ଯାଵଦ୍ ଉଦ୍ଵେଗମ୍ ଆପନ୍ନଶ୍ ଶମ୍ବରଃ କୋପଵାନ୍ ଭୃଶମ୍ । ତାର୍ଣୋ ଽଭି ଵାତମ୍ ଅନଲ ଇଵ ଜଜ୍ଵାଲ ଚୋଚ୍ଛ୍ଵସନ୍
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶମ୍ବର ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଇ, ବାତାସରେ ଉତ୍ତେଜିତ ଅଗ୍ନି ପରି ଦହିଉଠିଲେ ଏବଂ ଗଭୀର ଶ୍ୱାସ ନେଉଥିଲେ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମ୍ ଅପି ଚାନ୍ଵିଷ୍ଯ ନ ଦେଵାଂଲ୍ ଲବ୍ଧଵାନ୍ ଅଥ । ପରେଣାପି ପ୍ରଯତ୍ନେନ ସୁକୃତାନୀଵ ଦୁଷ୍କୃତୀ
ତିନି ଲୋକ ଘୁଞ୍ଚି ଘୁଞ୍ଚି ଖୋଜିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଦେବତାମାନେ କେଉଁଠି ମିଳିଲେ ନାହିଁ; ବହୁତ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ବସ୍, ଭଲ ଲୋକମାନେ ଯେପରି ଦୁଷ୍ଟମାନେ ମିଳିଯାନ୍ତି, ସେପରି କେବଳ ସେମାନେ ମିଳିଲେ।
ସସର୍ଜ ମାଯଯା ଘୋରାନ୍ ଅସୁରାଂସ୍ ତ୍ରୀନ୍ ମହାବଲାନ୍ । ବଲରକ୍ଷାର୍ଥମ୍ ଉଦିତାନ୍ କାଲାନ୍ ମୂର୍ତିମ୍ ଇଵାସ୍ଥିତାନ୍
ସେ ନିଜ ମାୟାରେ ତିନି ଜଣ ଭୟଙ୍କର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଶକ୍ତିକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ସମୟର ଆକାର ଧରିଥିଲେ।
ନିର୍ମିତା ମାଯଯା ଭୀମାଃ କଲ୍ପପାଦପବାହଵଃ । ଉଦଗୁସ୍ ତେ ମହାକାଯାଃ ପକ୍ଷକ୍ଷୁବ୍ଧା ଇଵାଦ୍ରଯଃ
ମାୟାରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ହାତ ମନୋକାମନା ପୂରଣ କରୁଥିବା ବୃକ୍ଷର ଶାଖା ପରି ଲମ୍ବା ଥିଲା; ସେମାନେ ବହୁତ ବଡ଼ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ପଖାରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଥିବା ପାହାଡ଼ ପରି ଉଠିଯାଉଥିଲେ।
ଦାମା ଵ୍ଯାଲଃ କଟଶ୍ ଚେତି ନାମଭିଃ ପରିଲାଞ୍ଛିତାଃ । ଯଥାପ୍ରାପ୍ତୈକକର୍ତାରଶ୍ ଚେତନାମାତ୍ରଧର୍ମିଣଃ
ସେମାନେ ଦାମା, ବ୍ୟାଳ ଓ କଟ ନାମରେ ପରିଚିତ ଥିଲେ; ଯେଉଁଠି ଯେପରି ସୁଯୋଗ ମିଳିଲା, ସେହିପରି କାମ କରୁଥିଲେ, ମାତ୍ର ଚେତନାର ଗୁଣ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ଅଭାଵାତ୍ କର୍ମଣାଂ ତେ ଚ ପ୍ରାକ୍ତନାନାମ୍ ଅଵାସନାଃ । ନିର୍ଵିକଲ୍ପକଚିନ୍ମାତ୍ରପରିସ୍ପନ୍ଦୈକକର୍ମିଣଃ
ପୂର୍ବ ସଂସ୍କାର ନଥିବାରୁ ସେମାନେ କୌଣସି ଗୁପ୍ତ ଆଗ୍ରହ ରଖିନଥିଲେ; ସେମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ କେବଳ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ଚେତନାର ସ୍ପନ୍ଦନ ମାତ୍ର ଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ କୌଣସି ଭେଦ ନଥିଲା।
କର୍ମବୀଜଂ କଲାଂ ତନ୍ଵୀଂ ଦଧାନା ମନନାତ୍ମିକାମ୍ । ଅପୁଷ୍ଟାଂ କୃତ୍ରିମାମ୍ ଅନ୍ତର୍ ଆଦାଯୋଦଯମ୍ ଆଗତାଃ
ଚିନ୍ତାର ନିଜସ୍ୱ ସ୍ୱଭାବ ଥିବା କ୍ରିୟାର ସୂକ୍ଷ୍ମ ବୀଜ ଅନ୍ତରେ ଅପ୍ରବଳ ଏବଂ କୃତ୍ରିମ ଭାବରେ ଧରି, ସେମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।
ପାରମ୍ପର୍ଯେଣ ତେ ହ୍ଯ୍ ଅତ୍ର କାକତାଲୀଯଵଦ୍ ଭଟାଃ । ପ୍ରକୃତାମ୍ ଅନୁଵର୍ତନ୍ତେ କ୍ରିଯାମ୍ ଉଜ୍ଝିତଵାସନାଃ
ଏଠାରେ ଏହି ବୀରମାନେ ପରମ୍ପରାରେ, କାକ ଓ ତାଳ ଫଳର ଯଥାସମ୍ଭବ ମିଳଣ ପରି, ସ୍ୱାଭାବିକ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି; ସେମାନେ ଗୁପ୍ତ ଆଗ୍ରହକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଛନ୍ତି।
ଅର୍ଧସୁପ୍ତା ଯଥା ବାଲାସ୍ ସ୍ଵାଙ୍ଗୈର୍ ଇଙ୍ଗନ୍ତି କେଵଲମ୍ । ଵାସନାତ୍ମାଭିମାନାଭ୍ଯାଂ ହୀନାସ୍ ତେ ତଦ୍ଵଦ୍ ଏଵ ହି
ଯେପରି ଅଧସ୍ୱପ୍ନ ଅବସ୍ଥାରେ ଶିଶୁମାନେ କେବଳ ନିଜ ଅଙ୍ଗକୁ ହିଁ ହଲାଇଥାନ୍ତି, ସେପରି ଏମାନେ ମଧ୍ୟ ସଂସ୍କାର ଓ ଅହଂକାରର ଅଭିମାନ ନଥିବାରୁ, ଏଭଳି ହିଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି।
ନାଭିପାତଂ ନ ଚାପାତଂ ଵିଦୁସ୍ ତେ ନ ପଲାଯନମ୍ । ନ ଜୀଵିତଂ ନ ମରଣଂ ନ ରଣଂ ଚ ଜଯାଜଯୌ
ସେମାନେ କେବେ ମାଟିକୁ ପଡ଼ିବା, କିମ୍ବା କାହାରୋ ଆଘାତରେ ଢଳିଯିବା, କିମ୍ବା ଭୟରେ ପଳାଇଯିବା କଥା ଜାଣୁନଥିଲେ। ସେମାନେ ଜୀବନ, ମୃତ୍ୟୁ, ଯୁଦ୍ଧ, ବିଜୟ କିମ୍ବା ପରାଜୟ — କିଛି ଅନୁଭବ କରୁନଥିଲେ।
କେଵଲଂ ସୈନିକାନ୍ ଅଗ୍ରେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଭିହନନୋଦ୍ଯତାନ୍ । ଅଭିଜଘ୍ନୁଃ ପରାନ୍ ଆଜୌ ପ୍ରହାରଦଲିତାଦ୍ରଯଃ
ଏହି ସେନାମାନେ ସାମ୍ନାରେ ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ଆକ୍ରମଣ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଦେଖିଲେ, ତେଣୁ ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଏମିତି ଆଘାତ ଦେଲେ ଯେ, ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗିଯିବା ପରି ଶତ୍ରୁମାନେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲେ।
ଶମ୍ବରଶ୍ ଚିନ୍ତଯାମ୍ ଆସ ପରିତୁଷ୍ଟମନାଃ ପୁରେ । ଵିଜେଷ୍ଯତେ ହି ମତ୍ସେନା ମାଯାସୁରସୁରକ୍ଷିତା
ଶମ୍ବର ନିଜ ସହରରେ ବହୁତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ମନେ ଭାବିଲେ — 'ମୋର ସେନା, ମାୟା ଦେବତାଙ୍କର ରକ୍ଷାରେ ଥିବାରୁ, ନିଶ୍ଚୟ ଜିତିବ।'
ଇଷ୍ଟାନିଷ୍ଟାଭିର୍ ଏତେ ହି ଵାସନାଭିସ୍ ସମୁଜ୍ଝିତାଃ । ତତୋ ରଣେ ବିଭ୍ଯତି ନୋ ଵିଦ୍ରଵନ୍ତି ଚ ନ ସ୍ଥିରାଃ
ଏହି ଶତ୍ରୁମାନେ ଇଚ୍ଛା ଓ ଅନିଚ୍ଛାରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁକ୍ତ। ତେଣୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନେ ଭୟ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ପଳାଇଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ ଏକଠା ରହିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଯଦୈତେ ନ ପଲାଯନ୍ତେ ଦେଵୈର୍ ଅଭିହତା ଅପି । ତଦୈଷାତିବଲା ସେନା ମମେଦାନୀଂ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତା
ଏମାନେ ଦେବତାମାନେ ଆଘାତ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ଯେତେବେଳେ ପଳାଇନଥାନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ମୋର ସେନା ବିଶେଷ ଶକ୍ତିରେ ଏବେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଢ଼ିଅଛି।
ଅତିବଲାସୁରଦୋର୍ଦ୍ରୁମପାଲିତା ମମ ଚମୂସ୍ ସ୍ଥିରତାମ୍ ଅଲମ୍ ଏଷ୍ଯତି । ଅମରଵାରଣଦନ୍ତଵିଘଟ୍ଟନେଷ୍ଵ୍ ଅମରପର୍ଵତହେମମହୀ ଯଥା
ବଳଶାଳୀ ଅତିବଳା ଦାନବ ଯେଉଁଠି ରକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ମୋର ସେନା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦୃଢ଼ ହେବ; ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗପର୍ବତର ସୁନା ଭୂମିକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବହାତୀ ଦାନ୍ତରେ ଆଘାତ କଲେ ମଧ୍ୟ ତାହା ନ ହଲେଇ।
ଦୈତ୍ଯାସ୍ ସାଗରକୁଞ୍ଜେଭ୍ଯଃ କନ୍ଦରେଭ୍ଯସ୍ ସୁରାଚଲାତ୍ । ଉଦଗୁର୍ ଭୀମନିର୍ହ୍ରାଦାସ୍ ସପକ୍ଷଗିରିଲୀଲଯା
ଦାନବମାନେ ସମୁଦ୍ରର ଗୁହା, ପାହାଡ଼ର ଗହ୍ୱର ଓ ସୁରପର୍ବତର ଶିଖରରୁ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନା ସହିତ ଉଠିଲେ, ଯେପରି ତାଙ୍କର ଖେଳରେ ପଖି ଥିବା ପାହାଡ଼କୁ ଉଠାଉଛନ୍ତି।
ରୋଦସୀକୁହରଂ ହସ୍ତପ୍ରହାରହତଭାସ୍କରମ୍ । ଦାନଵାଃ ପୂରଯାମ୍ ଆସୁର୍ ଦାମଵ୍ଯାଲକଟେରିତାଃ
ଦେବନାଗମାନେ ଆଘାତ କରି ଦାନବମାନେ ଯେଉଁଠି ଦେହ ଫାଟିଯାଇଛି, ସେମାନେ ହସ୍ତରେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଆଘାତ କରି ଆକାଶର ଖାଲି ସ୍ଥାନକୁ ଭରିଦେଉଥିଲେ।
ଅଥୋତ୍ତସ୍ଥୁର୍ ନିକୁଞ୍ଜେଭ୍ଯଃ କନ୍ଦରେଭ୍ଯସ୍ ସୁରାଚଲାତ୍ । ପ୍ରଲଯାନ୍ତ ଇଵାକ୍ଷୁବ୍ଧା ଭୀତାସ୍ ସ୍ଵର୍ଵାସିନାଂ ଗଣାଃ
ତାପରେ, ଯେପରି ଏକ ପ୍ରଳୟର ଶେଷବେଳେ ଭୟଭୀତ ଦେବତାମାନେ ଉଦ୍ୟାନ, ଗୁହା ଓ ସୁରପର୍ବତରୁ ବାହାରି ଆସିଥାନ୍ତି, ସେହିପରି ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ ଭୟରେ ଉଠିଲେ।
ଦେଵାସୁରପତାକିନ୍ଯୋସ୍ ତଦ୍ ଯୁଦ୍ଧମ୍ ଅଭଵତ୍ ତଯୋଃ । ଅକାଲୋଲ୍ବଣକଲ୍ପାନ୍ତଭୀଷଣଂ ଭୁଵନାନ୍ତରେ
ସେଇ ଦୁଇ ମଧ୍ୟରେ, ଦେବ ଓ ଅସୁରମାନଙ୍କର ନେତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯାହା ଜଗତର ଶେଷର ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ଥିରତା ପରି ଥିଲା, ଏକ ଅନ୍ୟ ଲୋକରେ।
ପେତୁଃ ପ୍ରଲଯପର୍ଯସ୍ତସଚନ୍ଦ୍ରାର୍କାଦ୍ରିଵଦ୍ ଦିଵଃ । ଶିରାଂସି କୁଣ୍ଡଲୋଦ୍ଵାନ୍ତତେଜଃପୀତତମାଂସ୍ଯ୍ ଅଧଃ
ପ୍ରଳୟର ଝଟକାରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପଡ଼ିଯିବା ପରି ଆକାଶରୁ ମୁଣ୍ଡମାନେ ତଳକୁ ଝରିପଡ଼ିଲେ, କୁଣ୍ଡଳର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ତାଙ୍କର ମାଂସ କଳା ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଜୁଘୂର୍ଣୁର୍ ଭଟନିର୍ମୁକ୍ତସିଂହନାଦଵିରାଵିତାଃ । ପ୍ରଲଯାନିଲସମ୍ପୂରୈସ୍ ସାଟ୍ଟହାସା ଇଵାଦ୍ରଯଃ
ସେମାନେ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କର ଗର୍ଜନ ଓ ସିଂହ ଦହାଡ଼ର ଶବ୍ଦରେ ହେଉଥିବା ଉଲ୍ଲାସରେ ଡାଗରି ଡାଗରି ଚାଲୁଥିଲେ, ପ୍ରଳୟର ପବନର ଝଂକାର ମଧ୍ୟରେ ପାହାଡ଼ମାନେ ହସୁଥିବା ପରି।
ରେଜୁର୍ ଆତ୍ମଶିଲାତୁଲ୍ଯହେତିପାତାର୍ତଵୃତ୍ତଯଃ । କୁଲାଚଲତଟା ଭୀତଵିଭ୍ରାନ୍ତହରିମଣ୍ଡଲାଃ
ଉଚ୍ଚ ପାହାଡ଼ର ଢାଳ ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲା, ସେଠାର ହେମଶିଖରଗୁଡ଼ିକ ଅସ୍ତ୍ରର ଭୟଙ୍କର ଆଘାତରେ ଭ୍ରମିତ ଓ ଭୀତ ହୋଇ ପଡ଼ିଥିଲେ, ମନେ ହେଉଥିଲା ଯେଉଁପରି ଏହି ପାହାଡ଼ ନିଜ ଦୃଢ଼ତା ସହିତ ଆଘାତ ପାଇଛି।
ତେରୁଃ ପରସ୍ପରାଘାତହତହେତିସମୁତ୍ଥିତାଃ । ଲୋଲାନଲକଣାଃ କଲ୍ପଵିଶୀର୍ଣା ଇଵ ତାରକାଃ
ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକର ସଂଘର୍ଷରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ଆଗୁନର ଚିଁଟାଗୁଡ଼ିକ ଏମିତି ଚାଉଡ଼ିଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ଯୁଗାନ୍ତରେ ତାରାମାନେ ଭାଙ୍ଗିଯାଇ ଆକାଶରେ ଛିଟିଯାନ୍ତି।
ଵିଲେସୂ ରକ୍ତମାଂସୌଘପୂର୍ଣୈକାର୍ଣଵତୀରଗାଃ । କଲ୍ପତାଲତନୂତ୍ତାଲା ଵେତାଲାସ୍ ତାରତାଲିନଃ
ରକ୍ତ ଓ ମାଂସର ତରଙ୍ଗରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ନଦୀତଟରେ, ଦୀର୍ଘ ଓ ସୁକୁମାର ଭୂତମାନେ, ଯେପରି ଯୁଗାନ୍ତରେ ତାଳଗଛ ଦେଖାଯାଏ, ସେମାନେ ଏକସାଥିରେ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ।
ପ୍ରସ୍ଫୁରଦ୍ରୁଧିରାସାରଶାନ୍ତପାଂସୁପଯୋଧରେ । ଵ୍ଯୋମ୍ନି ହେତିହତକ୍ଷୁଣ୍ଣମୌଲିକୁଣ୍ଡଲକୋଟଯଃ
ରକ୍ତ ଓ ଧୂଳିର ବର୍ଷାରେ ମୃଦୁ ହୋଇଥିବା ମେଘମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ଅସ୍ତ୍ରର ଆଘାତରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ମୁଣ୍ଡମାଳା ଓ କଣ୍ଠାବନ୍ଦ ରତ୍ନର ଶିଖରଗୁଡ଼ିକ ଆକାଶରେ ଚମକୁଥିଲେ।
ବଭୂଵୁର୍ ଭାସ୍କରାକାରୈଃ କଲ୍ପପାଦପବାହୁଭିଃ । ପ୍ରହାରଦଲିତାଦ୍ରୀନ୍ଦ୍ରୈର୍ ଦୈତ୍ଯୈର୍ ନିର୍ଵିଵରା ଦିଶଃ
ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରହାରରେ ପାହାଡ଼ରାଜା ଭଙ୍ଗ ହୋଇଯିବାରୁ, ଦିଗଗୁଡ଼ିକୁ ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛାପୂରଣ ବୃକ୍ଷ ପରି ଦୀର୍ଘ ବାହୁ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜସ୍ୱୀ ଦେହ ନେଇ ଏମିତି ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ କୌଣସି ରାସ୍ତା ବା ପ୍ରବେଶ ରହିଲା ନାହିଁ।
ଜଗ୍ମୁର୍ ଜ୍ଵଲଦସିଵ୍ରାତପାତପାଟିତଭିତ୍ତଯଃ । କଣପ୍ରକରତାଂ ଶୈଲାଃ କଲ୍ପାଗ୍ନିଵଲିତା ଇଵ
ତୀବ୍ର ତଳୱାର ଆଘାତରେ ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କର ଢାଳ ଫାଟିଯିବାରୁ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଗୁଡ଼ିକ ଟୁକୁଡ଼ି ହୋଇ ପଡ଼ିଲା, ଯେପରି ଶୃଷ୍ଟି ସମାପ୍ତିର ଅଗ୍ନିରେ ସବୁକିଛି ଭସ୍ମ ହୋଇଯାଏ।
ଦେଵାସ୍ ତେଜସ୍ ସମାଜଗ୍ମୁର୍ ଅଶ୍ଵମେଧୈଧିତା ଇଵ । ଅସୁରାନ୍ ଅନୁସସ୍ରୁସ୍ ତାଞ୍ ଜଲଦାନ୍ ଇଵ ଵାଯଵଃ
ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ତେଜ ଏମିତି ଏକତ୍ର କଲେ, ଯେପରି ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଅଗ୍ନି ଉତ୍ସାହ ଦେଇଥାଏ, ଏବଂ ବାୟୁମାନେ ମେଘକୁ ଚାଲିଯିବା ପରି, ସେମାନେ ଦାନବମାନଙ୍କୁ ଧାଉଥିଲେ।
ଜଗୃହୁସ୍ ତାନ୍ ଅଥାକ୍ରମ୍ଯ ଜରଦାଖୂନ୍ ଇଵୋତଵଃ । ରେଜୁସ୍ ସୁରାସୁରାଃ ଫୁଲ୍ଲଵନଲୋଲାଦ୍ରିଵଦ୍ ଦିଵି
ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ଦାନବମାନଙ୍କୁ ଦଳି ଧରିନେଲେ, ଯେପରି ଜଙ୍ଗଲୀ ବିଲେଇ ଜରା ଉଠିଥିବା ଉଣ୍ଡୁମାନେକୁ ଧରିନେଉଛି। ଆକାଶରେ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଫୁଲିଥିବା ଜଙ୍ଗଲ ଦୋଳିଥିବା ପାହାଡ଼ ଶିଖର ପରି ଚମକୁଥିଲେ।
ତେ ଽନ୍ଯୋଽନ୍ଯଂ ପୂରଯାମ୍ ଆସୁଶ୍ ଶସ୍ତ୍ରପୂରୈର୍ ଦିଶୋ ଦଶ । ଵନାନି କୁସୁମଵ୍ରାତୈସ୍ ସୁମେରୋର୍ ଇଵ ମାରୁତାଃ
ସେମାନେ ଦଶ ଦିଗକୁ ଅସ୍ତ୍ରବର୍ଷାରେ ପୂରିଦେଲେ, ଯେପରିକି ବାୟୁ ମେରୁ ପର୍ବତର ଜଙ୍ଗଲକୁ ଫୁଲର ଗୁଛରେ ପୂରିଦେଇଥାଏ।