ଶାସ୍ତ୍ରସଜ୍ଜନସମ୍ପର୍କଵୈରାଗ୍ଯାଭ୍ଯାସପୂର୍ଵକମ୍ । ସଦାଚାରପ୍ରଵୃତ୍ତିର୍ ଯା ପ୍ରୋଚ୍ଯତେ ସା ଵିଚାରଣା
ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ସଜ୍ଜନଙ୍କ ସଂଗ, ଅସକ୍ତି ଓ ଅଭ୍ୟାସ ପୂର୍ବକ ଯେଉଁ ଭଲ ଚାଳ-ଚଳନ ଆସେ, ତାହାକୁ 'ବିଚାର' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଵିଚାରଣାଶୁଭେଚ୍ଛାଭ୍ଯାମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରିଯାର୍ଥେଷ୍ଵ୍ ଅରକ୍ତତା । ଯତ୍ରାଶାତନୁତାଭାଵାତ୍ ପ୍ରୋଚ୍ଯତେ ତନୁମାନସା
ବିଚାର ଓ ଶୁଭ ଇଚ୍ଛା ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗରେ ଅସକ୍ତି ଓ ଆଶା ନଥିବା ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ମନ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଯାଏ, ତାହାକୁ 'ତନୁମାନସ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଭୂମିକାତ୍ରିତଯାଭ୍ଯାସାଚ୍ ଚିତ୍ତେ ଽର୍ଥଵିରତେର୍ ଵଶାତ୍ । ସତ୍ତ୍ଵାତ୍ମନି ସ୍ଥିତେ ଶୁଦ୍ଧେ ସତ୍ତ୍ଵାପତ୍ତିର୍ ଉଦାହୃତା
ଏହି ତିନି ଭୂମିକାର ଅଭ୍ୟାସ ଓ ଚିତ୍ତରେ ଅସକ୍ତି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଯେତେବେଳେ ଶୁଭ ସ୍ୱରୂପରେ ଏକାଗ୍ର ହେବା, ତାହାକୁ 'ଶୁଭତାରେ ସ୍ଥିତି' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଦଶାଚତୁଷ୍ଟଯାଭ୍ଯାସାଦ୍ ଅସଂସଙ୍ଗଫଲେନ ଵୈ । ରୂଢସତ୍ତ୍ଵଚମତ୍କାରା ପ୍ରୋକ୍ତାସଂସକ୍ତିନାମିକା
ଚୌଦା ଧରଣର ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା, ଯେଉଁଥିରେ ଅସଙ୍ଗତା ଫଳ ହେଉଛି, ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ୱଭାବର ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଢତା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ 'ଅସଙ୍ଗତା' ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ।
ଭୂମିକାପାଞ୍ଚକାଭ୍ଯାସାତ୍ ସ୍ଵାତ୍ମାରାମତଯା ଦୃଢମ୍ । ଆଭ୍ଯନ୍ତରାଣାଂ ବାହ୍ଯାନାଂ ପଦାର୍ଥାନାମ୍ ଅଭାଵନାତ୍
ପାଞ୍ଚ ଭୂମିର ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା, ନିଜ ସ୍ୱରୂପରେ ଦୃଢ ଆନନ୍ଦ ରହିଲେ, ଭିତର ଓ ବାହାର ଜିନିଷଗୁଡିକୁ ଚିନ୍ତା ନକରିଲେ, ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ଲାଭ କରାଯାଏ।
ପରପ୍ରଯୁକ୍ତେନ ଚିରଂ ପ୍ରଯତ୍ନେନାର୍ଥବୋଧନାତ୍ । ପଦାର୍ଥାଭାଵନାନାମ୍ନୀ ଷଷ୍ଠୀ ସଞ୍ଜାଯତେ ଗତିଃ
ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କର ପ୍ରେରଣାରେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଶ୍ରମ କରି, ଜିନିଷର ଅର୍ଥ ବୁଝିବା ଦ୍ୱାରା, 'ପଦାର୍ଥ ଅଭାବନା' ନାମକ ଛଅଟିଏ ଅବସ୍ଥା ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ।
ଭୂମିଷଟ୍କଚିରାଭ୍ଯାସାଦ୍ ଭେଦସ୍ଯାନୁପଲମ୍ଭତଃ । ଯତ୍ ସ୍ଵଭାଵୈକନିଷ୍ଠତ୍ଵଂ ସା ଜ୍ଞେଯା ତୁର୍ଯଗା ଗତିଃ
ଛଅ ଭୂମିର ଦୀର୍ଘ ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା, ଭିନ୍ନତାକୁ ଦେଖିବା ନାହିଁ, ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ଏକାଗ୍ର ରହିବା ଯାହା, ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ 'ଚତୁର୍ଥ' ଗତି ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ।
ଏଷା ହି ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତେଷୁ ତୁର୍ଯାଵସ୍ଥେହ ଵିଦ୍ଯତେ । ଵିଦେହମୁକ୍ତଵିଷଯଂ ତୁର୍ଯାତୀତମ୍ ଅତଃ ପରମ୍
ଏହି ଚତୁର୍ଥ ଅବସ୍ଥା ଜୀବନମୁକ୍ତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି; ଏହାଠାରୁ ଉପରେ ଯେଉଁ ଅବସ୍ଥା ଅଛି, ସେହି ଦେହମୁକ୍ତମାନେ ପାଇଁ ଅଟୁର୍ୟା ଅବସ୍ଥା।
ଯେ ହି ନାମ ମହାଭାଗାସ୍ ସପ୍ତମୀଂ ଭୂମିକାମ୍ ଇତାଃ । ଆତ୍ମାରାମା ମହାତ୍ମାନସ୍ ତେ ମହତ୍ ପଦମ୍ ଆଗତାଃ
ଯେଉଁ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଲୋକେ ସପ୍ତମ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି, ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛନ୍ତି ଏବଂ ମହାନ ମନ ଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି।
ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତା ନ ମଜ୍ଜନ୍ତି ସୁଖଦୁଃଖରସସ୍ଥିତୌ । ପ୍ରାକୃତେନାର୍ଯକାର୍ଯେଣ କିଂଚିତ୍ କୁର୍ଵନ୍ତି ଵା ନ ଵା
ଜୀବନମୁକ୍ତମାନେ ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖର ରସରେ ଡୁବି ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ; ସ୍ବାଭାବିକ କିମ୍ବା ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା, ସେମାନେ କିଛି କରିପାରନ୍ତି କିମ୍ବା କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ପାର୍ଶ୍ଵସ୍ଥା ବୋଧିତାସ୍ ସନ୍ତସ୍ ସର୍ଵାଚାରେ କ୍ରମାଗତମ୍ । ଆଚାରମ୍ ଆଚରନ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ସୁପ୍ତବୁଦ୍ଧଵଦ୍ ଅକ୍ଷତାଃ
ପାଖରେ ଥିବା ଜଣେ ଜଣାଇଲେ, ସେମାନେ ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକେ ସମସ୍ତ ଆଚରଣକୁ ଏକାଏକି କ୍ରମରେ କରନ୍ତି; ସେମାନେ ଅଡ଼ି ରହନ୍ତି, ଶୁଅ ଅବସ୍ଥାରେ ଜାଗି ଥିବା ପରି।
ଆତ୍ମାରାମତଯା ତାଂସ୍ ତାସ୍ ସୁଖଯନ୍ତି ନ କାଶ୍ଚନ । ଜଗତ୍କ୍ରିଯାସ୍ ସୁସଂସୁପ୍ତାନ୍ ରୂପାଲୋକଶ୍ରିଯୋ ଯଥା
ଯେଉଁମାନେ ଆତ୍ମାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ଜଗତର କାର୍ଯ୍ୟରେ କୌଣସି ସୁଖ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି ନାହିଁ; ଯେପରି ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ଥିବା ଲୋକ ଦୃଶ୍ୟର ରୂପ ଓ ଶ୍ରୀର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିପାରିନାହିଁ।
ଭୂମିକାସପ୍ତକଂ ତ୍ଵ୍ ଏତଦ୍ ଧୀମତାମ୍ ଏଵ ଗୋଚରମ୍ । ନ ପଶୁସ୍ଥାଵରାଦୀନାଂ ନ ଚ ମ୍ଲେଚ୍ଛାଦିଚେତସାମ୍
ଏହି ସାତଟି ଦଶା କେବଳ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଲବ୍ଧ; ପଶୁ, ଜଡ ପ୍ରାଣୀ ଓ ଯେଉଁମାନେ ଅସଭ୍ୟ ଚିତ୍ତ ରଖିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହାକୁ ପାଇପାରିବେ ନାହିଁ।
ପ୍ରାପ୍ତା ଜ୍ଞାନଦଶାମ୍ ଏତାଂ ପଶୁମ୍ଲେଚ୍ଛାଦଯୋ ଽପି ଯେ । ସଦେହା ଵାପ୍ଯ୍ ଅଦେହା ଵା ତେ ମୁକ୍ତା ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ପଶୁ କିମ୍ବା ଅସଭ୍ୟ ମନ ଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଯଦି ଏହି ଜ୍ଞାନ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦେହରେ ରହୁନ୍ତୁ କି ଦେହ ଛାଡିଦେଇଥିବେ, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୁକ୍ତ; ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଜ୍ଞପ୍ତିର୍ ହି ଗ୍ରନ୍ଥିଵିଚ୍ଛେଦସ୍ ତସ୍ମିନ୍ ସତି ଵିମୁକ୍ତତା । ମୃଗତୃଷ୍ଣାମ୍ବୁବୁଦ୍ଧ୍ଯାଦିଶାନ୍ତିମାତ୍ରାତ୍ମକସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅସୌ
ଜ୍ଞାନ ହେଉଛି ବନ୍ଧନର ଛେଦ; ଏହା ଥିଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ, ଯାହା ମୃଗତୃଷ୍ଣା ପାଣିର ଭ୍ରମ ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟ ଭ୍ରମର ଶାନ୍ତିରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ।
ଯେ ତୁ ମୋହାଦ୍ ଘନାତ୍ ତୀର୍ଣା ନ ପ୍ରାପ୍ତାଃ ପାଵନଂ ପଦମ୍ । ତେ ସ୍ଥିତା ଭୂମିକାସ୍ଵ୍ ଆସୁ ସ୍ଵାତ୍ମଲାଭପରାଯଣାଃ
ଯେଉଁମାନେ ଗୁଡ଼ିକ ଭୟଙ୍କର ମୂଢ଼ତାରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଶୁଦ୍ଧ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଭୂମିକାଗୁଡ଼ିକରେ ଅଟୁଟ ରହି, ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣିବାରେ ଲଗି ରହନ୍ତି।
ସର୍ଵଭୂମିଗତାଃ କେଚିତ୍ କେଚିଦ୍ ଆନ୍ତୈକଭୂମିକାଃ । ଭୂମିତ୍ରଯଗତାଃ କେଚିତ୍ କେଚିତ୍ ପଞ୍ଚମଭୂଗତାଃ
କିଛି ଲୋକ ସମସ୍ତ ଭୂମିକାରେ ବସିଥାନ୍ତି, କିଛି ମାନେ କେବଳ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଭୂମିକାରେ ଅଛନ୍ତି; କିଛି ତିନିଟି ଭୂମିକାରେ ଅଛନ୍ତି, ଆଉ କିଛି ପଞ୍ଚମ ଭୂମିକାରେ ଅଛନ୍ତି।
ଭୂମିଷଟ୍କଗତାଃ କେଚିତ୍ କେଚିତ୍ ସାର୍ଧୈକଭୂମିକାଃ । ଭୂଚତୁଷ୍ଟଯଗାଃ କେଚିତ୍ କେଚିଦ୍ ଭୂମିଦ୍ଵଯେ ସ୍ଥିତାଃ
କିଛି ଛଅଟି ଭୂମିକାରେ ଅଛନ୍ତି, କିଛି ଏକ ଓ ଅର୍ଦ୍ଧ ଭୂମିକାରେ ଅଛନ୍ତି; କିଛି ଚାରିଟି ଭୂମିକାରେ ଅଛନ୍ତି, ଆଉ କିଛି ଦୁଇଟି ଭୂମିକାରେ ଅଛନ୍ତି।
ଭୂମ୍ଯଂଶଭାଜନାଃ କେଚିତ୍ କେଚିତ୍ ସାର୍ଧତ୍ରିଭୂମିକାଃ । କେଚିତ୍ ସାର୍ଧଚତୁର୍ଭୂକାସ୍ ସାର୍ଧଷଡ୍ଭୂମିକାଃ ପରେ
କିଛି ଲୋକ ଭୂମିକାର ଅଂଶ ଭାଗ ଭୋଗ କରନ୍ତି, କିଛି ତିନି ଓ ଅର୍ଦ୍ଧ ଭୂମିକାରେ ଅଛନ୍ତି; କିଛି ଚାରି ଓ ଅର୍ଦ୍ଧ ଭୂମିକାରେ ଅଛନ୍ତି, ଆଉ ଅନ୍ୟମାନେ ଛଅ ଓ ଅର୍ଦ୍ଧ ଭୂମିକାରେ ଅଛନ୍ତି।
ଵିଵେକିନୋ ନରା ଲୋକେ ଚରନ୍ତ ଇତି ଭୂମିଷୁ । ଗୃହାଯତନତାପସ୍ଯ ଦଶାଵେଶେଷୁ ସଂସ୍ଥିତାଃ
ବିବେକୀ ଲୋକମାନେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଘରେ ବା ତପସ୍ୟାରେ ବା ଏକାନ୍ତବାସରେ ରହି, ନିଜ ଅବସ୍ଥା ଅନୁଯାୟୀ ଚାଲିଥାନ୍ତି ।
ତେ ହି ଧୀରାସ୍ ସୁରାଜାନୋ ଦଶାସ୍ଵ୍ ଆସୁ ଜଯନ୍ତି ତେ । ତୃଣାଯତେ ତୁ ଦିଗ୍ଦନ୍ତିଘଟାଭଟପରାଜଯଃ
ସେଇ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍ ଏବଂ ଉତ୍ତମ ନରମାନେ ଏହି ଅବସ୍ଥାଗୁଡିକରେ ଜୟ ପାଇଥାନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧାହାତୀ ସେନାର ପରାଜୟ ତୁଳନାରେ ଗ୍ରାସ ପରି ଅନର୍ଥକ ।
ଏତାସୁ ଭୂମିଷୁ ଜଯନ୍ତି ହି ଯେ ମହାନ୍ତୋ ଵନ୍ଦ୍ଯାସ୍ ତ ଏଵ ହି ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଶାତ୍ରଵାସ୍ ତେ । ସମ୍ରାଡ୍ ଵିରାଡ୍ ଅପି ଚ ଯତ୍ର ତୃଣାଯତେ ତତ୍ ସ୍ଫାରଂ ପଦଂ ଝଗିତି ତେ ସମଵାପ୍ନୁଵନ୍ତି
ଏହି ଅବସ୍ଥାଗୁଡିକରେ ଯେଉଁ ମହାନ୍ ଲୋକମାନେ ଜୟ ପାଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରଶଂସାର ଯୋଗ୍ୟ; ସେମାନେ ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଶତ୍ରୁକୁ ଜୟ କରିଛନ୍ତି । ସମ୍ରାଟ୍ ବା ବିଶ୍ୱ ଶାସକ ହେବା ଅବସ୍ଥା ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଗ୍ରାସ ପରି ଅନର୍ଥକ ଦେଖାଯାଏ, ଏବଂ ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ଉଚ୍ଚତମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାନ୍ତି ।
ଊର୍ମିକାସଂଵିଦା ହେମ ଯଥା ଵିସ୍ମୃତ୍ଯ ହେମତାମ୍ । ଵିରୌତି ନାହଂ ହେମେତି ଵୃଥାତ୍ମାହନ୍ତଯା ତଥା
ଯେପରି ଏକ ସୁନାର ଗହଣା ନିଜର ସୁନା ହେବାକୁ ଭୁଲିଯାଇ, 'ମୁଁ ସୁନା' ବୋଲି ଅନାବଶ୍ୟକ ଆତ୍ମପ୍ରଦର୍ଶନ କରିନଥାଏ, ଏହିପରି ଆତ୍ମବୋଧ ମଧ୍ୟ ।
ଊର୍ମିକାସଂଵିଦୁଦଯଃ କଥଂ ହେମ୍ନୋ ମହାମୁନେ । ଅହମ୍ଭାଵାତ୍ମକ ଇତି ଯଥାଵଦ୍ ବ୍ରୂହି ମେ ପ୍ରଭୋ
ଓ ମହାମୁନି, ସୁନାରୁ ଗହନା ହେବାର ଜଣାପଡ଼ିବା କିପରି ହୁଏ? ମୋତେ ଠିକ୍ ଭାବରେ କହିଦିଅ, ପ୍ରଭୁ, 'ମୁଁ' ଭାବ କିପରି ଆସେ?
ସତ ଏଵାଗମାପାଯୌ ପ୍ରଷ୍ଟଵ୍ଯୌ ନାସତସ୍ ସଦା । ଅହନ୍ତ୍ଵମ୍ ଊର୍ମିକାତ୍ଵଂ ଚ ସତୀ ତୁ ନ କଦାଚନ
ଯାହା ସତ୍ୟ, ସେହି କେବଳ ଆସିବା ଓ ଯିବା ହୋଇପାରେ; ଅସତ୍ୟ କେବେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ। 'ମୁଁ' ଭାବ ଓ ଗହନା ହେବା ଅସଲିକି ସତ୍ୟ ନୁହେଁ।
ହେମ ଦେହ୍ଯ୍ ଊର୍ମିକାତ୍ଵଂ ତ୍ଵଂ ଗୃହାଣେତ୍ଯ୍ ଉଦିତେ ଯଦି । ତଦ୍ ଦୀଯତେ ସୋର୍ମିକେଣ ତତ୍ ତଦ୍ ଅସ୍ତି ନ ସଂଶଯଃ
ଯଦି କହାଯାଏ—'ଓ ସୁନା, ତୁମେ ଗହନା ହେବା', ଏବଂ ସୁନା ଗହନା ଭାବେ ଗଢ଼ାଯାଏ, ତେବେ ଗହନା ଭାବରେ ଅବଶ୍ୟ ଅଛି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଏଵଂ ଚେତ୍ ତତ୍ ପ୍ରଭୋ ଽତ୍ର ସ୍ଯାଦ୍ ଊର୍ମିକାତ୍ଵଂ ତୁ କୀଦୃଶମ୍ । ଅନଯୈଵାର୍ଥଵିଚ୍ଛିତ୍ତ୍ଯା ଜ୍ଞାସ୍ଯାମି ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵପୁଃ
ଯଦି ଏହିପରି ହୁଏ, ପ୍ରଭୁ, ତେବେ ଗହନା ହେବାର ସ୍ୱଭାବ କଣ? ଏହି ଅର୍ଥକୁ ଭଲଭାବେ ବୁଝିଲେ, ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମାର ନିଜର ରୂପକୁ ଜଣିପାରିବି।
ରୂପଂ ରାଘଵ ନୀରୂପମ୍ ଅସତଶ୍ ଚେନ୍ ନିରୂପ୍ଯତେ । ତଦ୍ ଵନ୍ଧ୍ଯାତନଯାକାରଗୁଣାନ୍ ମେ ତ୍ଵମ୍ ଉଦାହର
ରାଘବ, ଯଦି ଅସତ୍ୟ ନିରାକାରକୁ ଆକାର ଦିଆଯାଏ, ତେବେ ତୁମେ ମୋତେ ଏହିପରି ଅସମ୍ଭବ ଜନନୀର ପୁଅର ଗୁଣ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ବର୍ଣ୍ନନ କରିପାରିବ।
ଊର୍ମିକାତ୍ଵଂ ମୁଧା ଭ୍ରାନ୍ତିର୍ ମାଯେଵାସତ୍ସ୍ଵରୂପିଣୀ । ରୂପଂ ତଦ୍ ଏତଦ୍ ଏଵାସ୍ଯାଃ ପ୍ରେକ୍ଷିତା ଯନ୍ ନ ଦୃଶ୍ଯତେ
ଏକ ତରଙ୍ଗର ଭାବନା ଭ୍ରମ ମାତ୍ର, ଯେପରି ଅସତ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ଆକାର ଦେଖାଯାଏ; ଏହା ମାୟାର ନିଜସ୍ୱ ଲକ୍ଷଣ — ଯାହା ଦେଖାଯାଏ, ସେଟି ସତ୍ୟରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେନି।
ମୃଗତୃଷ୍ଣାମ୍ଭସି ଦ୍ଵୀନ୍ଦାଵ୍ ଅହନ୍ତାରୁଚକାଦିଷୁ । ଏତାଵଦ୍ ଏଵ ରୂପଂ ଯତ୍ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯମାଣଂ ନ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ
ମୃଗତୃଷ୍ଣାର ପାଣି, ଦୁଇଟି ଚନ୍ଦ୍ର, ଅହଂକାରର ଆଲୋକ ଓ ଏହିପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜିନିଷରେ, ଆକାର ଏତିକି — ଯାହା ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ଧରିପାରିବା ଯାଏନି।