ସ୍ଵଯା ଵାସନଯା ଲୋକୋ ଯଦ୍ ଯତ୍ କର୍ମ କରୋତି ଯଃ । ସ ତଥୈଵ ତଦ୍ ଆପ୍ନୋତି ନେତରସ୍ଯାତ୍ର କର୍ତୃତା
ଏହି ସଂସାରରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଲୋକ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଓ ପ୍ରବୃତ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଯେ କାମ କରେ, ସେଠିକି ସେ ତାହାର ଫଳ ପାଏ; ଏଠାରେ ଅନ୍ୟ କାହାର ସେଇ ଦାୟିତ୍ୱ ନାହିଁ।
ନାନୁସଂହିତମ୍ ଅନ୍ତର୍ ଯନ୍ ମନୋଵାସନଯା ସ୍ଵଯା । କୋ ନାମ ଭୁଵନେ ସୋ ଽସ୍ତି ତତ୍ କର୍ତୁଂ ଯସ୍ଯ ଶକ୍ତତା
ଏହି ସଂସାରରେ କିଏ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ନିଜ ମନର ଆଗ୍ରହ ନଥିବା କୌଣସି କାମ କରିପାରିବ? ମନର ଇଚ୍ଛା ଛଡ଼ା କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ଯେ ସ୍ଵର୍ଗନରକାଭୋଗା ଯାସ୍ ସ୍ଵର୍ଗନରକୈଷଣାଃ । ସ୍ଵମନୋମନନେନ୍ଦୋସ୍ ସ ନିଷ୍ଷ୍ଯନ୍ଦୋ ମାନ୍ଦ୍ଯଦୁଃଖଦଃ
ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ନରକର ସମସ୍ତ ଭୋଗ, ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ନରକ ପାଇଁ ଥିବା ସମସ୍ତ ଆଶା, ଏସବୁ ନିଜ ମନର ଉତ୍ସର୍ଗ ଅଟେ; ଏହାର ଫଳ ହେଉଛି ଅଳସ୍ୟ ଓ ଦୁଃଖ।
ବହୁନାତ୍ର କିମ୍ ଉକ୍ତେନ ଶବ୍ଦସନ୍ଦର୍ଭକାରିଣା । ଉତ୍ତିଷ୍ଠ ଭଗଵନ୍ ଯାମୋ ଯତ୍ର ତେ ତନଯସ୍ ସ୍ଥିତଃ
ଏଠାରେ ଅଧିକ କଥା କହିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ। ମହାନୁଭାବ, ଚଳନ୍ତୁ, ଆମେ ଯାଉଛୁ, ଯେଉଁଠାରେ ଆପଣଙ୍କର ପୁଅ ଅଛନ୍ତି।
ସର୍ଵଂ ଚିତ୍ତଶରୀରେଣ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଶୁକ୍ରଃ କ୍ଷଣାଦ୍ ଇହ । ଅଦ୍ଯେନ୍ଦୁରଶ୍ମିସଙ୍ଘଟ୍ଟାତ୍ ସମଙ୍ଗାତାପସସ୍ ସ୍ଥିତଃ
ମନର ଦେହ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ କିଛି ଅନୁଭବ କରି, ଶୁକ୍ର ଏଠାରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଚନ୍ଦ୍ରର କିରଣ ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟର ତାପ ଏକାଠି ହେବାରେ, ବସିଛନ୍ତି।
ତତ୍ପ୍ରାଣପଵନଶ୍ ଚିତ୍ତ୍ଵଯୁକ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ଵଂଶୁଗଃ ଫଲମ୍ । ଅଵଶ୍ଯାଯତଯା ଭୂତ୍ଵା ଵୀର୍ଯତ୍ଵେନ ନରସ୍ ସ୍ଥିତଃ
ସେଇ ପ୍ରାଣବାୟୁ ମନ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ଚନ୍ଦ୍ରର କିରଣର ଫଳ ଧରି, ବର୍ଷା ପରି ହୋଇ, ପୁରୁଷଙ୍କ ଭିତରେ ପୁରୁଷତ୍ୱ ଭାବେ ବସିଥାଏ ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ କାଲୋ ହସନ୍ନ୍ ଇଵ ଜଗଦ୍ଗତୀଃ । ହସ୍ତାଦ୍ ଧସ୍ତେନ ଜଗ୍ରାହ ଭୃଗୁମ୍ ଇନ୍ଦୁମ୍ ଇଵାଂଶୁମାନ୍
ଏଭଳି କହି, ପୂଜ୍ୟ କାଳ ଜଗତର ଗତିକୁ ହସିବା ପରି ଦେଖି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେମିତି ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣକୁ ଧରେ, ସେମିତି ଭୃଗୁଙ୍କୁ ହାତ ଧରିଲେ ।
ଅହୋ ନୁ ଚିତ୍ରା ନିଯତେର୍ ଵ୍ଯଵସ୍ଥେତି ଵଦଞ୍ ଶନୈଃ । ଭଗଵାନ୍ ଭୃଗୁର୍ ଉତ୍ତସ୍ଥାଵ୍ ଉଦଯାଦ୍ରେର୍ ଯଥା ରଵିଃ
‘ନିୟତିର ବ୍ୟବସ୍ଥା କେତେ ଅଦ୍ଭୁତ!’ ଏଭଳି ଶାନ୍ତ ସ୍ୱରରେ କହି, ପୂଜ୍ୟ ଭୃଗୁ ପୂର୍ବ ପାହାଡ଼ରୁ ଉଦୟ ହେଉଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଠିଲେ ।
ତେଜୋନିଧୀ ସୁସମସଙ୍ଗସମୁତ୍ଥିତୌ ତୌ ଭାତସ୍ ତଦା ଵରଵନେ ସତମାଲଜାଲେ । ତୁଲ୍ଯୋଦଯାଵ୍ ଇଵ ନଭସ୍ଯ୍ ଅମଲେ ଵିହର୍ତୁମ୍ ଅଭ୍ଯୁଦ୍ଯତାଵ୍ ଅଜଲଦୌ ସକଲେନ୍ଦୁସୂର୍ଯୌ
ସେମାନେ ଦୁଇଜଣେ ଏକାସାଥି ଉଠି, ଆଲୋକର ଦୁଇଟି ଧନର ପରି ଚମକୁଥିଲେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅରଣ୍ୟର ଘନ ତମାଳ ଗଛମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ନିର୍ମଳ ଆକାଶରେ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏକାସାଥି ଉଦୟ ହେବା ପରି, ମେଘ ଓ ପାଣିଭରା ଚନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଖେଳିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଵତ୍ଯ୍ ଅଥ ମୁନୌ ଦିଵସୋ ଜଗାମ ସାଯନ୍ତନାଯ ଵିଧଯେ ଽସ୍ତମ୍ ଇନୋ ଜଗାମ । ସ୍ନାତୁଂ ସଭା କୃତନମସ୍କରଣା ଜଗାମ ଶ୍ଯାମାକ୍ଷଯେ ରଵିକରୈଶ୍ ଚ ସହାଜଗାମ
ଏଭଳି ମୁନି ଉପଦେଶ ଦେଇଥିବା ପରେ, ଦିନଟି ଧୀରେ ଧୀରେ ସଂଧ୍ୟାବେଳକୁ ଯାଇଲା ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତମିତ ହେଲା। ସଭାସଦସ୍ୟମାନେ ନମସ୍କାର କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟର ମୃଦୁ କିରଣ ସହିତ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଯାଇଲେ।
ତୌ ଶୈଲାଦ୍ ଅଵରୋହନ୍ତୌ ଦୃଷ୍ଟଵନ୍ତୌ ମହାଦ୍ଯୁତୀ । ନଵହେମଲତାଜାଲକୁଞ୍ଜସୁପ୍ତାନ୍ ନଭଶ୍ଚରାନ୍
ସେମାନେ ପାହାଡ଼ରୁ ତଳକୁ ଅସୁଥିବାବେଳେ, ନୂତନ ସୁନା ଲତାର ଝୁପି ମଧ୍ୟରେ ଶୁଅଥିବା, ଅତି ଉଜ୍ୱଳ ଦିବ୍ୟ ପ୍ରଭା ଥିବା ଆକାଶବାସୀମାନେକୁ ଦେଖିଲେ।
ଵଲ୍ଲୀଵଲଯଦୋଲାଭିଃ କ୍ରୀଡନ୍ତୀର୍ ଗଗନାଙ୍ଗନାଃ । ହରିଣୀମୁଗ୍ଧମୁଗ୍ଧାକ୍ଷିପ୍ରେକ୍ଷିତସ୍ମାରିତୋତ୍ପଲାଃ
ଲତାର ବଳୟ ଓ ଝୁଲାରେ ଖେଳୁଥିବା ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗନାମାନେ, ହରିଣୀ ପରି ଭୋଳା ଦୃଷ୍ଟିରେ ଚାହିଁ, ତାଙ୍କର ମନୋହର ଆଖି ଦେଖିଲେ ମନେ ହେଉଥିଲା ଯେଉଁଠି ଉତ୍ପଳ ଫୁଲ ଅଛି।
ସିଂହାନ୍ ଅଧ୍ଯାସିତୋତ୍ତୁଙ୍ଗଶିଲାଶକଲଵିଷ୍ଟରାନ୍ । ଧୃତାକାରାନ୍ ଇଵୋତ୍ସାହାନ୍ ହେଲାଦୃଷ୍ଟଜଗତ୍ତ୍ରଯାନ୍
ଉଚ୍ଚ ଶିଳା ଖଣ୍ଡରେ ବସିଥିବା ସିଂହମାନେ, ଶକ୍ତିର ପ୍ରତିକ ଭାବେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ସେମାନେ ଅଲସ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତିନି ଜଗତକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ।
ତାଲୋତ୍ତାଲଲତାନ୍ଯସ୍ତହସ୍ତାନ୍ ହସ୍ତିଘଟାପତୀନ୍ । ମଦାଵଲେପନିଦ୍ରାଲୂନ୍ ମଦାନ୍ ମୂର୍ତିମ୍ ଇଵାସ୍ଥିତାନ୍
ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ହାତ ତାଳ ଓ ଲତା ଗଛର ତଣ୍ଡ ଉପରେ ରଖିଥିବା, ମଦରେ ମତାଳି ଓ ଅଳସ ହାତୀମାନଙ୍କୁ, ଯେଉଁମାନେ ଗର୍ବର ମୂର୍ତ୍ତି ଭଳି ଦଢ଼ ହୋଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ।
ପୁଷ୍ପକେସରରକ୍ତାଙ୍ଗପଵନାରୁଣଵାଲଧୀନ୍ । ଚଞ୍ଚଲାଂଶ୍ ଚମରାଂଶ୍ ଚାରୁ ଭୂଭୃନ୍ମଙ୍ଗଲଚାଲିତାନ୍
ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ପୁଷ୍ପର ରେଣୁ ଓ ପବନରେ ଲାଲ ହୋଇଥିବା, ଚଞ୍ଚଳ ପୁଛ ଉଠାଇ ଭୂମି ଉପରେ ଶୁଭ ଢଙ୍ଗରେ ଚଳିଥିବା ସୁନ୍ଦର ଚମରୀମାନଙ୍କୁ।
କୃତାଜସ୍ରପତତ୍ପୁଷ୍ପଧାରାସାରନିମଜ୍ଜନାନ୍ । ଭ୍ରମରାନ୍ ସର୍ଜଖର୍ଜୂରଶାଖାଶରଣତାଂ ଗତାନ୍
ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ଲଗାତାର ପଡ଼ୁଥିବା ପୁଷ୍ପର ବୃଷ୍ଟିରେ ଡୁବିଥିବା ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ, ସର୍ଜ ଓ ଖଜୁରୀ ଗଛର ଡାଳି ମଧ୍ୟରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିଲେ।
ପରସ୍ପରଫଲାଘାତକ୍ଷ୍ଵେଡାଵିଜିତକୀଚକାନ୍ । ଧାତୁପାଟଲସଦ୍ଵକ୍ତ୍ରାନ୍ ମର୍କଟାନ୍ ଅଟନୋତ୍କଟାନ୍
ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ଧାତୁର ରଙ୍ଗ ଲାଗିଥିବା ମୁହଁ, ଫଳ ଛାଡ଼ି ଏକାପରେ ଏକା ଘାତ କରୁଥିବା, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିବା, ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଘୁରୁଥିବା ବାନରମାନେ।
ଲତାଵିତାନସଞ୍ଛନ୍ନସାନୂପଵନମନ୍ଦିରାନ୍ । ସିଦ୍ଧାନ୍ ଅମରନାରୀଭିର୍ ମନ୍ଦାରକୁସୁମାହତାନ୍
ଲତାର ଛାୟାରେ ଢାକା ପାହାଡ଼ ଢାଳ, ଉଦ୍ୟାନ ଓ ମହଲଗୁଡ଼ିକୁ ଯେଉଁଠାରେ ସିଦ୍ଧପୁରୁଷମାନେ ଦେବୀମାନେ ମଣ୍ଡାର ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ସେବା କରୁଛନ୍ତି।
ଧାତୁପାଟଲନିର୍ଵାରିପଯୋଦପଟସଂଵୃତାନ୍ । ତଟାନ୍ ଅଜନସଂସର୍ଗାନ୍ ବୌଦ୍ଧାନ୍ ପ୍ରଵ୍ରାଜିତାନ୍ ଇଵ
ଖଣିଜ ପତରେ ଢାକା ଓ ମେଘର ଚାଦର ରେ ଲୁଚିଥିବା ତଟ, ଯେଉଁଠାରେ କେହି ମଣିଷ ଯାଆନାହାନ୍ତି, ଏହା ବୌଦ୍ଧ ସନ୍ନ୍ୟାସୀମାନେ ପ୍ରକୃତି ସଂସ୍ପର୍ଶ ଛାଡ଼ି ରହିଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ।
ସରିତଃ କୁନ୍ଦମନ୍ଦାରପିନଦ୍ଧଲହରୀଘଟାଃ । ସାଗରୋତ୍କତଯେଵାତ୍ତମଧୁମାସପ୍ରସାଧନାଃ
କୁନ୍ଦ ଓ ମଣ୍ଡାର ଫୁଲ ଗୁଛିରେ ବନ୍ଧା ପାଣିର ତରଙ୍ଗ ଥିବା ନଦୀମାନେ, ଯେଉଁଠି ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଋତୁର ତାଜାପନାରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଛି, ଏମିତି ଲାଗେ ଯେ ସାଗର ଏହାକୁ ଆପଣି ଧରିଛି।
ପୁଷ୍ପଭାରପିନଦ୍ଧାଙ୍ଗାନ୍ ଵୃକ୍ଷାନ୍ ପଵନକମ୍ପିତାନ୍ । କ୍ଷୀଵାନ୍ ଇଵ ମଧୁପ୍ରାପ୍ତୌ ଘୂର୍ଣନ୍ମଧୁକରେକ୍ଷଣାନ୍
ପବନରେ ହଲୁଚିଥିବା ଗଛମାନେ, ଯାହାର ଡାଳ ଫୁଲର ଭାରେ ନମିଯାଇଛି, ମଧୁ ପାଇଁ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଥିବା ପରି ଲାଗେ, ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ ଅସ୍ଥିର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଘୂରୁଛନ୍ତି।
ଶୈଲରାଜଶ୍ରିଯଂ ସ୍ଫୀତାଂ ପଶ୍ଯନ୍ତୌ ତାଵ୍ ଇତସ୍ ତତଃ । ପ୍ରାପ୍ତଵନ୍ତୌ ଵସୁମତୀଂ ପୁରପତ୍ତନମଣ୍ଡିତାମ୍
ପାହାଡ଼ର ରାଜାଙ୍କର ଅତିରିକ୍ତ ଶୋଭାକୁ ଦୁଇଜଣେ ଏଠୁ ସେଠୁ ଦେଖି ଦେଖି, ସେମାନେ ସହର ଓ ଗ୍ରାମରେ ଶୁଭାଏ ଶୁଭାଏ ଥିବା ପୃଥିବୀକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
କ୍ଷଣାଦ୍ ଅଵାପତୁସ୍ ତତ୍ର ପୁଷ୍ପଲୋଲତରଙ୍ଗିଣୀମ୍ । ସମଙ୍ଗାଂ ସରିତଂ ସାଧୂ ସର୍ଵପୁଷ୍ପମଯୀମ୍ ଇଵ
ସେଠାରେ ସେମାନେ କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଫୁଲରେ ଖେଳୁଥିବା ତରଙ୍ଗ ଥିବା, ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ମନେ ହେଉଥିଲା ସମସ୍ତେ ଫୁଲରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଏକ ନଦୀକୁ ଦେଖିଲେ।
ଦଦର୍ଶାଥ ତଟେ ତସ୍ଯାଃ କସ୍ମିଂଶ୍ଚିତ୍ ତନଯଂ ଭୃଗୁଃ । ଦେହାନ୍ତରପରାଵୃତ୍ତଂ ଭାଵମ୍ ଅନ୍ଯମ୍ ଉପାଗତମ୍
ସେଇ ନଦୀର କୂଳରେ, ଭୃଗୁ ଏକ ଯୁବକଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ପୁରୁଣା ଦେହକୁ ଛାଡ଼ି, ନୂତନ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥିଲେ।
ଶାନ୍ତେନ୍ଦ୍ରିଯଂ ସମାଧିସ୍ଥମ୍ ଅଚଞ୍ଚଲମନୋମୃଗମ୍ । ସୁଚିରାଦ୍ ଇଵ ଵିଶ୍ରାନ୍ତଂ ସୁଚିରଂ ଶ୍ରମଶାନ୍ତଯେ
ସେଉଁଠି ସେ ଯୁବକଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକ ଶାନ୍ତ ଥିଲା, ଧ୍ୟାନରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ, ମନ ଅଡ଼ୋଳ ଓ ନିଶ୍ଚଳ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ଶାନ୍ତି ଓ ବିଶ୍ରାମ ମିଳିଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ଚିନ୍ତଯନ୍ତମ୍ ଇଵାନନ୍ତାଶ୍ ଚିରଭୁକ୍ତାଶ୍ ଚିରୋଜ୍ଝିତାଃ । ସଂସାରସାଗରଗତୀର୍ ହର୍ଷଶୋକନିରନ୍ତରାଃ
ସେଇ ଅନନ୍ତ ସଂସାର ଯାତ୍ରାଗୁଡ଼ିକ, ଯେଉଁଥିରେ ଅବିରତ ଆନନ୍ଦ ଓ ଦୁଃଖ ରହିଛି, ଏମିତି ଲାଗୁଛି ଯେଉଁଠି କିଛି ଚିନ୍ତା କରାଯାଉଛି—ଏହି ସବୁକୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଉପଭୋଗ କରାଯାଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ହେଉଛି ଛାଡ଼ି ଦିଆଯାଇଛି।
ନୂନଂ ନିଶ୍ଚଲତାଂ ଯାତମ୍ ଅତିଭ୍ରମିତଚକ୍ରଵତ୍ । ଅନନ୍ତଜଗଦାଵର୍ତଵିଵର୍ତାତିଶଯାଦ୍ ଇଵ
ନିଶ୍ଚୟ ଏହା ଏବେ ସ୍ଥିରତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛି, ଅତି ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ଚକ୍ରର ନିମନ୍ତେ ଯେପରି ଚକ୍ର ଅବସାନରେ ନିଶ୍ଚଳ ହୋଇଯାଏ; ଏହିପରି ଅନନ୍ତ ଜଗତର ଅସଂଖ୍ୟ ଘୂର୍ଣ୍ଣନର ଅଦ୍ଭୁତ ପରିଣାମରେ ଏହା ଏପରି ହୋଇଯାଇଛି।
ଏକାନ୍ତସଂସ୍ଥିତଂ କାନ୍ତଂ କାନ୍ତ୍ଯୈକାକିନମ୍ ଆଶ୍ରିତମ୍ । ଉପଶାନ୍ତେହିତଂ ତ୍ଯକ୍ତଚିତ୍ତସମ୍ଭ୍ରମସଙ୍ଗମମ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ଏକାନ୍ତରେ ବସିଥିବା, ଅତି ସୁନ୍ଦର ଓ ନିଜ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଆଶ୍ରୟ କରିଥିବା ଦେଖିଲେ; ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ସମସ୍ତେ ଶାନ୍ତ, ମନର ଅସ୍ଥିରତା ଓ ଭ୍ରମରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁକ୍ତ।
ନିର୍ଵିକଲ୍ପସମାଧିସ୍ଥଂ ଵିରତଂ ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵଵୃତ୍ତିତଃ । ହସନ୍ତମ୍ ଅଖିଲା ଲୋକଗତୀଶ୍ ଶୀତଲଯା ଧିଯା
ସେ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ସମାଧିରେ ବସିଥିଲେ, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱର କ୍ରିୟାରୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପ୍ରତ୍ୟାହୃତ; ସମସ୍ତ ଜଗତର ଗତିକୁ ଶିତଳ ଓ ଶାନ୍ତ ମନରେ ହସି ଦେଖୁଥିଲେ।
ଵିଦିତାଖିଲଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ ଵିଗତାଶେଷକୌତୁକମ୍ । ନିରସ୍ତକଲ୍ପନାଜାଲମ୍ ଆଲମ୍ବିତମହାପଦମ୍
ସେ ତାକୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ବିଷୟରେ ଜାଣିଛନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଉତ୍ସୁକତା ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି, ଯିଏ କଳ୍ପନାର ସମସ୍ତ ଜାଳକୁ ଦୂର କରିଛନ୍ତି ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦଶାକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଛନ୍ତି।