ଈଷଦ୍ଵିଦନ୍ ସ୍ଵଯଂ ଚିତ୍ତ୍ଵାଦ୍ ଅନ୍ଯତାମ୍ ଇଵ ପଶ୍ଯତି । ବୁଧ୍ଯତେ ସର୍ଗ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ଶମାଚ୍ ଛାମ୍ଯତି ଶାଶ୍ଵତମ୍
ସ୍ୱଳ୍ପ ଉତ୍କଳନ ଦ୍ୱାରା ଚେତନା ଅନ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ; ଏହି ଦେଖାଯିବାକୁ 'ସୃଷ୍ଟି' ବୋଲି ଜଣାଯାଏ, ଶାନ୍ତିରୁ ଏହା ଅନନ୍ତ ଶାଶ୍ୱତ ଶାନ୍ତିରେ ଲୀନ ହୁଏ।
ସର୍ଗସ୍ ତୁ ପରମାର୍ଥସ୍ଯ ସଞ୍ଜ୍ଞେତ୍ଯ୍ ଏଵ ଵିନିଶ୍ଚଯଃ । ନ ନାସ୍ତି ନାଯମ୍ ଅସ୍ତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ ଅମ୍ବରସ୍ଯ ଯଥାମ୍ବରମ୍
ସୃଷ୍ଟି କେବଳ ପରମ ସତ୍ୟର ଏକ ନାମ ଅଟେ—ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ମତ। ଏହା ଭିତରେ ନା ଅଛି, ନା ନାହିଁ, ଆକାଶ ଭିତରେ ଆକାଶ ଥିବା ପରି।
ଚିତ୍ତ୍ଵାତ୍ ସର୍ଗସମାପତ୍ତିର୍ ଅଚିତ୍ତ୍ଵାତ୍ ସର୍ଗସଙ୍କ୍ଷଯଃ । ପରେ ପରମଂ ସଂଶାନ୍ତେ ହେମ୍ନୀଵ କଟକଭ୍ରମଃ
ମନ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ମନ ନା ଥିଲେ ସୃଷ୍ଟି ଶୁନ୍ୟ ହୋଇଯାଏ। ପରମ ଶାନ୍ତିରେ, ସୃଷ୍ଟିର ଭ୍ରମ ହେଉଛି ସୁନାରେ କଟକ ଭାବିବା ପରି।
ସନ୍ନ୍ ଏଵ ସର୍ଗୋ ଽସର୍ଗତ୍ଵମ୍ ଏତି ଵିତ୍ତ୍ଵଶମୋଦଯେ । ଅସତ୍ ସତ୍ତାମ୍ ଅଵାପ୍ନୋତି ସ୍ଵତସ୍ ସଂଵେଦନୋଦଯେ
ସୃଷ୍ଟି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେତେବେଳେ ମୋର ଭାବ ଛାଡିଦିଯାଏ, ଏହା ସୃଷ୍ଟି ନୁହେଁ। ଅସତ୍ୟ ନିଜରୁ ଜାଗୃତି ଆସିଲେ ସତ୍ୟ ହୋଇଯାଏ।
ସଂଵେଦନମ୍ ଅହମ୍ଭାଵସର୍ଗସମ୍ଭଵସମ୍ଭ୍ରମଃ । ଅସଂଵେଦନମ୍ ଆଶାନ୍ତଂ ପରଂ ଵିଦ୍ଧି ନ ତଜ୍ ଜଡମ୍
ଜାଗୃତି ହେଉଛି ଆମି ଭାବ ଓ ସୃଷ୍ଟିର ଭ୍ରମ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବା। ଅଜାଗୃତି ହେଉଛି ପରମ ଶାନ୍ତି—ଏହା ଜଡ ନୁହେଁ।
ନାନେନ ସର୍ଗୋ ନାନାଯଂ ଜ୍ଞାସ୍ଯୈକାତ୍ମା ଶିଵାତ୍ମକଃ । ପୁସ୍ତକର୍ମକୃତା ସେନା ମୃଣ୍ମଯୀ ଶିଲ୍ପିନାଂ ଯଥା
ଏହି ଜଗତରେ କିଛି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ, ଜଣାଇବା ଯେଉଁଠି ଏକାଟି ଶିବସ୍ୱରୂପ ଆତ୍ମା ଅଛି । ଏହା ଏମିତି, ଯେପରି ଶିଳ୍ପୀମାନେ କାଠିରେ କିମ୍ବା ମାଟିରେ ପୁସ୍ତକରେ ଏକ ଦଳ ତିଆରି କରନ୍ତି ।
ଇଦଂ ପୂର୍ଣମ୍ ଅନାରମ୍ଭମ୍ ଅନନ୍ତମ୍ ଅନଵୋଦଯମ୍ । ପୂର୍ଣେ ପୂର୍ଣଂ ପରାପୂରୈଃ ପୂର୍ଵମ୍ ଏଵାଵତିଷ୍ଠତେ
ଏହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଆରମ୍ଭ ନାହିଁ, ଅନନ୍ତ ଏବଂ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବା ନାହିଁ । ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣରେ, ଅନ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆସିଲେ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରାରମ୍ଭରୁ ଏହି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଟୁଟ ରହିଛି ।
ଯଦ୍ ଅଯଂ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ ସର୍ଗସ୍ ତଦ୍ ବ୍ରହ୍ମ ବ୍ରହ୍ମଣି ସ୍ଥିତମ୍ । ନଭୋ ନଭସି ଵିଶ୍ରାନ୍ତଂ ଶାନ୍ତଂ ଶାନ୍ତେ ଶିଵଂ ଶିଵେ
ଯେଉଁଠି ଏହି ସୃଷ୍ଟି ଦେଖାଯାଏ, ସେଉଁଠି ଏହା ବ୍ରହ୍ମା, ବ୍ରହ୍ମାରେ ବ୍ରହ୍ମା ଅଟୁଟ ଅଛି । ଯେପରି ଆକାଶ ଆକାଶରେ ଅଛି, ଶାନ୍ତି ଶାନ୍ତିରେ ଅଛି, ଶିବ ଶିବରେ ଅଛି ।
ମକୁରପ୍ରତିବିମ୍ବସ୍ଥେ ନଗରେ ନଗରଂ ଜନେ । ଯଥା ଦୂରମ୍ ଅଦୂରଂ ଚ ତଥେଶେ ତଦତତ୍କ୍ରମଃ
ଏକ ଆଇନାରେ ନଗରର ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଦେଖିଲେ ଲୋକମାନେ ଏହି ଆଇନାରେ ନଗରକୁ ଦେଖନ୍ତି । ଏହିପରି, ଈଶ୍ୱରରେ ଦୂର ଓ ନିକଟ, ଏହା ଓ ନାହିଁ, ସବୁ ଏହି ଭାବରେ ଅଛି ।
ଅସଦ୍ ଅଭ୍ଯୁତ୍ଥିତଂ ଵିଶ୍ଵଂ ସଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଭ୍ଯୁଦିତଂ ସଦା । ପ୍ରତିଭାସାତ୍ ସଦାଭାସମ୍ ଅଵସ୍ତୁତ୍ଵାଦ୍ ଅସନ୍ମଯମ୍
ଏହି ବିଶ୍ୱ ଅସତ୍ୟରୁ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ଏହା ସତ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, ସେତେବେଳେ ମଧ୍ୟ ଏହା କେବଳ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଭାବ; ଏହା ଦେଖାଯାଉଥିବା ଭାବ ମାତ୍ର, ଏହାର ମୂଳରେ ଅସତ୍ୟ ଅଛି।
ଆଦର୍ଶନଗରାକାରେ ମୃଗତୃଷ୍ଣାମ୍ବୁଭାସ୍ଵରେ । ଦ୍ଵିଚନ୍ଦ୍ରଵିଭ୍ରମାଭାସେ ସର୍ଗେ ଽସ୍ମିନ୍ କେଵ ସତ୍ଯତା
ଏହି ସୃଷ୍ଟି ଏକ ଆଇନାରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବିତ ନଗର, ମୃଗତୃଷ୍ଣାରେ ଜଳର ଚମକ, କିମ୍ବା ଦୁଇଟି ଚନ୍ଦ୍ର ଦେଖିବାର ଭ୍ରମ ଭଳି; ଏଠାରେ କେଉଁଠି ଏକ ନିଜସ୍ୱ ସତ୍ୟତା ଅଛି?
ମାଯାଚୂର୍ଣପରିକ୍ଷେପାଦ୍ ଯଥା ଵ୍ଯୋମ୍ନି ପୁରଭ୍ରମଃ । ତଥା ସଂଵିଦି ସଂସାରସ୍ ସାରୋ ଽସାରଶ୍ ଚ ଭାସତେ
ଯେପରି ମାୟାର ଚୂର୍ଣ୍ଣ ଆକାଶରେ ଏକ ନଗରର ଭ୍ରମ ଦେଖାଏ, ସେପରି ଚେତନାରେ ସଂସାରର ସାର ଓ ଅସାର ଦୁଇଁଟି ଭାବ ଦେଖାଯାଏ।
ଯାଵଦ୍ ଵିଚାରଦହନେନ ସମୂଲଦାହଂ ଦଗ୍ଧା ନ ଜର୍ଜରଲତେଵ ବଲାଦ୍ ଅଵିଦ୍ଯା । ଶାଖାପ୍ରତାନଗହନା ଗହନାନି ତାଵନ୍ ନାନାଵିଧାନି ସୁଖଦୁଃଖଵନାନି ସୂତେ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଚାରର ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ଅବିଦ୍ୟାର ଶାଖା ଓ ଜଙ୍ଗଲ ମୂଳସହିତ ପୁରା ଜଳି ଯାଏନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହା ଶକ୍ତିରେ ନିର୍ମାଣ କରି ନିଜେ ନିଜେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଆନନ୍ଦ ଓ ଦୁଃଖର ଜଙ୍ଗଲ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥାଏ।
ହେମୋର୍ମିକାଦିଵନ୍ ମିଥ୍ଯା କଚିତାଯାଃ କ୍ଷଯୋନ୍ମୁଖମ୍ । ତ୍ଵମ୍ ଅହନ୍ତ୍ଵମ୍ ଅଵିଦ୍ଯାଯାଶ୍ ଶୃଣୁ ରାଘଵ କୀଦୃଶମ୍
ରାଘବ, ଶୁଣ, ସୁନାର ତରଙ୍ଗ ଭଳି ଭ୍ରମରେ ଗଠିତ ଏହି ଅବିଦ୍ୟା କିପରି ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ଏବଂ 'ମୁଁ' ଓ 'ମୋର' ଭାବ କିପରି ଦୂରେଇଯାଏ।
ଲଵଣୋ ଽସୌ ମହୀପାଲସ୍ ତଦା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଥା ଭ୍ରମମ୍ । ଦ୍ଵିତୀଯେ ଦିଵସେ ଗନ୍ତୁଂ ପ୍ରଵୃତ୍ତସ୍ ତାଂ ମହାଟଵୀମ୍
ସେ ରାଜା ଲବଣ, ଏପରି ଭ୍ରମ ଦେଖିବା ପରେ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିନରେ ସେ ମହାଅଟବୀକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଯାତ୍ରା କଲା।
ଯତ୍ ତଦ୍ ଦୃଷ୍ଟଂ ମଯା ଦୁଃଖମ୍ ଅରଣ୍ଯାନୀଂ ସ୍ମରାମି ତାମ୍ । ଚିତ୍ତାଦର୍ଶଗତା ଚିତ୍ତ୍ଵାତ୍ କଦାଚିଲ୍ ଲଭ୍ଯତେ ଚ ସା
ମୁଁ ଏହି ଅରଣ୍ୟରେ ଦେଖିଥିବା ଦୁଃଖକୁ ମନେ ପକାଏ; ଏହା କେବେ କେବେ ମନର ଆଇନାରେ ଦେଖାଯାଏ, ଏବଂ କେବେ କେବେ ଅନୁଭବ ହୁଏ।
ଇତି ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ସଚିଵୈସ୍ ସ ଯଯୌ ଦକ୍ଷିଣାପଥମ୍ । ପୁନର୍ ଦିଗ୍ଵିଜଯାଯୈଵ ପ୍ରାପ ଵିନ୍ଧ୍ଯମହୀଧରମ୍
ଏପରି ନିଷ୍ଚୟ କରି ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ, ସେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଯାଇଲା; ପୁନି ବିଜୟ ପାଇଁ ଯାଇ, ସେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼କୁ ପହଞ୍ଚିଲା।
ପୂର୍ଵଦକ୍ଷିଣପାଶ୍ଚାତ୍ଯମହାର୍ଣଵତଟସ୍ଥଲୀମ୍ । ବଭ୍ରାମ କୌତୁକାତ୍ ସର୍ଵାଂ ଵ୍ଯୋମଵୀଥୀମ୍ ଇଵୋଷ୍ଣରୁକ୍
ସେ ଜିଜ୍ଞାସାରେ ପୂର୍ବ, ଦକ୍ଷିଣ ଓ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗର ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର ତଟରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଭୂମିରେ ଘୁଞ୍ଚିଲେ, ଯେପରି ଉଷ୍ଣ ରବି ଆକାଶରେ ତାହାର ପଥରେ ଚାଲେ।
ଅଥୈକସ୍ମିନ୍ ପ୍ରଦେଶେ ତାଂ ଭିତ୍ତାଵ୍ ଇଵ ପୁରୋଗତାମ୍ । ଦଦର୍ଶୋଗ୍ରାମ୍ ଅରଣ୍ଯାନୀଂ ପରଲୋକମହୀମ୍ ଇଵ
ତାପରେ, ଏକ ସ୍ଥାନରେ ସେ ଏହି ଜଙ୍ଗଲକୁ ନିଜ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖିଲେ, ଏକ ଦେଉଳ ଭିତି ପରି, ଯେପରି ପରଲୋକର ଭୂମି।
ସର୍ଵତ୍ର ଵିହରଂସ୍ ତାଂସ୍ ତାନ୍ ଵୃତ୍ତାନ୍ତାନ୍ ସକଲାନ୍ ଅପି । ଦୃଷ୍ଟଵାନ୍ ଦୃଷ୍ଟଵାଂଶ୍ ଚୈଵ ଜ୍ଞାତଵାଂଶ୍ ଚ ଵିସିସ୍ମଯେ
ସେ ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ଘୁଞ୍ଚି, ଏହି ବିଭିନ୍ନ ଘଟଣାଗୁଡିକୁ ଦେଖିଲେ ଓ ଜାଣିଲେ, ଏବଂ ଏହାରୁ ଆଶ୍ଚର୍ୟଚକିତ ହେଲେ।
ତାନ୍ ପରିଜ୍ଞାତଵାଂଶ୍ ଚାସୀଦ୍ ଵ୍ଯାଧାନ୍ ପୁକ୍କସଜାନ୍ ପୁରଃ । ଵିସ୍ମଯାକୁଲଯା ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଭୂଯୋ ବଭ୍ରାମ ସମ୍ଭ୍ରମୀ
ସେ ଏହି ଶିକାରୀ ଓ ପୁକ୍କସ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଠିଥିଲେ, ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ଭରିଥିବା ମନରେ ସେ ଆଉ ଭିତିଭିତି ଘୁଞ୍ଚିଲେ।
ଅଥ ପ୍ରାପ ମହାଟଵ୍ଯାଃ ପର୍ଯନ୍ତେ ଧୂମଧୂସରମ୍ । ତମ୍ ଏଵ ଗ୍ରାମକଂ ଯସ୍ମିନ୍ ସୋ ଽଭଵତ୍ ପୁଷ୍ଟପୁକ୍କସଃ
ତାପରେ ସେ ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲର ଧୂଆଁ ଧୂଳିରେ ଧୂସର ଅଞ୍ଚଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲା, ଏହି ଗ୍ରାମକୁ ଯେଉଁଠାରେ ସେ ପୂର୍ବରୁ ପୁଷ୍ଟ ପୁକ୍କସ ଥିଲା।
ତତ୍ରାପଶ୍ଯଜ୍ ଜନାଂସ୍ ତାଂସ୍ ତାଂସ୍ ସ୍ତ୍ରିଯସ୍ ତାସ୍ ତାଃ କୁଟୀରିକାଃ । ତାନ୍ ଆରାମାଞ୍ ଜଲାଧାରାଂସ୍ ତାଂସ୍ ତାଂଶ୍ ଚ ଵସୁଧାତଟାନ୍
ସେଠାରେ ସେ ଏହି ଲୋକମାନେ, ଏହି ଜଣେ ଜଣେ ଜନନୀମାନେ, ଏହି ଛୋଟ ଘରମାନେ, ଏହି ଉଦ୍ୟାନ, ଝରଣା ଓ ଏହି ଜମି ଅଞ୍ଚଳମାନେକୁ ଦେଖିଲା।
ତଂ ଚାକାଣ୍ଡପରିଭ୍ରଂଶଂ ତାନ୍ ଵୃକ୍ଷାଂସ୍ ତାନ୍ ଵୃତିଵ୍ରଜାନ୍ । ତାଂସ୍ ତଥୈଵ ସମୁଦ୍ଦେଶାଂସ୍ ତଦ୍ଵୃତ୍ତାନ୍ତୈକଲାଞ୍ଛିତାନ୍
ସେ ଅକାଳ ନଷ୍ଟ ଦେଖିଲା, ଏହି ଗଛମାନେ, ଏହି ଗୋବାଳିମାନେ, ଏହି ସ୍ଥାନମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଘଟିଥିବା ଘଟଣାର ଚିହ୍ନ ରହିଛି।
ଅନ୍ଯାସୁ ଵୃଦ୍ଧାସୁ ସବାଷ୍ପନେତ୍ରାସ୍ଵ୍ ଆର୍ତ୍ଯାଭିଯୁକ୍ତାସୁ ଚ ଵର୍ଣଯନ୍ତୀ । ଅକାଲକାନ୍ତାରଵିଶୀର୍ଣବନ୍ଧୁଦୁଃଖାନ୍ଯ୍ ଅସଙ୍ଖ୍ଯାନି ସଖୀ ସଖୀଷୁ
ଅନ୍ୟ ଜାଗାରେ, ବୃଦ୍ଧ ଜଣନୀମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଅଶ୍ରୁଭରା ଚକ୍ଷୁ ଓ ଦୁଃଖରେ ଭରିଥିଲେ, ସେଉଁଠି ଜଣେ ସଖୀ ଅନ୍ୟ ସଖୀଙ୍କୁ ଅକାଳରେ ଜଙ୍ଗଲରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଥିବା ପ୍ରିୟଜନଙ୍କ ଅସଂଖ୍ୟ ଦୁଃଖ କଥା କହୁଥିଲେ।
ଵୃଦ୍ଧା ପ୍ରଵୃଦ୍ଧୋଜ୍ଜ୍ଵଲବାଷ୍ପାନେତ୍ର କନ୍ଥାଵୃତା ଶୁଷ୍କକୁଚା କୃଶାଙ୍ଗୀ । ଅଵଗ୍ରହୋଗ୍ରାଶନିଦଗ୍ଧଦେଶେ ତତ୍ରାନ୍ତରାନ୍ତା ପରିରୋଦିତୀଯମ୍
ବୟସ୍କ, ଅତି ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ, ତାଙ୍କର ଆଖି ଅଶ୍ରୁରେ ଚମକୁଛି, ଗଳା ଅଟକିଯାଇଛି, ଅସୁକା ଅଂଶ ଶୁଷ୍କ, ଶରୀର ଦୁର୍ବଳ—ତିନି ଦୁଃଖର ଅଗ୍ନିରେ ଜଳିଥିବା ସ୍ଥାନରେ ସେ ମଧ୍ୟରେ କାନ୍ଦୁଛନ୍ତି।
ହା ପୁତ୍ର ପୁତ୍ରାଵୃତସର୍ଵଗାତ୍ର ଦିନତ୍ରଯାଭୋଜନଜର୍ଜରାଙ୍ଗ । କୃତ୍ତେଶୁନା ଚର୍ମଣି ଜୀର୍ଣଦେହାତ୍ କଥଂ କ୍ଵ ମୁକ୍ତା ଭଵତାସଵସ୍ ତେ
ହା ପୁଅ! ତୁମେ ମୃତ, ମୋ ଶରୀର ସମସ୍ତ ଅଂଶରେ ଘାଉ ଲାଗିଛି, ତିନି ଦିନ ଖାଇନଥିବାରେ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଯାଇଛି; ତୁମର କଟା ଶରୀରରୁ କେମିତି, କେଉଁଠି, ତୁମର ପ୍ରାଣ ଚାଲିଗଲା?
ତାଲୀଲତାଲମ୍ବନମ୍ ଅମ୍ବୁଦାର୍ଦ୍ରଦନ୍ତାନ୍ତରସ୍ଥାରୁଣସତ୍ଫଲସ୍ଯ । ସ୍ମରାମି ଗୁଞ୍ଜାଫଲଦାମହେତୋଃ ପୁରସ୍ ସ୍ଵଵଧ୍ଵା ରସହାସିନସ୍ ତେ
ମୁଁ ମନେ ପକାଉଛି ଗୁଞ୍ଜା ଫଳର ମାଳା, ତୁମେ ତୁମ ଜୀବନ ସାଥୀ ସହ ମିଠା ହସ ହସୁଥିଲା, ତୁମର ଭିଜା ଦାନ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ପକା ଫଳ ଧରିଥିଲା, ଏବଂ ତାଳ ଗଛରେ ଝୁଲୁଥିଲା।
କଦମ୍ବଜମ୍ବୀରଲଵଙ୍ଗଗୁଞ୍ଜକୁଞ୍ଜାନ୍ତର୍ ଅତ୍ରସ୍ତତରତ୍ତରକ୍ଷୋଃ । ପଶ୍ଯାମି ପୁତ୍ରସ୍ଯ କଦା ନୁ ଭୂଯୋ ଭଯଙ୍କରାଣ୍ଯ୍ ଆପ୍ଲୁତିଵଲ୍ଗିତାନି
କଦମ୍ବ, ଜମ୍ବିରା, ଲବଙ୍ଗ, ଗୁଞ୍ଜା ଗଛର ଝୁପୁଡିରେ, ଯେଉଁଠି ବନ୍ୟ ପଶୁ ଘୁରୁଥିବା, ମୁଁ କେବେ ପୁନି ମୋ ପୁଅଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ସ୍ଥାନରେ ଦୂର୍ଦ୍ଦମ ଦୌଡ଼ ଓ ଲାଫ ଦେଖିପାରିବି?
ନ ତାନି ତାମ୍ବୂଲଵିଲାସିନୀନାଂ ମୁଖେଷୁ ଶୋଭଲଲିତାନି ସନ୍ତି । ତମାଲନୀଲେ ଚିବୁକୈକଦେଶେ ସୁତସ୍ଯ ଯାନ୍ଯ୍ ଆସ୍ଯଗତାମିଷସ୍ଯ
ସେ ମନୋହର ଚିହ୍ନଗୁଡିକ ତାମ୍ବୁଳ ଚବାଇବାକୁ ଭଲପାଉଥିବା ଜନନୀମାନଙ୍କର ମୁହଁରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେନାହିଁ; ସେଗୁଡିକ ମୋ ପୁଅର ନୀଳ ଗାଳରେ ଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଖାଇଥିବା ମାଂସର ଚିହ୍ନ ରହିଯାଇଥିଲା।