ଭୃଗୁଣୋତ୍ପାଦିତେ କାଯେ ତତ୍ ତସ୍ମିଂସ୍ ତସ୍ଯ କିଂ ମୁନେ । ମହାନ୍ ଅତିଶଯୋ ଜାତଃ ପରିଦେଵନମ୍ ଏଵ ଵା
ହେ ମୁନି, ଭୃଗୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟ ଏହି ଦେହରେ, ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି ବିଶେଷ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ଶୋକ ହୋଇଥିଲା କି?
ଶୁକ୍ରସ୍ଯ କଲନା ରାମ ଯାସୌ ଜୀଵଦଶାଂ ଗତା । କର୍ମାତ୍ମିକା ସମୁତ୍ପନ୍ନା ଭୃଗୋର୍ ଭାର୍ଗଵରୂପିଣୀ
ହେ ରାମ, ଶୁକ୍ରର ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱ ଯେଉଁଠାରେ ଜୀବନ ଆକାର ନେଇଥିଲା, ସେଠାରୁ କର୍ମର ରୂପ ଧରି, ଭୃଗୁଙ୍କର ଭାର୍ଗବ ଗୁଣରେ ପ୍ରକଟ ହେଲା।
ସା ହୀଦମ୍ପ୍ରଥମତ୍ଵେନ ସମେତ୍ଯ ପରମାତ୍ ପଦାତ୍ । ଭୂତାକାଶପଦଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଵାତଵ୍ଯାଵଲିତା ସତୀ
ସେଇ ତତ୍ତ୍ୱ ପ୍ରଥମେ ପରମ ଦଶା ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ପଞ୍ଚଭୂତ ମଧ୍ୟରୁ ଆକାଶ ତତ୍ତ୍ୱରେ ପ୍ରବେଶ କଲା, ଏବଂ ପବନରେ ଉତ୍ପ୍ରେରିତ ହେଲା।
ପ୍ରାଣାପାନପ୍ରଵାହେଣ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ହୃଦଯଂ ଭୃଗୋଃ । କ୍ରମେଣ ଵୀର୍ଯତାମ୍ ଏତ୍ଯ ସମ୍ପନ୍ନୌଶନସୀ ତନୁଃ
ପ୍ରାଣ ଓ ଅପାନର ପ୍ରବାହ ଦ୍ୱାରା ଭୃଗୁଙ୍କ ହୃଦୟରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ ଏହା କ୍ରମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଇ, ଉଶନାସର ଶରୀର ରୂପେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।
ଵିହିତବ୍ରାହ୍ମସଂସ୍କାରା ତତସ୍ ସା ପିତୁର୍ ଅଗ୍ରଗା । କାଲେନ ମହତା ପ୍ରାପ୍ତା ଶୁଷ୍କକଙ୍କାଲରୂପତାମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣ ସଂସ୍କାର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇ, ସେ ପରେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ ହେଲା, ଏବଂ ସମୟ କ୍ରମେ ଶୁଷ୍କ ଅସ୍ଥିପଞ୍ଜର ଆକାରକୁ ପହଞ୍ଚିଗଲା।
ଇଦମ୍ପ୍ରଥମମ୍ ଆଯାତା ଯଦା ସା ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ ତନୁଃ । ତତସ୍ ତାଂ ପ୍ରତି ଶୁକ୍ରେଣ ତଦା ତତ୍ ପରିଦେଵିତମ୍
ଯେତେବେଳେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଶରୀର ପ୍ରଥମେ ଯାଇଥିଲା, ସେତେବେଳେ ଶୁକ୍ର ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଦୁଃଖ କରିଥିଲେ।
ଵୀତରାଗୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅନିଚ୍ଛୋ ଽପି ସମଙ୍ଗାଵିପ୍ରରୂପଵାନ୍ । ସ୍ଵାଂ ଶୁଶୋଚ ତନୁଂ ଶୁକ୍ରସ୍ ସ୍ଵଭାଵୋ ହ୍ଯ୍ ଏଷ ଦେହଜଃ
ଯଦିଓ ଶୁକ୍ରଙ୍କର ରାଗ ନଥିଲା, ଆଶା ନଥିଲା, ଏବଂ ସମବେକ୍ତି ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସ୍ୱରୂପ ଥିଲେ, ତଥାପି ସେ ନିଜ ଶରୀର ପାଇଁ ଦୁଃଖ କରିଥିଲେ; କାରଣ ଏହି ଶରୀରଧାରୀମାନେର ସ୍ୱାଭାବିକ ଗୁଣ।
କିଂ ତୁ ପ୍ରଦର୍ଶିତଂ ତେନ ଶୋକଵ୍ଯାଜେନ ଧୀମତାମ୍ । ଵୈରାଗ୍ଯପ୍ରତିପତ୍ତ୍ଯୈ ତତ୍ ପୃଥକ୍ତ୍ଵଂ ଦେହଦେହିନୋଃ
କିନ୍ତୁ ଏହି ଦୁଃଖ ଦେଖାଇ ଶୁକ୍ର ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ପାଇଁ ଦେହ ଓ ଦେହୀଙ୍କ ଭିନ୍ନତା ବୁଝାଇଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ବିରାକ୍ତି ଉପଜିବ।
ଜ୍ଞସ୍ଯାଜ୍ଞସ୍ଯ ଚ ଦେହସ୍ଯ ଯାଵଜ୍ଜୀଵମ୍ ଅଯଂ କ୍ରମଃ । ଲୋକଵଦ୍ ଵ୍ଯଵହାରୋ ଯତ୍ ସକ୍ତ୍ଯାସକ୍ତ୍ଯାଥ ଵା ସଦା
ଜ୍ଞାନୀ କିମ୍ବା ଅଜ୍ଞାନୀ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜୀବନ ରହିଥାଏ, ଏହି ଶରୀରର ଚଳାଚଳ ଏଭଳି ହୁଏ; ପ୍ରପଞ୍ଚରେ ଯେପରି ଲୋକମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତି କିମ୍ବା ଅଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ କାମ କରନ୍ତି।
ଯେ ପରିଜ୍ଞାତଗତଯୋ ଯେ ଚାଜ୍ଞାଃ ପଶୁଧର୍ମିଣଃ । ଲୋକସଂଵ୍ଯଵହାରେଷୁ ତେ ସ୍ଥିତା ଵନଜାଲଵତ୍
ଯେମାନେ ବସ୍ତୁର ସ୍ୱରୂପକୁ ବୁଝିଛନ୍ତି ଓ ଯେମାନେ ଅଜ୍ଞାନରେ ପଶୁମାନଙ୍କ ପରି ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୁହେଁ ସାଧାରଣ ଜଗତର କାର୍ଯ୍ୟକଳାପରେ ଏମିତି ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି, ଯେପରି ଜଳରେ ଝାଲି ମଧ୍ୟରେ ପଦ୍ମ ଅଛି।
ଵ୍ଯଵହାରୀ ଯଥୈଵାଜ୍ଞସ୍ ତଥୈଵ କିଲ ପଣ୍ଡିତଃ । ଵାସନାମାତ୍ରଭେଦୋ ଽତ୍ର କାରଣଂ ବନ୍ଧମୋକ୍ଷଯୋଃ
ଯେପରି ଅଜ୍ଞାନୀ ବ୍ୟବହାର କରେ, ସେପରି ଜ୍ଞାନୀ ମଧ୍ୟ କରନ୍ତି; ଏଠାରେ ବାନ୍ଧନ ବା ମୁକ୍ତିର କାରଣ କେବଳ ମନର ଆଦତର ଭିନ୍ନତା।
ଯାଵଚ୍ ଛରୀରଂ ତାଵଦ୍ ଧି ଦୁଃଖେ ଦୁଃଖଂ ସୁଖେ ସୁଖମ୍ । ଅସଂସକ୍ତଧିଯୋ ଧୀରା ଦର୍ଶଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅପ୍ରବୁଦ୍ଧଵତ୍
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେହ ଅଛି, ଦୁଃଖରେ ଦୁଃଖ ଓ ସୁଖରେ ସୁଖ ଅନୁଭବ ହୁଏ; ଯେମାନେ ମନରେ ଅଲଗା ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକେ ଅଜାଗୃତ ମନିଷ୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାନ୍ତି।
ସୁଖେଷୁ ସୁଖିତା ନିତ୍ଯଂ ଦୁଃଖିତା ଦୁଃଖଵୃତ୍ତିଷୁ । ମହାତ୍ମାନୋ ହି ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ନୂନମ୍ ଅନ୍ତସ୍ ତୁ ଶୀତଲାଃ
ସୁଖରେ ସେମାନେ ସଦା ସୁଖୀ ଓ ଦୁଃଖରେ ଦୁଃଖିତ ଦେଖାଯାନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ବଡ଼ ଆତ୍ମାମାନେ ମନରେ ସତତ ଶାନ୍ତ ଓ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ରହନ୍ତି।
ସ୍ତମ୍ଭସ୍ଯ ପ୍ରତିବିମ୍ବାନି କ୍ଷୁଭ୍ଯନ୍ତି ନ ଵପୁସ୍ ସ୍ଥିରମ୍ । ଜ୍ଞସ୍ଯ କର୍ମେନ୍ଦ୍ରିଯାଣ୍ଯ୍ ଏଵ କ୍ଷୁଭ୍ଯନ୍ତି ନ ମନସ୍ ସ୍ଥିରମ୍
ଯେପରି ଏକ ଦଣ୍ଡରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ହଲେ ମଧ୍ୟ ଦଣ୍ଡ ଅଡିଗ ରହେ, ସେପରି ଜ୍ଞାନୀଙ୍କର କେବଳ କର୍ମେନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ଅଶାନ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ମନ ସ୍ଥିର ଓ ଅଡିଗ ରହେ।
ଚଲାଚଲତଯା ତଜ୍ଜ୍ଞୋ ଲୋକଵୃତ୍ତିଷୁ ତିଷ୍ଠତି । ଅଧସ୍ସ୍ଥିତିର୍ ଇଵ ସ୍ଵଚ୍ଛଂ ପ୍ରତିବିମ୍ବେଷୁ ଭାସ୍କରଃ
ଏହି ଜ୍ଞାନ ଥିଲେ, ସେ ଲୋକର କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ମଧ୍ୟରେ ଚଳାଚଳ କିମ୍ବା ଅଚଳ ଭାବରେ ରହନ୍ତି, ଯେପରି ନିମ୍ନରେ ପାଣିରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ରହେ।
ସନ୍ତ୍ଯକ୍ତଲୋକକର୍ମାପି ବଦ୍ଧ ଏଵାପ୍ରବୁଦ୍ଧଧୀଃ । ଅତ୍ଯକ୍ତମୋହଲୀଲୋ ଽପି ମୁକ୍ତ ଏଵ ପ୍ରବୁଦ୍ଧଧୀଃ
ଯଦିଓ କେହି ଲୋକୀୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଛାଡ଼ିଦେଇଛନ୍ତି, ମନ ଜାଗୃତ ନ ହେଲେ ସେ ବନ୍ଧନରେ ଅଛନ୍ତି; ଏହି ଭ୍ରମର ଖେଳ ଛାଡ଼ିନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯାହାଙ୍କର ମନ ଜାଗୃତ, ସେମାନେ ମୁକ୍ତ।
ମୁକ୍ତବୁଦ୍ଧୀନ୍ଦ୍ରିଯୋ ମୁକ୍ତୋ ବଦ୍ଧକର୍ମେନ୍ଦ୍ରିଯୋ ଽପି ହି । ବଦ୍ଧବୁଦ୍ଧୀନ୍ଦ୍ରିଯୋ ବଦ୍ଧୋ ମୁକ୍ତକର୍ମେନ୍ଦ୍ରିଯୋ ଽପି ହି
ଯାହାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ମୁକ୍ତ, ସେ କର୍ମ ବନ୍ଧିତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତ; ଯାହାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ବନ୍ଧିତ, ସେ କର୍ମ ମୁକ୍ତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ବନ୍ଧିତ।
ସୁଖଦୁଃଖଦୃଶୋର୍ ଲୋକେ ବନ୍ଧମୋକ୍ଷଦୃଶୋସ୍ ତଥା । ହେତୁର୍ ବୁଦ୍ଧୀନ୍ଦ୍ରିଯାଣ୍ଯ୍ ଏଵ ତେଜାଂସୀଵ ପ୍ରକାଶନେ
ଏହି ସଂସାରରେ, ଆମର ମନ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକ ହସ୍ତକ୍ଷେପ କରିଥାନ୍ତି ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖର ଅନୁଭୂତିରେ, ବନ୍ଧନ ଓ ମୁକ୍ତିର କାରଣ ମଧ୍ୟ ଏହିମାନେ; ଯେପରି ଆଲୋକ ଦ୍ୱାରା ଆଲୋକିତତା ହୁଏ, ସେପରି ଏହିମାନେ ମୂଳ କାରଣ ଅଟୁଟ ଅନୁଭୂତିରେ।
ବହିର୍ ଲୋକୋଚିତାଚାରସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅନ୍ତର୍ ଆଚାରଵର୍ଜିତଃ । ସମୋ ଽସନ୍ନ୍ ଇଵ ତିଷ୍ଠ ତ୍ଵଂ ସଂଶାନ୍ତସକଲୈଷଣଃ
ବାହାରେ ଲୋକର ଚାଳଚଳନ ଅନୁସର, କିନ୍ତୁ ମନରେ କୌଣସି ଆଚରଣକୁ ଧରିନହ, ସମସ୍ତ ଆଶା ଶାନ୍ତ ହୋଇଥିବାବେଳେ, ତୁମେ ଅନାସକ୍ତ ଭାବେ ରୁହ।
ସର୍ଵୈଷଣାଵିମୁକ୍ତେନ ସ୍ଵାତ୍ମନାତ୍ମନି ତିଷ୍ଠତା । କୁରୁ କର୍ମାଣି କାର୍ଯାଣି ନୂନଂ ସାମନସି ସ୍ଥିତିଃ
ସମସ୍ତ ଆଶାକୁ ଛାଡ଼ି, ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଅବସ୍ଥିତ ହୋଇ, ଯେଉଁ କାମ କରିବା ଦରକାର, ସେଗୁଡ଼ିକ କର; ଏହି ଭାବରେ ରହିବା ହେଉଛି ସମତାର ଅବସ୍ଥା।
ଆଧିଵ୍ଯାଧିମହାଵର୍ତେ ଗର୍ତେ ସଂସାରଵର୍ତ୍ମନି । ମମତୋଗ୍ରାନ୍ଧକୂପେ ଽସ୍ମିନ୍ ମା ପତାତପଦାଯିନି
ଏହି ସଂସାରର ଦୁଃଖ ଓ ରୋଗର ଭୟଙ୍କର ଘୁର୍ଣ୍ଣିରେ, ତୀବ୍ର ମମତାର ଗଭୀର ଅନ୍ଧକୁପରେ ପଡ଼ିନିଅ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ଚାହୁଁଥିବା ପୁରୁଷ।
ନ ତ୍ଵଂ ଭାଵେଷୁ ନୋ ଭାଵାସ୍ ତ୍ଵଯି ତାମରସେକ୍ଷଣ । ଶୁଦ୍ଧବୁଦ୍ଧସ୍ଵଭାଵସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଆତ୍ମସଂସ୍ଥସ୍ ସ୍ଥିରୋ ଭଵ
ତୁମେ କୌଣସି ବସ୍ତୁରେ ନାହାଁ, ବସ୍ତୁମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମରେ ନାହାନ୍ତି, ହେ କମଳନୟନ। ତୁମର ସ୍ୱଭାବ ପବିତ୍ର ଓ ଜାଗୃତ, ଆତ୍ମାରେ ନିଶ୍ଚଳ ଅଟୁଟ ରୁହ।
ଵ୍ଯପଗତମମତାମହାନ୍ଧକାରଂ ପଦମ୍ ଅମଲଂ ଵିଗତୈଷଣଂ ସମେତ୍ଯ । ପ୍ରଭଵସି ଯଦି ଚେତସୋ ମହାତ୍ମଂସ୍ ତଦ୍ ଅତିଧିଯେ ମହତେ ସତେ ନମସ୍ ତେ
ଯଦି ତୁମେ ସେଠିକୁ ପହଞ୍ଚ, ଯେଉଁଠାରେ ମମତାର ଗଭୀର ଅନ୍ଧକାର ଅପସାରିତ ହୋଇଯାଏ, ସମସ୍ତ ଆଶା ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ ଓ ମନ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୁଏ, ତେବେ ମୁଁ ସେଇ ମହାନ୍ ଓ ସତ୍ୟଜ୍ଞାନୀ ତୁମକୁ ଶିରୋନମ୍ର ହୋଇ ପ୍ରଣାମ କରେ।
ସମଙ୍ଗାତାପସୀମ୍ ଏତାଂ ତନୁଂ ସନ୍ତ୍ଯଜ୍ଯ ଭାର୍ଗଵ । ପ୍ରଵିଶେମାଂ ତନୁଂ ସାଧୋ ନଗରୀମ୍ ଇଵ ପାର୍ଥିଵଃ
ହେ ଭାର୍ଗବ, ଯେପରି ରାଜା ଏକ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ, ସେପରି ଏହି ସୂର୍ଯ୍ୟତାପରେ ଦହିଯାଇଥିବା ଦେହକୁ ଛାଡ଼ି, ଏହି ଦେହକୁ ଆମେ ପ୍ରବେଶ କରିବା।
କାଲେ ପୂର୍ଵଜଯା ତନ୍ଵା ତପଃ କୃତ୍ଵାନଯା ପୁନଃ । ଗୁରୁତ୍ଵମ୍ ଅସୁରେନ୍ଦ୍ରାଣାଂ କର୍ତଵ୍ଯଂ ଭଵତାନଘ
ଯଥାସମୟରେ ପୂର୍ବ ଦେହରେ ତପସ୍ୟା କରି, ପୁନି ହେ ନିର୍ମଳ, ତୁମେ ଦାନବନାୟକମାନଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ ଧାରଣ କରିବାକୁ ହେବ।
ମହାକଲ୍ପାନ୍ତ ଆଯାତେ ଭଵତା ଭାର୍ଗଵୀ ତନୁଃ । ଅପୁନର୍ଗ୍ରହଣାଯୈଷା ତ୍ଯାଜ୍ଯା ପ୍ରମ୍ଲାନପୁଷ୍ପଵତ୍
ବଡ଼ ଏକ କଳ୍ପର ଶେଷ ଆସିଲେ, ହେ ଭାର୍ଗବ, ଏହି ଦେହକୁ ଛାଡ଼ିଦେବାକୁ ହେବ, ଏହା ପୁଣି କେବେ ନେବାଯିବ ନାହିଁ, ଶୁଖିଗଲା ଫୁଲ ଭଳି।
ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତପଦଂ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ ତନ୍ଵା ପ୍ରାକ୍ତନରୂପଯା । ମହାସୁରେନ୍ଦ୍ରଗୁରୁତାଂ କୁର୍ଵଂସ୍ ତିଷ୍ଠ ମହାମତେ
ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଜୀବନ୍ତା ମୁକ୍ତିର ଦଶାକୁ ପାଇଛ, ପୂର୍ବ ଦେହରେ ରହି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ମହାଗୁରୁ ଭାବେ କାର୍ଯ୍ୟ କର, ହେ ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ।
କଲ୍ଯାଣମ୍ ଅସ୍ତୁ ଵାଂ ଯାମୋ ଵଯଂ ତ୍ଵ୍ ଅଭିମତାଂ ଦିଶମ୍ । ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅପି ତଚ୍ ଚିତ୍ତଂ ଯସ୍ଯ ନାଭିମତଂ ଭଵେତ୍
ତୁମମାନେ ଦୁହେଁ ଭଲରେ ରୁହ, ଆମେ ଆମର ଇଚ୍ଛିତ ଦିଗକୁ ଯିବା। ଯାହାର ମନରେ ଯେଉଁଠି ଇଚ୍ଛା ନଥାଏ, ସେଠି କିଛି ଅନ୍ୟ ହୋଇପାରେ କି?
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ମୁଞ୍ଚତୋଃ ପୁଷ୍ପଂ ତଯୋସ୍ ସୋ ଽନ୍ତରଧୀଯତ । ତପ୍ତାଂଶୁର୍ ଇଵ ରୋଦସ୍ଯୋସ୍ ସମମ୍ ଅଂଶୁଭିର୍ ଅଂଶୁମାନ୍
ଏଭଳି କହି, ସେମାନେ ଫୁଲ ଛାଡ଼ିଦେଉଥିବା ବେଳେ, ସେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାହାର କିରଣ ସହିତ ଆକାଶରୁ ହେଉଛି।
ଗତେ ତସ୍ମିନ୍ ଭଗଵତି ତାମ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ଭଵିତଵ୍ଯତାମ୍ । ଵିଚାର୍ଯ ଭାର୍ଗଵୋ ଽଭେଦ୍ଯାଂ ନିଯତାଂ ନିଯତେର୍ ଗତିମ୍
ସେ ପୂଜ୍ୟ ଜଣେ ଯେତେବେଳେ ଚାଲିଗଲେ, ନିଜ ଭାଗ୍ୟର କଥା କହିଦେଲେ, ତାପରେ ଭାର୍ଗବ ଅପରିବର୍ତ୍ତନୀୟ ଏବଂ ନିଶ୍ଚିତ ଭାଗ୍ୟର ଗତି ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କଲେ।