ଭ୍ରଶ୍ଯଂଶ୍ ଚୈଵ ପରିଭ୍ରଷ୍ଟରୂପୋ ଽସ୍ମୀତି ତଲାତଲମ୍ । ଭାଵଯନ୍ ଭୂତଲଂ ଯାତି ତାଦୃଗ୍ଭାଵନଯା ତଯା
ଯେତେବେଳେ ସେ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ ଏବଂ ଆକାର ହରାଇଦିଏ, ସେ 'ମୁଁ ଭାଙ୍ଗିଗଲି' ବୋଲି ଭାବେ, ଏହିପରି ଭାବନାରେ ନିଜକୁ ଏମିତି ମନେ କରି, ଭୂମିକୁ ଚଳିଯାଏ।
ଉତ୍ଥିତଂ ଚ ବଲାଦ୍ ଊର୍ଧ୍ଵମ୍ ଉତ୍ଥିତୋ ଽସ୍ମୀତି ଭାଵିତଃ । ତୈସ୍ ତୈର୍ ଵିକଲ୍ପୈସ୍ ତଦ୍ଭାଵଂ ଵିକଲ୍ପଯତି ସାଭିଧମ୍
ଯେତେବେଳେ ଜୋରରେ ଉପରକୁ ଉଠେ, ସେ 'ମୁଁ ଉଠିଗଲି' ବୋଲି ଭାବେ, ଏହିପରି ବିଭିନ୍ନ ଧାରଣା ଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ଏହିପରି ଭାବେ ଭାବେ।
ସସୂର୍ଯପ୍ରତିବିମ୍ବସ୍ ତୁ ପ୍ରକାଶୋ ଽସ୍ମୀତି ଭାଵିତଃ । ସରଜଃପୁଞ୍ଜପାତସ୍ ତୁ ମଲିନୋ ଽସ୍ମୀତି ଭାଵିତଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରତିବିମ୍ବ ପଡିଲେ, ସେ 'ମୁଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ' ବୋଲି ଭାବେ; ଧୁଳିର ଗୋଛା ପଡିଲେ, ସେ 'ମୁଁ ମଲିନ' ବୋଲି ଭାବେ।
ସରତ୍ନରଶ୍ମିଜାଲସ୍ ତୁ ଶୋଭତେ ଦୀପ୍ତଯା ଶ୍ରିଯା । ତୁଷାରଭରଵିଦ୍ଧସ୍ ତୁ ଶୀତଲୋ ଽସ୍ମୀତି ଵିନ୍ଦତି
ମଣିମାଳାର ଆଲୋକରେ ଯେତେବେଳେ ଶୋଭିତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଏହା ଦୀପ୍ତିମାନ ରୂପରେ ଚମକେ; ତୁଷାରର ସ୍ପର୍ଶରେ ଯେତେବେଳେ ଠଣ୍ଡା ଲାଗେ, ସେତେବେଳେ ଏହା 'ମୁଁ ଠଣ୍ଡା ହେଲି' ବୋଲି ଅନୁଭବ କରେ।
ସତଟାଚଲଦାଵାଗ୍ନିପ୍ରତିବିମ୍ବୋଜ୍ଜ୍ଵଲଦ୍ଵପୁଃ । ବିଭେତି ଵତ ଦଗ୍ଧୋ ଽସ୍ମୀତ୍ଯ୍ ଆତ୍ତମୀନଶ୍ ଚ କମ୍ପତେ
ନଦୀତଟରେ ଜଙ୍ଗଲ ଆଗ୍ନିର ପ୍ରତିବିମ୍ବ ପଡ଼ିଲେ, ଏହାର ରୂପ ତେଜରେ ଜଳିଉଠେ; ଏହା 'ହାୟ, ମୁଁ ପୁଡ଼ିଗଲି' ବୋଲି ଭୟ ପାଏ ଏବଂ ଧରାପଡ଼ିଥିବା ମାଛ ପରି କାପିଉଠେ।
ପ୍ରତିବିମ୍ବିତଵେଲାଦ୍ରିତଟପକ୍ଷିଵନଦ୍ରୁମଃ । ମହାନ୍ ଆରମ୍ଭସଂରମ୍ଭସଂଯୁତୋ ଽସ୍ମୀତି ରାଜତେ
ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଯେତେବେଳେ ପାହାଡ଼, ପକ୍ଷୀ ଓ ଗଛ ଥିବା ତଟରେ ପଡ଼େ, ସେତେବେଳେ ଏହା 'ମୁଁ ବଡ଼, ଶକ୍ତି ଓ ଉଦ୍ୟମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ' ବୋଲି ଅନୁଭବ କରି ଚମକେ।
ଵିମଲୋଲ୍ଲସନୋତ୍ପନ୍ନଧ୍ଵସ୍ତଲୋଲଶରୀରକଃ । ଖଣ୍ଡଶଃ ପରିଯାତୋ ଽସ୍ମୀତ୍ଯ୍ ଆତ୍ତାକ୍ରନ୍ଦ ଇଵାରଵୀ
ଯେତେବେଳେ ଏହାର ଦେହ ପବିତ୍ର, ଚମକୁଥିବା, ଉପଜିଥିବା, ନଶିଯାଇଥିବା ଓ ଅସ୍ଥିର ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଏହା 'ମୁଁ ଖଣ୍ଡଖଣ୍ଡ ହେଇଗଲି' ବୋଲି ଭାବି, ଆହତ ଜଣେ ଜଣାଣୀ ପରି କ୍ରନ୍ଦନ କରେ।
ନ ଚୋର୍ମଯସ୍ ତେ ଜଲଧେର୍ ଵ୍ଯତିରିକ୍ତାଃ ପଯୋରସାତ୍ । ନ ଚୈକଂ ରୂପମ୍ ଏତେଷାଂ କିଞ୍ଚିତ୍ ସନ୍ନ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସନ୍ମଯମ୍
ତରଙ୍ଗଗୁଡିକ ସମୁଦ୍ରଠାରୁ ଅଲଗା କିଛି ନୁହେଁ; ସେଗୁଡିକର ମୂଳ ସ୍ୱଭାବ ହେଉଛି ପାଣି, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କୌଣସି ଏକ ଆକାର ମଧ୍ୟ ସମୁଦ୍ରରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଭାବରେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରଖିନଥାଏ।
ନ ଚ ତେ ନ୍ଯୂନଦୈର୍ଘ୍ଯାଦ୍ଯା ଗୁଣାସ୍ ତେଷୁ ଚ ତେଷୁ ତେ । ନୋର୍ମଯସ୍ ସଂସ୍ଥିତା ଅବ୍ଧୌ ନ ଚ ତତ୍ର ନ ସଂସ୍ଥିତାଃ
ତରଙ୍ଗମାନେ ଛୋଟ ବଡ଼ ଇତ୍ୟାଦି ଗୁଣ ନେଇ ଅଲଗା ନୁହନ୍ତି; ସମୁଦ୍ର ଭିତରେ ତରଙ୍ଗଗୁଡିକ ଅଲଗା ଭାବେ ଅଛନ୍ତି ନାହିଁ, ତେବେ ସେମାନେ ସମୁଦ୍ରରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନୁପସ୍ଥିତ ମଧ୍ୟ ନୁହନ୍ତି।
କେଵଲଂ ସ୍ଵସ୍ଵଭାଵସ୍ଥସଙ୍କଲ୍ପଵିକଲୀକୃତାଃ । ନଷ୍ଟାନଷ୍ଟାଃ ପୁନର୍ ଜାତା ଜାତାଜାତାଃ ପୁନଃ କ୍ଷତାଃ
ସେମାନେ କେବଳ ନିଜ ଗୁଣ ଓ ଚିନ୍ତାର ଖେଳରେ ଉପଜି ଓ ଗଲିଯାନ୍ତି; କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି, କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, ପୁଣି ଉପଜନ୍ତି, କେବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଓ କେବେ ନେଇନଥିବା ଭାବରେ, ପୁଣି ଭାଙ୍ଗିଯାନ୍ତି।
ପରସ୍ପରପରାମର୍ଶାନ୍ ନାନାତାମ୍ ଉପଯାନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ଏକରୂପାମ୍ବୁସାମାନ୍ଯମଯା ଏଵ ନିରାମଯାଃ
ଏମାନେ ପରସ୍ପର ସମ୍ପର୍କରେ ବିଭିନ୍ନ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟରେ ସମସ୍ତେ ଏକ ଆକାରର, ସେଇ ପାଣିରୁ ଗଠିତ, ଏବଂ କୌଣସି ଦୋଷ କିମ୍ବା ଅପୂର୍ଣ୍ଣତା ନାହିଁ।
ତଥୈଵାସ୍ମିନ୍ ପ୍ରଵିତତେ ସିତେ ଶୁଦ୍ଧେ ନିରାମଯେ । ବ୍ରହ୍ମମାତ୍ରୈକଵପୁଷି ବ୍ରହ୍ମଣି ସ୍ଫାରରୂପିଣି
ଏହି ପ୍ରଚଣ୍ଡ, ପବିତ୍ର ଏବଂ ନିର୍ମଳ ଅନନ୍ତତାରେ—ଏହି ଏକମାତ୍ର ବ୍ରହ୍ମ ରୂପରେ, ଯାହା ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଓ ସୀମାହୀନ—ସମସ୍ତ କିଛି ବିସ୍ତାରିତ ଅଛି।
ସର୍ଵଶକ୍ତାଵ୍ ଅନାଦ୍ଯନ୍ତେ ପୃଥଗ୍ଵଦ୍ ଅପୃଥକ୍କୃତାଃ । ସଂସ୍ଥିତାଶ୍ ଶକ୍ତଯଶ୍ ଚିତ୍ରା ଵିଚିତ୍ରାଚାରଚଞ୍ଚଲାଃ
ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିମାନ୍ ବ୍ରହ୍ମ ମଧ୍ୟରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନାହିଁ, ବିଭିନ୍ନ ଶକ୍ତିମାନେ ଦେଖିବାକୁ ଅଲଗା ଲାଗିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ପ୍ରକୃତରେ ଅଲଗା ନୁହଁନ୍ତି; ସେମାନେ ଅନେକ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଏହି ବ୍ରହ୍ମ ମଧ୍ୟରେ ବିଚରଣ କରୁଛନ୍ତି।
ନାନାଶକ୍ତି ହି ନାନାତ୍ଵମ୍ ଏତି ସ୍ଵଵପୁଷି ସ୍ଥିତମ୍ । ବୃଂହିତଂ ବ୍ରହ୍ମଣି ବ୍ରହ୍ମ ପଯସୀଵୋର୍ମିମଣ୍ଡଲମ୍
ବିଭିନ୍ନ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କର ବିଭିନ୍ନତା, ତାଙ୍କର ନିଜ ରୂପରେ ଥିବା ଏକ ଭାସ୍କର ମାତ୍ର; ବ୍ରହ୍ମ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ରହ୍ମର ବିସ୍ତାର, ଜଳରେ ତରଙ୍ଗର ଗୋଳାକାର ଭଳି।
ନାନାରୂପକରୂପତ୍ଵାଦ୍ ଵୈରୂପ୍ଯଶତକାରିଣୀ । ନିଯତିର୍ ନିଯତାକାରା ପଦାର୍ଥମ୍ ଅଧିତିଷ୍ଠତି
ଏହି ପ୍ରକାର ଅନେକ ରୂପ ଦେଖାଯିବାରୁ, ଯାହା ଅନେକ ପ୍ରକାର ଭିନ୍ନତା ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାଗ୍ୟ ନିଜ ନିଜ ରୂପରେ ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁ ଉପରେ ଶାସନ କରେ।
ଜଡା ଜାଡ୍ଯମ୍ ଉପାଦତ୍ତେ ଚିତ୍ତ୍ଵମ୍ ଆଯାତି ଚିନ୍ମଯୀ । ଵାସନାରୂପିଣୀ ଶକ୍ତିସ୍ ସ୍ଵସ୍ଵରୂପସ୍ଥିତାତ୍ମନଃ
ଯେପରି ଜଡ ଜଡତାକୁ ଧାରଣ କରେ, ସେପରି ଚେତନା ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନରୂପେ ଉଦୟ ହୁଏ। ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ଗୁପ୍ତ ଆଶା ଆକାଂକ୍ଷାର ରୂପରେ ଅଛି, ସେ ନିଜ ସ୍ୱରୂପରେ ବସିଥାଏ।
ବ୍ରହ୍ମୈଵାନଘ ତେନେଦଂ ସ୍ଫାରାକାରଂ ଵିଜୃମ୍ଭତେ । ନାନାରୂପୈଃ ପରିସ୍ପନ୍ଦୈଃ ପରିପୂର୍ଣ ଇଵାର୍ଣଵଃ
ହେ ପାପହୀନ, ଏହି ବିଶାଳ ସୃଷ୍ଟିକୁ ବ୍ରହ୍ମା ନିଜେ ବିସ୍ତାର କରିଥାନ୍ତି। ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଓ ଚଳନରେ ସେ ଏପରି ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ, ଯେପରି ତରଙ୍ଗସହିତ ସମୁଦ୍ର ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେଖାଯାଏ।
ନାନାତାଂ ସ୍ଵଯମ୍ ଆଦତ୍ତେ ନାନାକାରଵିହାରତଃ । ଆତ୍ମୈଵାତ୍ମନ୍ଯ୍ ଆତ୍ମନୈଵ ସମୁଦ୍ରାମ୍ଭ ଇଵାମ୍ଭସି
ସେ ନିଜେ ଅନେକ ଭିନ୍ନତା ଗ୍ରହଣ କରୁନାହାନ୍ତି, କିମ୍ବା ଅନେକ ରୂପରେ ଖେଳନ୍ତି ନାହିଁ। ଯେପରି ସମୁଦ୍ରରେ ଜଳ ନିଜେ ଅଛି, ସେପରି ଆତ୍ମା ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ନିଜେ ଅଛି।
ଵ୍ଯତିରିକ୍ତା ନ ପଯସୋ ଵିଚିତ୍ରା ଵୀଚଯୋ ଯଥା । ଵ୍ଯତିରିକ୍ତା ନ ସର୍ଵେଶାତ୍ ସମଗ୍ରାଃ କଲନାସ୍ ତଥା
ଯେପରି ବିଭିନ୍ନ ତରଙ୍ଗ ଜଳରୁ ଅଲଗା ନୁହେଁ, ସେପରି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ମଧ୍ୟ ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କ ଠାରୁ ଅଲଗା ନୁହେଁ।
ସ୍ତମ୍ଭପୁଷ୍ପଲତାପତ୍ତ୍ରଫଲକୋରକଯୁକ୍ତଯଃ । ଯଥୈକସ୍ମିଂ ସ୍ଥିତା ବୀଜେ ତଥା ବ୍ରହ୍ମଣି ଶକ୍ତଯଃ
ଯେପରି ଗଛର ତଣ୍ଡ, ଫୁଲ, ଲତା, ପତ୍ର, ଫଳ ଓ କୋରକ ଏକଟି ବୀଜ ଭିତରେ ଥାଏ, ସେପରି ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ବ୍ରହ୍ମରେ ବିଦ୍ୟମାନ।
ନାନାକର୍ତୃତଯା ନାନାଶକ୍ତିତା ପୁରୁଷେ ଯଥା । ତଥୈଵାତ୍ମନି ସର୍ଵଜ୍ଞେ ସର୍ଵଦା ସର୍ଵଶକ୍ତିତା
ଯେପରି ଏକ ମଣିଷରେ ଅନେକ ପ୍ରକାର କାର୍ଯ୍ୟକ୍ଷମତା ଓ ଶକ୍ତି ରହିଛି, ସେପରି ସବୁବେଳେ ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା ଆତ୍ମାରେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଅଛି।
ଵିଚିତ୍ରଵର୍ଣତା ଯଦ୍ଵଦ୍ ଦୃଶ୍ଯତେ କଠିନାତପେ । ଵିଚିତ୍ରଶକ୍ତିତା ତଦ୍ଵଦ୍ ଦେଵେଶେ ସଦସନ୍ମଯୀ
ଯେପରି ତୀବ୍ର ଧୂପରେ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗ ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ଅନସ୍ତିତ୍ୱର ମିଶ୍ରିତ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଶକ୍ତି ଦେବତାଙ୍କର ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।
ଵିଚିତ୍ରରୂପୋଦେତୀଯମ୍ ଅଵିଚିତ୍ରାତ୍ ସ୍ଥିତିଶ୍ ଶିଵାତ୍ । ଏକଵର୍ଣାତ୍ ପଯୋଵାହାଚ୍ ଛକ୍ରଚାପଲତା ଯଥା
ଏହି ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଅବିଚଳ ଶିବଠାରୁ ଉଦ୍ଭବିତ ହୁଏ; ଯେପରି ଏକ ରଙ୍ଗର ବୃଷ୍ଟିମେଘରୁ ବିଜୁଳିର ଖେଳ ଦେଖାଯାଏ।
ଅଜଡାଜ୍ ଜଡତୋଦେତି ଜାଡ୍ଯଭାଵନହେତୁକା । ଊର୍ଣନାଭାଦ୍ ଯଥା ତନ୍ତୁର୍ ଯଥା ପୁଂସସ୍ ସୁଷୁପ୍ତତା
ଯେପରି ଜଡ଼ ନୁହେଁଥିବା ଠାରୁ ଜଡ଼ତା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏହା ଜଡ଼ତାର ଭାବନା ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ; ଯେପରି ମକଡ଼ା ତାଙ୍କର ଗାଁଠିଠାରୁ ସୂତା କାଢ଼େ, କିମ୍ବା ଯେପରି ଏକ ଲୋକଙ୍କ ମନେ ଗଭୀର ନିଦ୍ରା ଆସେ।
ଅଚିତ୍ତଶ୍ ଚୈତସୀଂ ଶକ୍ତିଂ ସ୍ଵବନ୍ଧାଯେଚ୍ଛଯା ଶିଵଃ । ତନୋତି ତାନ୍ତଵଂ କୋଶଂ କୋଶକାରକ୍ରିମିର୍ ଯଥା
ଯେଉଁପରି ରେଶମ କୀଟ ନିଜେ ନିଜେ ତାଙ୍କର ମାଳା ବୁନେ, ସେପରି ଚିତ୍ତ ନଥିବା ଶିବ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ନିଜ ବନ୍ଧନ ପାଇଁ ଚେତନାର ଶକ୍ତିକୁ ବିସ୍ତାର କରନ୍ତି।
ସ୍ଵେଚ୍ଛଯାତ୍ମାତ୍ମନୋ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଭାଵଯିତ୍ଵା ସ୍ଵକଂ ଵପୁଃ । ସଂସାରାନ୍ ମୋକ୍ଷମ୍ ଆଯାତି ସ୍ଵାଲାନାଦ୍ ଇଵ ଵାରଣଃ
ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍, ଆତ୍ମା ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ନିଜ ଆକୃତିକୁ ଭାବି, ସଂସାରରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁଥାଏ, ଯେପରି ହାତୀ ନିଜେ ନିଜ ବନ୍ଧନ ଭାଙ୍ଗି ମୁକ୍ତି ଲଭେ।
ଯଦ୍ ଏଵ ଭାଵଯତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମା ସତତଂ ଭାଵିତସ୍ ସ୍ଵଯମ୍ । ତଯୈଵାପୂର୍ଯତେ ଶକ୍ତ୍ଯା ଶୀଘ୍ରମ୍ ଏଵ ମହାନ୍ ଅପି
ଆତ୍ମା ଯାହାକୁ ସଦା ଭାବନା କରେ, ନିଜେ ଭାବିଥିଲେ, ସେଠାରୁ ତାହାର ଶକ୍ତିରେ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ, ସେ ଯେତେ ବଡ଼ ହେଉନାହିଁ।
ଭାଵିତା ଶକ୍ତିର୍ ଆତ୍ମାନମ୍ ଆତ୍ମତାଂ ନଯତି କ୍ଷଣାତ୍ । ଅନନ୍ତମ୍ ଅପି ଖଂ ପ୍ରାଵୃଣ୍ମିହିକା ମହତୀ ଯଥା
ଯେଉଁ ଶକ୍ତିକୁ ମନୋନିବେଶ କରାଯାଏ, ସେଇ ଶକ୍ତି ଆତ୍ମାକୁ ତାହାର ନିଜ ସ୍ୱରୂପକୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନେଇଯାଏ; ଯେପରି ଏକ ବଡ଼ କୁହୁଡ଼ି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆକାଶକୁ ଢାକିଦିଏ।
ଯା ଶକ୍ତିର୍ ଉଦିତା ଶୀଘ୍ରଂ ଯାତି ତନ୍ମଯତାମ୍ ଅଜଃ । ଯାମ୍ ଏଵ ତୁ ସ୍ଥିତିଂ ଯାତସ୍ ତନ୍ମଯୋ ଭଵତି ଦ୍ରୁମଃ
ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ଉଦିତ ହୁଏ, ଅଜନ୍ମା ତାହା ସହ ତୁରନ୍ତ ଏକାତ୍ମ ହୋଇଯାଏ; ଯେଉଁ ଅବସ୍ଥାକୁ ସେ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ଗଛ ମଧ୍ୟ ସେଇ ଗୁଣରେ ରଙ୍ଗାଯାଏ।
ନ ମୋକ୍ଷୋ ମୋକ୍ଷ ଈଶସ୍ଯ ନ ବନ୍ଧୋ ବନ୍ଧ ଆତ୍ମନଃ । ବନ୍ଧମୋକ୍ଷଦୃଶୌ ଲୋକେ ନ ଜାନେ ପ୍ରୋତ୍ଥିତେ କୁତଃ
ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ମୁକ୍ତି ନାହିଁ, ଆତ୍ମା ପାଇଁ କୌଣସି ବନ୍ଧନ ନାହିଁ; ଏହି ସଂସାରରେ ବନ୍ଧନ ଓ ମୁକ୍ତିର ଧାରଣା କେଉଁଠୁ ଆସିଛି, ମୁଁ ଜାଣେନି।