ।
ନ ସତ୍ଯମ୍ ଅପି ନାସତ୍ଯମ୍ ଇହ ତସ୍ମାଜ୍ ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ । ଯଦ୍ ଯଥା ଵେତ୍ତି ଚିଦ୍ ରୂପଂ ତତ୍ ତଥୋଦେତ୍ଯ୍ ଅସଂଶଯମ୍
ଏଠାରେ କିଛି ସତ୍ୟ ନୁହେଁ, କିଛି ଅସତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ଚେତନା ଯେପରି ରୂପକୁ ଦେଖେ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେଇ ଭଳି ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ।
ଯଥା ଦାମାଦଯସ୍ ତଦ୍ଵଦ୍ ଏଵେମେ ଽଭ୍ଯୁଦିତା ଵଯମ୍ । ସତ୍ଯାସତ୍ଯାଃ କିମ୍ ଅତ୍ରାଙ୍ଗ ତାନ୍ ପ୍ରତ୍ଯ୍ ଅପି ଵିକଲ୍ପନା
ଯେପରି ଦାମ ଓ ଏହା ପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବସ୍ତୁ ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଆମେ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଛୁ। ଏହା ସତ୍ୟ କିମ୍ବା ମିଥ୍ୟା — ଏଥିରେ କଣ ତାତ୍ପର୍ଯ୍ୟ, ପ୍ରିୟ? କାରଣ, ସେମାନଙ୍କୁ ନେଇ ମଧ୍ୟ କେବଳ ଧାରଣା ଅଛି।
ଅସ୍ଯାନନ୍ତସ୍ଯ ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ୍ନସ୍ ସର୍ଵଗସ୍ଯ ନିରାକୃତେଃ । ଚିଦ୍ ଉଦେତି ଯଥା ଯାନ୍ତସ୍ ତଥା ସା ତତ୍ର ଭାତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ଏହି ଅସୀମ ଚେତନାର ଆକାଶରେ, ଯାହା ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପି ଓ ନିରାକାର, ଚେତନା ଯେପରିଚି ଇଚ୍ଛା କରେ, ଉଦିତ ହୁଏ ଓ ଚଳିଥାଏ; ଏହିପରି ଏଠାରେ ସେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ ହୁଏ।
ଯତ୍ର ଦାମାଦିରୂପେଣ ସଂଵିତ୍ ପ୍ରକଚତେ ସ୍ଵଯମ୍ । ତଥାସୌ ତତ୍ର ସମ୍ପନ୍ନା ତଥାକାରାନୁଭୂତିତଃ
ଯେଉଁଠି ଚେତନା ନିଜେ ଦାମ ଓ ଏହା ପରି ଆକୃତିରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ, ସେଠି ସେ ଆକୃତି ଅନୁଭୂତି ଅନୁଯାୟୀ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବିଦ୍ୟମାନ ଅଛି।
ସ୍ଵସ୍ଵପ୍ନପ୍ରତିଭାସସ୍ଯ ଜଗଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅଭିଧା କୃତା । ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ୍ନୋ ଵ୍ଯୋମଵପୁଷସ୍ ତାପସ୍ଯେଵ ମୃଗାମ୍ବୁତା
ନିଜ ସ୍ୱପ୍ନର ଦେଖାଯିବା ଭାବକୁ 'ଜଗତ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଚେତନାର ଆକାଶରେ ଏହାର ଆକୃତି ତାପିତ ହରିଣ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯିବା ମୃଗମରୀଚିକା ପରି।
ଯତ୍ର ପ୍ରବୁଦ୍ଧଂ ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ ତତ୍ର ଦୃଶ୍ଯାଭିଧା କୃତା । ଯତ୍ର ସୁପ୍ତଂ ତୁ ତେନୈଵ ତତ୍ର ମୋକ୍ଷାଭିଧା କୃତା
ଯେଉଁଠି ଚେତନାର ଆକାଶ ସଚେତନ ଅବସ୍ଥାରେ ରହେ, ସେଠି ଦୃଶ୍ୟ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଯେଉଁଠି ଏହି ଚେତନା ଶୁନ୍ୟ ଅବସ୍ଥାରେ ରହେ, ସେଠି ଏହାକୁ ମୋକ୍ଷ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ନ ଚ ତତ୍ କ୍ଵଚିଦ୍ ଆସୁପ୍ତଂ ନ ପ୍ରବୁଦ୍ଧଂ କଦାଚନ । ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ କେଵଲଂ ଦୃଶ୍ଯଂ ଜଗଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅଵଗମ୍ଯତାମ୍
ଏହା କେବେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନିଦ୍ରାସ୍ଥ ନୁହେଁ, ଆଉ କେବେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଜାଗ୍ରତ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ଚେତନାର ଆକାଶଟିଏ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ ବୋଲି ବୁଝିବା ଉଚିତ।
ନିର୍ଵାଣମ୍ ଏଵ ସର୍ଗଶ୍ରୀସ୍ ସର୍ଗଶ୍ରୀର୍ ଏଵ ନିର୍ଵୃତିଃ । ନାନଯୋଶ୍ ଶବ୍ଦଯୋର୍ ଅର୍ଥଭେଦଃ ପର୍ଯାଯଯୋର୍ ଇଵ
ମୁକ୍ତି ହେଉଛି ସୃଷ୍ଟିର ମହିମା, ଏବଂ ସୃଷ୍ଟିର ମହିମା ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ହେଉଛି; ଏହି ଦୁଇଟି ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥରେ କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ, ଯେପରି ସମାନାର୍ଥକ ଶବ୍ଦରେ ଥାଏ।
ପରମାର୍ଥେ ଜଗଦ୍ ଇତି ରୂପଂ ଵେତ୍ତି ସ୍ଵଯଂ ସ୍ଵକମ୍ । ଯଥା ତୈମିରିକଂ ଚକ୍ଷୁଃ କେଶୋଣ୍ଡୁକମ୍ ଇଵେକ୍ଷିତମ୍
ପରମ ସତ୍ୟରେ, ଯାହାକୁ 'ଜଗତ୍' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସେ ନିଜ ରୂପକୁ ନିଜେ ଦେଖେ; ଯେପରି ଦୃଷ୍ଟି ଦୋଷ ଥିବା ଲୋକର ଆଖି ଚୁଲି କିମ୍ବା ଧୁଳିକଣା ଦେଖେ।
ନ ତତ୍ କେଶୋଣ୍ଡୁକଂ କିଞ୍ଚିତ୍ ସା ହି ଦୃଷ୍ଟିସ୍ ତଥା ସ୍ଥିତା । ନେଦଂ ଦୃଶ୍ଯମ୍ ଇଦଂ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଇତ୍ଥଂ ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ ସଂସ୍ଥିତମ୍
ଏଠାରେ କେହି କେଶର ଗୋଲା ଭଳି କିଛି ନାହିଁ; ସେ ଦୃଷ୍ଟି ଏଭଳି ରହିଛି। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ, ଏଠି କିଛି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ଏଭଳି ଚେତନାର ଆକାଶ ଅବିଚଳ ଅଛି।
ସର୍ଵତ୍ର ସର୍ଵମ୍ ଇଦମ୍ ଅସ୍ତି ଯଥାନୁଭୂତଂ ନୋ କିଞ୍ଚନ କ୍ଵଚିଦ୍ ଇହାସ୍ତି ଚ ନାନୁଭୂତମ୍ । ଶାନ୍ତଂ ସଦ୍ ଏକମ୍ ଇଦମ୍ ଆତତମ୍ ଇତ୍ଥମ୍ ଆସ୍ତେ ସନ୍ତ୍ଯକ୍ତଶଙ୍କମ୍ ଅପଭେଦମ୍ ଅତସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଆସ୍ସ୍ଵ
ସମସ୍ତ ଠାରେ, ସମସ୍ତ କିଛି ଯେପରି ଅନୁଭବ କରାଯାଇଛି, ସେଭଳି ଅଛି; ଏଠି କିଛି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ ଯାହା ଅନୁଭବ ହୋଇନାହିଁ। ଏହା ଶାନ୍ତ, ସଦା ଥିବା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ବ୍ୟାପିଛି; ଏହିପରି ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଏବଂ ଭେଦ ରହିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛି—ତେଣୁ ତୁମେ ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ରୁହ।
ଶିଲୋଦରାକାରଘନଂ ପ୍ରଶାନ୍ତମ୍ ମହାଚିତୋ ରୂପମ୍ ଇଦଂ ଖମ୍ ଅଚ୍ଛମ୍ । ନୈଵାସ୍ତି ନାସ୍ତୀତି ଦୃଶୌ କ୍ଵଚିତ୍ ସ୍ତୋ ଯଚ୍ ଚାସ୍ତି ତତ୍ ସାଧୁ ତଦ୍ ଏଵ ଭାତି
ଏହି ମହାଚେତନାର ରୂପ ପାହାଡ଼ ଗୁହା ଭଳି ଘନ, ଶାନ୍ତ ଏବଂ ଆକାଶ ପରି ସ୍ପଷ୍ଟ। ଦୃଷ୍ଟିରେ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଅଛି କି ନାହିଁ ବୋଲି କିଛି ନାହିଁ; ଯାହା ଅଛି, ସେଠାରେ ସେହି ଭଲ ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ।
ଦାମଵ୍ଯାଲକଟାର୍ଥଂ ତୈସ୍ ତଦୈଵ ଯମକିଙ୍କରୈଃ । ପ୍ରାର୍ଥିତେନ ଯମେନୋକ୍ତମ୍ ଇଦଂ ଶୃଣୁ ରଘୂଦ୍ଵହ
ଦାମ, ସାପ ଏବଂ ଘଡ଼ା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ସେଇ ସମୟରେ ଯମଙ୍କର ସେବକମାନେ ଅନୁରୋଧ କଲେ; ତେବେ ଯମ ଏହି କଥା କହିଲେ—ହେ ରଘୁବଂଶୀ, ଏହା ଶୁଣ।
ଯଦା ଵିଯୋଗମ୍ ଏଷ୍ଯନ୍ତି ଶ୍ରୋଷ୍ଯନ୍ତି ଚ ନିଜାଂ କଥାମ୍ । ଦାମାଦଯସ୍ ତଦା ମୁକ୍ତା ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତୀତ୍ଯ୍ ଅସଂଶଯମ୍
ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ବିୟୋଗର ଅନୁଭବ କରିବେ ଏବଂ ନିଜ ଗଳ୍ପ ଶୁଣିବେ, ସେତେବେଳେ ଦାମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବନ୍ଧନ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୁକ୍ତ ହେଇଯିବେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ସ୍ଵଵୃତ୍ତାନ୍ତମ୍ ଇମଂ କୁତ୍ର କଦା କଥଯ ତେ କଥମ୍ । ଶ୍ରୋଷ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ କେନ ଵର୍ଣ୍ଯମାନଂ କଥାକ୍ରମମ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, କେଉଁଠି, କେବେ ଏବଂ କିପରି ସେମାନେ ତୁମ ଠାରୁ ନିଜ ଗଳ୍ପର ଏହି କଥା ଶୁଣିବେ? କିଏ ଏହି କଥାକ୍ରମକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବା ସମୟରେ ଶୁଣିବ?
କଶ୍ମୀରେଷୁ ମହାପଦ୍ମସରସୀତୀରପଲ୍ଵଲେ । ଭୂଯୋ ଭୂଯୋ ଽନୁଭୂଯୈତେ ମତ୍ସ୍ଯଯୋନିପରମ୍ପରାମ୍
କଶ୍ମୀରର ମହାପଦ୍ମ ସରୋବରର କାନ୍ତାର ଓ ଦଳା ଉପକୂଳରେ, ପୁନି ପୁନି ମାଛର ଜନ୍ମର ଅନୁଭବ କରିଛନ୍ତି।
ଆଲାନିତାଶଯା ଲୋଲାଃ କାଲେନ ଲଯମ୍ ଆଗତାଃ । ତତ୍ରୈଵ ପଦ୍ମସରସି ତେ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ସାରସାଃ
ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଇଚ୍ଛାରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ, ସମୟ ସହିତ ସେମାନେ ଶାନ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ; ସେଠାରେ, ପଦ୍ମସରୋବରରେ, ସେମାନେ ହଂସ ହେଇଯିବେ।
ତତ୍ର କଲ୍ହାରମାଲାସୁ ସରୋଜପଟଲୀଷୁ ଚ । ଶେଵାଲଵରଵଲ୍ଲୀଷୁ ତରଙ୍ଗଵଲନାସୁ ଚ
ସେଠାରେ ଜଳକୁମୁଦିର ମାଳା, ପଦ୍ମର ଗୁଛ, ଶେବାଳ ଲତା ଓ ତରଙ୍ଗର ଭାଙ୍ଗା ଭାଙ୍ଗା ରେଖା ମଧ୍ୟରେ—
ଲଲତ୍କୁମୁଦଦୋଲାସୁ ନୀଲୋତ୍ପଲଲତାସୁ ଚ । ଶୀକରୌଘାଭ୍ରଲେଖାସୁ ଶୀତଲାଵର୍ତଵୃତ୍ତିଷୁ
ଧଳା କୁମୁଦ ଫୁଲର ଝୁଲା ଶଯ୍ୟାରେ, ନୀଳ ପଦ୍ମ ଲତା ମଧ୍ୟରେ, ତୁଷାର ଝରି ଗଠିତ ମେଘର ଧାରାରେ ଏବଂ ଶୀତଳ ଘୁର୍ଣ୍ଣି ଜଳରେ—
ସରସ୍ସାରସସମ୍ଭୋଗାନ୍ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଭୁଵନଭୂଷଣାଃ । ଵିହୃତ୍ଯ ସୁଚିରଂ କାଲମ୍ ଅଲମ୍ ଆଗତଶୁଦ୍ଧଯଃ
ସେଇ ସରୋବର ଓ ଜଳର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରି, ବିଶ୍ୱର ଶୋଭା ହୋଇଥିବା ମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଖେଳି ଶେଷରେ ପବିତ୍ରତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।
ତେ ଵିଯୁକ୍ତା ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ମୁକ୍ତଯେ ଲବ୍ଧଯୁକ୍ତଯଃ । ରଜସ୍ସତ୍ତ୍ଵତମାଂସୀଵ ଭେଦପ୍ରାପ୍ତ୍ଯା ଯଦୃଚ୍ଛଯା
ସେମାନେ ଏକତ୍ୱ ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ, ମୁକ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ ପୁଣି ପୃଥକ୍ ହେବେ; ଯେପରି ରଜ, ସତ୍ତ୍ୱ, ତମ ଅପେକ୍ଷାକୃତ ଭିନ୍ନ ହୋଇଯାନ୍ତି।
କଶ୍ମୀରମଣ୍ଡଲସ୍ଯାନ୍ତର୍ ନଗରଂ ନଗଶୋଭିତମ୍ । ନାମ୍ନାଧିଷ୍ଠାନମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏତଚ୍ ଛ୍ରୀମତ୍ ତତ୍ର ଭଵିଷ୍ଯତି
କଶ୍ମୀର ଅଞ୍ଚଳ ମଧ୍ୟରେ ପାହାଡ଼ରେ ଶୋଭିତ ଏକ ଅତି ଚମତ୍କାର ନଗର ଥିବ। ଏହାକୁ 'ଅଧିଷ୍ଠାନ' ବୋଲି ନାମରେ ଜଣାଯିବ।
ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନଶିଖରଂ ନାମ ତସ୍ଯ ମଧ୍ଯେ ଭଵିଷ୍ଯତି । ଶୃଙ୍ଗଂ ଲଘୁ ସରୋଜସ୍ଯ କୋଶଚକ୍ରମ୍ ଇଵୋଦରେ
ସେହି ନଗର ମଧ୍ୟଭାଗରେ 'ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଶିଖର' ନାମକ ଏକ ଶିଖର ରହିବ। ଏହା ଜଣେ ହଳୁକା ପଦ୍ମର ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଚକ୍ର ପରି ଦେଖାଯିବ।
ତସ୍ମିନ୍ ମୂର୍ଧ୍ନି ଗିରେର୍ ଗେହଂ କୋ ଽପି ରାଜା କରିଷ୍ଯତି । ଅଭ୍ରଙ୍କଷମହାସାଲଂ ଶୃଙ୍ଗେ ଶୃଙ୍ଗମ୍ ଇଵାପରମ୍
ସେହି ପାହାଡ଼ର ଶିରା ଉପରେ କେହି ରାଜା ତାଙ୍କର ରାଜମହଳ ତିଆରି କରିବେ। ଏହି ମହଳ ଏମିତି ଉଚ୍ଚ ଦେଖାଯିବ, ଯେପରି ମେଘରେ ଢାକା ବଡ଼ ଦେଉଳ ଏବଂ ଏକ ଶିଖର ଉପରେ ଆଉ ଏକ ଶିଖର ରହିଛି।
ଗୃହସ୍ଯେଶାନକୋଣାଦ୍ରିଶିରୋଭିତ୍ତିଵ୍ରଣୋଦରେ । ତସ୍ଯାନିଶମ୍ ଅଵିଶ୍ରାନ୍ତଵାତୋଦ୍ଧୂତତୃଣାଙ୍କିତେ
ସେହି ଘରର ଉତ୍ତର-ପୂର୍ବ କୋଣରେ, ପାହାଡ଼ର ଦେଉଳ ତଳେ ଥିବା ଗହ୍ବରରେ, ଯେଉଁଠାରେ ସଦା ବାତାସ ଚଳିଥାଏ ଏବଂ ଘାସ ଗୁଡ଼ିକୁ ହେଉଛି, ସେଠାରେ...
ଆଲଯେ ଦାନଵୋ ଵ୍ଯାଲଃ କଲଵିଙ୍କୋ ଭଵିଷ୍ଯତି । ପ୍ରଥମାଲ୍ପଶ୍ରୁତଚ୍ଛାତ୍ତ୍ର ଇଵାର୍ଥରହିତାରଟିଃ
ସେଇ ମହଳରେ ଦାନବ ବ୍ୟାଳା ଏବେ ଏକ ଚଢ଼େଇ ହେବ, ଯେପରି ଅଳ୍ପ ଶିକ୍ଷା ପାଇଥିବା ଛାତ୍ର ଅର୍ଥହୀନ ଚିତ୍କାର କରେ, ସେମିତି ଅର୍ଥ ନଥିବା ଡାକ ଦେଇବ।