ଇମା ଜଗତି ଵିସ୍ତୀର୍ଣେ ଶରୀରୋପଲପଙ୍କ୍ତଯଃ । ତିଷ୍ଠନ୍ତି ପରିଵଲ୍ଗନ୍ତି ରୁଦନ୍ତି ଚ ହସନ୍ତି ଚ
ଏହି ବିଶାଳ ଜଗତରେ ଏହି ଶରୀରଧାରୀ ପଙ୍କ୍ତିମାନେ ଦଢ଼ିଆ ଅଛନ୍ତି, ଚଳାଚଳ କରନ୍ତି, କେହି କାନ୍ଦନ୍ତି, କେହି ହସନ୍ତି।
ଆବ୍ରହ୍ମସ୍ତମ୍ବପର୍ଯନ୍ତଂ ସ୍ପନ୍ଦନୈଃ ପଵନୋ ଯଥା । ଉଲ୍ଲସନ୍ତି ନିଯଚ୍ଛନ୍ତି ମ୍ଲାଯନ୍ତି ଵିହସନ୍ତି ଚ
ବ୍ରହ୍ମାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଘାସର ଟୁକୁଡ଼ା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସବୁ ଜଣେ ପବନର ଚଞ୍ଚଳତା ପରି କେବେ ଉଲ୍ଲାସିତ, କେବେ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ, କେବେ ମ୍ଲାନ ଓ କେବେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି।
ତା ଏତାଃ କାଶ୍ଚିଦ୍ ଅତ୍ଯଚ୍ଛା ଯଥା ହରିହରାଦଯଃ । କାଶ୍ଚିଦ୍ ଅଲ୍ପଵିମୋହସ୍ଥା ଯଥୋରଗନରାମରାଃ
ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେହି ଅତ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର, ଯେପରି ହରି, ହର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ; କେହି ଅଳ୍ପ ଭ୍ରମରେ ଅଛନ୍ତି, ଯେପରି ସାପ, ମନୁଷ୍ୟ ଓ ଦେବତାମାନେ।
କାଶ୍ଚିଦ୍ ଅତ୍ଯନ୍ତମୋହସ୍ଥା ଯଥା ତରୁତୃଣାଦଯଃ । କାଶ୍ଚିଦ୍ ଅଜ୍ଞାନସମ୍ମୂଢାଃ କ୍ରିମିକୀଟତ୍ଵମ୍ ଆଗତାଃ
କେହି ଗଭୀର ଭ୍ରମରେ ଅଛନ୍ତି, ଯେପରି ଗଛ ଓ ଘାସ; କେହି ଅଜ୍ଞାନରେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ କୀଟ ଓ ପୋକାର ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି।
କାଶ୍ଚିତ୍ ତୃଣଵଦ୍ ଉହ୍ଯନ୍ତେ ଦୂରେ ବ୍ରହ୍ମମହୋଦଧେଃ । ଅପ୍ରାପ୍ତଭୂମିକା ଏତା ଯଥୋରଗନରାଦଯଃ
କେହି ଘାସର ଟୁକୁଡ଼ା ପରି ବହୁ ଦୂରେ ବ୍ରହ୍ମର ମହାସାଗରରୁ ଭସିଯାଆନ୍ତି; ଏମାନେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଠିକ୍ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିନାହାନ୍ତି, ଯେପରି ସାପ ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନେ।
ତଟମାତ୍ରଂ ସମାଲୋକ୍ଯ କାଶ୍ଚିତ୍ ଖେଦମ୍ ଉପାଗତାଃ । ଜାତାଜାତା ନିଖନ୍ଯନ୍ତେ କୃତାନ୍ତଜରଦାଖୁନା
କିଛି ଲୋକ କେବଳ କୂଳକୁ ଦେଖି ମାତ୍ର ଦୁଃଖରେ ଭାସିଯାନ୍ତି; ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା କିମ୍ବା ନେଇନଥିବା ସମସ୍ତେ ମୃତ୍ୟୁର ପୁରୁଣା ନଖରେ ପତିତ ହେଉଛନ୍ତି।
କାଶ୍ଚିଦ୍ ଅନ୍ତରମ୍ ଆସାଦ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମତତ୍ତ୍ଵମହାମ୍ବୁଧେଃ । ଗତାସ୍ ତତ୍ତାମ୍ ଅଶୋକାଯ ହରିବ୍ରହ୍ମହରାଦିକାଃ
ଅନ୍ୟମାନେ ବ୍ରହ୍ମତତ୍ତ୍ୱର ବଡ଼ ସାଗରର ମଧ୍ୟଭାଗକୁ ପହଞ୍ଚି, ହରି, ବ୍ରହ୍ମା, ହରା ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ସେଇ ପାରକୁ ଚାଲିଯାନ୍ତି।
ଅଲ୍ପମୋହାନ୍ଵିତାଃ କାଶ୍ଚିତ୍ ତମ୍ ଏଵ ବ୍ରହ୍ମଵାରିଧିମ୍ । ଅଦୃଷ୍ଟରାଗରୋଗୌଘମ୍ ଅଵଲମ୍ବ୍ଯ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତାଃ
କିଛି ଲୋକ ଅଳ୍ପ ମୋହରେ ବ୍ରହ୍ମ ସାଗରରେ ରହିଯାନ୍ତି, ଏହାକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି ଅଦୃଶ୍ୟ ରାଗ ଓ ରୋଗର ତରଙ୍ଗରୁ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି।
କାଶ୍ଚିଦ୍ ଭୋକ୍ତଵ୍ଯଜନ୍ମୌଘା ଭୁକ୍ତଜନ୍ମୌଘକୋଟଯଃ । ଵନ୍ଧ୍ଯାଃ ପ୍ରକାଶତାମସ୍ଯସ୍ ସଂସ୍ଥିତା ଭୂତଜାତଯଃ
କିଛି ଲୋକ ଭୋଗିବାକୁ ଥିବା ଜନ୍ମର ତରଙ୍ଗ, ଆଉ କିଛି ଅଗଣିତ ଭୋଗିଥିବା ଜନ୍ମର ତରଙ୍ଗ; ଅନ୍ୟମାନେ ଅନ୍ଧକାରର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଫଳହୀନ।
କାଶ୍ଚିଦ୍ ଊର୍ଧ୍ଵାଦ୍ ଅଧୋ ଯାନ୍ତି ତଥାଧସ୍ତାନ୍ ମହତ୍ ପଦମ୍ । ଊର୍ଧ୍ଵାଦ୍ ଊର୍ଧ୍ଵତରଂ କାଶ୍ଚିଦ୍ ଅଧସ୍ତାତ୍ କାଶ୍ଚିଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଧଃ
କେହି ତଳରୁ ଉପରକୁ ଯାନ୍ତି, ଏବଂ ତଳରୁ ବଡ଼ ଦେଶକୁ ଯାନ୍ତି; କେହି ଉପରୁ ଆଉ ଉପରକୁ ଚଢ଼ନ୍ତି, ଆଉ କେହି ତଳକୁ ଆଉ ତଳକୁ ଯାନ୍ତି।
ବହୁସୁଖଦୁଃଖକଟଙ୍କଟା କ୍ରିଯେଯଂ ପରମପଦାସ୍ମରଣାତ୍ ସମାଗତେହ । ପରମପଦାଵଗମାତ୍ ପ୍ରଯାତି ନାଶଂ ଵିହଗପତିସ୍ମରଣାଦ୍ ଵିଷଵ୍ଯଥେଵ
ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଅନେକ ସୁଖ ଦୁଃଖରେ ଭରିଥିବା, ପରମ ପଦକୁ ମନେ ପକାଇବାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ପରମ ପଦକୁ ଜାଣିଲେ, ଏହା ଶେଷ ହୋଇଯାଏ, ଯେପରି ଚିଡ଼ିଆର ନାମ ମନେ ପକାଇଲେ ବିଷର ଯନ୍ତ୍ରଣା ହେବା ଛାଡ଼ିଯାଏ।
ମଧ୍ଯାଜ୍ ଜିତମନୋମୋହା ଦୃଷ୍ଟଲୋକପରାଵରାଃ । ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତା ଭ୍ରମନ୍ତୀହ ଯକ୍ଷଗନ୍ଧର୍ଵକିନ୍ନରାଃ
ମଧ୍ୟରେ, ଯେମାନେ ମନର ମୋହକୁ ଜିତିଛନ୍ତି ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକର ଉଚ୍ଚ-ନିମ୍ନକୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏଠାରେ ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର ଭଳି ଜୀବନ୍ତ ମୁକ୍ତ ଭାବେ ଘୁରୁଛନ୍ତି।
ଅନ୍ଯେ ତୁ କାଷ୍ଠକୁଡ୍ଯାଭା ମୂଢାସ୍ ସ୍ଥାଵରତାଂ ଗତାଃ । ଅପରିକ୍ଷୀଣମୋହାସ୍ ତେ କିଂ ତେଷାଂ ପ୍ରଵିଚାର୍ଯତେ
ଅନ୍ୟମାନେ ଦାର ବା ଦେଉଳ ଭିତି ପରି ମୂଢ଼ ହୋଇ ଅଚଳତାକୁ ପାଇଛନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କର ମୋହ ଶେଷ ହୋଇନାହିଁ—ସେମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ କଣ ଚିନ୍ତା କରିବା?
ଲୋକେ ପ୍ରବୁଧ୍ଯମାନାନାଂ ଭୂତାନାମ୍ ଆତ୍ମସିଦ୍ଧଯେ । ଵିହରନ୍ତୀହ ଶାସ୍ତ୍ରାଣି କଲ୍ପିତାନ୍ଯ୍ ଉଚିତାତ୍ମଭିଃ
ଏହି ଜଗତରେ, ଯେଉଁ ସମସ୍ତେ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ପାଇଁ ଜାଗୃତି ପାଉଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଉପକୃତି ପାଇଁ ଏଠାରେ ଘୁରୁଥିବା ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଉପଯୁକ୍ତ ମନୋଭାବ ଥିବା ଲୋକମାନେ ରଚନା କରିଛନ୍ତି।
ସମ୍ପ୍ରବୁଦ୍ଧାଶଯା ଯେ ତୁ ଦୁଷ୍କୃତାନାଂ ପରିକ୍ଷଯେ । ତେଷାଂ ଶାସ୍ତ୍ରଵିଚାରେଷୁ ନିର୍ମଲା ଧୀଃ ପ୍ରଵର୍ତତେ
ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟରେ ଜାଗୃତ ହୃଦୟ ରଖନ୍ତି ଏବଂ ଦୁଷ୍କର୍ମ ଶେଷ ହୋଇଯାଇଛି, ସେମାନଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ପବିତ୍ର ହୋଇ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନ୍ୱେଷଣରେ ଲାଗିଯାଏ।
ଵିଲୀଯତେ ମନୋମୋହସ୍ ସଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରପ୍ରଵିଚାରଣାତ୍ । ନଭୋଵିହରଣାଦ୍ ଭାନୋଶ୍ ଶାର୍ଵରଂ ତିମିରଂ ଯଥା
ସତ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ରର ଗଭୀର ଅନୁସନ୍ଧାନ ଦ୍ୱାରା ମନର ଭ୍ରମ ଗଳିଯାଏ, ଯେପରି ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚଳିଲେ ରାତିର ଅନ୍ଧକାର ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଏ।
ଅକ୍ଷୀଯମାଣଂ ହି ମନୋ ମୋହାଯୈଵ ନ ସିଦ୍ଧଯେ । ନୀହାର ଇଵ ସଞ୍ଛାଦ୍ଯ ଵେତାଲ ଇଵ ଵଲ୍ଗତି
ଯେ ମନ ଗଳିଯାଉନାହିଁ, ସେ ମାତ୍ର ଭ୍ରମ ପାଇଁ ଅଛି, ଜ୍ଞାନ ପାଇଁ ନୁହେଁ; ଏହା କୁହୁଡ଼ି ପରି ଢାକି ଦେଉଛି ଏବଂ ଭୂତ ପରି ଭ୍ରମଣ କରୁଛି।
ସର୍ଵେଷାମ୍ ଏଵ ଭୂତାନାଂ ସୁଖଦୁଃଖାର୍ଥଭାଜନମ୍ । ଶରୀରଂ ମନ ଏଵେହ ନ ତୁ ମାଂସମଯଂ ମୁନେ
ହେ ମୁନି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏଠାରେ ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖର ଅନୁଭବ କେବଳ ମନ ଦ୍ୱାରା ହୁଏ, ମାଂସ ଓ ହାଡ଼ରେ ଗଠିତ ଶରୀର ନୁହେଁ।
ଯୋ ଽଯଂ ମାଂସାସ୍ଥିସଙ୍ଘାତୋ ଦୃଶ୍ଯତେ ଚାଧିଭୌତିକଃ । ମନୋଵିକଲ୍ପିତଂ ଵିଦ୍ଧି ନ ଦେହଃ ପାରମାର୍ଥିକଃ
ଏହି ଯେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ମାଂସ ଓ ହାଡ଼ର ଏକ ଗଠନ, ଏହା ପ୍ରକୃତିର ଅଂଶ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହାକୁ ମନର ଏକ କଳ୍ପନା ବୋଲି ଜାଣ; ଦେହ ଏକ ସତ୍ୟ ନୁହେଁ।
ମନଶ୍ଶରୀରେଣ ତଵ ପୁତ୍ରୋ ଯତ୍ କୃତଵାନ୍ ମୁନେ । ତଦ୍ ଏଵ ପ୍ରାପ୍ତଵାନ୍ ଆଶୁ ଵଯଂ ନାତ୍ରାପରାଧିନଃ
ହେ ମୁନି, ତୁମର ପୁଅ ତାଙ୍କର ମନ ଓ ଶରୀର ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ କାମ କରିଥିଲେ, ସେଠିକି ତାଙ୍କୁ ତାହାର ଫଳ ଶୀଘ୍ର ମିଳିଛି; ଏଥିରେ ଆମେ ଦୋଷୀ ନୁହେଁ।
ସ୍ଵଯା ଵାସନଯା ଲୋକୋ ଯଦ୍ ଯତ୍ କର୍ମ କରୋତି ଯଃ । ସ ତଥୈଵ ତଦ୍ ଆପ୍ନୋତି ନେତରସ୍ଯାତ୍ର କର୍ତୃତା
ଏହି ସଂସାରରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଲୋକ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଓ ପ୍ରବୃତ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଯେ କାମ କରେ, ସେଠିକି ସେ ତାହାର ଫଳ ପାଏ; ଏଠାରେ ଅନ୍ୟ କାହାର ସେଇ ଦାୟିତ୍ୱ ନାହିଁ।
ନାନୁସଂହିତମ୍ ଅନ୍ତର୍ ଯନ୍ ମନୋଵାସନଯା ସ୍ଵଯା । କୋ ନାମ ଭୁଵନେ ସୋ ଽସ୍ତି ତତ୍ କର୍ତୁଂ ଯସ୍ଯ ଶକ୍ତତା
ଏହି ସଂସାରରେ କିଏ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ନିଜ ମନର ଆଗ୍ରହ ନଥିବା କୌଣସି କାମ କରିପାରିବ? ମନର ଇଚ୍ଛା ଛଡ଼ା କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ଯେ ସ୍ଵର୍ଗନରକାଭୋଗା ଯାସ୍ ସ୍ଵର୍ଗନରକୈଷଣାଃ । ସ୍ଵମନୋମନନେନ୍ଦୋସ୍ ସ ନିଷ୍ଷ୍ଯନ୍ଦୋ ମାନ୍ଦ୍ଯଦୁଃଖଦଃ
ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ନରକର ସମସ୍ତ ଭୋଗ, ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ନରକ ପାଇଁ ଥିବା ସମସ୍ତ ଆଶା, ଏସବୁ ନିଜ ମନର ଉତ୍ସର୍ଗ ଅଟେ; ଏହାର ଫଳ ହେଉଛି ଅଳସ୍ୟ ଓ ଦୁଃଖ।
ବହୁନାତ୍ର କିମ୍ ଉକ୍ତେନ ଶବ୍ଦସନ୍ଦର୍ଭକାରିଣା । ଉତ୍ତିଷ୍ଠ ଭଗଵନ୍ ଯାମୋ ଯତ୍ର ତେ ତନଯସ୍ ସ୍ଥିତଃ
ଏଠାରେ ଅଧିକ କଥା କହିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ। ମହାନୁଭାବ, ଚଳନ୍ତୁ, ଆମେ ଯାଉଛୁ, ଯେଉଁଠାରେ ଆପଣଙ୍କର ପୁଅ ଅଛନ୍ତି।
ସର୍ଵଂ ଚିତ୍ତଶରୀରେଣ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଶୁକ୍ରଃ କ୍ଷଣାଦ୍ ଇହ । ଅଦ୍ଯେନ୍ଦୁରଶ୍ମିସଙ୍ଘଟ୍ଟାତ୍ ସମଙ୍ଗାତାପସସ୍ ସ୍ଥିତଃ
ମନର ଦେହ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ କିଛି ଅନୁଭବ କରି, ଶୁକ୍ର ଏଠାରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଚନ୍ଦ୍ରର କିରଣ ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟର ତାପ ଏକାଠି ହେବାରେ, ବସିଛନ୍ତି।
ତତ୍ପ୍ରାଣପଵନଶ୍ ଚିତ୍ତ୍ଵଯୁକ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ଵଂଶୁଗଃ ଫଲମ୍ । ଅଵଶ୍ଯାଯତଯା ଭୂତ୍ଵା ଵୀର୍ଯତ୍ଵେନ ନରସ୍ ସ୍ଥିତଃ
ସେଇ ପ୍ରାଣବାୟୁ ମନ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ଚନ୍ଦ୍ରର କିରଣର ଫଳ ଧରି, ବର୍ଷା ପରି ହୋଇ, ପୁରୁଷଙ୍କ ଭିତରେ ପୁରୁଷତ୍ୱ ଭାବେ ବସିଥାଏ ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ କାଲୋ ହସନ୍ନ୍ ଇଵ ଜଗଦ୍ଗତୀଃ । ହସ୍ତାଦ୍ ଧସ୍ତେନ ଜଗ୍ରାହ ଭୃଗୁମ୍ ଇନ୍ଦୁମ୍ ଇଵାଂଶୁମାନ୍
ଏଭଳି କହି, ପୂଜ୍ୟ କାଳ ଜଗତର ଗତିକୁ ହସିବା ପରି ଦେଖି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେମିତି ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣକୁ ଧରେ, ସେମିତି ଭୃଗୁଙ୍କୁ ହାତ ଧରିଲେ ।
ଅହୋ ନୁ ଚିତ୍ରା ନିଯତେର୍ ଵ୍ଯଵସ୍ଥେତି ଵଦଞ୍ ଶନୈଃ । ଭଗଵାନ୍ ଭୃଗୁର୍ ଉତ୍ତସ୍ଥାଵ୍ ଉଦଯାଦ୍ରେର୍ ଯଥା ରଵିଃ
‘ନିୟତିର ବ୍ୟବସ୍ଥା କେତେ ଅଦ୍ଭୁତ!’ ଏଭଳି ଶାନ୍ତ ସ୍ୱରରେ କହି, ପୂଜ୍ୟ ଭୃଗୁ ପୂର୍ବ ପାହାଡ଼ରୁ ଉଦୟ ହେଉଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଠିଲେ ।
ତେଜୋନିଧୀ ସୁସମସଙ୍ଗସମୁତ୍ଥିତୌ ତୌ ଭାତସ୍ ତଦା ଵରଵନେ ସତମାଲଜାଲେ । ତୁଲ୍ଯୋଦଯାଵ୍ ଇଵ ନଭସ୍ଯ୍ ଅମଲେ ଵିହର୍ତୁମ୍ ଅଭ୍ଯୁଦ୍ଯତାଵ୍ ଅଜଲଦୌ ସକଲେନ୍ଦୁସୂର୍ଯୌ
ସେମାନେ ଦୁଇଜଣେ ଏକାସାଥି ଉଠି, ଆଲୋକର ଦୁଇଟି ଧନର ପରି ଚମକୁଥିଲେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅରଣ୍ୟର ଘନ ତମାଳ ଗଛମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ନିର୍ମଳ ଆକାଶରେ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏକାସାଥି ଉଦୟ ହେବା ପରି, ମେଘ ଓ ପାଣିଭରା ଚନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଖେଳିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଵତ୍ଯ୍ ଅଥ ମୁନୌ ଦିଵସୋ ଜଗାମ ସାଯନ୍ତନାଯ ଵିଧଯେ ଽସ୍ତମ୍ ଇନୋ ଜଗାମ । ସ୍ନାତୁଂ ସଭା କୃତନମସ୍କରଣା ଜଗାମ ଶ୍ଯାମାକ୍ଷଯେ ରଵିକରୈଶ୍ ଚ ସହାଜଗାମ
ଏଭଳି ମୁନି ଉପଦେଶ ଦେଇଥିବା ପରେ, ଦିନଟି ଧୀରେ ଧୀରେ ସଂଧ୍ୟାବେଳକୁ ଯାଇଲା ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତମିତ ହେଲା। ସଭାସଦସ୍ୟମାନେ ନମସ୍କାର କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟର ମୃଦୁ କିରଣ ସହିତ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଯାଇଲେ।