ସର୍ଵଶକ୍ତିମତା ରାଜ୍ଞା ଯଦ୍ ଯତ୍ ସମ୍ପାଦ୍ଯତେ ଯଥା । ତତ୍ ତତ୍ ତଥା ଭଵତ୍ଯ୍ ଆଶୁ ସ ଏଵୋଦେତି ତତ୍ତଯା
ଯେପରି ଏକ ସମସ୍ତଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ଯେଉଁ କାମ କରନ୍ତି, ସେ କାମ ସେଇପରି ସହଜରେ ଘଟିଯାଏ; ସେ ରାଜା ନିଜେ ସେ ରୂପରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଅନ୍ତି।
ଯଥା ମଧୁରସୋଲ୍ଲାସଷ୍ ଷଣ୍ଡୋ ଭଵତି ଭାସୁରଃ । ରସତାମ୍ ଅଜହଚ୍ ଚୈଵ ଫଲପୁଷ୍ପଦଲୋନ୍ନତଃ
ଯେପରି ମିଠାସର ଆନନ୍ଦରେ ଏକ ବଞ୍ଜ ଗଛ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ, ଏବଂ ନିଜ ଗୁଣ ହରାଇ ନଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ଫଳ, ଫୁଲ ଓ ପତ୍ରରେ ଭରିଯାଏ,
ଚିଦୁଲ୍ଲାସସ୍ ତଥା ଜୀଵୋ ଭୂତ୍ଵା ଭଵତି ଦେହକଃ । ଚିନ୍ମାତ୍ରତାଂ ତାମ୍ ଅଜହଦ୍ ଏଵ ଦର୍ଶନଦୃଙ୍ମଯଃ
ସେପରି ଚେତନାର ଆନନ୍ଦରେ ଜୀବ ଦେହଧାରୀ ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ସେ ନିଜର ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାକୁ କେବେ ଛାଡ଼ିନଥାଏ, ସେ ସଦା ଜ୍ଞାନର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଗଠିତ।
ନାନାଷଣ୍ଡସହସ୍ରୌଘୈର୍ ଅଦ୍ଵିତୀଯୈର୍ ନିଜାତ୍ମନଃ । ଯଥୋଦେତି ରସୋ ଭୌମଶ୍ ଚିତ୍ ତଥୋଦେତ୍ଯ୍ ଅହମ୍ଭ୍ରମୈଃ
ଯେପରି ଭୂମିର ରସ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଅନନ୍ୟ ମୂଳମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେପରି ନିଜ ଚେତନାର ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭ୍ରମରୁ 'ମୁଁ' ବୋଧ ଉଦ୍ଭବିତ ହୁଏ।
ଚିଦ୍ରସୋଲ୍ଲାସଵୃକ୍ଷାଣାଂ କଚତାମ୍ ଆତ୍ମନାତ୍ମନି । ଦୃଶ୍ଯଶାଖାଶତାଢ୍ଯାନାମ୍ ଇହ ନାନ୍ତୋ ଽଵଗମ୍ଯତେ
ଚେତନାର ରସରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏହି ଚେତନାର ବୃକ୍ଷଗୁଡ଼ିକୁ ଶତଶଖା ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଏହାର ସୀମା ଏଠାରେ ଜଣାପଡ଼େ ନାହିଁ।
ଷଣ୍ଡଃ ପ୍ରତ୍ଯେକମ୍ ଏଵାନ୍ତର୍ ଯଥା ରସଚମତ୍କୃତିମ୍ । ସ୍ଵାଦଯତ୍ଯ୍ ଏଵମ୍ ଏଷା ଚିତ୍ ପୃଥକ୍ ପଶ୍ଯତି ସଂସୃତୀଃ
ଯେପରି ପ୍ରତ୍ୟେକ ମୂଳ ନିଜ ଭିତରେ ରସର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରେ, ସେପରି ଏହି ଚେତନା ଅଲଗା ଅଲଗା ଭାବେ ସଂସାରର ଚକ୍ରକୁ ଦେଖେ।
ଯା ଯୋଦେତି ଯଥା ଯସ୍ଯା ଜୀଵଶକ୍ତେସ୍ ସ୍ଵସଂସୃତିଃ । ତାମ୍ ତାଂ ତଥୈତି ସା ସ୍ଵାନ୍ତଶ୍ ଚିଦ୍ ଭୂତଭୁଵନସ୍ଥିତିମ୍
ଜୀବଶକ୍ତିରୁ ଯେଉଁ ଭାବରେ ଯେଉଁ ଜୀବର ସଂସାର ଉଦ୍ଭବିତ ହୁଏ, ଚେତନା ନିଜ ଭିତରେ ସେଇ ଅବସ୍ଥାକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଓ ଜଗତର ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ ସ୍ଥାପନ କରେ।
ଜୀଵସଂସୃତଯଃ କାଶ୍ଚିତ୍ ପ୍ରମିଲନ୍ତି ପରସ୍ପରମ୍ । ସ୍ଵଯଂ ଵିହୃତ୍ଯ ସଂସାରେ ଶାମ୍ଯନ୍ତି ଚିରକାଲତଃ
କେତେକ ଜୀବର ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ର ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟରେ ଲୟ ହୋଇଯାଏ; ସେମାନେ ନିଜେ ନିଜେ ଏହି ସଂସାରରେ ଘୁରିବା ପରେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ଶାନ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ସୂକ୍ଷ୍ମଯା ପରଯା ଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ସ୍ଵଂ ପଶ୍ଯସ୍ଯ୍ ଅନଯା ତଥା । ଜଗଜ୍ଜାଲସହସ୍ରାଣି ପରମାଣ୍ଵନ୍ତରେଷ୍ଵ୍ ଅପି
ଏହି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ନିଜକୁ ଦେଖିପାରିବ, ଏହିପରି ଆଣୁ ଭିତରେ ମଧ୍ୟ ହଜାର ହଜାର ବିଶ୍ୱର ଜାଳ ଦେଖିପାରିବ।
ଭିତ୍ତୌ ନଭସି ପାଷାଣେ ଜ୍ଵାଲାଯାମ୍ ଅନିଲେ ଜଲେ । ସନ୍ତି ସଂସାରଲକ୍ଷ୍ଯାଣି ତିଲେ ତୈଲମ୍ ଇଵାଖିଲେ
ଯେପରି ସେସମ ଦାଣା ଭିତରେ ତେଲ ରହିଥାଏ, ସେପରି ଦେଉଳ, ଆକାଶ, ପାଥର, ଅଗ୍ନି, ପବନ ଓ ପାଣିରେ ମଧ୍ୟ ସଂସାରର ଚିହ୍ନ ରହିଛି।
ଶୁଦ୍ଧିମ୍ ଏତି ଯଦା ଚେତସ୍ ତଦା ଜୀଵୋ ଭଵେଚ୍ ଚିତିଃ । ଶୁଦ୍ଧା ଚ ସା ସର୍ଵଗତା ତେନ ସମ୍ମେଲନଂ ମିଥଃ
ଯେତେବେଳେ ମନ ପବିତ୍ର ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଜୀବ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ହୁଏ; ଏହି ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ସମସ୍ତ ଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବାରୁ, ସେମାନେ ପରସ୍ପରରେ ଏକାତ୍ମତାରେ ଲୀନ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ସର୍ଵେଷାଂ ପଦ୍ମଜାଦୀନାଂ ସ୍ଵସତ୍ତାଭ୍ରମପୂରକଃ । ଜଗଦ୍ଦୀର୍ଘମହାସ୍ଵପ୍ନସ୍ ସ୍ଵଯମ୍ ଅନ୍ତସ୍ ସମୁତ୍ଥିତଃ
ପଦ୍ମଯୋନି ବ୍ରହ୍ମା ଆଦି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ ନିଜ ଭ୍ରମରେ ପୂରଣ କରୁଥିବା ଏହି ବିଶ୍ୱର ଦୀର୍ଘ ଓ ବଡ଼ ସ୍ୱପ୍ନଟି ସ୍ୱୟଂ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଭାବରେ ଉଦ୍ଭବିତ ହୁଏ।
ସ୍ଵପ୍ନାତ୍ ସ୍ଵପ୍ନାନ୍ତରଂ ଯାନ୍ତି କାଶ୍ଚିଦ୍ ଭୂତପରମ୍ପରାଃ । ତେନୋପଲମ୍ଭଃ କୁଡ୍ଯାଦାଵ୍ ଆସାଂ ଦୃଢତରସ୍ ସ୍ଥିତଃ
କିଛି ପ୍ରାଣୀମାନେ ଗୋଟିଏ ସ୍ୱପ୍ନରୁ ଆଉ ଏକ ସ୍ୱପ୍ନକୁ ଯାଆନ୍ତି; ଏହିପରି ତାଙ୍କର ଅନୁଭୂତି ଦେଉଳ ବା ଦିଵାଲ ଇତ୍ୟାଦି ଦ୍ରବ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ରହିଯାଏ।
ଯଦ୍ ଯତ୍ର ଚିଦ୍ ଭାଵଯତି ତତ୍ ତତ୍ରାଶୁ ଭଵତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ତଯା ସ୍ଵପ୍ନେ ଽପି ଯଦ୍ ଦୃଷ୍ଟଂ ତତ୍କାଲେ ସତ୍ଯମ୍ ଏଵ ତତ୍
ଚେତନା ଯେଉଁଠି ଯାହା କଳ୍ପନା କରେ, ସେଠି ସେ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ସତ୍ୟ ହୋଇଯାଏ; ଏହିପରି, ସ୍ୱପ୍ନରେ ଯେଉଁ ସମୟରେ ଯାହା ଦେଖାଯାଏ, ସେ ସମୟରେ ତାହା ସତ୍ୟ ହୁଏ।
ଚିଦଣୋର୍ ଅନ୍ତରେ ସନ୍ତି ସମସ୍ତାନୁଭଵାଣଵଃ । ଯଥା ବୀଜାନ୍ତରେ ପତ୍ତ୍ରଲତାପୁଷ୍ପଫଲାଣଵଃ
ଚେତନାର ସୂକ୍ଷ୍ମ ଅଣୁ ଭିତରେ ସମସ୍ତ ଅନୁଭୂତିର ଅଣୁଅଣୁ ରହିଛି, ଯେପରି ଗଛବିଜର ଭିତରେ ପତ୍ର, ଲତା, ଫୁଲ ଓ ଫଳର ଅଣୁଅଣୁ ରହିଥାଏ।
ପରମାଣୁଂ ଜଗଦ୍ ଅନ୍ତର୍ ଧତ୍ତେ ଚିତ୍ପରମାଣୁକଃ । ଲୀନମ୍ ଆକାଶମ୍ ଆକାଶେ ଦ୍ଵୈତୈକ୍ଯଭ୍ରମମ୍ ଉତ୍ସୃଜ
ଚେତନାର ସବୁଠାରୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଅଂଶ ନିଜ ଭିତରେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଧାରଣ କରେ, ଯେପରିକି ଆକାଶ ଆକାଶ ଭିତରେ ଲୁଚିଥାଏ। ଦ୍ୱିତୀୟତା ଓ ଏକତାର ଭ୍ରମକୁ ଛାଡିଦିଅ।
ଦେଶକାଲକ୍ରିଯାଦ୍ଯାଖ୍ଯୈସ୍ ସ୍ଵୈର୍ ଏଵାଣୁଭିର୍ ଏଵ ଚିତ୍ । ଅଣୂନ୍ ଅନୁଭଵତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ ଇତରାଣୋର୍ ଅସମ୍ଭଵାତ୍
ଚେତନା ନିଜର ସୂକ୍ଷ୍ମ ଅଂଶମାନେ ଦ୍ୱାରା ଦେଶ, କାଳ, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଏହିପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭିନ୍ନତାକୁ ନିଜ ଭିତରେ ଅନୁଭବ କରେ; କାରଣ ଗୋଟିଏ ଅଣୁ ଅନ୍ୟ ଅଣୁକୁ ଅନୁଭବ କରିପାରେ ନାହିଁ।
ସ୍ଵଯଂ ସର୍ଵସ୍ଯ କଚିତସ୍ ସ୍ଵଚ୍ଛଶ୍ ଚିଦଣୁଷଣ୍ଡକଃ । ବ୍ରହ୍ମାଦେଃ କୀଟନିଷ୍ଠସ୍ଯ ଦେହଦୃଷ୍ଟ୍ଯାନୁଭାଵିତଃ
ସବୁଠାରୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଚେତନା ଅଂଶମାନେ ସ୍ୱଚ୍ଛ ଓ ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ହେଉଛନ୍ତି; ଏହି ଅଂଶମାନେ ବ୍ରହ୍ମାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସବୁଠାରୁ ଛୋଟ କୀଟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିଜ ନିଜ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେହ ଭାବେ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।
କଚିତଂ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଏଵେହ ଵସ୍ତୁତସ୍ ତୁ ନ କିଞ୍ଚନ । ସ୍ଵଯଂ ସ୍ଵତ୍ଵଂ ସ୍ଵାଦଯନ୍ତେ ଦ୍ଵୈତଂ ଚିତ୍ପରମାଣଵଃ
ଏଠାରେ କେବଳ ଥୋଡ଼ା ଅଂଶ ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତରେ କିଛି ନୁହେଁ; ଚେତନାର ସୂକ୍ଷ୍ମ ଅଂଶମାନେ ନିଜ ନିଜ ସ୍ୱଭାବ ଓ ଦ୍ୱିତୀୟତାକୁ ନିଜେ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।
ସ୍ଵଯଂ ପ୍ରକଚତି ସ୍ଫାରଦେହଶ୍ ଚିଦଣୁଷଣ୍ଡକଃ । ନେତ୍ରାଦିକୁସୁମଦ୍ଵାରୈସ୍ ସଂଵିଦାମୋଦମ୍ ଉଦ୍ଗିରନ୍
ଚେତନାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେହ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଅଣୁମାନେ ଗଠିତ, ନିଜେ ଆଲୋକିତ ହୁଏ। ଆଖି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ସେ ଜ୍ଞାନର ଆନନ୍ଦକୁ ବାହାରକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ।
ସମ୍ପଶ୍ଯତୀତରାନ୍ କଶ୍ଚିଦ୍ ବହୀରୂପେଣ ଚିଦ୍ଘନାନ୍ । ସର୍ଵଗତ୍ଵାଦ୍ ଅନାଶତ୍ଵାଦ୍ ଦୃଶ୍ଯବୀଜସ୍ଯ ଵୈ ଚିତେଃ
କେହି ବାହାରେ ଅନ୍ୟ ଆକୃତିମାନେକୁ ଘନ ଚେତନାର ରୂପରେ ଦେଖନ୍ତି, କାରଣ ଚେତନା ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ଅବିନାଶୀ ଏବଂ ଦୃଶ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କର ମୂଳ।
ଅନ୍ତର୍ ଏଵାଖିଲଂ କଶ୍ଚିତ୍ ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅଵିକଲଂ ଜଗତ୍ । ତତ୍ରାତିକାଲଂ କଲନାଦ୍ ଉନ୍ମଜ୍ଜତି ନିମଜ୍ଜତି
ଅନ୍ୟଜଣ ମନରେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଅଖଣ୍ଡ ଭାବରେ ଦେଖେ। ସେଠାରେ କାଳର ଗଣନା ଦ୍ୱାରା କେବେ ଉପରକୁ ଉଠେ, କେବେ ତଳକୁ ପଡ଼େ।
ସ୍ଵପ୍ନାତ୍ ସ୍ଵପ୍ନାନ୍ତରଂ ତତ୍ର ତଥା ପଶ୍ଯନ୍ ପୁନଃ ପୁନଃ । ମିଥ୍ଯାଵଟେଷୁ ଲୁଠିତଶ୍ ଶିଲେଵ ଶିଖରଚ୍ଯୁତା
ସେଠାରେ, ପୁନିପୁନି ଗୋଟିଏ ସ୍ୱପ୍ନରୁ ଅନ୍ୟ ସ୍ୱପ୍ନକୁ ଦେଖି, ମିଥ୍ୟା ଜଗତରେ ପଡ଼ି ରହେ, ଯେପରି ଗିରିଶୃଙ୍ଗରୁ ପଡ଼ିଥିବା ପଥର ଭଳି।
କେଚିତ୍ ସମ୍ମୀଲିତାଃ କେଚିଦ୍ ଆତ୍ମନ୍ଯ୍ ଏଵ ଭ୍ରମେ ସ୍ଥିତାଃ । ମଗ୍ନାସ୍ ସ୍ଵସଂଵିଦ୍ରସତସ୍ ସ୍ଫୁରନ୍ତୋ ଦେହିଷଣ୍ଡକାଃ
କେହିମାନେ ନିଜକୁ ବନ୍ଦ କରି ରହନ୍ତି, କେହିମାନେ ନିଜ ମନର ଭ୍ରମରେ ଅଟକି ରହନ୍ତି; ନିଜ ଜ୍ଞାନରେ ବିଲୀନ ହୋଇ, ଏହି ଦେହଧାରୀ ଜୀବମାନେ ନିଜ ଆଲୋକରେ ଉଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି।
ସ୍ଵଯମ୍ ଅନ୍ତଃ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଯେ ଜଗଜ୍ଜୀଵସମ୍ଭ୍ରମମ୍ । ତୈଃ କୈଶ୍ଚିତ୍ ତତ୍ ତଥା ଦୃଶ୍ଯମ୍ ଅସତ୍ସ୍ଵପ୍ନଵଦ୍ ଆଶ୍ରିତମ୍
ଯେଉଁମାନେ ନିଜେ ମନରେ ବିଶ୍ୱ ଓ ଜୀବମାନଙ୍କର ଉତ୍କଳାତା ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେତେକ ଏହାକୁ ଅସତ୍ୟ, ସ୍ୱପ୍ନର ଭଳି ଅସାର ବୋଲି ଭାବନ୍ତି।
ସର୍ଵାତ୍ମତ୍ଵାତ୍ ସ୍ଵଭାଵସ୍ଯ ତଦ୍ ଦୃଶ୍ଯଂ ସତ୍ଯମ୍ ଆତ୍ମନି । ସର୍ଵଗୋ ଵିଦ୍ଯତେ ଯତ୍ର ତତ୍ର ସର୍ଵମ୍ ଉଦେତି ହି
ସମସ୍ତଙ୍କର ସ୍ୱଭାବ ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପିଥିବାରୁ, ଯେଉଁ ଦୃଶ୍ୟ ଅଛି, ସେଠାରେ ନିଜ ମନରେ ସତ୍ୟ ଅନୁଭବ ହୁଏ; ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତକୁ ବ୍ୟାପିଥିବା ଅଛି, ସେଠି ସମସ୍ତ କିଛି ଉଦିତ ହୁଏ।
ଜୀଵାନ୍ତଃ ପ୍ରତିଭାସସ୍ଯ ସର୍ଗସ୍ଯ ପୁନର୍ ଅନ୍ତରେ । ଜୀଵଷଣ୍ଡ ଉଦେତ୍ଯ୍ ଉଚ୍ଚୈସ୍ ତସ୍ଯାନ୍ତର୍ ଇତରୋ ଽପି ଚ
ଜୀବମାନଙ୍କ ମନ ଭିତରେ, ସୃଷ୍ଟିର ଦେଖାଯିବା ମଧ୍ୟରେ, ଜୀବମାନଙ୍କ ଦଳ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ଉଦିତ ହୁଏ, ଏବଂ ସେଠାରେ ଆଉ ଏକ ଦଳ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ।
ଜୀଵାନ୍ତର୍ ଜାଯତେ ଜୀଵସ୍ ତସ୍ଯାନ୍ତର୍ ଅପି ଜୀଵକଃ । ସର୍ଵତ୍ର ରମ୍ଭାଦଲଵଜ୍ ଜୀଵବୀଜଂ ପ୍ରଜୀଵତି
ଏକ ଜୀବର ଭିତରେ ଆଉ ଏକ ଜୀବ ଜନ୍ମ ନେଉଛି; ଏହିପରି ଏହାର ଭିତରେ ମଧ୍ୟ ଆଉ ଏକ ଜୀବ ରହିଛି। ସମସ୍ତଠାରେ, କଦଳୀପତ୍ରର ପତ୍ର ଭଳି, ଜୀବନର ବୀଜ ସଦା ଅଙ୍କୁରିତ ହେଉଛି।
ଦୃଶ୍ଯବୁଦ୍ଧିପରାଵୃଦ୍ଧି ସମମ୍ ଏତଦ୍ ଅନନ୍ତକମ୍ । ହେମ୍ନୀଵ କଟକାଦିତ୍ଵଂ ପରିଜ୍ଞପ୍ତ୍ଯୈଵ ନଶ୍ଯତି
ଦୃଶ୍ୟ ଓ ବୁଦ୍ଧିର ବୃଦ୍ଧି-ହ୍ରାସ ସମୟେ ସମୟେ ଅନନ୍ତ ଭାବେ ଚାଲିଥାଏ; ସୁନା ଯେପରି ଆଭୂଷଣ ଆକାର ନେଉଥାଏ, ସେପରି ମାନସିକ ଧାରଣା ମାଧ୍ୟମରେ ଏହା ଶେଷ ହୋଇଯାଏ।
ଵିଚାରୋ ଯସ୍ଯ ନୋଦେତି କୋ ଽହଂ କିମ୍ ଇଦମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ତସ୍ଯାଦ୍ଯନ୍ତାଵିମୁକ୍ତୋ ଽସୌ ଦୀର୍ଘୋ ଜୀଵଜ୍ଵରଭ୍ରମଃ
ଯାହାଙ୍କର ମନରେ 'ମୁଁ କିଏ? ଏହା କଣ?' ଭାବନା ଉଦ୍ଭବ ହୁଏନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଜୀବନର ଭ୍ରମ ରୋଗ ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ଛାଡ଼ି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିଥାଏ।