ତ୍ଯଜନ୍ତଂ ସୁସୁଖଂ ସାମ୍ଯଂ ମନୋ ଵିଷଯଵିଦ୍ରୁତମ୍ । ଅଙ୍କୁଶେନେଵ ନାଗେନ୍ଦ୍ରଂ ଵିଚାରେଣ ଶମଂ ନଯେତ୍
ମନ ଯେତେବେଳେ ଭୋଗବାସନାରେ ଦୌଡ଼ି, ସମତାର ସୁଖକୁ ଛାଡ଼ିଦିଏ, ସେତେବେଳେ ବିବେକର ଅଙ୍କୁଶ ଦ୍ୱାରା ହାତୀକୁ ଯେପରି ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରାଯାଏ, ସେପରି ମନକୁ ଶାନ୍ତିରେ ଆଣିବା ଉଚିତ।
ଭୋଗେଷୁ ପ୍ରସରୋ ଯସ୍ଯା ମନୋଵୃତ୍ତେଃ ପ୍ରଦୀଯତେ । ସାପ୍ଯ୍ ଆଦାଵ୍ ଏଵ ହନ୍ତଵ୍ଯା ଵିଷସ୍ଯେଵାଙ୍କୁରୋଦ୍ଗତିଃ
ଯଦି ମନର ଝୁକି ଭୋଗରେ ପଡ଼ିଯାଏ, ତେବେ ଏହାକୁ ଆରମ୍ଭରୁ ହିଁ ଦମନ କରିବା ଉଚିତ, ଯେପରି ଦୁଷ୍ଟ ବିଷ ଉଦ୍ଭବ ହେବା ସମୟରେ ତାହାକୁ କାଟି ଦିଆଯାଏ।
ତାଡିତସ୍ଯ ହି ଯଃ ପଶ୍ଚାତ୍ ସମ୍ମାନସ୍ ସୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅନନ୍ତକଃ । ଶାଲେର୍ ଗ୍ରୀଷ୍ମୋପତପ୍ତସ୍ଯ କୁସେକୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅମୃତାଯତେ
ଯେଉଁଠାରେ କାହାକୁ ଆଘାତ ଦେଇ ପରେ ସମ୍ମାନ ଦିଆଯାଏ, ସେଥିରେ ଅନ୍ତ ନଥିବା ଯନ୍ତ୍ରଣା ମିଳେ; ଯେପରି ଗ୍ରୀଷ୍ମରେ ପୋଡ଼ା ଧାନକୁ ଅଳ୍ପ ପାଣି ମଧ୍ୟ ଅମୃତ ଲାଗେ।
ଅନାର୍ତେନ ହି ସମ୍ମାନୋ ବହୁମାନୋ ନ ବୁଧ୍ଯତେ । ପୂର୍ଣାନାଂ ସରିତାଂ ପ୍ରାଵୃଟ୍ପୂରସ୍ ସ୍ଵଲ୍ପଂ ଵିରାଜତେ
ଯିଏ ଦୁଃଖିତ ନୁହଁନ୍ତି, ସେଠାରେ ସମ୍ମାନ କିମ୍ବା ଉଚ୍ଚ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ଅନୁଭବ ହୁଏନାହିଁ; ଯେପରି ପୂର୍ଣ୍ଣ ନଦୀମାନେ ବର୍ଷାରେ ଅଳ୍ପ ପାଣି ଆସିଲେ ମଧ୍ୟ ତାହା ଦେଖାଯାଏନାହିଁ।
ପୂର୍ଣସ୍ ତୂପକୃତୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯତ୍ ପୁନର୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଭିଵାଞ୍ଛତି । ଜଗତ୍ପୂରଣଯାପ୍ଯ୍ ଅମ୍ବୁ ଗୃହ୍ଣାତ୍ଯ୍ ଏକାର୍ଣଵୋ ଽଖିଲମ୍
ଯିଏ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେଠି ମଧ୍ୟ ଉପକାର ହେଲେ ପୁଣି ଅନ୍ୟ କିଛି ଚାହିଁଥାଏ; ଯେପରି ସମୁଦ୍ର ସମସ୍ତ ଜଳ ମିଳିଲେ ମଧ୍ୟ ସବୁକିଛି ଗ୍ରହଣ କରିଥାଏ।
ମନସୋ ନିଗୃହୀତସ୍ଯ ଯା ପଶ୍ଚାଦ୍ ଭାଗମଣ୍ଡନା । ତାମ୍ ଏଵାଲବ୍ଧଵିସ୍ତାରଲବ୍ଧତ୍ଵାଦ୍ ବହୁ ମନ୍ଯତେ
ମନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ପରେ, ଯେଉଁ ସାଧାରଣ ସୁଖ କିମ୍ବା ଆନନ୍ଦ ମିଳେ, ତାହା ପୂର୍ବରୁ ଅନୁଭବ ହୋଇନଥିବାରୁ ଏହି ସାଧାରଣ ଆନନ୍ଦକୁ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ବୋଲି ମନେ ହୁଏ।
ବଦ୍ଧମୁକ୍ତୋ ମହୀପାଲୋ ଗ୍ରାମମାତ୍ରେଣ ତୁଷ୍ଯତି । ପରୈର୍ ଅବଦ୍ଧୋ ନାକ୍ରାନ୍ତୋ ନ ରାଜ୍ଯଂ ବହୁ ମନ୍ଯତେ
ଯେ ରାଜା ବନ୍ଧି ହୋଇଥିଲେ ଏବଂ ପରେ ମୁକ୍ତ ହେଲେ, ସେ କେବଳ ଏକ ଗ୍ରାମ ପାଇଲେ ମଧ୍ୟ ଖୁସି ହୁଏ। କିନ୍ତୁ ଯିଏ କେବେ ବନ୍ଧି ହୋଇନାହାନ୍ତି କିମ୍ବା ଅନ୍ୟେ ଦ୍ୱାରା ଦଳିତ ହୋଇନାହାନ୍ତି, ସେ ରାଜ୍ୟ ପାଇଲେ ମଧ୍ୟ ତାହାକୁ ବଡ଼ ମନେ କରେନାହାନ୍ତି।
ହସ୍ତଂ ହସ୍ତେନ ସମ୍ପୀଡ୍ଯ ଦନ୍ତୈର୍ ଦନ୍ତାନ୍ ଵିଚୂର୍ଣ୍ଯ ଚ । ଅଙ୍ଗାନ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗୈର୍ ଇଵାକ୍ରମ୍ଯ ଜଯ ସ୍ଵେନ୍ଦ୍ରିଯଶାତ୍ରଵାନ୍
ତୁମ ହାତକୁ ଅନ୍ୟ ହାତରେ ଚାପିବା, ଦାନ୍ତକୁ ଦାନ୍ତରେ ଚିବାଇବା, ଅଙ୍ଗକୁ ଅନ୍ୟ ଅଙ୍ଗରେ ଦମନ କରିବା ପରି, ଏଭଳି ତୁମ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ଜିତିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର।
ଜେତୁମ୍ ଅନ୍ଯଂ କୃତୋତ୍ସାହୈଃ ପୁରୁଷୈର୍ ଉଦ୍ବୁଭୂଷୁଭିଃ । ପୂର୍ଵଂ ହୃଦଯଶତ୍ରୁତ୍ଵାଜ୍ ଜେତଵ୍ଯାନୀନ୍ଦ୍ରିଯାଣ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ଅନ୍ୟମାନେ ଅନ୍ୟକୁ ଜିତିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ପ୍ରଥମେ ହୃଦୟର ଶତ୍ରୁ ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଜିତିବା ଦରକାର।
ଏତାଵତି ଧରଣିତଲେ ସୁଭଗାସ୍ ତେ ସାଧୁଚେତନାଃ ପୁରୁଷାଃ । ପୁରୁଷକଥାସୁ ଚ ଗଣ୍ଯା ନ ଜିତା ଯେ ଚେତସା ସ୍ଵେନ
ଏହି ପୃଥିବୀରେ ନିଜ ମନକୁ ଜିତିପାରିନଥିବା ଉତ୍ତମ ମନୋଭାବ ଥିବା ଲୋକମାନେ, ସଂସାରରେ ସଫଳ ବୋଲି ଗଣାଯାନ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ ମଣିଷମାନଙ୍କର କଥାରେ ସେମାନେ ଗଣ୍ୟ ହୁଏନାହିଁ।
ହୃଦଯବିଲେ କୃତକୁଣ୍ଡଲ ଉଲ୍ବଣକଲନାଵିଷୋ ମନୋଭୁଜଗଃ । ଯସ୍ଯୋପଶାନ୍ତିମ୍ ଆଗତ ଉଦିତଂ ତମ୍ ଅରିନ୍ଦମଂ ଵନ୍ଦେ
ଯାହାଙ୍କ ହୃଦୟର ଗୁହାରେ ମନର ସର୍ପ ଭୟଙ୍କର କଳ୍ପନାର ବିଷରେ ବେଢ଼ି ରହିଥିଲା, ସେହି ସର୍ପ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି, ଏମିତି ଶତ୍ରୁଘ୍ନଙ୍କୁ ମୁଁ ଶିର ନମାଏ।
ସ୍ଵାଶ୍ରଯଂ ପ୍ରଥମଂ ଦେହଂ କୃତଘ୍ନା ନାଶଯନ୍ତି ଯେ । ତେ କୁକାର୍ଯମହାକୋଶା ଦୁର୍ଜଯାସ୍ ସ୍ଵେନ୍ଦ୍ରିଯାରଯଃ
ନିଜ ଦେହ, ଅର୍ଥାତ୍ ନିଜ ଆଶ୍ରୟକୁ ନଷ୍ଟ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ କୃତଘ୍ନ; ସେମାନେ ଦୁଷ୍କର୍ମର ଭଣ୍ଡାର ଏବଂ ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଶତ୍ରୁମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଜୟ।
କଲେଵରାଶ୍ରଯଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଵିଷଯାମିଷଗର୍ଧତଃ । ଅକ୍ଷଗୃଧ୍ରା ଵିଵଲ୍ଗନ୍ତି କାର୍ଯାକାର୍ଯୋଗ୍ରପକ୍ଷିଣଃ
ଦେହକୁ ଆଧାର କରି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ଭୋଗବସ୍ତୁ ପାଇଁ ଗୃଧ୍ର ପରି ଲୋଭୀ ହୋଇ, କରିବା ଓ ନକରିବା ଯୋଗ୍ୟ କାମରେ ଦୁଷ୍ଟ ପକ୍ଷୀମାନେ ପରି ଅଶାନ୍ତ ଭାବେ ଘୁରୁଛନ୍ତି।
ଵିଵେକତନ୍ତୁଜାଲେନ ଗୃହୀତା ଯେନ ତେ ଶଠାଃ । ତସ୍ଯାଙ୍ଗାନି ନ ଲୁମ୍ପନ୍ତି ପାଷାଣକଵଲଂ ଯଥା
ଯେମାନେ ଚତୁର୍ ଠକିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବିବେକର ଜାଲରେ ଧରାପଡ଼ିଲେ, ଏହି ଜାଲର କୌଣସି ଅଂଶକୁ କ୍ଷତି କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେପରି ଏକ ଥିବା ପାଥର ଜାଲକୁ କିଛି କରିପାରେ ନାହିଁ।
ଆପାତରମଣୀଯେଷୁ ରମନ୍ତି ଵିଷଯେଷୁ ଯେ । ଅତ୍ଯନ୍ତଵିରସାନ୍ତେଷୁ ପତନ୍ତି ନରକେଷୁ ତେ
ଯେମାନେ ଆରମ୍ଭରେ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଭୋଗରେ ରୁଚି ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଶେଷରେ ସେହି ଭୋଗ ଏକଦମ ବିରସ ହେବାପରେ ନରକକୁ ପଡ଼ିଯାନ୍ତି।
ଵିଵେକଧନଵାନ୍ ଅସ୍ମିନ୍ କୁକଲେଵରପତ୍ତନେ । ଇନ୍ଦ୍ରିଯାରିଭିର୍ ଅନ୍ତସ୍ସ୍ଥୈର୍ ଅଵଶୋ ନାଭିଭୂଯତେ
ଏହି ଦୁଃଖମୟ ଶରୀର ନଗରରେ ଯେଉଁଠାରେ ବିବେକ ଧନରେ ଧନୀ ଅଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଶତ୍ରୁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅଧିନ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ଯଦିଓ ସେ ଅସହାୟ।
ତଥା ନ ସୁଖିତା ଭୂପା ମୃଣ୍ମଯୋଗ୍ରପୁରୀଜୁଷଃ । ଯଥା ସ୍ଵାଧୀନମନସସ୍ ସ୍ଵଶରୀରପୁରୀଶ୍ଵରାଃ
ମାଟିର ମଜବୁତ ନଗରରେ ରହୁଥିବା ରାଜାମାନେ ଯେତେ ଖୁସି ନୁହଁନ୍ତି, ତାଠାରୁ ଅଧିକ ଖୁସି ସେମାନେ ମିଳନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ମନକୁ ନିଜ ଅଧିନରେ ରଖି, ନିଜ ଶରୀର ନଗରର ମାଲିକ ହୋଇ ରହନ୍ତି।
ସ୍ଵାକ୍ରାନ୍ତେନ୍ଦ୍ରିଯଭୃତ୍ଯସ୍ଯ ସୁଗୃହୀତମନୋରିପୋଃ । ଵସନ୍ତ ଇଵ ମଞ୍ଜର୍ଯୋ ଵର୍ଧନ୍ତେ ବୁଦ୍ଧବୁଦ୍ଧଯଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ରହିଛନ୍ତି ଏବଂ ମନ ଶତ୍ରୁକୁ ଭଲଭାବେ ଅଟକାଯାଇଛି, ସେଠାରେ ବୁଦ୍ଧିମତା ଏମିତି ଫୁଲେଇଉଠେ ଯେପରି ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଋତୁରେ ମାଳତୀ ଫୁଲ ଫୁଟେ।
ପ୍ରକ୍ଷୀଣଚିତ୍ତଦର୍ପସ୍ଯ ନିଗୃହୀତେନ୍ଦ୍ରିଯଦ୍ଵିଷଃ । ପଦ୍ମିନ୍ଯ ଇଵ ହେମନ୍ତେ କ୍ଷୀଯନ୍ତେ ଭୋଗଵାସନାଃ
ଯେଉଁଠାରେ ମନର ଅହଂକାର ଶମିତ ହୋଇଯାଇଛି ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ଭୋଗ ଆକାଂକ୍ଷାମାନେ ଶୀତ ଋତୁରେ ପଦ୍ମ ଫୁଲ ମରିଯିବା ପରି ଅଲପ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ତାଵନ୍ ନିଶୀଵ ଵେତାଲ୍ଯୋ ଵଲ୍ଗନ୍ତେ ହୃଦି ଵାସନାଃ । ଏକତତ୍ତ୍ଵଦୃଢାଭ୍ଯାସାଦ୍ ଯାଵନ୍ ନ ଵିଜିତଂ ମନଃ
ଏକତ୍ୱ ତତ୍ତ୍ୱର ଦୃଢ଼ ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା ମନକୁ ଜିତିନେଇଯାଏ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଆକାଂକ୍ଷାମାନେ ରାତିରେ ଭୂତମାନେ ଭଳି ହୃଦୟରେ ଘୁରିବାରେ ରହନ୍ତି।
ଭୃତ୍ଯୋ ଽଭିମତକର୍ତୃତ୍ଵାନ୍ ମନ୍ତ୍ରୀ ସତ୍କାର୍ଯକାରଣାତ୍ । ସାମନ୍ତସ୍ ସ୍ଵେନ୍ଦ୍ରିଯାକ୍ରାନ୍ତେର୍ ମନୋ ମନ୍ଯେ ଵିଵେକିନଃ
ବିବେକୀ ଲୋକଙ୍କର ମନକୁ ମୁଁ ଭାବେ ଦେଖେଁ— ଏହା ନିଜ ମାଲିକଙ୍କ କଥା ଶୁଣିଥିବା ଦାସ, ସତ୍କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବା ମନ୍ତ୍ରୀ ଏବଂ ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିବା ରାଜା।
ଲାଲନାତ୍ ସ୍ନିଗ୍ଧଲଲନା ପାଲନାତ୍ ପାଵନଃ ପିତା । ସୁହୃଦ୍ ଉତ୍ତମଵିଶ୍ଵାସାନ୍ ମନୋ ମନ୍ଯେ ମନୀଷିଣାମ୍
ସେମାନଙ୍କୁ ଲାଡ଼ପ୍ୟାଳି ଦେଇ ମାଆ ମଧୁରତା ଦେଇଥାଏ, ସେମାନଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇ ବାପା ପବିତ୍ରତା ଦେଇଥାଏ। ମୁଁ ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କର ମନକୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବିଶ୍ୱାସ ଭରସା ଥିବା ଏକ ମିତ୍ର ବୋଲି ଭାବେ।
ସ୍ଵାଲୋକିତଂ ଶାସ୍ତ୍ରଦୃଶା ସୁଧ୍ଯାତଂ ସ୍ଵନୁନାଥିତମ୍ । ପ୍ରଯଚ୍ଛତି ପରାଂ ସିଦ୍ଧିଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵାତ୍ମାନଂ ମନଃପିତା
ଯେତେବେଳେ ମନ ନିଜ ଅନୁଭୂତି ଦ୍ୱାରା ଜାଗୃତ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ, ଏବଂ ନିଜକୁ ଛାଡ଼ି ଦିଏ, ସେତେବେଳେ ଏହି ମନ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ।
ସୁଘୃଷ୍ଟସ୍ ସୁପରାମୃଷ୍ଟସ୍ ସୁଧୃତସ୍ ସ୍ଵନୁବୋଧିତଃ । ସୁଗୁଣାଯୋଜିତୋ ଭାତି ହୃଦି ହୃଦ୍ଯୋ ମନୋମଣିଃ
ଭଲଭାବେ ଘସାଯାଇଥିବା, ଭଲଭାବେ ପରିଷ୍କୃତ ହୋଇଥିବା, ଦୃଢ଼ ଭାବେ ରଖାଯାଇଥିବା, ନିଜ ଜ୍ଞାନରେ ଜାଗୃତ ହୋଇଥିବା, ଉତ୍ତମ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ, ଏହି ମନର ମଣି ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦ ଭରା ଆଲୋକରେ ଚମକେ।
ଜନ୍ମଵୃକ୍ଷକୁଠାରାଣି ତଥୋଦର୍କୋଦଯାନି ଚ । ଦିଶତ୍ଯ୍ ଏଷ ମନୋମନ୍ତ୍ରୀ କର୍ମାଣି ଶୁଭକର୍ମଣଃ
ଏହି ମନର ମନ୍ତ୍ରୀ ଭଲ କାମ କରି ଜନ୍ମର ଗଛ କାଟିବା ପାଇଁ କୁଠାର ଦେଉଛି ଏବଂ ତାହାର ପରେ ଆସୁଥିବା ଫଳ ମଧ୍ୟ ଦେଉଛି।
ଏଵଂ ମନୋମଣିଂ ରାମ ବହୁପଙ୍କକଲଙ୍କିତମ୍ । ଵିଵେକଵାରିଣା ସିଦ୍ଧ୍ଯୈ ପ୍ରକ୍ଷାଲ୍ଯାଲୋକଵାନ୍ ଭଵ
ହେ ରାମ, ମନର ମଣି ଯେଉଁଥିରେ ବହୁତ କଳିମା ଓ ଦାଗ ଲାଗିଛି, ତାହାକୁ ବିବେକର ପାଣିରେ ଭଲଭାବେ ଧୋଇ, ନିର୍ମଳ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେବା।
ଭଵଭୂମିଷୁ ଭୀମାସୁ ଵିଵେକଵିତତୋ ଽପି ସନ୍ । ମା ପତୋତ୍ପାତପୂର୍ଣାସୁ ଵିଵଶଃ ପ୍ରାକୃତୋ ଯଥା
ଏହି ଭୟଙ୍କର ସଂସାରରେ ବିବେକ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେପରି ସାଧାରଣ ଲୋକ ଦୁଃଖ ଓ ବିପଦରେ ଅସହାୟ ହୋଇ ପଡ଼ନ୍ତି, ସେପରି ତୁମେ ଅସାବଧାନ ହେଉନାହାଁ।
ସଂସାରମାଯାମ୍ ଉଦିତାମ୍ ଅନର୍ଥଶତସଙ୍କୁଲାମ୍ । ମା ମହାମୋହମିହିକାମ୍ ଇମାଂ ତ୍ଵମ୍ ଅଵଧୀରଯ
ଏହି ସଂସାର ମାୟାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା, ଅନେକ ଦୁଃଖ ଓ ଅନର୍ଥରେ ଭରିଥିବା, ବଡ଼ ମୋହର କୁହୁଡ଼ିକୁ ଅବହେଳା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନି।
ଵିଵେକଂ ପରମ୍ ଆଶ୍ରିତ୍ଯ ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ସତ୍ଯମ୍ ଅଵେକ୍ଷ୍ଯ ଚ । ଇନ୍ଦ୍ରିଯାରୀନ୍ ଅଲଂ ଜିତ୍ଵା ତୀର୍ଣୋ ଭଵ ଭଵାର୍ଣଵାତ୍
ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବିବେକକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ବୁଦ୍ଧିରେ ସତ୍ୟକୁ ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ଜିତି, ଏହି ସଂସାର ସମୁଦ୍ରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଉ।
ଅସତ୍ଯ୍ ଏଵ ଶରୀରେ ଽସ୍ମିନ୍ ସୁଖଦୁଃଖେଷ୍ଵ୍ ଅସତ୍ସୁ ଚ । ଦାମଵ୍ଯାଲକଟନ୍ଯାଯୋ ମା ତେ ଭଵତୁ ରାଘଵ
ହେ ରାଘବ, ଏହି ଦେହ ଏବଂ ଏହାର ସମସ୍ତ ସୁଖ-ଦୁଃଖ ଯେପରିକି ଅସତ୍ୟ ଓ ଅସାର, ସେଥିପାଇଁ ରସି, ସାପ ଓ ଛଡ଼ିର ଉଦାହରଣ ତୁମ ମନରେ କେବେ ଆସୁନାହିଁ।