ଯେ ହି ନିର୍ଵାସନା ଧୀରାସ୍ ସର୍ଵତ୍ରାସକ୍ତବୁଦ୍ଧଯଃ । ନ ହୃଷ୍ଯନ୍ତି ନ କୁପ୍ଯନ୍ତି ଦୁର୍ଜଯାସ୍ ତେ ମହାଧିଯଃ
ଯେମାନେ ମନର ଗୁପ୍ତ ଆଶା ଛାଡିଦେଇଛନ୍ତି ଏବଂ ସମସ୍ତ କଥାରେ ଅଲଗା ମନ ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, କେବେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ; ଏପରି ମହାନ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକଙ୍କୁ ଜିତିବା ଅତି କଷ୍ଟକର।
ଯସ୍ଯାନ୍ତର୍ଵାସନାରଜ୍ଜ୍ଵା ଗ୍ରନ୍ଥିବନ୍ଧଶ୍ ଶରୀରିଣଃ । ମହାନ୍ ଅପି ବହୁଜ୍ଞୋ ଽପି ସ ବାଲେନାପି ଜୀଯତେ
ଯାହାର ମନ ଭିତରେ ଆଶାର ଡୋରି ଗଠି ହୋଇ ରହିଛି, ସେ ଯେତେବଡ଼ ଓ ଜ୍ଞାନୀ ହେଉନାହିଁ, ଏକ ଛୋଟ ପିଲା ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ହାରିଯାଇପାରେ।
ଅଯଂ ସୋ ଽହମ୍ ଇଦଂ ମେ ତଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଆକଲିତକଲ୍ପନଃ । ଆପଦାଂ ପାତ୍ରତାମ୍ ଏତି ପଯସାମ୍ ଇଵ ସାଗରଃ
ଯିଏ ସବୁବେଳେ 'ମୁଁ ଏହି, ଏହା ମୋର, ସେଠାରେ ତାହା' ଭାବି ଚିନ୍ତା କରେ, ସେ ଦୁଃଖର ଭାଣ୍ଡାର ହୋଇଯାଏ, ଯେପରି ସମୁଦ୍ର ପାଣି ଧରିଥାଏ।
ଇଯନ୍ମାତ୍ରପରିଚ୍ଛିନ୍ନୋ ଯେନାତ୍ମାଭଵ୍ଯଭାଵିତଃ । ସ ସର୍ଵଜ୍ଞୋ ଽପି ସର୍ଵତ୍ର ପରାଂ କୃପଣତାଂ ଗତଃ
ଯିଏ ନିଜକୁ କେବଳ ଏହି ଦେହ ପରିମିତ ଭାବେ ଭାବେ, ଏବଂ ନିଜକୁ ଅପରିଗଣ୍ୟ ମନେ କରେ, ସେ ଯଦିଓ ସମସ୍ତ କିଛି ଜାଣେ, ସେ ସବୁଠାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଯାଏ।
ଅନନ୍ତସ୍ଯାପ୍ରମେଯସ୍ଯ ଯେନେଯତ୍ତା ପ୍ରକଲ୍ପିତା । ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ଵସ୍ଯ ତେନାତ୍ମା ସ୍ଵାତ୍ମନୈଵାଵଶୀକୃତଃ
ଯିଏ ଅସୀମ ଏବଂ ଅପରିମାପ୍ୟ ଆତ୍ମାରେ ସୀମା ଭାବନା କରେ, ସେ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ନିଜ ଭାବନା ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧି ଦେଉଛି।
ଆତ୍ମନୋ ଵ୍ଯତିରିକ୍ତଂ ଯତ୍ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅସ୍ତି ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ । ତତ୍ରୋପାଦେଯଭାଵେନ ବଦ୍ଧା ଭଵତି ଭାଵନା
ତିନି ଜଗତରେ ଆତ୍ମା ଛଡ଼ା ଯେଉଁ କିଛି ଅଛି, ତାହାକୁ ଯଦି ଅପନାଇବା ଜିନିଷ ଭାବେ ଭାବାଯାଏ, ସେଇ ଭାବନା ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧନ ହୁଏ।
ଆସ୍ଥାମାତ୍ରମ୍ ଅନନ୍ତାନାଂ ଦୁଃଖାନାଂ କାରଣଂ ଵିଦୁଃ । ଅନାସ୍ଥାମାତ୍ରମ୍ ଅଭିତସ୍ ସୁଖାନାଂ କାରଣଂ ଵିଦୁଃ
ମାନେ ଜାଣନ୍ତି ଯେ, କେବଳ ଆସକ୍ତି ଅନେକ ଦୁଃଖର କାରଣ, ଏବଂ କେବଳ ଅନାସକ୍ତି ସବୁଠାରେ ସୁଖର କାରଣ।
ଦାମଵ୍ଯାଲକଟା ଯାଵଦ୍ ଅନାସ୍ଥା ଭାଵସଂସ୍ଥିତୌ । ତାଵନ୍ ନ ନାମ ଜେଯା ଵୋ ମଷକାଣାମ୍ ଇଵାନିଲାଃ
ମନର ଅବସ୍ଥା ପ୍ରତି ଅନାଦର ଥିଲେ, ଆଶା-ତାରୁଣ୍ୟର ଜଞ୍ଜିରକୁ କେବେ ବି ଭାଙ୍ଗିହେବା ଯାଏନାହିଁ; ଯେପରି ହଳକା ପବନ ମଛିମାନେକୁ ହଟାଇପାରେନାହିଁ।
ଅନ୍ତର୍ଵାସନଯା ଜନ୍ତୁର୍ ଦୀନତାମ୍ ଅନୁଯାତଯା । ଜିତୋ ଭଵତ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯଥା ତୁ ମଷକୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅମରାଚଲଃ
ଯେଉଁ ପ୍ରାଣୀ ମନର ଭିତରର ଆଦତ ଓ ଦୁର୍ବଳତାରେ ଚାଲିଥାଏ, ସେ ସହଜରେ ହାରିଯାଏ; ନହେଲେ, ଏକ ଛୋଟ ମଛି ମଧ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ପାହାଡ଼ ପରି ଅଡ଼ିଗ ହୋଇଯିବ।
ଵିଦ୍ଯତେ ଵାସନା ଯତ୍ର ତତ୍ର ଚାଯାତି ଦୀନତା । ଗୁଣାଗୁଣାନୁଵିଦ୍ଧତ୍ଵଂ ସତୋ ଦୃଷ୍ଟଂ ହି ନାସତଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଆଦତ ଅଛି, ସେଠାରେ ଦୁର୍ବଳତା ଆସିଥାଏ; ଗୁଣ ଓ ଦୋଷ କେବଳ ଥିବା ବସ୍ତୁରେ ଦେଖାଯାଏ, ଯାହା ନାହିଁ, ସେଠି କିଛି ନୁହେଁ।
ଅଯଂ ସୋ ଽହଂ ମମେଦଂ ଚେତ୍ଯ୍ ଏଵମ୍ ଅନ୍ତସ୍ ସ୍ଵଵାସନାମ୍ । ଯଥା ଦାମାଦଯଶ୍ ଶକ୍ର ଭାଵଯନ୍ତି ତଥା କୁରୁ
ମନର ଭିତରେ ମୁଁ ଏହି, ଏହା ମୋର — ଏଭଳି ଆଦତ ଧାରଣ କରିଥାଏ; ଯେପରି ଜଞ୍ଜିର ମନକୁ ଗଢ଼ିଏ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସେପରି କାମ କର।
ଯା ଯା ଜନସ୍ଯ ଵିପଦୋ ଭାଵାଭାଵଦଶାଶ୍ ଚ ଯାଃ । ତୃଷ୍ଣାକରଞ୍ଜଵଲ୍ଲ୍ଯାସ୍ ତା ମଞ୍ଜର୍ଯଃ କଟୁକୋମଲାଃ
ମଣିଷଙ୍କ ଉପରେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ବିପଦ ବା ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ଅନସ୍ତିତ୍ୱର ଅବସ୍ଥା ଆସେ, ସେଗୁଡିକ ତାଙ୍କର ଆସା-ତରଙ୍ଗର ଲତାର କେବେ କଟୁ, କେବେ ମଧୁର ଫୁଲ ଭଳି।
ଵାସନାତନ୍ତୁବଦ୍ଧୋ ଽଯଂ ଲୋକୋ ଵିପରିଵର୍ତତେ । ସା ସୁଵୃଦ୍ଧାତିଦୁଃଖାଯ ସୁଖାଯୋଚ୍ଛେଦମ୍ ଆଗତା
ଏହି ସଂସାର ଆଗ୍ରହର ସୂତ୍ରରେ ବନ୍ଧା ହୋଇ ଘୂରୁଛି; ଯେତେବେଳେ ଏହି ଆଗ୍ରହ ଅଧିକ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ, ସେତେବେଳେ ଭୟଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ, ଯଦି ଏହା ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ସେତେବେଳେ ସୁଖ ମିଳେ।
ଧୀରୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅତିବହୁଜ୍ଞୋ ଽପି କୁଲଜୋ ଽପି ମହାନ୍ ଅପି । ତୃଷ୍ଣଯା ବଧ୍ଯତେ ଜନ୍ତୁସ୍ ସିଂହଶ୍ ଶୃଙ୍ଖଲଯା ଯଥା
ଜେଉଁଠି ମଣିଷ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଅଧିକ ଜ୍ଞାନୀ, ଉତ୍ତମ କୁଳର, କିମ୍ବା ମହାନ ହେଉଥିବେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କୁ ଆସା ଏମିତି ବନ୍ଧି ରଖେ, ଯେପରି ଏକ ସିଂହକୁ ଶୃଙ୍ଖଳା ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧାଯାଏ।
ଦେହପାଦପସଂସ୍ଥସ୍ଯ ହୃଦଯାଲଯଶାଯିନଃ । ତୃଷ୍ଣା ଚିତ୍ତଖଗସ୍ଯାସ୍ଯ ଵାଗୁରା ପରିକଲ୍ପିତା
ଯିଏ ଦେହ ରୂପୀ ଗଛରେ ବସିଛନ୍ତି ଏବଂ ହୃଦୟ ରୂପୀ ଗୃହରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଛନ୍ତି, ସେଠି ମନ ହଳକା ପବନ ଭଳି ଚଳିଥାଏ; ଏହି ମନ ପାଇଁ ଆସାର ଜାଲ ତିଆରି ହୋଇଛି।
ଦୀନୋ ଵାସନଯା ଲୋକଃ କୃତାନ୍ତେନାପକୃଷ୍ଯତେ । ରଜ୍ଜ୍ଵେଵ ବାଲେନ ଖଗୋ ଵିଵଶୋ ଽନିଶମ୍ ଉଚ୍ଛ୍ଵସନ୍
ଏହି ସଂସାର ନିଜର ପୁରୁଣା ଆଦତରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ଭାଗ୍ୟର ଦ୍ୱାରା ଏମିତି ଟାଣି ନିଆଯାଏ, ଯେପରିକି ଏକ ଛୁଆଁ ଦ୍ୱାରା ଦୋରିରେ ବାନ୍ଧାଯାଇଥିବା ପକ୍ଷୀ ଅସହାୟ ଭାବରେ ସବୁବେଳେ ଶ୍ୱାସ ନେଉଛି।
ଅଲମ୍ ଆଯୁଧଭାରେଣ ସଙ୍ଗରଭ୍ରମଣେନ ଚ । ଵାସନାଂ ସଵିପର୍ଯାସାଂ ଯୁକ୍ତ୍ଯୈଵ ତ୍ଵଂ ରିପୋଃ କୁରୁ
ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ରର ଭାର ଓ ଯୁଦ୍ଧର ଭ୍ରମଣ ଏବେ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ। ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ନିଜର ଶତ୍ରୁ, ଅର୍ଥାତ୍ ଭ୍ରମ ସହିତ ଥିବା ଆଦତକୁ ମାତ୍ର ଦୂର କର।
ଅନ୍ତରକ୍ଷୁଭିତେ ଧୈର୍ଯେ ରିପୋର୍ ଅମରନାଯକାଃ । ନ ଶସ୍ତ୍ରାଣି ନ ଶାସ୍ତ୍ରାଣି ନ ଚାସ୍ତ୍ରାଣି ଜଯନ୍ତି ଵଃ
ଯେତେବେଳେ ଭିତରର ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ଥିର ହୁଏ, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ଶକ୍ତିମାନମାନେ—ନ ଅସ୍ତ୍ର, ନ ଶାସ୍ତ୍ର, ନ ଅସ୍ତ୍ର—ତୁମକୁ ଜିତିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଦାମଵ୍ଯାଲକଟାସ୍ ତ୍ଵ୍ ଏତେ ଯୁଦ୍ଧାଭ୍ଯାସଵଶେନ ଚ । ଅହଙ୍କାରମଯୀମ୍ ଅନ୍ତସ୍ ତେ ଗ୍ରହୀଷ୍ଯନ୍ତି ଵାସନାମ୍
ଏହାମାନେ ଦୋରି ଓ ସାପର ଚମୁଟି ପରି, ଯୁଦ୍ଧର ଅଭ୍ୟାସରେ ଏମିତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଯାନ୍ତି, ଯେ ତୁମ ମନ ଭିତରେ ଅହଂକାରରେ ଗଠିତ ଆଦତକୁ ଧରି ନେବେ।
ଯଦି ତେ ଯନ୍ତ୍ରପୁରୁଷାଶ୍ ଶମ୍ବରେଣ ଵିନିର୍ମିତାଃ । ଵାସନାଂ ନାଶ୍ରଯିଷ୍ଯନ୍ତି ଯାସ୍ଯନ୍ତି ତଦ୍ ଅଜଯ୍ଯତାମ୍
ଯଦି ଶମ୍ବରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ସେଇ ଯନ୍ତ୍ରମାନବମାନେ ଏହି ଆସକ୍ତିକୁ ଧରିନପାରନ୍ତି, ତେବେ ସେମାନେ ଅଜୟ ହେଇଯିବେ।
ତତ୍ ତାଵଦ୍ ଯୁକ୍ତିଯୁଦ୍ଧେନ ତାନ୍ ପ୍ରବୋଧଯତାମରାଃ । ଯାଵଦ୍ ଅଭ୍ଯାସଵଶତୋ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ସଵାସନାଃ
ସେଥିପାଇଁ, ବୁଦ୍ଧିର ଯୁଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ସେଇ ଅମରମାନେକୁ ସଚେତନ କର, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଭ୍ୟାସର ଶକ୍ତିରେ ସେମାନେ ଆସକ୍ତିରେ ଆବୃତ ହେଉନାହାନ୍ତି।
ତତୋ ଵଧ୍ଯା ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ଭଵତାଂ ବଦ୍ଧଭାଵନାଃ । ତୃଷ୍ଣାପ୍ରୋତାଶଯା ଲୋକେ ନ କେଚନ ନପେଲଵାଃ
ତାପରେ, ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଭାବନା ବନ୍ଧା ହୋଇଯାଇଛି, ସେମାନେ ନଶ୍ୱର ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ହେବେ; ଏହି ସଂସାରରେ ତୃଷ୍ଣାର ଆଶାରେ ଗଠିତ ଥିବା କେହି ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ବଳ ନୁହଁନ୍ତି।
ସମଵିଷମମ୍ ଇଦଂ ଜଗତ୍ ସମଗ୍ରଂ ସମୁପଗତଂ ସ୍ଥିରତାଂ ସ୍ଵଵାସନାତଃ । ଚଲତି ଚ ଲହରୀଭରୋ ଯଥାବ୍ଧାଵ୍ ଅତ ଇହ ସୈଵ ଚିକିତ୍ସ୍ଯତାଂ ପ୍ରଯାତା
ଏହି ସଂସାର ସମ ଓ ବିସମ ଦୁହେଁ ଅଟୁଟ ରହିଛି ନିଜ ଆସକ୍ତିରେ; ଏହା ସମୁଦ୍ରରେ ତରଙ୍ଗର ଭାର ଭଳି ଚଳିତି ରହେ—ସେଠାରେ, ଏହି ଆସକ୍ତିକୁ ଚିକିତ୍ସା କରି ଶେଷ କରିବା ଉଚିତ।
ସୁରାସ୍ ତ୍ଵ୍ ଆକର୍ଣ୍ଯ ତଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ଜଗ୍ମୁସ୍ ସ୍ଵାମ୍ ଅଭିତୋ ଦିଶମ୍ । କମଲାମୋଦମ୍ ଆଦାଯ ଵନମାଲାମ୍ ଇଵାନିଲାଃ
ଦେବତାମାନେ ସେଇ କଥା ଶୁଣି, ନିଜ ନିଜ ଦିଗକୁ ଚଲିଗଲେ । ସେମାନେ ମନୋହର କମଳର ସୁଗନ୍ଧ ନେଇଥିଲେ, ଯେପରି ଜଙ୍ଗଲର ମାଳାକୁ ବାୟୁ ଉଠାଇ ନେଇଯାଏ ।
ଦିନାନି କତିଚିତ୍ ସ୍ଵେଷୁ କାନ୍ତେଷୁ ସ୍ଥିରକାନ୍ତିଷୁ । ଦ୍ଵିରେଫା ଇଵ ପଦ୍ମେଷୁ ମନ୍ଦିରେଷୁ ଵିଶଶ୍ରମୁଃ
କିଛି ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସେମାନେ ନିଜ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଆଲୋକମୟ ଗୃହରେ ବିଶ୍ରାମ କରିଲେ, ଯେପରି ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ ଦୃଢ଼ କମଳ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥାନ୍ତି ।
କଞ୍ଚିତ୍ କାଲଂ ସମାସାଦ୍ଯ ସ୍ଵାତ୍ମୋଦଯକରଂ ଶୁଭମ୍ । ଚକ୍ରୁର୍ ଦୁନ୍ଦୁଭିନିର୍ଘୋଷଂ ପ୍ରଲଯାଭ୍ରରଵୋପମମ୍
କିଛି ସମୟ ପରେ, ନିଜ ଆତ୍ମାର ଉଦୟ ଦେଉଥିବା ଶୁଭ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଇ, ସେମାନେ ଦୁନ୍ଦୁଭି ଡାକିଲେ, ଯାହାର ଧ୍ୱନି ବିନାଶକାଳର ମେଘର ଗର୍ଜନ ସମାନ ଥିଲା ।
ଅଥ ଦୈତ୍ଯୈସ୍ ସହ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ତୈଃ ପାତାଲତଲୋତ୍ଥିତୈଃ । କାଲକ୍ଷେପକରଂ ଘୋରଂ ପୁନର୍ ଯୁଦ୍ଧମ୍ ଅଵର୍ତତ
ତାପରେ, ପାତାଳ ତଳୁ ଉଠିଥିବା ଦାନବମାନେ ସହିତ ଏବଂ ଆକାଶରେ, ଏକ ଭୟଙ୍କର ଓ ଅଧିକ ସମୟ ଚାଲିଥିବା ଯୁଦ୍ଧ ପୁଣି ଆରମ୍ଭ ହେଲା ।
ଵଵୁର୍ ଅସିଶରଶକ୍ତିମୁଦ୍ଗରୌଘା ମୁସୁଲଗଦାପରଶୂଗ୍ରଚକ୍ରସଙ୍ଘାଃ । ଅଶନିଗିରିଶିଲାହୁତାଶଵୃକ୍ଷା ଅହିଗରୁଡାଦିମୁଖାନି ଚାଯୁଧାନି
ତଳୱାର, ବାଣ, ଭାଲା, ଗଦା, ମୁସଳ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର, କୁଠାର, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଚକ୍ର, ବିଜୁଳି, ପାହାଡ଼, ପାଥର, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଗଛ, ଏବଂ ସର୍ପ, ଗରୁଡ଼ ଓ ଅନ୍ୟ ଆକାରର ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ବେଗରେ ବହୁଥିଲେ।
ମାଯାକୃତାଯୁଧମହାମ୍ବୁଘନପ୍ରଵାହା କ୍ଷିପ୍ରଂ ପ୍ରତି ପ୍ରତିଦିଶଂ ପରିନିର୍ଜଗାମ । ପାଷାଣପର୍ଵତମହୀତଟଵୃକ୍ଷଲକ୍ଷକ୍ଷୁବ୍ଧାମ୍ବୁପୂରଘନଘୋଷଵତୀ ନଦୀ ଦ୍ରାକ୍
ମାୟାରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଏକ ବିଶାଳ ନଦୀ ତୁରନ୍ତ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ବହିଗଲା, ଯାହାର ଧ୍ୱନି ଅଗଣିତ ପାଥର, ପାହାଡ଼, ପୃଥିବୀର ସୀମାରୁ ଉଠିଥିବା ଗଛ, ଏବଂ ଜଳର ତରଙ୍ଗରେ ମେଘର ଗୁଞ୍ଜନ ପରି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା।
ମଧ୍ଯପ୍ରଵାହଵହଦୁଲ୍ମୁକଶୂଲଶୈଲପ୍ରାସାସିକୁନ୍ତଶରତୋମରମୁଦ୍ଗରେଣ । ଗଙ୍ଗୋପମାମ୍ବୁଵଲିତାମରମନ୍ଦିରେଣ ସର୍ଵାସୁ ଦିକ୍ଷ୍ଵ୍ ଅଶନିଵର୍ଷଣକର୍ଷଣେନ
ମଧ୍ୟ ଧାରାରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ମଶାଳ, ଭାଲା, ପାହାଡ଼, ଶୁଳ, ତଳୱାର, ବାଣ, ତୋମର, ଗଦା ଇତ୍ୟାଦି ବହୁଥିଲେ। ଗଙ୍ଗା ପରି ଜଳରେ ଘିରିଥିବା ଦେବମନ୍ଦିର ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବିଜୁଳି ପଡ଼ୁଥିବା ପରି ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା ହେଉଥିଲା।