କେଵଲଂ ସୈନିକାନ୍ ଅଗ୍ରେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଭିହନନୋଦ୍ଯତାନ୍ । ଅଭିଜଘ୍ନୁଃ ପରାନ୍ ଆଜୌ ପ୍ରହାରଦଲିତାଦ୍ରଯଃ
ଏହି ସେନାମାନେ ସାମ୍ନାରେ ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ଆକ୍ରମଣ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଦେଖିଲେ, ତେଣୁ ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଏମିତି ଆଘାତ ଦେଲେ ଯେ, ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗିଯିବା ପରି ଶତ୍ରୁମାନେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲେ।
ଶମ୍ବରଶ୍ ଚିନ୍ତଯାମ୍ ଆସ ପରିତୁଷ୍ଟମନାଃ ପୁରେ । ଵିଜେଷ୍ଯତେ ହି ମତ୍ସେନା ମାଯାସୁରସୁରକ୍ଷିତା
ଶମ୍ବର ନିଜ ସହରରେ ବହୁତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ମନେ ଭାବିଲେ — 'ମୋର ସେନା, ମାୟା ଦେବତାଙ୍କର ରକ୍ଷାରେ ଥିବାରୁ, ନିଶ୍ଚୟ ଜିତିବ।'
ଇଷ୍ଟାନିଷ୍ଟାଭିର୍ ଏତେ ହି ଵାସନାଭିସ୍ ସମୁଜ୍ଝିତାଃ । ତତୋ ରଣେ ବିଭ୍ଯତି ନୋ ଵିଦ୍ରଵନ୍ତି ଚ ନ ସ୍ଥିରାଃ
ଏହି ଶତ୍ରୁମାନେ ଇଚ୍ଛା ଓ ଅନିଚ୍ଛାରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁକ୍ତ। ତେଣୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନେ ଭୟ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ପଳାଇଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ ଏକଠା ରହିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଯଦୈତେ ନ ପଲାଯନ୍ତେ ଦେଵୈର୍ ଅଭିହତା ଅପି । ତଦୈଷାତିବଲା ସେନା ମମେଦାନୀଂ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତା
ଏମାନେ ଦେବତାମାନେ ଆଘାତ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ଯେତେବେଳେ ପଳାଇନଥାନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ମୋର ସେନା ବିଶେଷ ଶକ୍ତିରେ ଏବେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଢ଼ିଅଛି।
ଅତିବଲାସୁରଦୋର୍ଦ୍ରୁମପାଲିତା ମମ ଚମୂସ୍ ସ୍ଥିରତାମ୍ ଅଲମ୍ ଏଷ୍ଯତି । ଅମରଵାରଣଦନ୍ତଵିଘଟ୍ଟନେଷ୍ଵ୍ ଅମରପର୍ଵତହେମମହୀ ଯଥା
ବଳଶାଳୀ ଅତିବଳା ଦାନବ ଯେଉଁଠି ରକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ମୋର ସେନା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦୃଢ଼ ହେବ; ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗପର୍ବତର ସୁନା ଭୂମିକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବହାତୀ ଦାନ୍ତରେ ଆଘାତ କଲେ ମଧ୍ୟ ତାହା ନ ହଲେଇ।
ଦୈତ୍ଯାସ୍ ସାଗରକୁଞ୍ଜେଭ୍ଯଃ କନ୍ଦରେଭ୍ଯସ୍ ସୁରାଚଲାତ୍ । ଉଦଗୁର୍ ଭୀମନିର୍ହ୍ରାଦାସ୍ ସପକ୍ଷଗିରିଲୀଲଯା
ଦାନବମାନେ ସମୁଦ୍ରର ଗୁହା, ପାହାଡ଼ର ଗହ୍ୱର ଓ ସୁରପର୍ବତର ଶିଖରରୁ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନା ସହିତ ଉଠିଲେ, ଯେପରି ତାଙ୍କର ଖେଳରେ ପଖି ଥିବା ପାହାଡ଼କୁ ଉଠାଉଛନ୍ତି।
ରୋଦସୀକୁହରଂ ହସ୍ତପ୍ରହାରହତଭାସ୍କରମ୍ । ଦାନଵାଃ ପୂରଯାମ୍ ଆସୁର୍ ଦାମଵ୍ଯାଲକଟେରିତାଃ
ଦେବନାଗମାନେ ଆଘାତ କରି ଦାନବମାନେ ଯେଉଁଠି ଦେହ ଫାଟିଯାଇଛି, ସେମାନେ ହସ୍ତରେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଆଘାତ କରି ଆକାଶର ଖାଲି ସ୍ଥାନକୁ ଭରିଦେଉଥିଲେ।
ଅଥୋତ୍ତସ୍ଥୁର୍ ନିକୁଞ୍ଜେଭ୍ଯଃ କନ୍ଦରେଭ୍ଯସ୍ ସୁରାଚଲାତ୍ । ପ୍ରଲଯାନ୍ତ ଇଵାକ୍ଷୁବ୍ଧା ଭୀତାସ୍ ସ୍ଵର୍ଵାସିନାଂ ଗଣାଃ
ତାପରେ, ଯେପରି ଏକ ପ୍ରଳୟର ଶେଷବେଳେ ଭୟଭୀତ ଦେବତାମାନେ ଉଦ୍ୟାନ, ଗୁହା ଓ ସୁରପର୍ବତରୁ ବାହାରି ଆସିଥାନ୍ତି, ସେହିପରି ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ ଭୟରେ ଉଠିଲେ।
ଦେଵାସୁରପତାକିନ୍ଯୋସ୍ ତଦ୍ ଯୁଦ୍ଧମ୍ ଅଭଵତ୍ ତଯୋଃ । ଅକାଲୋଲ୍ବଣକଲ୍ପାନ୍ତଭୀଷଣଂ ଭୁଵନାନ୍ତରେ
ସେଇ ଦୁଇ ମଧ୍ୟରେ, ଦେବ ଓ ଅସୁରମାନଙ୍କର ନେତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯାହା ଜଗତର ଶେଷର ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ଥିରତା ପରି ଥିଲା, ଏକ ଅନ୍ୟ ଲୋକରେ।
ପେତୁଃ ପ୍ରଲଯପର୍ଯସ୍ତସଚନ୍ଦ୍ରାର୍କାଦ୍ରିଵଦ୍ ଦିଵଃ । ଶିରାଂସି କୁଣ୍ଡଲୋଦ୍ଵାନ୍ତତେଜଃପୀତତମାଂସ୍ଯ୍ ଅଧଃ
ପ୍ରଳୟର ଝଟକାରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପଡ଼ିଯିବା ପରି ଆକାଶରୁ ମୁଣ୍ଡମାନେ ତଳକୁ ଝରିପଡ଼ିଲେ, କୁଣ୍ଡଳର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ତାଙ୍କର ମାଂସ କଳା ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଜୁଘୂର୍ଣୁର୍ ଭଟନିର୍ମୁକ୍ତସିଂହନାଦଵିରାଵିତାଃ । ପ୍ରଲଯାନିଲସମ୍ପୂରୈସ୍ ସାଟ୍ଟହାସା ଇଵାଦ୍ରଯଃ
ସେମାନେ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କର ଗର୍ଜନ ଓ ସିଂହ ଦହାଡ଼ର ଶବ୍ଦରେ ହେଉଥିବା ଉଲ୍ଲାସରେ ଡାଗରି ଡାଗରି ଚାଲୁଥିଲେ, ପ୍ରଳୟର ପବନର ଝଂକାର ମଧ୍ୟରେ ପାହାଡ଼ମାନେ ହସୁଥିବା ପରି।
ରେଜୁର୍ ଆତ୍ମଶିଲାତୁଲ୍ଯହେତିପାତାର୍ତଵୃତ୍ତଯଃ । କୁଲାଚଲତଟା ଭୀତଵିଭ୍ରାନ୍ତହରିମଣ୍ଡଲାଃ
ଉଚ୍ଚ ପାହାଡ଼ର ଢାଳ ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲା, ସେଠାର ହେମଶିଖରଗୁଡ଼ିକ ଅସ୍ତ୍ରର ଭୟଙ୍କର ଆଘାତରେ ଭ୍ରମିତ ଓ ଭୀତ ହୋଇ ପଡ଼ିଥିଲେ, ମନେ ହେଉଥିଲା ଯେଉଁପରି ଏହି ପାହାଡ଼ ନିଜ ଦୃଢ଼ତା ସହିତ ଆଘାତ ପାଇଛି।
ତେରୁଃ ପରସ୍ପରାଘାତହତହେତିସମୁତ୍ଥିତାଃ । ଲୋଲାନଲକଣାଃ କଲ୍ପଵିଶୀର୍ଣା ଇଵ ତାରକାଃ
ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକର ସଂଘର୍ଷରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ଆଗୁନର ଚିଁଟାଗୁଡ଼ିକ ଏମିତି ଚାଉଡ଼ିଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ଯୁଗାନ୍ତରେ ତାରାମାନେ ଭାଙ୍ଗିଯାଇ ଆକାଶରେ ଛିଟିଯାନ୍ତି।
ଵିଲେସୂ ରକ୍ତମାଂସୌଘପୂର୍ଣୈକାର୍ଣଵତୀରଗାଃ । କଲ୍ପତାଲତନୂତ୍ତାଲା ଵେତାଲାସ୍ ତାରତାଲିନଃ
ରକ୍ତ ଓ ମାଂସର ତରଙ୍ଗରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ନଦୀତଟରେ, ଦୀର୍ଘ ଓ ସୁକୁମାର ଭୂତମାନେ, ଯେପରି ଯୁଗାନ୍ତରେ ତାଳଗଛ ଦେଖାଯାଏ, ସେମାନେ ଏକସାଥିରେ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ।
ପ୍ରସ୍ଫୁରଦ୍ରୁଧିରାସାରଶାନ୍ତପାଂସୁପଯୋଧରେ । ଵ୍ଯୋମ୍ନି ହେତିହତକ୍ଷୁଣ୍ଣମୌଲିକୁଣ୍ଡଲକୋଟଯଃ
ରକ୍ତ ଓ ଧୂଳିର ବର୍ଷାରେ ମୃଦୁ ହୋଇଥିବା ମେଘମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ଅସ୍ତ୍ରର ଆଘାତରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ମୁଣ୍ଡମାଳା ଓ କଣ୍ଠାବନ୍ଦ ରତ୍ନର ଶିଖରଗୁଡ଼ିକ ଆକାଶରେ ଚମକୁଥିଲେ।
ବଭୂଵୁର୍ ଭାସ୍କରାକାରୈଃ କଲ୍ପପାଦପବାହୁଭିଃ । ପ୍ରହାରଦଲିତାଦ୍ରୀନ୍ଦ୍ରୈର୍ ଦୈତ୍ଯୈର୍ ନିର୍ଵିଵରା ଦିଶଃ
ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରହାରରେ ପାହାଡ଼ରାଜା ଭଙ୍ଗ ହୋଇଯିବାରୁ, ଦିଗଗୁଡ଼ିକୁ ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛାପୂରଣ ବୃକ୍ଷ ପରି ଦୀର୍ଘ ବାହୁ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜସ୍ୱୀ ଦେହ ନେଇ ଏମିତି ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ କୌଣସି ରାସ୍ତା ବା ପ୍ରବେଶ ରହିଲା ନାହିଁ।
ଜଗ୍ମୁର୍ ଜ୍ଵଲଦସିଵ୍ରାତପାତପାଟିତଭିତ୍ତଯଃ । କଣପ୍ରକରତାଂ ଶୈଲାଃ କଲ୍ପାଗ୍ନିଵଲିତା ଇଵ
ତୀବ୍ର ତଳୱାର ଆଘାତରେ ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କର ଢାଳ ଫାଟିଯିବାରୁ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଗୁଡ଼ିକ ଟୁକୁଡ଼ି ହୋଇ ପଡ଼ିଲା, ଯେପରି ଶୃଷ୍ଟି ସମାପ୍ତିର ଅଗ୍ନିରେ ସବୁକିଛି ଭସ୍ମ ହୋଇଯାଏ।
ଦେଵାସ୍ ତେଜସ୍ ସମାଜଗ୍ମୁର୍ ଅଶ୍ଵମେଧୈଧିତା ଇଵ । ଅସୁରାନ୍ ଅନୁସସ୍ରୁସ୍ ତାଞ୍ ଜଲଦାନ୍ ଇଵ ଵାଯଵଃ
ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ତେଜ ଏମିତି ଏକତ୍ର କଲେ, ଯେପରି ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଅଗ୍ନି ଉତ୍ସାହ ଦେଇଥାଏ, ଏବଂ ବାୟୁମାନେ ମେଘକୁ ଚାଲିଯିବା ପରି, ସେମାନେ ଦାନବମାନଙ୍କୁ ଧାଉଥିଲେ।
ଜଗୃହୁସ୍ ତାନ୍ ଅଥାକ୍ରମ୍ଯ ଜରଦାଖୂନ୍ ଇଵୋତଵଃ । ରେଜୁସ୍ ସୁରାସୁରାଃ ଫୁଲ୍ଲଵନଲୋଲାଦ୍ରିଵଦ୍ ଦିଵି
ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ଦାନବମାନଙ୍କୁ ଦଳି ଧରିନେଲେ, ଯେପରି ଜଙ୍ଗଲୀ ବିଲେଇ ଜରା ଉଠିଥିବା ଉଣ୍ଡୁମାନେକୁ ଧରିନେଉଛି। ଆକାଶରେ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଫୁଲିଥିବା ଜଙ୍ଗଲ ଦୋଳିଥିବା ପାହାଡ଼ ଶିଖର ପରି ଚମକୁଥିଲେ।
ତେ ଽନ୍ଯୋଽନ୍ଯଂ ପୂରଯାମ୍ ଆସୁଶ୍ ଶସ୍ତ୍ରପୂରୈର୍ ଦିଶୋ ଦଶ । ଵନାନି କୁସୁମଵ୍ରାତୈସ୍ ସୁମେରୋର୍ ଇଵ ମାରୁତାଃ
ସେମାନେ ଦଶ ଦିଗକୁ ଅସ୍ତ୍ରବର୍ଷାରେ ପୂରିଦେଲେ, ଯେପରିକି ବାୟୁ ମେରୁ ପର୍ବତର ଜଙ୍ଗଲକୁ ଫୁଲର ଗୁଛରେ ପୂରିଦେଇଥାଏ।
ଘୋରଂ ସମଭଵଦ୍ ଯୁଦ୍ଧଂ ଦେଵଦାନଵସୈନ୍ଯଯୋଃ । ରୋଦୋରନ୍ଧ୍ରୋଡୁମ୍ବରାନ୍ତର୍ ମହାମଷକସଙ୍ଘଯୋଃ
ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କର ସେନାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯେପରି ଡୁମ୍ବର ଗଛର ଗୁହାଭିତରେ ବଡ଼ ମଛର ଝୁଣ୍ଡ ଆପସରେ ଲଡ଼ୁଥାଏ।
ଅଥୋଦପତଦ୍ ଉନ୍ନାସୈର୍ ଲୋକପାଲେଭମଣ୍ଡଲୈଃ । କଲ୍ପାଭ୍ରୈଃ ପୂରିତାକାରୋ ଦାରୁଣସ୍ ସମରାରଵଃ
ତାପରେ, ଲୋକପାଳମାନେ ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱଜ ଉଠାଇବା ସହିତ, ଏକ ଭୟଙ୍କର ସମର ହୁଙ୍କାର ଉଠିଲା, ଯେପରି ଯୁଗାନ୍ତର ମେଘ ଆକାଶକୁ ପୂରିଦେଇଥାଏ।
ପିଣ୍ଡଗ୍ରହେଣ ନଭସି ଭୂଭାଗ ଇଵ କୁଟ୍ଟିମମ୍ । ମୁଷ୍ଟିଗ୍ରାହ୍ଯୋ ମହାମେଘମନ୍ଥରୋଦରପୀଵରଃ
ଆକାଶରେ, ମନେ ହେଲା ଭୂମିର ଏକ ଅଂଶକୁ ଧରିନେଇଛି, ଏମିତି ଏକ ବଡ଼ ଘନ ମେଘ ଦେଖାଦେଲା, ଯାହା ପାହାଡ଼ ମାନ୍ଥିବାରେ ତଳ ଭଳି ଫୁଲିଯାଇଛି।
ପ୍ରଥମାପାତସମ୍ପିଷ୍ଟଶସ୍ତ୍ରଶୈଲରଟତ୍ତଟଃ । ସ୍ଫୁଟଦ୍ଧୃଦଯନିସ୍ସତ୍ତ୍ଵକର୍କଶାକ୍ରନ୍ଦଘର୍ଘରଃ
ପ୍ରଥମ ଆକ୍ରମଣରେ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗି ଗଲା, ସେଥିରୁ ଉଠିଲା ଏମିତି ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ଯେ, ମନେ ହେଲା ଯେଉଁଠାରେ ହୃଦୟ ଭାଙ୍ଗି ଜୀବନ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛି, ସେଠାରୁ ଏହି କଠୋର ଦୁଃଖର ଚିତ୍କାର ଉଠିଛି।
ପ୍ରଲଯପ୍ରତ୍ଯଯୋଲ୍ଲାସିକଲ୍ପାଭ୍ରାରଵବୃଂହଣଃ । ଦ୍ଵାଦଶାଦିତ୍ଯସଙ୍ଘଟ୍ଟଦ୍ରଵତ୍କାଞ୍ଚନସନ୍ନିଭଃ
ସେ ଧ୍ୱନି ଏମିତି ବିସ୍ତାରିତ ହେଲା, ଯେପରି ଶେଷକାଳର ମେଘ ଆକାଶକୁ ଢାକି ଦେଉଛି, ଏବଂ ଦ୍ୱାଦଶ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏକାଠି ହୋଇ ଗଳିଥିବା ସୁନାର ଭଳି ଚମକୁଛି।
ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁଡ୍ଯସଙ୍ଘଟ୍ଟାତ୍ ପରାଵୃତ୍ଯାଵନିଂ ଗତଃ । ମହାସ୍ରୋତଃପଯଃପୂରସ୍ ସେତ୍ଵାହତ ଇଵାକରମ୍
ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଦେଵାଳ ସହ ଧକ୍କା ଖାଇ, ସେ ଧ୍ୱନି ପଛକୁ ହଟି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା, ଯେପରି ଏକ ବଡ଼ ପାଣିର ଝରଣା ବନ୍ଧ ଭାଙ୍ଗି ଖଣି ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ।
ଚଲତ୍ସପକ୍ଷଶୈଲେନ୍ଦ୍ରପକ୍ଷଵାତବଲଧ୍ଵନିଃ । କଠିନାପୂରଣୋଡ୍ଡୀନସ୍ଫୁଟଚ୍ଛୈଲେନ୍ଦ୍ରକନ୍ଦରଃ
ପାଖା ଥିବା ପାହାଡ଼ ଉପରେ ବାତାସର ଜୋର ଲାଗିଥିବା ଧ୍ୱନି, ଏହି ଉତ୍ତାଳ ଶବ୍ଦ ଉପରେ ଉପରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଦୃଢ଼ ପାହାଡ଼ର ଗୁହା ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରତିଧ୍ୱନିତ ହେଉଥିଲା।
ମନ୍ଦରୋଦ୍ଧୂତଦୁଗ୍ଧାବ୍ଧିସଙ୍କ୍ଷୋଭସଦୃଶାଂଶକଃ । ପ୍ରତିଶ୍ରୁଦ୍ଘୁଙ୍ଘୁମାସ୍ଫୋଟଘଟ୍ଟିତଦ୍ଵୀପଜନ୍ତୁଭୂଃ
ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ଦ୍ୱାରା ଦୁଧ ସମୁଦ୍ର ମଥନ ହେଉଥିବା ପରି, ସେଇ ଘଟଣାରେ ଦ୍ୱୀପମାନେ ଓ ସେଠାରେ ବସୁଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି ଓ ଧକ୍କାରେ କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଗଞ୍ଜନ ଓ ଧ୍ୱନି ଝଙ୍କାରି ଉଠିଥିଲା।
ସେନଯୋଃ କ୍ରୁଦ୍ଧଯୋର୍ ଆସୀଦ୍ ଯୁଦ୍ଧମ୍ ଉଦ୍ଧତଦାନଵମ୍ । ନିଷ୍ପିଷ୍ଟନଗରଗ୍ରାମଗିରିକାନନମାନଵମ୍
ଉଭୟ କ୍ରୋଧିତ ସେନାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯାହାର ତିବ୍ରତା ଦାନବ ସମାନ ଥିଲା; ସେଠାରେ ସହର, ଗାଁ, ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ ଓ ମଣିଷମାନେ ଚକ୍କି ହେଉଥିଲେ।
ମହାହେତିଶତଚ୍ଛିନ୍ନଦାନଵାଚଲପୂର୍ଣଦିକ୍ । ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯହତହେତ୍ଯଦ୍ରିଚୂର୍ଣପୂର୍ଣାମ୍ବରୋଦରମ୍
ଶତଶତ ବଡ଼ ଅସ୍ତ୍ରରେ କଟାଯାଇଥିବା ପାହାଡ଼ ଓ ଦାନବମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପୂରଣ କରିଥିଲେ; ଏକାଉଁଠି ଅସ୍ତ୍ର ଓ ପାଥରର ଧୁଳି ଆକାଶକୁ ଭରିଦେଇଥିଲା, ଏହା ସବୁ ଦୁଇପକ୍ଷର ଘାତରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଉଥିଲା।