ଯତ୍ନେନ ଯାତି ଯୁଵତା ଦୂରେ ସଜ୍ଜନସଙ୍ଗତିଃ । ଗତିର୍ ନ ଵିଦ୍ଯତେ କାଚିତ୍ କ୍ଵଚିନ୍ ନୋଦେତି ସତ୍ଯତା
ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ସଜ୍ଜନଙ୍କ ସଙ୍ଗ ଦୂରେ ରହିଯାଏ; କୌଣସି ନିଶ୍ଚିତ ପଥ ନାହିଁ, ସତ୍ୟ ଉପଜିବା ମିଳୁନାହିଁ।
ମନୋ ଵିମୁହ୍ଯତୀଵାନ୍ତର୍ ମୁଦିତା ଦୂରତୋ ଗତା । ନୋଜ୍ଜ୍ଵଲା କରୁଣୋଦେତି ଦୂରାଦ୍ ଆଯାତି ନୀଚତା
ମନ ଭିତରେ ଭ୍ରମିତ ଲାଗୁଛି, ସୁଖ ଦୂରକୁ ଚାଲିଯାଇଛି; କରୁଣା ଚମକୁନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ନିଚତା ଦୂରରୁ ନିକଟକୁ ଆସୁଛି।
ଧୀରତାଧୀରତାମ୍ ଏତି ପାତୋତ୍ପାତପରୋ ଜନଃ । ସୁଲଭୋ ଦୁର୍ଜନାଶ୍ଲେଷୋ ଦୁର୍ଲଭସ୍ ସାଧୁସଙ୍ଗମଃ
ସାହସ ଦେଖାଉଥିବା ଲୋକ ମଧ୍ୟ କେବେ କେବେ ଭୟଭୀତ ହୋଇଯାନ୍ତି, ଲୋକମାନେ ଅପମାନ ଓ ଦୁଃଖରେ ଲଗିଥାନ୍ତି; ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କ ସହ ମିଶିବା ସହଜ, କିନ୍ତୁ ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ସଂଗ ମିଳିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର।
ଆଗମାପାଯିନୋ ଭାଵା ଭାଵନା ଭଵବନ୍ଧନୀ । ନୀଯତେ କେଵଲଂ କ୍ଵାପି ନିତ୍ଯଂ ଭୂତପରମ୍ପରା
ଭାବଗୁଡିକ ଆସିଯାନ୍ତି ଓ ଯାଇଯାନ୍ତି, କଳ୍ପନା ଏହି ଜଗତରେ ବାନ୍ଧି ରଖେ; ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ଅନ୍ତହୀନ ଧାରା କେଉଁଠି ନା କେଉଁଠି ଚାଲିଥାଏ, ସଦା ଚାଲିଯାଏ।
ଦିଶୋ ଽପି ହି ନ ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ଦେଶୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅଵ୍ଯପଦେଶଭାକ୍ । ଶୈଲା ଅପି ହି ଶୀର୍ଯନ୍ତେ କୈଵାସ୍ଥା ମାଦୃଶେ ଜନେ
ଦିଗଗୁଡିକ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଉନାହିଁ, ଦେଶର ଅଲଗା ଚିହ୍ନ ମିଳୁନାହିଁ; ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିଯାଉଛି—ମୋ ପରି ଜଣେ ଲୋକ ପାଇଁ କେଉଁ ଆଶା ରହିଛି?
ଦ୍ରଵନ୍ତ୍ଯ୍ ଅପି ସମୁଦ୍ରାଶ୍ ଚ ଶୀର୍ଯନ୍ତେ ତାରକା ଅପି । ସିଦ୍ଧା ଅପି ନ ସିଧ୍ଯନ୍ତି କୈଵାସ୍ଥା ମାଦୃଶେ ଜନେ
ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଶୁଉଯାଉଛି, ତାରାଗୁଡିକ ମଧ୍ୟ ମିଛିଯାଉଛି; ସିଦ୍ଧମାନେ ମଧ୍ୟ ସିଦ୍ଧ ରହିପାରନାହିଁ—ମୋ ପରି ଜଣେ ଲୋକ ପାଇଁ କେଉଁ ଆଶା ରହିଛି?
ଅଦ୍ଯତେ ଽସତ୍ତଯାପି ଦ୍ଯୌର୍ ଭୁଵନଂ ଚାପି ଭଜ୍ଯତେ । ଧରାପି ଯାତି ଵୈଧୁର୍ଯଂ କୈଵାସ୍ଥା ମାଦୃଶେ ଜନେ
ଆକାଶ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ହରାଇଯାଉଛି, ଏହି ବିଶ୍ୱ ମଧ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିଯାଉଛି; ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଉଛି—ମୋ ପରି ଜଣେ ଲୋକ ପାଇଁ କେଉଁ ଆଶା ରହିଛି?
ଦାନଵା ଅପି ଦୀର୍ଯନ୍ତେ ଧ୍ରୁଵୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅଧ୍ରୁଵଜୀଵିତଃ । ଅମରା ଅପି ମାର୍ଯନ୍ତେ କୈଵାସ୍ଥା ମାଦୃଶେ ଜନେ
ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାନ୍ତି, ଯେଉଁ ଜଣେ ସଦା ଅବିଚଳ ତାଙ୍କ ଜୀବନ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ଥିର; ଅମରମାନେ ମଧ୍ୟ ମରିଯାନ୍ତି—ମୋ ପରି ଜଣେ ଲୋକ ପାଇଁ କେଉଁ ଆଶା ରହିଛି?
ଶକ୍ରୋ ଽପ୍ଯ୍ ଆକ୍ରମ୍ଯତେ ଶକ୍ରୈର୍ ଯମୋ ଽପି ହି ନିଯମ୍ଯତେ । ଵାଯୋର୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସ୍ତ୍ଯ୍ ଅଵାଯୁତ୍ଵଂ କୈଵାସ୍ଥା ମାଦୃଶେ ଜନେ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ଦମନ କରନ୍ତି, ଯମ ମଧ୍ୟ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି, ପବନ ମଧ୍ୟ ଚଳନ ହରାଇପାରେ—ତେବେ ମୋ ପରି ଜଣେ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ କେଉଁ ଆଶା ରହିଛି?
ସୋମୋ ଽପି ଵ୍ଯୋମତାମ୍ ଏତି ମାର୍ତାଣ୍ଡୋ ଽପ୍ଯ୍ ଏତି ଖଣ୍ଡନାମ୍ । ରୁଗ୍ଣତାମ୍ ଅଗ୍ନିର୍ ଅପ୍ଯ୍ ଏତି କୈଵାସ୍ଥା ମାଦୃଶେ ଜନେ
ଚନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଆକାଶ ସମାନ ହୋଇଯାଏ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ, ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟ ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇଯାଏ—ତେବେ ମୋ ପରି ଜଣେ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ କେଉଁ ଆଶା ଅଛି?
ପରମେଷ୍ଠ୍ଯ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅନିଷ୍ଠାଵାନ୍ ହରତେ ହରିମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଜଃ । ଭଵୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅଭଵତାଂ ଯାତି କୈଵାସ୍ଥା ମାଦୃଶେ ଜନେ
ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଦୁଃଖରେ ପଡନ୍ତି, ଅଜ ମଧ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ହରିନ୍ତି, ଶିବ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ହରାଇଦେଇଥାନ୍ତି—ତେବେ ମୋ ପରି ଜଣେ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ କେଉଁ ଆଶା ଅଛି?
କାଲଶ୍ ଶକଲତାମ୍ ଏତି ନିଯତିଶ୍ ଚାପି ନୀଯତେ । ଖମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଆଲୀଯତେ ଽନନ୍ତେ କୈଵାସ୍ଥା ମାଦୃଶେ ଜନେ
କାଳ ମଧ୍ୟ ଖଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡ ହୋଇଯାଏ, ନିୟତିକୁ ମଧ୍ୟ ନେଇଯାଯିବାଯାଏ, ଆକାଶ ମଧ୍ୟ ଅନନ୍ତରେ ଲୟ ହୋଇଯାଏ—ତେବେ ମୋ ପରି ଜଣେ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ କେଉଁ ଆଶା ଅଛି?
ଅଶ୍ରଵ୍ଯାଵାଚ୍ଯଦୁର୍ଦର୍ଶତନ୍ତ୍ରେଣାଜ୍ଞାତମୂର୍ତିନା । ଭୁଵନାନି ଵିଡମ୍ବ୍ଯନ୍ତେ କେନଚିଦ୍ ଭ୍ରମଦାଯିନା
ଅଜଣା, ଶୁଣିନଥିବା, କହିପାରିନଥିବା ଓ ଦେଖିପାରିନଥିବା ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତ ମଜାକ ହେଉଛି, ଯାହା ଭ୍ରମ ସୃଷ୍ଟି କରେ।
ଅହଙ୍କାରକଲାମ୍ ଏତ୍ଯ ସର୍ଵତ୍ରାନ୍ତରଵାସିନା । ନ ସୋ ଽସ୍ତି ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ଯସ୍ ତେନେହ ନ ବାଧ୍ଯତେ
ଏହି ଶକ୍ତି ଅହଂକାର ରୂପ ଧାରଣ କରି ସବୁଠାରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଅଛି, ଏହା ଦ୍ୱାରା ତିନି ଲୋକରେ କେହି ମୁକ୍ତ ନୁହେଁ।
ଶିଲାଶୈଲକଟପ୍ରେଷୁ ସାଶ୍ଵସୂତୋ ଦିଵାକରଃ । ଵନପାଷାଣଵନ୍ ନିତ୍ଯମ୍ ଅଵଶଃ ପରିଦୋଲ୍ଯତେ
ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ରଥଚାଳକ ପାହାଡ଼, ପଥର ଓ ଜଙ୍ଗଲର ଖଡ଼ା ମଧ୍ୟରେ ଅସହାୟ ଭାବରେ ଡାହାଯାଏ, ସେପରି ଏହି ଜଗତରେ ମଣିଷ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ତହୀନ ଭାବରେ ଏପଟେ ସେପଟେ ଘୁରାଯାଏ।
ଧରାଗୋଲକମ୍ ଅନ୍ତସ୍ସ୍ଥସୁରାସୁରଗଣାସ୍ପଦମ୍ । ଵେଷ୍ଟ୍ଯତେ ଧିଷ୍ଣ୍ଯଚକ୍ରେଣ ପକ୍ଵାକ୍ଷୋଟମ୍ ଇଵ ତ୍ଵଚା
ଏହି ପୃଥିବୀ, ଯାହା ଭିତରେ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ରହନ୍ତି, ଆକାଶର ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏମିତି ଘେରାଯାଇଛି, ଯେପରି ଏକ ପାକା କଉଠି ତାହାର ଛିଲକରେ ଘେରାଯାଇଥାଏ।
ଦିଵି ଦେଵା ଭୁଵି ନରାଃ ପାତାଲେ ଽସୁରଭୋଗିନଃ । କଲ୍ପିତାଃ କଲ୍ପମାତ୍ରେଣ ନୀଯନ୍ତେ ଜର୍ଜରାଂ ଦଶାମ୍
ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦେବତା, ପୃଥିବୀରେ ମଣିଷ ଓ ପାତାଳରେ ଦାନବ-ନାଗମାନେ—ସମସ୍ତେ କେବଳ କଳ୍ପନାରେ ଉପଜିଥିବା, ଏବଂ ସେମାନେ ଶେଷରେ ଅବସାନ ଓ ଭଙ୍ଗୁରତାକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି।
କାମଶ୍ ଚ ଜଗତୀଶାନରଣଲବ୍ଧପରାକ୍ରମଃ । ଅକ୍ରମେଣୈଵ ଵିକ୍ରାନ୍ତୋ ଲୋକମ୍ ଆକ୍ରମ୍ଯ ଵଲ୍ଗତି
ଇଚ୍ଛା, ଯେଉଁଥିରେ ଜଗତର ଶାସକମାନଙ୍କ ଅଗ୍ନିରୁ ଶକ୍ତି ମିଳିଛି, ଅନ୍ୟାୟ ଭାବରେ ବିକାଶ ପାଇ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଆବୃତ କରି ଚଞ୍ଚଳ ଭାବରେ ଘୁରୁଛି।
ଵସନ୍ତୋ ମତ୍ତମାତଙ୍ଗୋ ମଦୈଃ କୁସୁମଵର୍ଷଣୈଃ । ଆମୋଦିତକକୁପ୍ଚକ୍ରଶ୍ ଚେତୋ ନଯତି ଵକ୍ରତାମ୍
ବସନ୍ତ ଋତୁ, ମଦମସ୍ତ ହାତୀ ପରି, ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ପବନରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ମନକୁ ସିଧା ପଥରୁ ଭ୍ରମିତ କରିଦିଏ।
ଅନୁରକ୍ତାଙ୍ଗନାଲୋକଲୋଚନାଲୋକିତାକୃତି । ସ୍ପଷ୍ଟୀକର୍ତୁଂ ମନଶ୍ ଶକ୍ତୋ ନ ଵିଵେକୋ ମହାନ୍ ଅପି
ଏକ ଭଲ ବିବେକ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ମନ ଏକ ପ୍ରେମମୟୀ ନାରୀର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆକୃଷ୍ଟ ହୁଏ, ତେବେ ସେହି ମନକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କରିବାକୁ ସମର୍ଥ ହୁଏନା।
ପରୋପକାରକାରିଣ୍ଯା ପରାର୍ତ୍ଯା ପରିତପ୍ତଯା । ବୁଦ୍ଧ ଏଵ ସୁଖୀ ମନ୍ଯେ ସ୍ଵାର୍ଥଶୀତଲଯା ଧିଯା
ମୁଁ ଭାବୁଛି, ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟଙ୍କର ଭଲ ପାଇଁ କାମ କରନ୍ତି, ଅନ୍ୟଙ୍କ ଦୁଃଖରେ ଦୟା ଦେଖାନ୍ତି ଏବଂ ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥରୁ ମୁକ୍ତ ମନ ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଜଗତରେ ସତ୍ୟରେ ସୁଖୀ ଅଟନ୍ତି।
ଉତ୍ପନ୍ନଧ୍ଵଂସିନଃ କାଲଵଡଵାନଲପାତିନଃ । ସଙ୍ଖ୍ଯାତୁଂ କେନ ଶକ୍ଯନ୍ତେ କଲ୍ଲୋଲା ଜୀଵିତାମ୍ବୁଧେଃ
ଏହି ଜୀବନ ସାଗରରେ ତରଙ୍ଗଗୁଡିକ ଯେଉଁମାନେ ଉଠି ହେଉଛନ୍ତି ଏବଂ କାଳର ଅଗ୍ନିରେ ଶେଷ ହେଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ କେତେ ଅଛନ୍ତି କିଏ ଗଣିପାରିବ?
ସର୍ଵ ଏଵ ନରା ମୋହାଦ୍ ଦୁରାଶାପାଶପାତିନଃ । ଦୋଷଗୁଲ୍ମକସାରଙ୍ଗା ନିଗୀର୍ଣା ଜନ୍ମଜଙ୍ଗଲେ
ସମସ୍ତ ଲୋକ ମୂଢତାରେ ଅନାବଶ୍ୟକ ଆଶାର ଜଞ୍ଜାଳରେ ବନ୍ଧା ରହନ୍ତି, ଜନ୍ମର ଜଙ୍ଗଲରେ ଦୁଷ୍ଟ ଦୋଷର ଝାଡି ମଧ୍ୟରେ ହରିଣ ଭଳି ଗିଲିଯାଆନ୍ତି।
ସଙ୍କ୍ଷୀଯତେ ଜଗତି ଜନ୍ମପରମ୍ପରାସୁ ଲୋକସ୍ଯ ତୈର୍ ଇହ କୁକର୍ମଭିର୍ ଆଯୁର୍ ଏତତ୍ । ଆକାଶପାଦପଲତାକୃତପାଶକଲ୍ପଂ ଯେଷାଂ ଫଲଂ ନ ହି ଵିଚାରଵିଦୋ ଽପି ଵିଦ୍ମଃ
ଏହି ଜଗତରେ ଲୋକଙ୍କର ଆୟୁ ଏହି ଖରାପ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମ ପରମ୍ପରାରେ କ୍ଷୟ ହେଉଛି; ଏବଂ ଯେଉଁଠାରେ ଫଳ କଣ ହେବ ତାହା ଏକ ଆକାଶର ଡାଳରେ ତିଆରି ଫନ୍ଦ ଭଳି ଅଜଣା, ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ମଧ୍ୟ ଜାଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଅଦ୍ଯୋତ୍ସଵୋ ଽଯମ୍ ଋତୁର୍ ଏଷ ତଥେହ ଯାତ୍ରା ତେ ବନ୍ଧଵସ୍ ସୁଖମ୍ ଇଦଂ ସ ଵିଶେଷଭୋଗଃ । ଇତ୍ଥଂ ମୁଧୈଵ କଲଯନ୍ ସ୍ଵଵିକଲ୍ପଜାଲମ୍ ଆଲୋଲପେଲଵମତିର୍ ଗଲତୀହ ଲୋକଃ
ଆଜି ଉତ୍ସବ, ଏହି ଋତୁ, ଏଠାରେ ଯାତ୍ରା, ଏହା ତୋର ପରିବାର, ଏହି ସୁଖ, ଏହି ବିଶେଷ ଭୋଗ—ଏଭଳି ଲୋକେ ନିଜ ମନର ମିଥ୍ୟା କଳ୍ପନାର ଜାଲ ବୁନି, ଅସ୍ଥିର ମନରେ ଏହି ସଂସାରରୁ ଚାଲିଯାଆନ୍ତି।
ଅନ୍ଯଚ୍ ଚ ତାତାତିତରାମ୍ ଅରମ୍ଯେ ମନୋରମେ ଵେହ ଜଗତ୍ସ୍ଵରୂପେ । ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଏତି ତଦ୍ ଅର୍ଥଜାତଂ ଯେନାତିଵିଶ୍ରାନ୍ତିମ୍ ଉପୈତି ଚେତଃ
ଏହି ଜଗତର ଯେତେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଦୃଶ୍ୟ ଥାଉ, କିଛି ମଧ୍ୟ ଏମିତି ନୁହେଁ ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଶ୍ରାମ ମିଳେ।
ବାଲ୍ଯେ ଗତେ କଲ୍ପିତକେଲିଲୋଲେ ଵଯୋମୃଗେ ଦାରଦରୀଷୁ କୀର୍ଣେ । ଶରୀରକେ ଜର୍ଜରତାଂ ପ୍ରଯାତେ ଵିଦୂଯତେ କେଵଲମ୍ ଏଵ ଲୋକଃ
ବାଲ୍ୟକାଳ ଚାଲିଗଲାପରେ, କଳ୍ପିତ ଖେଳା ଶେଷ ହେଲା, ଯୁବକାଳ ମଧ୍ୟ ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲା, ଶରୀର ଅତି କ୍ଷୀଣ ହେଲା, ତେବେ ଲୋକମାନେ କେବଳ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ି ରହନ୍ତି ।
ଜରାତୁଷାରାଭିହତାଂ ଶରୀରସରୋଜିନୀଂ ଦୂରତରେ ଵିହାଯ । କ୍ଷଣାଦ୍ ଗତେ ଜୀଵିତଚଞ୍ଚରୀକେ ଜନସ୍ଯ ସଂସାରସରୋ ଵିଶୁଷ୍କମ୍
ବୟସର ହିମ ପଡ଼ି ଶରୀର ରୂପୀ ପଦ୍ମ ଶୁଷ୍କ ହେଉଛି, ଏବଂ ଜୀବନ ରୂପୀ ମକରା ଏକ ମହୁର୍ତ୍ତରେ ଦୂରେ ଚାଲିଯାଏ, ତେବେ ଲୋକଙ୍କର ସଂସାର ସରୋବର ଶୁଖି ଯାଏ ।
ଯଦା ଯଦା ପାକମ୍ ଉପୈତି ନୂନଂ ତଦା ତଦେଯଂ ନତିମ୍ ଆତନୋତି । ଜରାଭରାନଲ୍ପନଵପ୍ରସୂନଵିଜର୍ଜରା କାଯଲତା ନରାଣାମ୍
ଯେତେବେଳେ ଶରୀର ପକେ, ସେତେବେଳେ ବୟସ, ଭାର ଓ ଦୁର୍ବଳତାରେ ଏହି ଦେହ ଲତା ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ି ଯାଏ ।
ତୃଷ୍ଣାନଦୀ ସାରତରପ୍ରଵାହଗ୍ରସ୍ତାଖିଲାନନ୍ତପଦାର୍ଥଜାତା । ତଟସ୍ଥସନ୍ତୋଷସୁଵୃକ୍ଷମୂଲନିକାଷଦକ୍ଷା ଵହତୀହ ଲୋକେ
ତୃଷ୍ଣା ନଦୀ ତୀବ୍ର ଧାରାରେ ସମସ୍ତ ଅନେକ ଜିନିଷକୁ ଭାହି ନେଉଛି, ଏହି ଜଗତରେ ଏହା ସନ୍ତୋଷ ଗଛର ମୂଳକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦେଉଛି ।