ତୌ ଶୈଲାଦ୍ ଅଵରୋହନ୍ତୌ ଦୃଷ୍ଟଵନ୍ତୌ ମହାଦ୍ଯୁତୀ । ନଵହେମଲତାଜାଲକୁଞ୍ଜସୁପ୍ତାନ୍ ନଭଶ୍ଚରାନ୍
ସେମାନେ ପାହାଡ଼ରୁ ତଳକୁ ଅସୁଥିବାବେଳେ, ନୂତନ ସୁନା ଲତାର ଝୁପି ମଧ୍ୟରେ ଶୁଅଥିବା, ଅତି ଉଜ୍ୱଳ ଦିବ୍ୟ ପ୍ରଭା ଥିବା ଆକାଶବାସୀମାନେକୁ ଦେଖିଲେ।
ଵଲ୍ଲୀଵଲଯଦୋଲାଭିଃ କ୍ରୀଡନ୍ତୀର୍ ଗଗନାଙ୍ଗନାଃ । ହରିଣୀମୁଗ୍ଧମୁଗ୍ଧାକ୍ଷିପ୍ରେକ୍ଷିତସ୍ମାରିତୋତ୍ପଲାଃ
ଲତାର ବଳୟ ଓ ଝୁଲାରେ ଖେଳୁଥିବା ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗନାମାନେ, ହରିଣୀ ପରି ଭୋଳା ଦୃଷ୍ଟିରେ ଚାହିଁ, ତାଙ୍କର ମନୋହର ଆଖି ଦେଖିଲେ ମନେ ହେଉଥିଲା ଯେଉଁଠି ଉତ୍ପଳ ଫୁଲ ଅଛି।
ସିଂହାନ୍ ଅଧ୍ଯାସିତୋତ୍ତୁଙ୍ଗଶିଲାଶକଲଵିଷ୍ଟରାନ୍ । ଧୃତାକାରାନ୍ ଇଵୋତ୍ସାହାନ୍ ହେଲାଦୃଷ୍ଟଜଗତ୍ତ୍ରଯାନ୍
ଉଚ୍ଚ ଶିଳା ଖଣ୍ଡରେ ବସିଥିବା ସିଂହମାନେ, ଶକ୍ତିର ପ୍ରତିକ ଭାବେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ସେମାନେ ଅଲସ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତିନି ଜଗତକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ।
ତାଲୋତ୍ତାଲଲତାନ୍ଯସ୍ତହସ୍ତାନ୍ ହସ୍ତିଘଟାପତୀନ୍ । ମଦାଵଲେପନିଦ୍ରାଲୂନ୍ ମଦାନ୍ ମୂର୍ତିମ୍ ଇଵାସ୍ଥିତାନ୍
ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ହାତ ତାଳ ଓ ଲତା ଗଛର ତଣ୍ଡ ଉପରେ ରଖିଥିବା, ମଦରେ ମତାଳି ଓ ଅଳସ ହାତୀମାନଙ୍କୁ, ଯେଉଁମାନେ ଗର୍ବର ମୂର୍ତ୍ତି ଭଳି ଦଢ଼ ହୋଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ।
ପୁଷ୍ପକେସରରକ୍ତାଙ୍ଗପଵନାରୁଣଵାଲଧୀନ୍ । ଚଞ୍ଚଲାଂଶ୍ ଚମରାଂଶ୍ ଚାରୁ ଭୂଭୃନ୍ମଙ୍ଗଲଚାଲିତାନ୍
ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ପୁଷ୍ପର ରେଣୁ ଓ ପବନରେ ଲାଲ ହୋଇଥିବା, ଚଞ୍ଚଳ ପୁଛ ଉଠାଇ ଭୂମି ଉପରେ ଶୁଭ ଢଙ୍ଗରେ ଚଳିଥିବା ସୁନ୍ଦର ଚମରୀମାନଙ୍କୁ।
କୃତାଜସ୍ରପତତ୍ପୁଷ୍ପଧାରାସାରନିମଜ୍ଜନାନ୍ । ଭ୍ରମରାନ୍ ସର୍ଜଖର୍ଜୂରଶାଖାଶରଣତାଂ ଗତାନ୍
ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ଲଗାତାର ପଡ଼ୁଥିବା ପୁଷ୍ପର ବୃଷ୍ଟିରେ ଡୁବିଥିବା ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ, ସର୍ଜ ଓ ଖଜୁରୀ ଗଛର ଡାଳି ମଧ୍ୟରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିଲେ।
ପରସ୍ପରଫଲାଘାତକ୍ଷ୍ଵେଡାଵିଜିତକୀଚକାନ୍ । ଧାତୁପାଟଲସଦ୍ଵକ୍ତ୍ରାନ୍ ମର୍କଟାନ୍ ଅଟନୋତ୍କଟାନ୍
ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ଧାତୁର ରଙ୍ଗ ଲାଗିଥିବା ମୁହଁ, ଫଳ ଛାଡ଼ି ଏକାପରେ ଏକା ଘାତ କରୁଥିବା, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିବା, ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଘୁରୁଥିବା ବାନରମାନେ।
ଲତାଵିତାନସଞ୍ଛନ୍ନସାନୂପଵନମନ୍ଦିରାନ୍ । ସିଦ୍ଧାନ୍ ଅମରନାରୀଭିର୍ ମନ୍ଦାରକୁସୁମାହତାନ୍
ଲତାର ଛାୟାରେ ଢାକା ପାହାଡ଼ ଢାଳ, ଉଦ୍ୟାନ ଓ ମହଲଗୁଡ଼ିକୁ ଯେଉଁଠାରେ ସିଦ୍ଧପୁରୁଷମାନେ ଦେବୀମାନେ ମଣ୍ଡାର ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ସେବା କରୁଛନ୍ତି।
ଧାତୁପାଟଲନିର୍ଵାରିପଯୋଦପଟସଂଵୃତାନ୍ । ତଟାନ୍ ଅଜନସଂସର୍ଗାନ୍ ବୌଦ୍ଧାନ୍ ପ୍ରଵ୍ରାଜିତାନ୍ ଇଵ
ଖଣିଜ ପତରେ ଢାକା ଓ ମେଘର ଚାଦର ରେ ଲୁଚିଥିବା ତଟ, ଯେଉଁଠାରେ କେହି ମଣିଷ ଯାଆନାହାନ୍ତି, ଏହା ବୌଦ୍ଧ ସନ୍ନ୍ୟାସୀମାନେ ପ୍ରକୃତି ସଂସ୍ପର୍ଶ ଛାଡ଼ି ରହିଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ।
ସରିତଃ କୁନ୍ଦମନ୍ଦାରପିନଦ୍ଧଲହରୀଘଟାଃ । ସାଗରୋତ୍କତଯେଵାତ୍ତମଧୁମାସପ୍ରସାଧନାଃ
କୁନ୍ଦ ଓ ମଣ୍ଡାର ଫୁଲ ଗୁଛିରେ ବନ୍ଧା ପାଣିର ତରଙ୍ଗ ଥିବା ନଦୀମାନେ, ଯେଉଁଠି ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଋତୁର ତାଜାପନାରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଛି, ଏମିତି ଲାଗେ ଯେ ସାଗର ଏହାକୁ ଆପଣି ଧରିଛି।
ପୁଷ୍ପଭାରପିନଦ୍ଧାଙ୍ଗାନ୍ ଵୃକ୍ଷାନ୍ ପଵନକମ୍ପିତାନ୍ । କ୍ଷୀଵାନ୍ ଇଵ ମଧୁପ୍ରାପ୍ତୌ ଘୂର୍ଣନ୍ମଧୁକରେକ୍ଷଣାନ୍
ପବନରେ ହଲୁଚିଥିବା ଗଛମାନେ, ଯାହାର ଡାଳ ଫୁଲର ଭାରେ ନମିଯାଇଛି, ମଧୁ ପାଇଁ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଥିବା ପରି ଲାଗେ, ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ ଅସ୍ଥିର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଘୂରୁଛନ୍ତି।
ଶୈଲରାଜଶ୍ରିଯଂ ସ୍ଫୀତାଂ ପଶ୍ଯନ୍ତୌ ତାଵ୍ ଇତସ୍ ତତଃ । ପ୍ରାପ୍ତଵନ୍ତୌ ଵସୁମତୀଂ ପୁରପତ୍ତନମଣ୍ଡିତାମ୍
ପାହାଡ଼ର ରାଜାଙ୍କର ଅତିରିକ୍ତ ଶୋଭାକୁ ଦୁଇଜଣେ ଏଠୁ ସେଠୁ ଦେଖି ଦେଖି, ସେମାନେ ସହର ଓ ଗ୍ରାମରେ ଶୁଭାଏ ଶୁଭାଏ ଥିବା ପୃଥିବୀକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
କ୍ଷଣାଦ୍ ଅଵାପତୁସ୍ ତତ୍ର ପୁଷ୍ପଲୋଲତରଙ୍ଗିଣୀମ୍ । ସମଙ୍ଗାଂ ସରିତଂ ସାଧୂ ସର୍ଵପୁଷ୍ପମଯୀମ୍ ଇଵ
ସେଠାରେ ସେମାନେ କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଫୁଲରେ ଖେଳୁଥିବା ତରଙ୍ଗ ଥିବା, ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ମନେ ହେଉଥିଲା ସମସ୍ତେ ଫୁଲରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଏକ ନଦୀକୁ ଦେଖିଲେ।
ଦଦର୍ଶାଥ ତଟେ ତସ୍ଯାଃ କସ୍ମିଂଶ୍ଚିତ୍ ତନଯଂ ଭୃଗୁଃ । ଦେହାନ୍ତରପରାଵୃତ୍ତଂ ଭାଵମ୍ ଅନ୍ଯମ୍ ଉପାଗତମ୍
ସେଇ ନଦୀର କୂଳରେ, ଭୃଗୁ ଏକ ଯୁବକଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ପୁରୁଣା ଦେହକୁ ଛାଡ଼ି, ନୂତନ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥିଲେ।
ଶାନ୍ତେନ୍ଦ୍ରିଯଂ ସମାଧିସ୍ଥମ୍ ଅଚଞ୍ଚଲମନୋମୃଗମ୍ । ସୁଚିରାଦ୍ ଇଵ ଵିଶ୍ରାନ୍ତଂ ସୁଚିରଂ ଶ୍ରମଶାନ୍ତଯେ
ସେଉଁଠି ସେ ଯୁବକଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକ ଶାନ୍ତ ଥିଲା, ଧ୍ୟାନରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ, ମନ ଅଡ଼ୋଳ ଓ ନିଶ୍ଚଳ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ଶାନ୍ତି ଓ ବିଶ୍ରାମ ମିଳିଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ଚିନ୍ତଯନ୍ତମ୍ ଇଵାନନ୍ତାଶ୍ ଚିରଭୁକ୍ତାଶ୍ ଚିରୋଜ୍ଝିତାଃ । ସଂସାରସାଗରଗତୀର୍ ହର୍ଷଶୋକନିରନ୍ତରାଃ
ସେଇ ଅନନ୍ତ ସଂସାର ଯାତ୍ରାଗୁଡ଼ିକ, ଯେଉଁଥିରେ ଅବିରତ ଆନନ୍ଦ ଓ ଦୁଃଖ ରହିଛି, ଏମିତି ଲାଗୁଛି ଯେଉଁଠି କିଛି ଚିନ୍ତା କରାଯାଉଛି—ଏହି ସବୁକୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଉପଭୋଗ କରାଯାଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ହେଉଛି ଛାଡ଼ି ଦିଆଯାଇଛି।
ନୂନଂ ନିଶ୍ଚଲତାଂ ଯାତମ୍ ଅତିଭ୍ରମିତଚକ୍ରଵତ୍ । ଅନନ୍ତଜଗଦାଵର୍ତଵିଵର୍ତାତିଶଯାଦ୍ ଇଵ
ନିଶ୍ଚୟ ଏହା ଏବେ ସ୍ଥିରତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛି, ଅତି ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ଚକ୍ରର ନିମନ୍ତେ ଯେପରି ଚକ୍ର ଅବସାନରେ ନିଶ୍ଚଳ ହୋଇଯାଏ; ଏହିପରି ଅନନ୍ତ ଜଗତର ଅସଂଖ୍ୟ ଘୂର୍ଣ୍ଣନର ଅଦ୍ଭୁତ ପରିଣାମରେ ଏହା ଏପରି ହୋଇଯାଇଛି।
ଏକାନ୍ତସଂସ୍ଥିତଂ କାନ୍ତଂ କାନ୍ତ୍ଯୈକାକିନମ୍ ଆଶ୍ରିତମ୍ । ଉପଶାନ୍ତେହିତଂ ତ୍ଯକ୍ତଚିତ୍ତସମ୍ଭ୍ରମସଙ୍ଗମମ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ଏକାନ୍ତରେ ବସିଥିବା, ଅତି ସୁନ୍ଦର ଓ ନିଜ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଆଶ୍ରୟ କରିଥିବା ଦେଖିଲେ; ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ସମସ୍ତେ ଶାନ୍ତ, ମନର ଅସ୍ଥିରତା ଓ ଭ୍ରମରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁକ୍ତ।
ନିର୍ଵିକଲ୍ପସମାଧିସ୍ଥଂ ଵିରତଂ ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵଵୃତ୍ତିତଃ । ହସନ୍ତମ୍ ଅଖିଲା ଲୋକଗତୀଶ୍ ଶୀତଲଯା ଧିଯା
ସେ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ସମାଧିରେ ବସିଥିଲେ, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱର କ୍ରିୟାରୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପ୍ରତ୍ୟାହୃତ; ସମସ୍ତ ଜଗତର ଗତିକୁ ଶିତଳ ଓ ଶାନ୍ତ ମନରେ ହସି ଦେଖୁଥିଲେ।
ଵିଦିତାଖିଲଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ ଵିଗତାଶେଷକୌତୁକମ୍ । ନିରସ୍ତକଲ୍ପନାଜାଲମ୍ ଆଲମ୍ବିତମହାପଦମ୍
ସେ ତାକୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ବିଷୟରେ ଜାଣିଛନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଉତ୍ସୁକତା ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି, ଯିଏ କଳ୍ପନାର ସମସ୍ତ ଜାଳକୁ ଦୂର କରିଛନ୍ତି ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦଶାକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଛନ୍ତି।
ଅନନ୍ତଵିଶ୍ରାନ୍ତିତତେ ପଦେ ଵିଶ୍ରାନ୍ତମ୍ ଆତ୍ମନି । ପ୍ରତିବିମ୍ବମ୍ ଅଗୃହ୍ଣନ୍ତଂ ସିତଂ ମଣିମ୍ ଇଵ ସ୍ଥିତମ୍
ସେ ତାକୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ଅନନ୍ତ ବିଶ୍ରାମର ଦଶାରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଛନ୍ତି, ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ପ୍ରତିବିମ୍ବକୁ ଧରିବା ଚେଷ୍ଟା କରୁନାହାନ୍ତି, ଏକ ଶୁଭ୍ର ମଣି ଯେମିତି ଶାନ୍ତ ରହିଥାଏ, ସେମିତି।
ହେଯୋପାଦେଯସଙ୍କଲ୍ପଵିକଲ୍ପାଭ୍ଯାଂ ସମୁଜ୍ଝିତମ୍ । ସୁପ୍ରବୁଦ୍ଧମତିଂ ଧୀରଂ ଦଦର୍ଶ ତନଯଂ ଭୃଗୁଃ
ସେ ତାକୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ତ୍ୟାଗ ଓ ଗ୍ରହଣର ଭାବନାରୁ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର, ସ୍ପଷ୍ଟ ଜାଗୃତ ମନ ଓ ଦୃଢ଼ ଚିତ୍ତ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି। ଭୃଗୁ ତାଙ୍କର ପୁଅକୁ ଏହିପରି ଦେଖିଲେ।
ତମ୍ ଆଲୋକ୍ଯ ଭୃଗୋଃ ପୁତ୍ରଂ କାଲୋ ଭୃଗୁମ୍ ଉଵାଚ ହ । ଵାକ୍ଯମ୍ ଅବ୍ଧିଧ୍ଵନିନିଭଂ ତଵ ପୁତ୍ରସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅସାଵ୍ ଇତି
ଭୃଗୁଙ୍କର ପୁଅକୁ ଦେଖି, କାଳ ଭୃଗୁଙ୍କୁ ସମୁଦ୍ର ଧ୍ୱନି ପରି ଗମ୍ଭୀର କଥା କହିଲେ: 'ଏହିଯେ ତୁମ ପୁଅ।'
ଵିବୁଧ୍ଯତାମ୍ ଇତି ଗିରା ସମାଧେର୍ ଵିରରାମ ସଃ । ଭାର୍ଗଵୋ ଽମ୍ଭୋଦଘୋଷେଣ ଶନୈର୍ ଇଵ ଶିଖଣ୍ଡଭୃତ୍
‘ଉଠ’ ବୋଲି କହିବା ସହିତ, ଭାର୍ଗବ ଧୀରେ ଧୀରେ ସମାଧିରୁ ବାହାରିଲେ, ଯେପରି ଗରଜିବା ବଦଳର ଶବ୍ଦରେ ପଖୀମାନଙ୍କ ରାଜା ଉଠିଯାଏ।
ଉନ୍ମୀଲ୍ଯ ନେତ୍ରେ ସୋ ଽପଶ୍ଯଦ୍ ଅଗ୍ରେ କାଲଭୃଗୂ ପ୍ରଭୂ । ସମୋଦଯାଵ୍ ଇଵାଯାତୌ ଦେଵୌ ଶଶିଦିଵାକରୌ
ସେ ନିଜ ଆଖି ଖୋଲି, ସାମ୍ନାରେ ଦୁଇଜଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କାଳଭୃଗୁଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସେମାନେ ଏକାଠି ଆସିଥିବା ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲେ।
କଦମ୍ବଲତିକାପୀଠାଦ୍ ଅଥୋତ୍ଥାଯ ନନାମ ତୌ । ସମଂ ସମାଗତୌ କାନ୍ତୌ ଵିପ୍ରୌ ହରିହରାଵ୍ ଇଵ
କଦମ୍ବ ଲତାର ଛାୟା ତଳରୁ ଉଠି, ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ—ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ଦର୍ଶନୀୟ ଓ ମହାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯେପରି ହରି ଓ ହର ଏକାଠି ମିଳନ କରନ୍ତି।
ମିଥଃ କୃତସମାଚାରାଶ୍ ଶିଲାଯାଂ ସମୁପାଵିଶନ୍ । ମେରୁପୃଷ୍ଠେ ଜଗତ୍ପୂଜ୍ଯା ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁହରା ଇଵ
ସେମାନେ ପରସ୍ପର ସମ୍ବର୍ଦ୍ଧନା କରି, ସମସ୍ତେ ଏକ ଶିଳା ଉପରେ ବସିଲେ, ଯେପରି ମେରୁ ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ହରାଙ୍କୁ ସମସ୍ତେ ପୂଜା କରନ୍ତି।
ଅଥ ଶାନ୍ତତପା ନାମ ସ ସମଙ୍ଗାତଟେ ଦ୍ଵିଜଃ । ତାଵ୍ ଉଵାଚ ଵଚଶ୍ ଶାନ୍ତମ୍ ଅମୃତସ୍ଯନ୍ଦସୁନ୍ଦରମ୍
ତାପରେ ଶାନ୍ତତପ ନାମକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜଣେ ନଦୀ କୂଳରେ ବସିଥିବା ସେମାନଙ୍କୁ ମଧୁର ଓ ଶାନ୍ତ କଥାରେ, ମଣିଷ ମନକୁ ଅମୃତ ଭଳି ମିଠା ଲାଗୁଥିବା ଶବ୍ଦରେ, ସମ୍ବୋଧନ କଲେ।
ଭଵତୋର୍ ଦର୍ଶନେନାହମ୍ ଅଦ୍ଯ ନିର୍ଵୃତିମ୍ ଆଗତଃ । ସମମ୍ ଆଗତଯୋର୍ ଲୋକଂ ଶୀତଲୋଷ୍ଣରୁଚୋର୍ ଇଵ
ଆଜି ମୁଁ ତୁମ୍ଭୁଦେଉଁକୁ ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ଅନୁଭବ କରୁଛି। ଯେପରି ଶୀତଳ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ତାପଦାୟକ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏକାସାଥି ଦେଖାଦେଲେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଖୁସି ହୁଏ, ସେପରି ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଆସିବାରୁ ମୋ ମନ ଆନନ୍ଦିତ।
ଯୋ ନ ଶାସ୍ତ୍ରୈର୍ ନ ତପସା ନ ଜ୍ଞାନେନ ନ ଵିଦ୍ଯଯା । ଵିନଷ୍ଟୋ ମେ ମନୋମୋହଃ କ୍ଷୀଣୋ ଽସୌ ଦର୍ଶନେନ ଵାମ୍
ଶାସ୍ତ୍ର, ତପସ୍ୟା, ଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା ବିଦ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ମନର ମୋହ ମୋର ଦୂର ହେଉନଥିଲା, ସେଇ ମୋହ ତୁମେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଦେଖି ଏବେ ଶେଷ ହୋଇଯାଇଛି।