ତସ୍ମିନ୍ ମାଯାବଲେ ସୁପ୍ତେ ଦେଶାନ୍ତରଗତେ ତଥା । ତତ୍ସୈନ୍ଯାନ୍ତରମ୍ ଆଜଗ୍ମୁଶ୍ ଛିଦ୍ରଂ ପ୍ରାପ୍ଯ କିଲାମରାଃ
ସେ ମାୟାବଳୀ ଦୂର ଦେଶକୁ ଗଲାପରେ ଏବଂ ଘୁମେଇଥିବା ବେଳେ, ଦେବତାମାନେ ଏକ ସୁଯୋଗ ମିଳିଲାବେଳେ ତାଙ୍କ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ।
ଅଥ ଶମ୍ବରଦୈତ୍ଯେନ ଦୁଦ୍ରିକହ୍ଵଦ୍ରୁମାଦଯଃ । ରକ୍ଷାର୍ଥଂ ମତ୍ତସାମନ୍ତାସ୍ ସ୍ଵସେନାସୁ ନିଯୋଜିତାଃ
ତାପରେ ଶମ୍ବର ଦାନବ ଦ୍ୱାରା ଦୁଦ୍ରିକ ଏବଂ ହ୍ୱଦ୍ରୁମା ଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସାମନ୍ତମାନେ ତାଙ୍କର ସେନାକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ନିଯୁକ୍ତ ହେଲେ।
ତାନ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅନ୍ତରମ୍ ଆସାଦ୍ଯ ଜଘ୍ନୁର୍ ଗୀର୍ଵାଣନାଯକାଃ । ଵ୍ଯୋମାନ୍ତରଚରାଶ୍ ଶ୍ଯେନାଃ କଲଵିଙ୍କାନ୍ ଇଵାକୁଲାନ୍
ତେବେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନେତାମାନେ ସୁଯୋଗ ଦେଖି, ଆକାଶରେ ଭ୍ରମିତ କଳାବିଙ୍କ ଉପରେ ଶ୍ୟେନ ପକ୍ଷୀ ଯେପରି ଆକ୍ରମଣ କରେ, ସେପରି ତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ସେନାପତୀନ୍ ପୁନଶ୍ ଚାନ୍ଯାଂଶ୍ ଚକାରାସୁରସତ୍ତମଃ । ଚପଲାନ୍ ଉଦ୍ଭଟାରାଵାଂସ୍ ତରଙ୍ଗାନ୍ ଇଵ ସାଗରଃ
ଅସୁରମାନ୍ୟ ଆଉ କିଛି ଅନ୍ୟ ସେନାପତିଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ, ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅସ୍ଥିର ଓ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ, ସମୁଦ୍ରର ତରଙ୍ଗମାନେ ପରି।
ଦେଵାସ୍ ତାନ୍ ଅପି ତସ୍ଯାଶୁ ଜଘ୍ନୁସ୍ ତେନ ସ କୋପଵାନ୍ । ଜଗାମାମରନାଶାଯ ପରିପୂର୍ଣସ୍ ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପମ୍
ଦେବତାମାନେ ସେମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ତୁରନ୍ତ ମାରିଦେଲେ, ଏହା ଦେଖି ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେଲେ। କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗ ଧ୍ୱଂସ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ତିନି ଲୋକର ଦିଗରେ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ।
ତତ୍ରାସ୍ଯ ମାଯାଭୀତାସ୍ ତେ ସୁରା ଅନ୍ତର୍ଧିମ୍ ଆଯଯୁଃ । ମେରୁକାନନକୁଞ୍ଜେଷୁ ମୃଗା ଗୌରୀଗୁରୋର୍ ଇଵ
ସେଠାରେ, ତାଙ୍କର ମାୟାକୁ ଦେଖି ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଦେବତାମାନେ ଦୃଶ୍ୟରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ, ଯେପରି ମେରୁ ପାହାଡ଼ର ଜଙ୍ଗଲରେ ଗାଁଠିଆ ସିଂହ ଆସିଲେ ହରିଣମାନେ ଲୁଚିଯାନ୍ତି।
କ୍ରନ୍ଦତ୍କ୍ଷୁଦ୍ରାମରଗଣଂ ବାଷ୍ପକ୍ଲିନ୍ନସୁରୀମୁଖମ୍ । ଶୂନ୍ଯଂ ଦଦର୍ଶ ସ ସ୍ଵର୍ଗଂ କଲ୍ପକ୍ଷୀଣଜଗତ୍ସମମ୍
ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଶୂନ୍ୟ ଦେଖିଲେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ମୁହଁ ଅଶ୍ରୁରେ ଭିଜିଯାଇଥିଲା, ଛୋଟ ଅମରମାନେ କ୍ରନ୍ଦନ କରୁଥିଲେ—ଏହା ଏକ କଳ୍ପର ଶେଷରେ ଜଗତ୍ଟିଏ ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ଵିହୃତ୍ଯ କୁପିତସ୍ ତତ୍ର ଲବ୍ଧମ୍ ଆହୃତ୍ଯ ଶମ୍ବରଃ । ଲୋକପାଲପୁରୀର୍ ଦଗ୍ଧ୍ଵା ଜଗାମାତ୍ମୀଯମ୍ ଆଲଯମ୍
ସେଠାରେ ଭୟଙ୍କର ରୂପେ ତାଣ୍ଡବ କରି, ଶମ୍ବର ଯେଉଁଠି ଯାହା ମିଳିଲା ତାହା ନେଇଲା, ଏବଂ ଲୋକପାଳମାନଙ୍କର ସହରଗୁଡ଼ିକୁ ଜଳାଇଦେଇ, ସେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲା।
ଏଵଂ ଦୃଢତରୀଭୂତେ ଦ୍ଵେଷେ ଦାନଵଦେଵଯୋଃ । ଦେଵାସ୍ ସ୍ଵର୍ଗଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଦିକ୍ଷୁ ଜଗ୍ମୁର୍ ଅଦର୍ଶନମ୍
ଏଭଳି ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶତୃତା ଅଧିକ ଦୃଢ଼ ହେବାରୁ, ଦେବତାମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଛାଡ଼ି ଚାରିଦିଗରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ।
ଅଥ ଶମ୍ବରଦୈତ୍ଯେନ ଯେ ଯେ ସେନାଧିନାଯକାଃ । କ୍ରିଯନ୍ତେ ଯତ୍ନତସ୍ ତାଂସ୍ ତାଞ୍ ଜଘ୍ନୁର୍ ଯତ୍ନପରାସ୍ ସୁରାଃ
ତାପରେ, ଶମ୍ବର ଦାନବ ଯେଉଁମାନେ ସେନାପତି ଭାବେ ନିଯୁକ୍ତ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ଯେତେ ପ୍ରୟାସ କରୁଥିଲେ, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହରେ ମାରିଦେଲେ।
ଯାଵଦ୍ ଉଦ୍ଵେଗମ୍ ଆପନ୍ନଶ୍ ଶମ୍ବରଃ କୋପଵାନ୍ ଭୃଶମ୍ । ତାର୍ଣୋ ଽଭି ଵାତମ୍ ଅନଲ ଇଵ ଜଜ୍ଵାଲ ଚୋଚ୍ଛ୍ଵସନ୍
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶମ୍ବର ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଇ, ବାତାସରେ ଉତ୍ତେଜିତ ଅଗ୍ନି ପରି ଦହିଉଠିଲେ ଏବଂ ଗଭୀର ଶ୍ୱାସ ନେଉଥିଲେ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମ୍ ଅପି ଚାନ୍ଵିଷ୍ଯ ନ ଦେଵାଂଲ୍ ଲବ୍ଧଵାନ୍ ଅଥ । ପରେଣାପି ପ୍ରଯତ୍ନେନ ସୁକୃତାନୀଵ ଦୁଷ୍କୃତୀ
ତିନି ଲୋକ ଘୁଞ୍ଚି ଘୁଞ୍ଚି ଖୋଜିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଦେବତାମାନେ କେଉଁଠି ମିଳିଲେ ନାହିଁ; ବହୁତ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ବସ୍, ଭଲ ଲୋକମାନେ ଯେପରି ଦୁଷ୍ଟମାନେ ମିଳିଯାନ୍ତି, ସେପରି କେବଳ ସେମାନେ ମିଳିଲେ।
ସସର୍ଜ ମାଯଯା ଘୋରାନ୍ ଅସୁରାଂସ୍ ତ୍ରୀନ୍ ମହାବଲାନ୍ । ବଲରକ୍ଷାର୍ଥମ୍ ଉଦିତାନ୍ କାଲାନ୍ ମୂର୍ତିମ୍ ଇଵାସ୍ଥିତାନ୍
ସେ ନିଜ ମାୟାରେ ତିନି ଜଣ ଭୟଙ୍କର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଶକ୍ତିକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ସମୟର ଆକାର ଧରିଥିଲେ।
ନିର୍ମିତା ମାଯଯା ଭୀମାଃ କଲ୍ପପାଦପବାହଵଃ । ଉଦଗୁସ୍ ତେ ମହାକାଯାଃ ପକ୍ଷକ୍ଷୁବ୍ଧା ଇଵାଦ୍ରଯଃ
ମାୟାରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ହାତ ମନୋକାମନା ପୂରଣ କରୁଥିବା ବୃକ୍ଷର ଶାଖା ପରି ଲମ୍ବା ଥିଲା; ସେମାନେ ବହୁତ ବଡ଼ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ପଖାରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଥିବା ପାହାଡ଼ ପରି ଉଠିଯାଉଥିଲେ।
ଦାମା ଵ୍ଯାଲଃ କଟଶ୍ ଚେତି ନାମଭିଃ ପରିଲାଞ୍ଛିତାଃ । ଯଥାପ୍ରାପ୍ତୈକକର୍ତାରଶ୍ ଚେତନାମାତ୍ରଧର୍ମିଣଃ
ସେମାନେ ଦାମା, ବ୍ୟାଳ ଓ କଟ ନାମରେ ପରିଚିତ ଥିଲେ; ଯେଉଁଠି ଯେପରି ସୁଯୋଗ ମିଳିଲା, ସେହିପରି କାମ କରୁଥିଲେ, ମାତ୍ର ଚେତନାର ଗୁଣ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ଅଭାଵାତ୍ କର୍ମଣାଂ ତେ ଚ ପ୍ରାକ୍ତନାନାମ୍ ଅଵାସନାଃ । ନିର୍ଵିକଲ୍ପକଚିନ୍ମାତ୍ରପରିସ୍ପନ୍ଦୈକକର୍ମିଣଃ
ପୂର୍ବ ସଂସ୍କାର ନଥିବାରୁ ସେମାନେ କୌଣସି ଗୁପ୍ତ ଆଗ୍ରହ ରଖିନଥିଲେ; ସେମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ କେବଳ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ଚେତନାର ସ୍ପନ୍ଦନ ମାତ୍ର ଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ କୌଣସି ଭେଦ ନଥିଲା।
କର୍ମବୀଜଂ କଲାଂ ତନ୍ଵୀଂ ଦଧାନା ମନନାତ୍ମିକାମ୍ । ଅପୁଷ୍ଟାଂ କୃତ୍ରିମାମ୍ ଅନ୍ତର୍ ଆଦାଯୋଦଯମ୍ ଆଗତାଃ
ଚିନ୍ତାର ନିଜସ୍ୱ ସ୍ୱଭାବ ଥିବା କ୍ରିୟାର ସୂକ୍ଷ୍ମ ବୀଜ ଅନ୍ତରେ ଅପ୍ରବଳ ଏବଂ କୃତ୍ରିମ ଭାବରେ ଧରି, ସେମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।
ପାରମ୍ପର୍ଯେଣ ତେ ହ୍ଯ୍ ଅତ୍ର କାକତାଲୀଯଵଦ୍ ଭଟାଃ । ପ୍ରକୃତାମ୍ ଅନୁଵର୍ତନ୍ତେ କ୍ରିଯାମ୍ ଉଜ୍ଝିତଵାସନାଃ
ଏଠାରେ ଏହି ବୀରମାନେ ପରମ୍ପରାରେ, କାକ ଓ ତାଳ ଫଳର ଯଥାସମ୍ଭବ ମିଳଣ ପରି, ସ୍ୱାଭାବିକ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି; ସେମାନେ ଗୁପ୍ତ ଆଗ୍ରହକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଛନ୍ତି।
ଅର୍ଧସୁପ୍ତା ଯଥା ବାଲାସ୍ ସ୍ଵାଙ୍ଗୈର୍ ଇଙ୍ଗନ୍ତି କେଵଲମ୍ । ଵାସନାତ୍ମାଭିମାନାଭ୍ଯାଂ ହୀନାସ୍ ତେ ତଦ୍ଵଦ୍ ଏଵ ହି
ଯେପରି ଅଧସ୍ୱପ୍ନ ଅବସ୍ଥାରେ ଶିଶୁମାନେ କେବଳ ନିଜ ଅଙ୍ଗକୁ ହିଁ ହଲାଇଥାନ୍ତି, ସେପରି ଏମାନେ ମଧ୍ୟ ସଂସ୍କାର ଓ ଅହଂକାରର ଅଭିମାନ ନଥିବାରୁ, ଏଭଳି ହିଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି।
ନାଭିପାତଂ ନ ଚାପାତଂ ଵିଦୁସ୍ ତେ ନ ପଲାଯନମ୍ । ନ ଜୀଵିତଂ ନ ମରଣଂ ନ ରଣଂ ଚ ଜଯାଜଯୌ
ସେମାନେ କେବେ ମାଟିକୁ ପଡ଼ିବା, କିମ୍ବା କାହାରୋ ଆଘାତରେ ଢଳିଯିବା, କିମ୍ବା ଭୟରେ ପଳାଇଯିବା କଥା ଜାଣୁନଥିଲେ। ସେମାନେ ଜୀବନ, ମୃତ୍ୟୁ, ଯୁଦ୍ଧ, ବିଜୟ କିମ୍ବା ପରାଜୟ — କିଛି ଅନୁଭବ କରୁନଥିଲେ।
କେଵଲଂ ସୈନିକାନ୍ ଅଗ୍ରେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଭିହନନୋଦ୍ଯତାନ୍ । ଅଭିଜଘ୍ନୁଃ ପରାନ୍ ଆଜୌ ପ୍ରହାରଦଲିତାଦ୍ରଯଃ
ଏହି ସେନାମାନେ ସାମ୍ନାରେ ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ଆକ୍ରମଣ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଦେଖିଲେ, ତେଣୁ ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଏମିତି ଆଘାତ ଦେଲେ ଯେ, ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗିଯିବା ପରି ଶତ୍ରୁମାନେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲେ।
ଶମ୍ବରଶ୍ ଚିନ୍ତଯାମ୍ ଆସ ପରିତୁଷ୍ଟମନାଃ ପୁରେ । ଵିଜେଷ୍ଯତେ ହି ମତ୍ସେନା ମାଯାସୁରସୁରକ୍ଷିତା
ଶମ୍ବର ନିଜ ସହରରେ ବହୁତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ମନେ ଭାବିଲେ — 'ମୋର ସେନା, ମାୟା ଦେବତାଙ୍କର ରକ୍ଷାରେ ଥିବାରୁ, ନିଶ୍ଚୟ ଜିତିବ।'
ଇଷ୍ଟାନିଷ୍ଟାଭିର୍ ଏତେ ହି ଵାସନାଭିସ୍ ସମୁଜ୍ଝିତାଃ । ତତୋ ରଣେ ବିଭ୍ଯତି ନୋ ଵିଦ୍ରଵନ୍ତି ଚ ନ ସ୍ଥିରାଃ
ଏହି ଶତ୍ରୁମାନେ ଇଚ୍ଛା ଓ ଅନିଚ୍ଛାରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁକ୍ତ। ତେଣୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନେ ଭୟ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ପଳାଇଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ ଏକଠା ରହିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଯଦୈତେ ନ ପଲାଯନ୍ତେ ଦେଵୈର୍ ଅଭିହତା ଅପି । ତଦୈଷାତିବଲା ସେନା ମମେଦାନୀଂ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତା
ଏମାନେ ଦେବତାମାନେ ଆଘାତ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ଯେତେବେଳେ ପଳାଇନଥାନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ମୋର ସେନା ବିଶେଷ ଶକ୍ତିରେ ଏବେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଢ଼ିଅଛି।
ଅତିବଲାସୁରଦୋର୍ଦ୍ରୁମପାଲିତା ମମ ଚମୂସ୍ ସ୍ଥିରତାମ୍ ଅଲମ୍ ଏଷ୍ଯତି । ଅମରଵାରଣଦନ୍ତଵିଘଟ୍ଟନେଷ୍ଵ୍ ଅମରପର୍ଵତହେମମହୀ ଯଥା
ବଳଶାଳୀ ଅତିବଳା ଦାନବ ଯେଉଁଠି ରକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ମୋର ସେନା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦୃଢ଼ ହେବ; ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗପର୍ବତର ସୁନା ଭୂମିକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବହାତୀ ଦାନ୍ତରେ ଆଘାତ କଲେ ମଧ୍ୟ ତାହା ନ ହଲେଇ।
ଦୈତ୍ଯାସ୍ ସାଗରକୁଞ୍ଜେଭ୍ଯଃ କନ୍ଦରେଭ୍ଯସ୍ ସୁରାଚଲାତ୍ । ଉଦଗୁର୍ ଭୀମନିର୍ହ୍ରାଦାସ୍ ସପକ୍ଷଗିରିଲୀଲଯା
ଦାନବମାନେ ସମୁଦ୍ରର ଗୁହା, ପାହାଡ଼ର ଗହ୍ୱର ଓ ସୁରପର୍ବତର ଶିଖରରୁ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନା ସହିତ ଉଠିଲେ, ଯେପରି ତାଙ୍କର ଖେଳରେ ପଖି ଥିବା ପାହାଡ଼କୁ ଉଠାଉଛନ୍ତି।
ରୋଦସୀକୁହରଂ ହସ୍ତପ୍ରହାରହତଭାସ୍କରମ୍ । ଦାନଵାଃ ପୂରଯାମ୍ ଆସୁର୍ ଦାମଵ୍ଯାଲକଟେରିତାଃ
ଦେବନାଗମାନେ ଆଘାତ କରି ଦାନବମାନେ ଯେଉଁଠି ଦେହ ଫାଟିଯାଇଛି, ସେମାନେ ହସ୍ତରେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଆଘାତ କରି ଆକାଶର ଖାଲି ସ୍ଥାନକୁ ଭରିଦେଉଥିଲେ।
ଅଥୋତ୍ତସ୍ଥୁର୍ ନିକୁଞ୍ଜେଭ୍ଯଃ କନ୍ଦରେଭ୍ଯସ୍ ସୁରାଚଲାତ୍ । ପ୍ରଲଯାନ୍ତ ଇଵାକ୍ଷୁବ୍ଧା ଭୀତାସ୍ ସ୍ଵର୍ଵାସିନାଂ ଗଣାଃ
ତାପରେ, ଯେପରି ଏକ ପ୍ରଳୟର ଶେଷବେଳେ ଭୟଭୀତ ଦେବତାମାନେ ଉଦ୍ୟାନ, ଗୁହା ଓ ସୁରପର୍ବତରୁ ବାହାରି ଆସିଥାନ୍ତି, ସେହିପରି ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ ଭୟରେ ଉଠିଲେ।
ଦେଵାସୁରପତାକିନ୍ଯୋସ୍ ତଦ୍ ଯୁଦ୍ଧମ୍ ଅଭଵତ୍ ତଯୋଃ । ଅକାଲୋଲ୍ବଣକଲ୍ପାନ୍ତଭୀଷଣଂ ଭୁଵନାନ୍ତରେ
ସେଇ ଦୁଇ ମଧ୍ୟରେ, ଦେବ ଓ ଅସୁରମାନଙ୍କର ନେତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯାହା ଜଗତର ଶେଷର ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ଥିରତା ପରି ଥିଲା, ଏକ ଅନ୍ୟ ଲୋକରେ।
ପେତୁଃ ପ୍ରଲଯପର୍ଯସ୍ତସଚନ୍ଦ୍ରାର୍କାଦ୍ରିଵଦ୍ ଦିଵଃ । ଶିରାଂସି କୁଣ୍ଡଲୋଦ୍ଵାନ୍ତତେଜଃପୀତତମାଂସ୍ଯ୍ ଅଧଃ
ପ୍ରଳୟର ଝଟକାରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପଡ଼ିଯିବା ପରି ଆକାଶରୁ ମୁଣ୍ଡମାନେ ତଳକୁ ଝରିପଡ଼ିଲେ, କୁଣ୍ଡଳର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ତାଙ୍କର ମାଂସ କଳା ହୋଇଯାଇଥିଲା।