ରୂପମ୍ ଆସ୍ଫାରଯତ୍ଯ୍ ଏକମ୍ ଏକତ୍ଵାଦ୍ ଏଵ ନାନ୍ଯଥା । ଚିଚ୍ ଚିତା ମିଲିତା ଦୃଶ୍ଯରୂପଯୋଦେତି ଚେତନମ୍
ଏକ ରୂପ କେବଳ ଏକତା ଥିଲେ ମାତ୍ର ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ, ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ; ଯେତେବେଳେ ଚେତନା ଓ ଚିତ୍ ଏକାତ୍ମ ହୁଏ, ଦୃଶ୍ୟର ଆକୃତି ଜ୍ଞାନ ଭାବେ ଉଦୟ ହୁଏ।
ଜଡଂ ଜଡେନ ମିଲିତଂ ଜଡଂ ସମ୍ପଦ୍ଯତେ ଘନମ୍ । ନ ଚ ଚିଜ୍ଜଡଯୋର୍ ଐକ୍ଯଂ ଵୈଲକ୍ଷଣ୍ଯାତ୍ କ୍ଵଚିଦ୍ ଭଵେତ୍
ଯେତେବେଳେ ଜଡ଼ ଜିନିଷ ଅନ୍ୟ ଜଡ଼ ସହିତ ମିଶିଯାଏ, ସେଥିରେ ଅଧିକ ଜଡ଼ତା ହୁଏ; କିନ୍ତୁ ଚେତନା ଓ ଜଡ଼ତା ମଧ୍ୟରେ ତାଦୃଶ୍ୟ ନଥିବାରୁ, ସେମାନେ କେବେ ଏକାତ୍ମତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଚିଜ୍ଜଡୌ ଚେତ୍ ସ୍ତ ଏକତ୍ର ନ ତୌ ସମ୍ମିଲତଃ କ୍ଵଚିତ୍ । ଚିନ୍ମଯତ୍ଵାଚ୍ ଚିଦାଲେହେ ଚିଦାଲେହେନ ଵେଦନମ୍
ଯଦି ଚେତନା ଓ ଜଡ଼ତା ଏକଠି ରହିଥାଏ, ସେମାନେ କେବେ ଏକାତ୍ମ ହୁଏନାହିଁ; କାରଣ ଚେତନାର ସ୍ୱଭାବ ହେଉଛି ଜାଣିବା, ଏହି ଜାଣିବା କେବଳ ଚେତନା ଠାରୁ ହିଁ ହୁଏ।
ଦାରୁପାଷାଣଭେଦାନାଂ ନ ତୁ ହ୍ଯ୍ ଏତେ ଚିଦାତ୍ମକାଃ । ପଦାର୍ଥୋ ହି ପଦାର୍ଥେନ ପରିଣମ୍ଯାନୁଭୂଯତେ
କାଠ ଓ ପାଥର ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ, ଏହାମାନେ କେବେ ଚେତନା ନୁହଁନ୍ତି; ଏକ ଜିନିଷ କେବଳ ଅନ୍ୟ ଜିନିଷ ଦ୍ୱାରା ଅନୁଭବ ଓ ପରିବର୍ତ୍ତନ ହୁଏ।
ଜିହ୍ଵଯେଵ ରସସ୍ ସା ଚ ସଜାତୀଯୋଦଯା ଚଲା । ଐକ୍ଯଂ ଚ ଵିଦ୍ଧି ସମ୍ବନ୍ଧଂ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅସାରସସାରଯୋଃ
ଯେପରି ରସକୁ ଜିଭେ ଅନୁଭବ କରେ ଏବଂ ଏହା ଏହାର ସମାନ ଧରଣରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେପରି ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଜାଣ, ଯାହାରେ ତତ୍ତ୍ୱ ଅଛି ଓ ଯାହାରେ ନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେବେ ଏକତା କିମ୍ବା ସଂଯୋଗ ହୁଏନାହିଁ।
ଜଡଚେତନଯୋସ୍ ତେନ ନୋପଲାଦି ଜଡଂ ମତମ୍ । ଚିଦ୍ ଏଵୋପଲକୁଡ୍ଯାଦିରୂପିଣୀ ମିଲିତା ଚିତା
ଏହିପରି, ଜଡ଼ ଓ ଚେତନାର ମଧ୍ୟରେ କେବେ ଏକତା ହୁଏନାହିଁ; ଯାହାକୁ ଜଡ଼ ବୋଲି ଭାବାଯାଏ, ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ଚେତନା ନିଜେ ପଥର, ଦିଵାଲ ଓ ଏମିତି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରୂପରେ ଚିତ୍ତ ସହିତ ଏକତା ପାଇଁ ପ୍ରକଟ ହୋଇଥାଏ।
ଏକୀଭାଵଂ ଗତା ଦ୍ରଷ୍ଟୃଦୃଶ୍ଯାଦି କୁରୁତେ ଭ୍ରମମ୍ । କାଷ୍ଠୋପଲାଦ୍ଯ୍ ଅଶେଷଂ ହି ପରମାର୍ଥମଯଂ ଯଦା
ଯେତେବେଳେ ଏହା ଏକତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ଦେଖୁଥିବା ଓ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଓ ଏହା ପରି ସବୁ ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ିଯାଏ; ଯେତେବେଳେ କାଠ, ପଥର ଓ ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଏହି ପରମ ସତ୍ୟର ରୂପ ହୋଇଯାଏ।
ତଦାତ୍ମନାନ୍ତସ୍ସମ୍ବଦ୍ଧଂ ଦୃଶ୍ଯତ୍ଵେନୋପଲଭ୍ଯତେ । ସର୍ଵଂ ସର୍ଵପ୍ରକାରାଢ୍ଯମ୍ ଅନନ୍ତମ୍ ଇଵ ଯତ୍ ତତମ୍
ସେତେବେଳେ, ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ଏକତା ରହି, ଏହା ଦେଖାଯାଉଥିବା ବସ୍ତୁ ଭାବେ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ; ସମସ୍ତ ଜିନିଷ, ସମସ୍ତ ରୂପ ଓ ପ୍ରକାରରେ, ଅନନ୍ତ ଭାବରେ ବ୍ୟାପି ଅଛି।
ଵିଶ୍ଵଂ ସନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଏଵୈତଦ୍ ଵିଦ୍ଧି ତତ୍ତ୍ଵଵିଦାଂ ଵର । ଅସତାପ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗ ଵିଶ୍ଵେନ ଵିଶ୍ଵଲକ୍ଷଶତଭ୍ରମୈଃ
ହେ ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱଟି କେବଳ ସତ୍ତା ମାତ୍ର ବୋଲି ଜାଣ; ଯେଉଁଠି ଅସତ୍ୟ ମଧ୍ୟ, ହେ ପ୍ରିୟ, ବିଭିନ୍ନ ବିଭ୍ରାନ୍ତି ଦ୍ୱାରା ବିଶ୍ୱ ରୂପେ ପ୍ରକଟ ହୁଏ।
ପୂରିତଶ୍ ଚିଚ୍ଚମତ୍କାରୋ ନ ଚ କିଞ୍ଚନ ପୂରିତମ୍ । ସଙ୍କଲ୍ପନଗରା ନୄଣାଂ ମିଥଃ ପଶ୍ଯତି ନୋ ଯଥା
ଚେତନା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ଅନ୍ୟ କିଛି ସତ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ ନାହିଁ। ଲୋକମାନଙ୍କ ମନରେ ଯେଉଁ କଳ୍ପନାର ସହର ଦେଖାଯାଏ, ସେଠାରେ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଏକାଅପରକୁ ଦେଖନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେଠି ଯଥାର୍ଥ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ।
ନ ଦେଶକାଲବୋଧାଯ ତଥା ସର୍ଗାଶ୍ ଚିତି ସ୍ଥିତାଃ । ଭେଦବୋଧୋ ହି ସର୍ଗତ୍ଵମ୍ ଅହନ୍ତାଦିଭ୍ରମୋଦଯଃ
ଏହିପରି, ସୃଷ୍ଟିମାନେ ଚେତନାରେ ଦେଶ କିମ୍ବା ସମୟର ଜ୍ଞାନ ପାଇଁ ନୁହେଁ; କାରଣ, ଭିନ୍ନତାର ଅନୁଭୂତି ହେଉଛି ସୃଷ୍ଟିର ମୂଳ, ଏହା ଆତ୍ମତ୍ୱ ଓ ଏହା ପରି ଭ୍ରମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ହେମସଂଵିତ୍ପରିତ୍ଯାଗେ କଟକାଦିଭ୍ରମୋ ଯଥା । କଟକାଦିଭ୍ରମୋ ହେମ୍ନି ଦେଶାଦେସ୍ ସମ୍ଭଵାଦ୍ ଭଵେତ୍
ଯେପରି, ସୁନାର ଜ୍ଞାନ ଛାଡ଼ିଦେଲେ କଂକଣ ଓ ଏହା ପରି ଭ୍ରମ ଉପଜେ; ଏହି କଂକଣ ଓ ଏହା ପରି ଭ୍ରମ ସୁନାରେ ଦେଶ ଓ ଅନ୍ୟ କିଛି କାରଣରୁ ହୁଏ।
ତ୍ଵଦ୍ଦର୍ଶନପରୀତାତ୍ ତୁ ନାଵିଦ୍ଯାସ୍ତି ପୃଥକ୍ ପରା । କଟକାଦିମହାଭେଦମ୍ ଏକଂ ବ୍ରହ୍ମ ତଥାମଲମ୍
ତୁମର ଦୃଷ୍ଟି ଯେତେବେଳେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଅଲଗା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଜ୍ଞାନ ରହେ ନାହିଁ; କଂକଣ ଓ ଏହା ପରି ବଡ଼ ବିଭିନ୍ନତା ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଶୁଦ୍ଧ ବ୍ରହ୍ମ ଅଛି।
ବୋଧୈକତ୍ଵାଦ୍ ଅଯଂ ସର୍ଗସ୍ ସତ୍ତୈଵାସଦ୍ ଭଵତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ସେନା ମୃତ୍ସଂଵିଦା ଚିତ୍ରା ମୃଣ୍ମାତ୍ରମ୍ ଇଵ ମୃଣ୍ମଯୀ
ଚେତନାର ଏକତା ଦ୍ୱାରା, ଏହି ସୃଷ୍ଟି କେବଳ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ହିଁ, ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନୁହେଁ ନାହିଁ; ମାଟିରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ବିଭିନ୍ନ ଆକୃତିର ସେନା ଯେପରି, ଦେଖିବାକୁ ଭିନ୍ନ ଲାଗିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ସବୁ ମାଟି ହିଁ।
ଜଲମ୍ ଏକଂ ତରଙ୍ଗାଦି ଦାର୍ଵ୍ ଏକଂ ସାଲଭଞ୍ଜିକାଃ । ମୃଣ୍ମାତ୍ରମ୍ ଏକଂ କୁମ୍ଭାଦି ବ୍ରହ୍ମୈକଂ ତ୍ରିଜଗଦ୍ଭ୍ରମଃ
ପାଣି ଏକ, କିନ୍ତୁ ତାହାରୁ ତରଙ୍ଗ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରୂପ ଦେଖାଯାଏ; କାଠ ଏକ, କିନ୍ତୁ ତାହାରୁ ବିଭିନ୍ନ ଶାଳ ଗଢ଼ାଯାଏ; ମାଟି ଏକ, ତାହାରୁ ଘଡ଼ା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜିନିଷ ତିଆରି ହୁଏ; ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ତିନି ଜଗତର ଭ୍ରମ କେବଳ ବ୍ରହ୍ମ ହିଁ।
ସମ୍ବନ୍ଧେ ଦ୍ରଷ୍ଟୃଦୃଶ୍ଯାନାଂ ମଧ୍ଯେ ଦ୍ରଷ୍ଟୁର୍ ହି ଯଦ୍ ଵପୁଃ । ଦ୍ରଷ୍ଟୃଦର୍ଶନଦୃଶ୍ଯାଦିଵର୍ଜିତଂ ତଦ୍ ଇଦଂ ପରମ୍
ଦେଖୁଥିବା ଓ ଦେଖାଯାଉଥିବା ମଧ୍ୟରେ, ଦେଖୁଥିବାର ମଧ୍ୟରେ ଯାହାର ସ୍ୱରୂପ ଅଛି, ସେହି ଯାହା ଦେଖୁଥିବା, ଦେଖିବା ଓ ଦେଖାଯାଉଥିବା ସବୁଠାରୁ ପାରେ — ସେହିଁଠି ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଦେଶାଦ୍ ଦେଶଂ ଗତେ ଚିତ୍ତେ ମଧ୍ଯେ ଯଶ୍ ଚେତସୋ ଵପୁଃ । ଅଜାଡ୍ଯସଂଵିନ୍ମନନଂ ତନ୍ମଯୋ ଭଵ ସର୍ଵଦା
ମନ ଏଠୁ ସେଠାକୁ ଘୁଞ୍ଚିଲେ, ମନର ମଧ୍ୟରେ ଯାହାର ସ୍ୱରୂପ ଅଛି, ସେହି ଅଜଡ଼ ଜ୍ଞାନ ଓ ଚିନ୍ତନ ହିଁ; ସେଥିରେ ସଦା ଏକାଗ୍ର ହେଉ।
ଅଜାଗ୍ରତ୍ସ୍ଵପ୍ନନିଦ୍ରସ୍ଯ ଯତ୍ ତେ ରୂପଂ ସନାତନମ୍ । ଅଚେତନଂ ଚାଜଡଂ ଚ ତନ୍ମଯୋ ଭଵ ସର୍ଵଦା
ଜାଗ୍ରତ, ସ୍ୱପ୍ନ ଓ ଗଭୀର ନିଦ୍ରା ଠାରୁ ପରେ ଯେଉଁ ତୁମର ଚିରସ୍ଥାୟୀ ସ୍ୱରୂପ ଅଛି, ଯାହା ଅଚେତନ ଓ ଜଡତାରହିତ, ସେହି ସ୍ୱରୂପ ସହ ସଦା ଏକାତ୍ମ ହେଇରୁ।
ଜଡତାଂ ଵର୍ଜଯିତ୍ଵୈକାଂ ଶିଲାଯା ହୃଦଯଂ ହି ଯତ୍ । ଅକ୍ଷୁବ୍ଧୋ ଵାଥଵା କ୍ଷୁବ୍ଧସ୍ ତନ୍ମଯୋ ଭଵ ରାଘଵ
ପାଥରର ହୃଦୟ ଭଳି କେବଳ ଜଡତାକୁ ଛାଡି, ତୁମେ ଶାନ୍ତ ହେଉ କି ଅଶାନ୍ତ, ସେହି ସ୍ୱରୂପ ସହ ଏକାତ୍ମ ହେଇରୁ, ରାଘବ।
କସ୍ଯଚିତ୍ କିଞ୍ଚନାପୀହ ନୋଦେତି ନ ଵିଲୀଯତେ । ଅକ୍ଷୁବ୍ଧୋ ଵାଥଵା କ୍ଷୁବ୍ଧସ୍ ସ୍ଵସ୍ଥସ୍ ତିଷ୍ଠ ଯଥାସୁଖମ୍
ଏଠାରେ କାହାର ମଧ୍ୟ କିଛି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ନାହିଁ, କିମ୍ବା ଲୟ ହୁଏ ନାହିଁ; ତୁମେ ଶାନ୍ତ କି ଅଶାନ୍ତ, ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ଯେପରି ଚାହଁ, ସେପରି ଦୃଢ଼ ରୁହ।
ନାଭିଵାଞ୍ଛତି ନ ଦ୍ଵେଷ୍ଟି ଦେହେ କିଞ୍ଚିତ୍ କ୍ଵଚିତ୍ ପୁମାନ୍ । ସ୍ଵସ୍ଥସ୍ ତିଷ୍ଠ ନିରାଶଙ୍କଂ ଦେହଵୃତ୍ତିମ୍ ଉପାଗତଃ
ଦେହରେ କେବେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତି କିଛି ଚାହେ ନାହିଁ, କିମ୍ବା ଘୃଣା କରେ ନାହିଁ; ତୁମେ ନିଜରେ ଦୃଢ଼ ରୁହ, ଚିନ୍ତା ଛାଡ଼, ଦେହର କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ।
ଭଵିଷ୍ଯଦ୍ଗ୍ରାମକଗ୍ରାମ୍ଯକାର୍ଯେ ତିଷ୍ଠସି ନୋ ଯଥା । ଚିତ୍ତଵୃତ୍ତିଷୁ ମା ତିଷ୍ଠ ତଥା ତଥ୍ଯାତ୍ମତାଂ ଗତଃ
ଯେପରି ଆସନ୍ତା କ୍ଷେତ୍ର କିମ୍ବା ସହରର କାମକୁ ତୁମେ ଅନୁଭବ କରୁନାହାଁ, ସେପରି ନିଜ ସତ୍ୟ ସ୍ୱଭାବକୁ ଜାଣିପାରିଲେ, ମନର ଚଞ୍ଚଳତାରେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଅଟକି ରୁହନାହାଁ।
ଯଥା ଦେଶାନ୍ତରନରୋ ଯଥା କାଷ୍ଠଂ ଯଥୋପଲଃ । ତଥୈଵ ପଶ୍ଯ ଚିତ୍ତଂ ତ୍ଵମ୍ ଅଚିତ୍ତୈଵ ଯଥାତ୍ମତା
ଯେପରି ଅନ୍ୟ ଦେଶର ଏକ ଲୋକ, କିମ୍ବା ଗଛର ଟୁକୁଡ଼ା, କିମ୍ବା ପାଥର ଅଚେତନ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ, ସେପରି ତୁମେ ମନକୁ ଅଚେତନ ବୋଲି ଦେଖ, ନିଜ ସ୍ୱଭାବ ଅନୁଯାୟୀ।
ଯଥା ଦୃଷଦି ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅମ୍ବୁ ଯଥାମ୍ଭସ୍ଯ୍ ଅନଲସ୍ ତଥା । ସ୍ଵାତ୍ମନ୍ଯ୍ ଏଵାସ୍ତି ନୋ ଚିତ୍ତଂ ପରମାତ୍ମନି ତତ୍ କୁତଃ
ଯେପରି ପାଥରରେ ପାଣି ନାହିଁ, ଓ ପାଣିରେ ଅଗ୍ନି ନାହିଁ, ସେପରି ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ମନ ନାହିଁ; ତେଣୁ ପରମ ଆତ୍ମାରେ ତାହା କେମିତି ଥିବ?
ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯମାଣଂ ନ ଯତ୍ କିଞ୍ଚିତ୍ ତେନ ଯତ୍ କ୍ରିଯତେ କ୍ଵଚିତ୍ । କୃତଂ ଭଵତି ତନ୍ ନେତି ମତ୍ଵା ଚିତ୍ତାତିଗୋ ଭଵ
ଯାହା ଦ୍ୱାରା କିଛି ଦେଖାଯାଏନାହିଁ, କିମ୍ବା କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ କିଛି କରାଯାଏନାହିଁ—ଏହି କଥାକୁ ବୁଝି, ମନକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା ବୋଲି ଜାଣ।
ଅତ୍ଯନ୍ତାନାତ୍ମଭୂତସ୍ଯ ଚେଚ୍ ଚିତ୍ତସ୍ଯାନୁଵର୍ତସେ । ପର୍ଯନ୍ତଵାସିନଃ କସ୍ମାନ୍ ନ ମ୍ଲେଚ୍ଛସ୍ଯାନୁଵର୍ତସେ
ଯଦି ତୁମେ ସେଇ ମନକୁ ଅନୁସରୁଛ, ଯାହା ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତୁମର ସ୍ୱରୂପ ନୁହେଁ, ତେବେ ସେଇ ସୀମାନ୍ତରେ ବସୁଥିବା ବିଦେଶୀକୁ କାହିଁକି ଅନୁସରୁନାହଁ?
ନିରନ୍ତରମ୍ ଅନାଦୃତ୍ଯ ତ୍ଵମ୍ ଆରାଚ୍ ଚିତ୍ତପୁକ୍କସମ୍ । ସ୍ଵସ୍ଥମ୍ ଆସ୍ସ୍ଵ ନିରାଶଙ୍କଂ ପଙ୍କେନେଵ କୃତୋ ଜଡଃ
ମନର ଅଶୁଦ୍ଧତାକୁ ଦୂରରୁ ଅଗ୍ରହ କରି ନିରନ୍ତର ଅବହେଳା କର, ନିଜରେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଓ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ରୁହ, ଯେପରି ମାଟିରେ ଲିପ୍ତ ହୋଇ ଅବୁଦ୍ଧ ହୋଇଯାଏ କିଛି।
ଚିତ୍ତଂ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ମେ ଭୂତଂ ମୃତମ୍ ଏଵାଦ୍ଯ ଵେତି ଚ । ଭଵ ନିଶ୍ଚଯଵାନ୍ ଭୂତ୍ଵା ଶିଲାପୁରୁଷନିଶ୍ଚଲଃ
ମୋ ପାଇଁ ମନ କେବେ ଥିଲା ନାହିଁ, ଏବେ ମୃତ ହୋଇଗଲା ଭଳି। ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଦୃଢ଼ ହୋ, ପାଥର ପ୍ରତିମା ପରି ଅଚଳ ରୁହ।
ପ୍ରେକ୍ଷାଯାମ୍ ଅସ୍ତି ନୋ ଚିତ୍ତଂ ତଦ୍ଵିହୀନୋ ଽସି ତତ୍ତ୍ଵତଃ । ତତ୍ କିମର୍ଥମ୍ ଅନର୍ଥେନ ତଦର୍ଥେନ କଦର୍ଥ୍ଯସେ
ଦେଖିବାବେଳେ ମନ ରହେନାହିଁ; ଏହିପରି ତୁମେ ପ୍ରକୃତରେ ମନ ବିହୀନ। ତେବେ ଅର୍ଥହୀନ କିମ୍ବା ଏହା ସହିତ ସଂପୃକ୍ତ ଯାହା ତାହା ପାଇଁ କାହିଁକି ଚିନ୍ତିତ ହେଉଛ?
ଅସତା ଚିତ୍ତଯକ୍ଷେଣ ଯେ ଽଥଵାତିଵଶୀକୃତାଃ । ତେଷାଂ ପେଲଵବୁଦ୍ଧୀନାଂ ଚନ୍ଦ୍ରାଦ୍ ଅଶନିର୍ ଉତ୍ଥିତା
ଯେମାନେ ମନର ଅସତ୍ୟ ଚକ୍ରରେ ପଡ଼ି ଚାଲିଯାନ୍ତି, କିମ୍ବା ବେଶି ଅଧୀନ ହୋଇଯାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ଦୁର୍ବଳ ଥାଏ; ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଚନ୍ଦ୍ରମାଠାରୁ ବିଜୁଳି ନିଷ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।