ବହୁସୁଖଦୁଃଖକଟଙ୍କଟା କ୍ରିଯେଯଂ ପରମପଦାସ୍ମରଣାତ୍ ସମାଗତେହ । ପରମପଦାଵଗମାତ୍ ପ୍ରଯାତି ନାଶଂ ଵିହଗପତିସ୍ମରଣାଦ୍ ଵିଷଵ୍ଯଥେଵ
ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଅନେକ ସୁଖ ଦୁଃଖରେ ଭରିଥିବା, ପରମ ପଦକୁ ମନେ ପକାଇବାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ପରମ ପଦକୁ ଜାଣିଲେ, ଏହା ଶେଷ ହୋଇଯାଏ, ଯେପରି ଚିଡ଼ିଆର ନାମ ମନେ ପକାଇଲେ ବିଷର ଯନ୍ତ୍ରଣା ହେବା ଛାଡ଼ିଯାଏ।
ମଧ୍ଯାଜ୍ ଜିତମନୋମୋହା ଦୃଷ୍ଟଲୋକପରାଵରାଃ । ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତା ଭ୍ରମନ୍ତୀହ ଯକ୍ଷଗନ୍ଧର୍ଵକିନ୍ନରାଃ
ମଧ୍ୟରେ, ଯେମାନେ ମନର ମୋହକୁ ଜିତିଛନ୍ତି ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକର ଉଚ୍ଚ-ନିମ୍ନକୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏଠାରେ ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର ଭଳି ଜୀବନ୍ତ ମୁକ୍ତ ଭାବେ ଘୁରୁଛନ୍ତି।
ଅନ୍ଯେ ତୁ କାଷ୍ଠକୁଡ୍ଯାଭା ମୂଢାସ୍ ସ୍ଥାଵରତାଂ ଗତାଃ । ଅପରିକ୍ଷୀଣମୋହାସ୍ ତେ କିଂ ତେଷାଂ ପ୍ରଵିଚାର୍ଯତେ
ଅନ୍ୟମାନେ ଦାର ବା ଦେଉଳ ଭିତି ପରି ମୂଢ଼ ହୋଇ ଅଚଳତାକୁ ପାଇଛନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କର ମୋହ ଶେଷ ହୋଇନାହିଁ—ସେମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ କଣ ଚିନ୍ତା କରିବା?
ଲୋକେ ପ୍ରବୁଧ୍ଯମାନାନାଂ ଭୂତାନାମ୍ ଆତ୍ମସିଦ୍ଧଯେ । ଵିହରନ୍ତୀହ ଶାସ୍ତ୍ରାଣି କଲ୍ପିତାନ୍ଯ୍ ଉଚିତାତ୍ମଭିଃ
ଏହି ଜଗତରେ, ଯେଉଁ ସମସ୍ତେ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ପାଇଁ ଜାଗୃତି ପାଉଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଉପକୃତି ପାଇଁ ଏଠାରେ ଘୁରୁଥିବା ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଉପଯୁକ୍ତ ମନୋଭାବ ଥିବା ଲୋକମାନେ ରଚନା କରିଛନ୍ତି।
ସମ୍ପ୍ରବୁଦ୍ଧାଶଯା ଯେ ତୁ ଦୁଷ୍କୃତାନାଂ ପରିକ୍ଷଯେ । ତେଷାଂ ଶାସ୍ତ୍ରଵିଚାରେଷୁ ନିର୍ମଲା ଧୀଃ ପ୍ରଵର୍ତତେ
ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟରେ ଜାଗୃତ ହୃଦୟ ରଖନ୍ତି ଏବଂ ଦୁଷ୍କର୍ମ ଶେଷ ହୋଇଯାଇଛି, ସେମାନଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ପବିତ୍ର ହୋଇ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନ୍ୱେଷଣରେ ଲାଗିଯାଏ।
ଵିଲୀଯତେ ମନୋମୋହସ୍ ସଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରପ୍ରଵିଚାରଣାତ୍ । ନଭୋଵିହରଣାଦ୍ ଭାନୋଶ୍ ଶାର୍ଵରଂ ତିମିରଂ ଯଥା
ସତ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ରର ଗଭୀର ଅନୁସନ୍ଧାନ ଦ୍ୱାରା ମନର ଭ୍ରମ ଗଳିଯାଏ, ଯେପରି ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚଳିଲେ ରାତିର ଅନ୍ଧକାର ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଏ।
ଅକ୍ଷୀଯମାଣଂ ହି ମନୋ ମୋହାଯୈଵ ନ ସିଦ୍ଧଯେ । ନୀହାର ଇଵ ସଞ୍ଛାଦ୍ଯ ଵେତାଲ ଇଵ ଵଲ୍ଗତି
ଯେ ମନ ଗଳିଯାଉନାହିଁ, ସେ ମାତ୍ର ଭ୍ରମ ପାଇଁ ଅଛି, ଜ୍ଞାନ ପାଇଁ ନୁହେଁ; ଏହା କୁହୁଡ଼ି ପରି ଢାକି ଦେଉଛି ଏବଂ ଭୂତ ପରି ଭ୍ରମଣ କରୁଛି।
ସର୍ଵେଷାମ୍ ଏଵ ଭୂତାନାଂ ସୁଖଦୁଃଖାର୍ଥଭାଜନମ୍ । ଶରୀରଂ ମନ ଏଵେହ ନ ତୁ ମାଂସମଯଂ ମୁନେ
ହେ ମୁନି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏଠାରେ ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖର ଅନୁଭବ କେବଳ ମନ ଦ୍ୱାରା ହୁଏ, ମାଂସ ଓ ହାଡ଼ରେ ଗଠିତ ଶରୀର ନୁହେଁ।
ଯୋ ଽଯଂ ମାଂସାସ୍ଥିସଙ୍ଘାତୋ ଦୃଶ୍ଯତେ ଚାଧିଭୌତିକଃ । ମନୋଵିକଲ୍ପିତଂ ଵିଦ୍ଧି ନ ଦେହଃ ପାରମାର୍ଥିକଃ
ଏହି ଯେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ମାଂସ ଓ ହାଡ଼ର ଏକ ଗଠନ, ଏହା ପ୍ରକୃତିର ଅଂଶ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହାକୁ ମନର ଏକ କଳ୍ପନା ବୋଲି ଜାଣ; ଦେହ ଏକ ସତ୍ୟ ନୁହେଁ।
ମନଶ୍ଶରୀରେଣ ତଵ ପୁତ୍ରୋ ଯତ୍ କୃତଵାନ୍ ମୁନେ । ତଦ୍ ଏଵ ପ୍ରାପ୍ତଵାନ୍ ଆଶୁ ଵଯଂ ନାତ୍ରାପରାଧିନଃ
ହେ ମୁନି, ତୁମର ପୁଅ ତାଙ୍କର ମନ ଓ ଶରୀର ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ କାମ କରିଥିଲେ, ସେଠିକି ତାଙ୍କୁ ତାହାର ଫଳ ଶୀଘ୍ର ମିଳିଛି; ଏଥିରେ ଆମେ ଦୋଷୀ ନୁହେଁ।
ସ୍ଵଯା ଵାସନଯା ଲୋକୋ ଯଦ୍ ଯତ୍ କର୍ମ କରୋତି ଯଃ । ସ ତଥୈଵ ତଦ୍ ଆପ୍ନୋତି ନେତରସ୍ଯାତ୍ର କର୍ତୃତା
ଏହି ସଂସାରରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଲୋକ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଓ ପ୍ରବୃତ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଯେ କାମ କରେ, ସେଠିକି ସେ ତାହାର ଫଳ ପାଏ; ଏଠାରେ ଅନ୍ୟ କାହାର ସେଇ ଦାୟିତ୍ୱ ନାହିଁ।
ନାନୁସଂହିତମ୍ ଅନ୍ତର୍ ଯନ୍ ମନୋଵାସନଯା ସ୍ଵଯା । କୋ ନାମ ଭୁଵନେ ସୋ ଽସ୍ତି ତତ୍ କର୍ତୁଂ ଯସ୍ଯ ଶକ୍ତତା
ଏହି ସଂସାରରେ କିଏ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ନିଜ ମନର ଆଗ୍ରହ ନଥିବା କୌଣସି କାମ କରିପାରିବ? ମନର ଇଚ୍ଛା ଛଡ଼ା କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ଯେ ସ୍ଵର୍ଗନରକାଭୋଗା ଯାସ୍ ସ୍ଵର୍ଗନରକୈଷଣାଃ । ସ୍ଵମନୋମନନେନ୍ଦୋସ୍ ସ ନିଷ୍ଷ୍ଯନ୍ଦୋ ମାନ୍ଦ୍ଯଦୁଃଖଦଃ
ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ନରକର ସମସ୍ତ ଭୋଗ, ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ନରକ ପାଇଁ ଥିବା ସମସ୍ତ ଆଶା, ଏସବୁ ନିଜ ମନର ଉତ୍ସର୍ଗ ଅଟେ; ଏହାର ଫଳ ହେଉଛି ଅଳସ୍ୟ ଓ ଦୁଃଖ।
ବହୁନାତ୍ର କିମ୍ ଉକ୍ତେନ ଶବ୍ଦସନ୍ଦର୍ଭକାରିଣା । ଉତ୍ତିଷ୍ଠ ଭଗଵନ୍ ଯାମୋ ଯତ୍ର ତେ ତନଯସ୍ ସ୍ଥିତଃ
ଏଠାରେ ଅଧିକ କଥା କହିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ। ମହାନୁଭାବ, ଚଳନ୍ତୁ, ଆମେ ଯାଉଛୁ, ଯେଉଁଠାରେ ଆପଣଙ୍କର ପୁଅ ଅଛନ୍ତି।
ସର୍ଵଂ ଚିତ୍ତଶରୀରେଣ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଶୁକ୍ରଃ କ୍ଷଣାଦ୍ ଇହ । ଅଦ୍ଯେନ୍ଦୁରଶ୍ମିସଙ୍ଘଟ୍ଟାତ୍ ସମଙ୍ଗାତାପସସ୍ ସ୍ଥିତଃ
ମନର ଦେହ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ କିଛି ଅନୁଭବ କରି, ଶୁକ୍ର ଏଠାରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଚନ୍ଦ୍ରର କିରଣ ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟର ତାପ ଏକାଠି ହେବାରେ, ବସିଛନ୍ତି।
ତତ୍ପ୍ରାଣପଵନଶ୍ ଚିତ୍ତ୍ଵଯୁକ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ଵଂଶୁଗଃ ଫଲମ୍ । ଅଵଶ୍ଯାଯତଯା ଭୂତ୍ଵା ଵୀର୍ଯତ୍ଵେନ ନରସ୍ ସ୍ଥିତଃ
ସେଇ ପ୍ରାଣବାୟୁ ମନ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ଚନ୍ଦ୍ରର କିରଣର ଫଳ ଧରି, ବର୍ଷା ପରି ହୋଇ, ପୁରୁଷଙ୍କ ଭିତରେ ପୁରୁଷତ୍ୱ ଭାବେ ବସିଥାଏ ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ କାଲୋ ହସନ୍ନ୍ ଇଵ ଜଗଦ୍ଗତୀଃ । ହସ୍ତାଦ୍ ଧସ୍ତେନ ଜଗ୍ରାହ ଭୃଗୁମ୍ ଇନ୍ଦୁମ୍ ଇଵାଂଶୁମାନ୍
ଏଭଳି କହି, ପୂଜ୍ୟ କାଳ ଜଗତର ଗତିକୁ ହସିବା ପରି ଦେଖି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେମିତି ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣକୁ ଧରେ, ସେମିତି ଭୃଗୁଙ୍କୁ ହାତ ଧରିଲେ ।
ଅହୋ ନୁ ଚିତ୍ରା ନିଯତେର୍ ଵ୍ଯଵସ୍ଥେତି ଵଦଞ୍ ଶନୈଃ । ଭଗଵାନ୍ ଭୃଗୁର୍ ଉତ୍ତସ୍ଥାଵ୍ ଉଦଯାଦ୍ରେର୍ ଯଥା ରଵିଃ
‘ନିୟତିର ବ୍ୟବସ୍ଥା କେତେ ଅଦ୍ଭୁତ!’ ଏଭଳି ଶାନ୍ତ ସ୍ୱରରେ କହି, ପୂଜ୍ୟ ଭୃଗୁ ପୂର୍ବ ପାହାଡ଼ରୁ ଉଦୟ ହେଉଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଠିଲେ ।
ତେଜୋନିଧୀ ସୁସମସଙ୍ଗସମୁତ୍ଥିତୌ ତୌ ଭାତସ୍ ତଦା ଵରଵନେ ସତମାଲଜାଲେ । ତୁଲ୍ଯୋଦଯାଵ୍ ଇଵ ନଭସ୍ଯ୍ ଅମଲେ ଵିହର୍ତୁମ୍ ଅଭ୍ଯୁଦ୍ଯତାଵ୍ ଅଜଲଦୌ ସକଲେନ୍ଦୁସୂର୍ଯୌ
ସେମାନେ ଦୁଇଜଣେ ଏକାସାଥି ଉଠି, ଆଲୋକର ଦୁଇଟି ଧନର ପରି ଚମକୁଥିଲେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅରଣ୍ୟର ଘନ ତମାଳ ଗଛମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ନିର୍ମଳ ଆକାଶରେ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏକାସାଥି ଉଦୟ ହେବା ପରି, ମେଘ ଓ ପାଣିଭରା ଚନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଖେଳିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଵତ୍ଯ୍ ଅଥ ମୁନୌ ଦିଵସୋ ଜଗାମ ସାଯନ୍ତନାଯ ଵିଧଯେ ଽସ୍ତମ୍ ଇନୋ ଜଗାମ । ସ୍ନାତୁଂ ସଭା କୃତନମସ୍କରଣା ଜଗାମ ଶ୍ଯାମାକ୍ଷଯେ ରଵିକରୈଶ୍ ଚ ସହାଜଗାମ
ଏଭଳି ମୁନି ଉପଦେଶ ଦେଇଥିବା ପରେ, ଦିନଟି ଧୀରେ ଧୀରେ ସଂଧ୍ୟାବେଳକୁ ଯାଇଲା ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତମିତ ହେଲା। ସଭାସଦସ୍ୟମାନେ ନମସ୍କାର କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟର ମୃଦୁ କିରଣ ସହିତ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଯାଇଲେ।
ତୌ ଶୈଲାଦ୍ ଅଵରୋହନ୍ତୌ ଦୃଷ୍ଟଵନ୍ତୌ ମହାଦ୍ଯୁତୀ । ନଵହେମଲତାଜାଲକୁଞ୍ଜସୁପ୍ତାନ୍ ନଭଶ୍ଚରାନ୍
ସେମାନେ ପାହାଡ଼ରୁ ତଳକୁ ଅସୁଥିବାବେଳେ, ନୂତନ ସୁନା ଲତାର ଝୁପି ମଧ୍ୟରେ ଶୁଅଥିବା, ଅତି ଉଜ୍ୱଳ ଦିବ୍ୟ ପ୍ରଭା ଥିବା ଆକାଶବାସୀମାନେକୁ ଦେଖିଲେ।
ଵଲ୍ଲୀଵଲଯଦୋଲାଭିଃ କ୍ରୀଡନ୍ତୀର୍ ଗଗନାଙ୍ଗନାଃ । ହରିଣୀମୁଗ୍ଧମୁଗ୍ଧାକ୍ଷିପ୍ରେକ୍ଷିତସ୍ମାରିତୋତ୍ପଲାଃ
ଲତାର ବଳୟ ଓ ଝୁଲାରେ ଖେଳୁଥିବା ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗନାମାନେ, ହରିଣୀ ପରି ଭୋଳା ଦୃଷ୍ଟିରେ ଚାହିଁ, ତାଙ୍କର ମନୋହର ଆଖି ଦେଖିଲେ ମନେ ହେଉଥିଲା ଯେଉଁଠି ଉତ୍ପଳ ଫୁଲ ଅଛି।
ସିଂହାନ୍ ଅଧ୍ଯାସିତୋତ୍ତୁଙ୍ଗଶିଲାଶକଲଵିଷ୍ଟରାନ୍ । ଧୃତାକାରାନ୍ ଇଵୋତ୍ସାହାନ୍ ହେଲାଦୃଷ୍ଟଜଗତ୍ତ୍ରଯାନ୍
ଉଚ୍ଚ ଶିଳା ଖଣ୍ଡରେ ବସିଥିବା ସିଂହମାନେ, ଶକ୍ତିର ପ୍ରତିକ ଭାବେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ସେମାନେ ଅଲସ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତିନି ଜଗତକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ।
ତାଲୋତ୍ତାଲଲତାନ୍ଯସ୍ତହସ୍ତାନ୍ ହସ୍ତିଘଟାପତୀନ୍ । ମଦାଵଲେପନିଦ୍ରାଲୂନ୍ ମଦାନ୍ ମୂର୍ତିମ୍ ଇଵାସ୍ଥିତାନ୍
ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ହାତ ତାଳ ଓ ଲତା ଗଛର ତଣ୍ଡ ଉପରେ ରଖିଥିବା, ମଦରେ ମତାଳି ଓ ଅଳସ ହାତୀମାନଙ୍କୁ, ଯେଉଁମାନେ ଗର୍ବର ମୂର୍ତ୍ତି ଭଳି ଦଢ଼ ହୋଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ।
ପୁଷ୍ପକେସରରକ୍ତାଙ୍ଗପଵନାରୁଣଵାଲଧୀନ୍ । ଚଞ୍ଚଲାଂଶ୍ ଚମରାଂଶ୍ ଚାରୁ ଭୂଭୃନ୍ମଙ୍ଗଲଚାଲିତାନ୍
ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ପୁଷ୍ପର ରେଣୁ ଓ ପବନରେ ଲାଲ ହୋଇଥିବା, ଚଞ୍ଚଳ ପୁଛ ଉଠାଇ ଭୂମି ଉପରେ ଶୁଭ ଢଙ୍ଗରେ ଚଳିଥିବା ସୁନ୍ଦର ଚମରୀମାନଙ୍କୁ।
କୃତାଜସ୍ରପତତ୍ପୁଷ୍ପଧାରାସାରନିମଜ୍ଜନାନ୍ । ଭ୍ରମରାନ୍ ସର୍ଜଖର୍ଜୂରଶାଖାଶରଣତାଂ ଗତାନ୍
ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ଲଗାତାର ପଡ଼ୁଥିବା ପୁଷ୍ପର ବୃଷ୍ଟିରେ ଡୁବିଥିବା ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ, ସର୍ଜ ଓ ଖଜୁରୀ ଗଛର ଡାଳି ମଧ୍ୟରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିଲେ।
ପରସ୍ପରଫଲାଘାତକ୍ଷ୍ଵେଡାଵିଜିତକୀଚକାନ୍ । ଧାତୁପାଟଲସଦ୍ଵକ୍ତ୍ରାନ୍ ମର୍କଟାନ୍ ଅଟନୋତ୍କଟାନ୍
ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ଧାତୁର ରଙ୍ଗ ଲାଗିଥିବା ମୁହଁ, ଫଳ ଛାଡ଼ି ଏକାପରେ ଏକା ଘାତ କରୁଥିବା, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିବା, ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଘୁରୁଥିବା ବାନରମାନେ।
ଲତାଵିତାନସଞ୍ଛନ୍ନସାନୂପଵନମନ୍ଦିରାନ୍ । ସିଦ୍ଧାନ୍ ଅମରନାରୀଭିର୍ ମନ୍ଦାରକୁସୁମାହତାନ୍
ଲତାର ଛାୟାରେ ଢାକା ପାହାଡ଼ ଢାଳ, ଉଦ୍ୟାନ ଓ ମହଲଗୁଡ଼ିକୁ ଯେଉଁଠାରେ ସିଦ୍ଧପୁରୁଷମାନେ ଦେବୀମାନେ ମଣ୍ଡାର ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ସେବା କରୁଛନ୍ତି।
ଧାତୁପାଟଲନିର୍ଵାରିପଯୋଦପଟସଂଵୃତାନ୍ । ତଟାନ୍ ଅଜନସଂସର୍ଗାନ୍ ବୌଦ୍ଧାନ୍ ପ୍ରଵ୍ରାଜିତାନ୍ ଇଵ
ଖଣିଜ ପତରେ ଢାକା ଓ ମେଘର ଚାଦର ରେ ଲୁଚିଥିବା ତଟ, ଯେଉଁଠାରେ କେହି ମଣିଷ ଯାଆନାହାନ୍ତି, ଏହା ବୌଦ୍ଧ ସନ୍ନ୍ୟାସୀମାନେ ପ୍ରକୃତି ସଂସ୍ପର୍ଶ ଛାଡ଼ି ରହିଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ।
ସରିତଃ କୁନ୍ଦମନ୍ଦାରପିନଦ୍ଧଲହରୀଘଟାଃ । ସାଗରୋତ୍କତଯେଵାତ୍ତମଧୁମାସପ୍ରସାଧନାଃ
କୁନ୍ଦ ଓ ମଣ୍ଡାର ଫୁଲ ଗୁଛିରେ ବନ୍ଧା ପାଣିର ତରଙ୍ଗ ଥିବା ନଦୀମାନେ, ଯେଉଁଠି ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଋତୁର ତାଜାପନାରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଛି, ଏମିତି ଲାଗେ ଯେ ସାଗର ଏହାକୁ ଆପଣି ଧରିଛି।