ରରାଜ ରାଜା ସାଶ୍ଚର୍ଯମ୍ ଉନ୍ମୀଲିତଵିଲୋଚନଃ । ଗତେ ହିମର୍ତୌ ପ୍ରୋଲ୍ଲାସିପୁଷ୍ପୌଘ ଇଵ ମାଧଵଃ
ରାଜା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ପୂର୍ଣ୍ଣ ଖୋଲି ରହିଲେ, ଯେପରି ଶୀତ ଋତୁ ସରିଯିବା ପରେ ବସନ୍ତ ଆସି ଅନେକ ଫୁଲ ଖିଳିଯାଏ ।
ଅଥାତିସମ୍ଭ୍ରମାଶ୍ଚର୍ଯଖିନ୍ନସ୍ମିତମୁଖୋ ବଭୌ । ଆସନ୍ନମୃତ୍ଯୁମ୍ ଆଲୋକ୍ଯ ରାହୁମ୍ ଇନ୍ଦୁର୍ ଇଵାମ୍ବରେ
ତାପରେ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇ ହସୁଥିବା ଚେହେରାରେ, ସେ ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ଆକାଶରେ ଚନ୍ଦ୍ର ରାହୁଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଆସୁଥିବା ଦେଖି ଭୟଭୀତ ହୁଏ ।
ଐନ୍ଦ୍ରଜାଲିକମ୍ ଆଲୋକ୍ଯ ପ୍ରୋଵାଚାଥ ହସନ୍ନ୍ ଇଵ । ବଭ୍ରୁଂ ହିଂସାତ୍ମକଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସର୍ପରୂପୀଵ ତକ୍ଷକଃ
ଏହି ମାୟା ଦେଖି, ସେ ହସୁଥିବା ପରି କହିଲେ, ଯେପରି ଏକ ସର୍ପ ନିଜ ଦୁଷ୍ଟ ଭାଇ ସର୍ପକୁ ଦେଖି କଥା ହୁଏ ।
ଜାଲ୍ମ ଜାଲଂ ଜଟାଲେନ କିମ୍ ଏତଦ୍ ଭଵତା କୃତମ୍ । ମୀନସ୍ପନ୍ଦାପ୍ରସନ୍ନୋ ଽବ୍ଧିଃ କ୍ଷଣାଦ୍ ଏତି ପ୍ରସନ୍ନତାମ୍
ହେ ଦୁଃଖୀ, ତୁମ ଜଟାରେ ଏହି ଜାଲ କଣ ତୁମେ ତିଆରି କରିଛ? ମାଛର ଚପଳତାରେ ଉତ୍ତଳ ହୋଇଥିବା ସାଗର ମଧ୍ୟ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ଚିତ୍ରଂ ଚିତ୍ରା ହି ଦେଵସ୍ଯ ପଦାର୍ଥଶତଶକ୍ତଯଃ । ସୁଶକ୍ତମ୍ ଅପି ମେ ଚିତ୍ତମ୍ ଆଭିର୍ ମୋହେ ନିଵେଶିତମ୍
କେତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଦେବତାଙ୍କର ବସ୍ତୁଗୁଡ଼ିକର ଶକ୍ତି ରହିଛି! ମୋ ମନ ମଧ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଦ୍ୱାରା ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ିଛି।
କ୍ଵ ଵଯଂ ଲୋକପର୍ଯାଯଵୃତ୍ତାନ୍ତପରିଦେଵିନଃ । କ୍ଵ ମନୋମୋହଦାଯିନ୍ଯୋ ଵିତତାଃ ପ୍ରାକୃତାପଦଃ
ଆମେ କେଉଁଠି, ଏହି ଜଗତର ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକୁ ନେଇ ଦୁଃଖ କରୁଛୁ, ଏବଂ କେଉଁଠି, ଏହି ପ୍ରକୃତିକ ଦୁର୍ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକ ଯେ ମନକୁ ଭ୍ରମିତ କରେ?
ଅପ୍ଯ୍ ଅଭ୍ଯସ୍ତମହାଜ୍ଞାନଂ ମନସ୍ ତିଷ୍ଠତି ଦେହକେ । କଦାଚିନ୍ ମୋହମ୍ ଆଦତ୍ତେ କ୍ଷଣଂ ମତିମତାମ୍ ଅପି
ଉଚ୍ଚ ଜ୍ଞାନରେ ଅଭ୍ୟସ୍ତ ମନ ମଧ୍ୟ ଦେହରେ ରହିଲେ, କେବେ କେବେ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ଭ୍ରମକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଥାଏ।
ଇଦମ୍ ଆଶ୍ଚର୍ଯମ୍ ଆଖ୍ଯାନଂ ଶୃଣୁତାଥ ସଭାସଦଃ । ମମ ଶାମ୍ବରିକେଣେହ ଯନ୍ ମୁହୂର୍ତଂ ପ୍ରଦର୍ଶିତମ୍
ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଗଳ୍ପଟିକୁ ଏବେ ଆପଣମାନେ ଶୁଣନ୍ତୁ, ଏଠାରେ ମୋତେ ଶାମ୍ବରୀର ମାୟାରେ କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ଦେଖାଯାଇଥିଲା।
ଦୃଷ୍ଟଵାନ୍ ଅହମ୍ ଏତସ୍ମିନ୍ ବହ୍ଵୀଃ କାର୍ଯଦଶାଶ୍ ଚଲାଃ । ମୁହୂର୍ତେ ପ୍ରୋତ୍ଥିତଧ୍ଵସ୍ତଶକ୍ରାସ୍ ସୃଷ୍ଟୀର୍ ଇଵାବ୍ଜଜଃ
ସେ ଅଳ୍ପ ସମୟରେ ମୁଁ ଅନେକ ପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ଘଟଣା ଦେଖିଥିଲି, ଯେପରି ବ୍ରହ୍ମା ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଜଗତକୁ ସୃଷ୍ଟି କରି ଭଙ୍ଗ କରିଦିଅନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଶକ୍ତି ନଷ୍ଟ ହେବା ପରେ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵୋନ୍ମୁଖନେତ୍ରେଷୁ ସଭ୍ଯେଷୁ ସ ହସନ୍ନ୍ ଇଵ । ରାଜା ଵର୍ଣଯିତୁଂ ଚିତ୍ରଂ ଵୃତ୍ତାନ୍ତମ୍ ଉପଚକ୍ରମେ
ଏପରି କହି, ସଭାରେ ସବୁ ଲୋକଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ରାଜା ହସିଥିବା ପରି ଚିତ୍ର ଘଟଣାକୁ ବିବରଣା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଇହ ଵିଵିଧପଦାର୍ଥସଙ୍କୁଲାଯାଂ ହ୍ରଦନଦପର୍ଵତପତ୍ତନାକୁଲାଯାମ୍ । କୁଲଶିଖରିସମୁଦ୍ରସଙ୍କଟାଯାଂ ଭୁଵି ଵିଭଵାଵଲିତୋ ଽସ୍ତ୍ଯ୍ ଅଯଂ ପ୍ରଦେଶଃ
ଏହି ପୃଥିବୀ ଅନେକ ପଦାର୍ଥରେ ଭରିଯାଇଛି, ହ୍ରଦ, ନଦୀ, ପାହାଡ଼, ନଗର, ପର୍ବତ ଶିଖର ଓ ସମୁଦ୍ର ଏଠାରେ ଏକାଠି ଅଛି; ଏଠି ଏକ ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଯାହା ଧନ-ଐଶ୍ୱର୍ୟରେ ଶୋଭିତ।
ଅସ୍ତି ତାଵଦ୍ ଅଯଂ ଦେଶୋ ନାନାଵନନଦୀଯୁତଃ । ଵସୁଧାମଣ୍ଡଲସ୍ଯାସ୍ଯ ସହୋଦର ଇଵାନୁଜଃ
ପ୍ରଥମେ, ଏହି ଦେଶ ଅନେକ ଜଙ୍ଗଲ ଓ ନଦୀରେ ଶୋଭିତ, ପୃଥିବୀର ଏହି ମଣ୍ଡଳର ଛୋଟ ଭାଇ ପରି ଅଛି।
ଅସ୍ମିଂଶ୍ ଚାଯମ୍ ଅହମ୍ ରାଜା ପୌରାଭିମତଵୃତ୍ତିମାନ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ ସ୍ଵର୍ଗ ଇଵାସ୍ଯାଂ ତୁ ସଭାଯାମ୍ ଅଦ୍ଯ ସଂସ୍ଥିତଃ
ଏଠାରେ ମୁଁ ରାଜା, ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛାଅନୁଯାୟୀ ଚାଲିଛି, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ସଭାରେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବସିଥାନ୍ତି।
ଯାଵଦ୍ ଅଭ୍ଯାଗତୋ ଦୂରାତ୍ କଶ୍ଚିଚ୍ ଛାମ୍ବରିକସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅଯମ୍ । ରସାତଲାଦ୍ ଅଭ୍ଯୁତ୍ଥିତୋ ମାଯୀ ମଯ ଇଵ ସ୍ଵଯମ୍
ତାପରେ, ଦୂରରୁ ଏକ ନାମ ଥିଲା ଶାମ୍ବରିକ, ସେ ମାନେ ନିମ୍ନଲୋକରୁ ଉଠିଆସିଥିବା ମାୟାବୀ ମାୟା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଅନେନ ଭ୍ରାମିତୈଷେହ ପିଞ୍ଛିକା ରାଜିରାଜିତା । କଲ୍ପାନ୍ତପଵନାଭ୍ରେଣ ଶକ୍ରଚାପଲତା ଯଥା
ସେ ଏଠାରେ ମୟୂରପିଛା ଥିବା ଏହି ଛଡ଼ିକୁ ଘୁମାଇଲେ, ଏହାର ରେଖା ଆଲୋକିତ ହେଲା, ଯେପରି କଳ୍ପାନ୍ତର ବାତାସରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଇଳିକି ଚମକେ।
ଆଲୋକ୍ଯୈତାମ୍ ଅହଂ ଲୋଲାମ୍ ଅସ୍ଯାଶ୍ଵସ୍ଯ ପୁରସ୍ସ୍ଥିତେଃ । ପୃଷ୍ଠମ୍ ଆରୂଢଵାନ୍ ଏକ ଆତ୍ମନା ଭ୍ରାନ୍ତମାନସଃ
ଏହି ଅସ୍ଥିର ଜିନିଷଟିଏ ମୋ ଘୋଡ଼ାର ସାମ୍ନାରେ ଦେଖି, ମୋର ମନ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଗଲା । ମୁଁ ଏକାଏଁ ଘୋଡ଼ାର ପଛେ ବସିଲି ।
ତତୋ ଽଦ୍ରିଂ ପ୍ରଲଯକ୍ଷୁବ୍ଧଂ ପୁଷ୍କରାଵର୍ତକୋ ଯଥା । ତଥା ଚଲନ୍ତଂ ଚଲିତସ୍ ସ୍ଵଶ୍ଵମ୍ ଆରୂଢଵାନ୍ ଅହମ୍
ତାପରେ, ଯେମିତି ବଡ଼ ବାତାଶ ପାହାଡ଼କୁ ହେଲାଇଦେଇଥାଏ, ସେହିପରି ମୋ ଅସ୍ଥିର ଘୋଡ଼ା ଚଳିଥିଲା । ମୁଁ ତାହାରେ ଚଢ଼ି ଚାଲିଗଲି ।
ଗନ୍ତୁଂ ପ୍ରଵୃତ୍ତୋ ମୃଗଯାମ୍ ଏକୋ ଽହମ୍ ଅଥ ରଂହସା । ଉର୍ଵରାମ୍ ଇଵ ନିର୍ଭେତ୍ତୁଂ କଲ୍ଲୋଲଃ ପ୍ରଲଯାମ୍ବୁଧେଃ
ତାପରେ ମୁଁ ଏକାଏଁ ଶିଘ୍ର ଶିକାରକୁ ବେରିଲି, ଯେମିତି ପ୍ରଳୟ ସମୁଦ୍ରର ତରଙ୍ଗ ଜମିଭୂମିକୁ ଭାଙ୍ଗିବାକୁ ଦୌଡ଼ିଯାଏ ।
ତେନାନିଲଵିଲୋଲେନ ଦୂରଂ ନୀତୋ ଽସ୍ମି ଵାଜିନା । ଭୋଗାଭ୍ଯାସଜଡେନାଜ୍ଞୋ ମୁଗ୍ଧସ୍ ସ୍ଵମନସା ଯଥା
ସେଇ ବାୟୁରେ ହେଲାଇଥିବା ଘୋଡ଼ା ମୋତେ ଦୂରକୁ ନେଇଗଲା । ମୁଁ ଆପଣ ମନରେ ମୁଗ୍ଧ ଓ ଅବିବେକୀ, ଭୋଗର ଆଦତରେ ମନ ମାଟି ହୋଇଥିଲି ।
ଅକିଞ୍ଚନମନଶ୍ଶୂନ୍ଯଂ ସ୍ତ୍ରୀଚିତ୍ତମ୍ ଇଵ ଦୁର୍ଭଗମ୍ । ତତଃ ପ୍ରଲଯନିର୍ଦଗ୍ଧଜଗଦାସ୍ପଦଭୀଷଣମ୍
ମୋର ମନ ଏତେ ଶୂନ୍ୟ ଓ ଦୁଃଖିତ ଥିଲା, ଯେପରି ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟବଶତଃ କୌଣସି ଜଣେ ନାରୀଙ୍କ ହୃଦୟ ହୁଏ, ଏବଂ ଏହା ସେଇ ପ୍ରଳୟରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଭସ୍ମ ହୋଇଯିବା ପରେ ଯେପରି ଭୟଙ୍କର ଶୂନ୍ୟତା ରହିଥାଏ, ସେପରି ଭୟଜନକ ଥିଲା।
ନିଷ୍ପକ୍ଷି କ୍ଷାରନୀହାରଂ ନିର୍ଵୃକ୍ଷମ୍ ଅଜଲଂ ମହତ୍ । ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତୋ ଽହମ୍ ଅପର୍ଯନ୍ତମ୍ ଅରଣ୍ଯଂ ତାନ୍ତଵାହନଃ
ମୁଁ ଏକ ବିସ୍ତୃତ, ସୀମାନାହୀନ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଶରୀରରେ କ୍ଲାନ୍ତି ନେଇ ପହଞ୍ଚିଲି, ଯେଉଁଠାରେ କୌଣସି ପକ୍ଷୀ ନଥିଲେ, ଲୁଣ ଧୁଆଁ ଛାଇଥିଲା, ଗଛ ନଥିଲେ ଏବଂ ପାଣି ମଧ୍ୟ ନଥିଲା।
ତଦ୍ ଦ୍ଵିତୀଯମ୍ ଇଵାକାଶଂ ତଥାଷ୍ଟମମ୍ ଇଵାମ୍ବୁଧିମ୍ । ପଞ୍ଚମଂ ସାଗରମ୍ ଇଵ ସଂଶୁଷ୍କଂ ଶୂନ୍ଯକୋଟରମ୍
ସେଠା ଦ୍ୱିତୀୟ ଆକାଶ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, କିମ୍ବା ଏକ ଅଷ୍ଟମ ସମୁଦ୍ର ପରି, କିମ୍ବା ପଞ୍ଚମ ସାଗର ପରି; ଏହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୁଷ୍କ ଓ ଶୂନ୍ୟ ଗୁହା ପରି ଥିଲା।
ଜ୍ଞସ୍ଯେଵ ଵିତତଂ ଚେତୋ ମୂର୍ଖସ୍ଯେଵ ରୁଷୋ ଽଜଵମ୍ । ଅଦୃଷ୍ଟଜନସଂସର୍ଗମ୍ ଅଜାତତୃଣପଲ୍ଲଵମ୍
ସେଠା ଏମିତି ଛିଟାଯାଇଥିଲା, ଯେପରି ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କ ମନ ହୁଏ, ଏବଂ ମୂର୍ଖଙ୍କ ରୋଷ ପରି ତିବ୍ର ଥିଲା; ସେଠା କୌଣସି ଲୋକଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ନଥିଲା, ଏବଂ କେବେ ଘାସ କିମ୍ବା ଅଙ୍କୁର ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଇନଥିଲା।
ଅରଣ୍ଯଂ ମହଦ୍ ଆସାଦ୍ଯ ମତିର୍ ମେ ଖେଦମ୍ ଆଗତା । ଲଲନେଵୈତ୍ଯ ଦାରିଦ୍ର୍ଯଂ ନିରନ୍ନଫଲବାନ୍ଧଵମ୍
ସେ ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପହଞ୍ଚିବା ପରେ, ମୋ ମନ ଅତି କ୍ଲାନ୍ତ ହେଇଗଲା; ଯେପରିକି ଜଣେ ଜିଅ ଦୁଃଖ ଓ ଦାରିଦ୍ର୍ୟରେ ପଡ଼ି, ଖାଇବାକୁ କିଛି ନାହିଁ, ଫଳ ନାହିଁ, ନିଜ ଜଣା ମାନେ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
କଚନ୍ମରୁମରୀଚ୍ଯମ୍ବୁପୂରପ୍ଲୁତକକୁବ୍ମୁଖେ । ଆସୂର୍ଯାନ୍ତଂ ଦିନଂ ତତ୍ର ପ୍ରକ୍ରାନ୍ତଂ ସୀଦତା ମଯା
ସେଠାରେ, ମରୁଭୂମିର ମୃଗମରୀଚିକା ଓ ଜଳର ଭ୍ରମରେ ଭରିଥିବା ଦିଗବାସି, ମୁଁ ଅତି କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ନଥିବା ଦିନଟିକୁ କେମିତିବି ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲି।
ତଦ୍ ଅରଣ୍ଯଂ ମଯାତୀତମ୍ ଅତିକୃଚ୍ଛ୍ରେଣ ଖେଦିନା । ଵିଵେକିନେଵ ସଂସାରୋ ମଧ୍ଯଶୂନ୍ଯାତତାକୃତିଃ
ମୁଁ ସେ ଜଙ୍ଗଲକୁ ବଡ଼ ଅସୁବିଧା ଓ କ୍ଲାନ୍ତିରେ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲି; ଯେପରିକି ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ଏହି ଶୂନ୍ୟ ଓ ଅର୍ଥହୀନ ସଂସାର ମଧ୍ୟରେ ଚାଲିଯାଉଛି।
ତଦ୍ଦିନେନାତିଵାହ୍ଯାହଂ ପ୍ରାପ୍ତଵାଞ୍ ଜଙ୍ଗଲଂ ମହତ୍ । ଅସ୍ତାଦ୍ରିସାନୁଂ ଖିନ୍ନଃ ଖଂ ଶୂନ୍ଯଂ ଭ୍ରାନ୍ତ୍ଵେଵ ଭାସ୍କରଃ
ସେ ଦିନଟିକୁ କେମିତିବି ଅତିକ୍ରମ କରି, ମୁଁ ଅତି କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପହଞ୍ଚିଲି; ଯେପରିକି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଶୂନ୍ୟ ଆକାଶରେ ଭ୍ରମଣ କରି, ପଶ୍ଚିମ ପାହାଡ଼ର ଶିଖରକୁ ପହଞ୍ଚିଯାଏ।
ଜମ୍ବୂକଦମ୍ବପ୍ରାଯେଷୁ କଲାଲାପାଃ ପତତ୍ରିଣଃ । ଯତ୍ର ସ୍ଫୁରନ୍ତି ଷଣ୍ଡେଷୁ ପାନ୍ଥାନାମ୍ ଇଵ ବନ୍ଧଵଃ
ଜମ୍ବୁ ଓ କଦମ୍ବ ଗଛର ଘନ ଝାଡିରେ, ପକ୍ଷୀମାନେ ଯେପରି ଚଞ୍ଚଳ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରୁଛନ୍ତି, ସେହି କଥାମାନେ ଯାତ୍ରୀମାନେ ନିଜ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ସହ ହସିକି ଆଲୋଚନା କରିବା ପରି ଶୁଣାଯାଏ।
ଯତ୍ର ଶଷ୍ପଶିଖାଶ୍ରେଣ୍ଯୋ ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ଽଵିରଲାସ୍ ସ୍ଥଲେ । କଦର୍ଥଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ଜିହ୍ମସ୍ଯ ହୃଦୀଵାନନ୍ଦଵୃତ୍ତଯଃ
ସେଠାରେ ମାଟି ଉପରେ ଘାସର ସଜା ଶିଖାମାନେ ଅଟୁଟ ଧାରାରେ ଦେଖାଯାଏ, ଯେପରି ଚଞ୍ଚଳ ଭାଗ୍ୟରେ ଅସ୍ତିର ହୃଦୟର ଅଳ୍ପ ସୁଖ ଅସ୍ଥାୟୀ ଭାବେ ଆସିଯାଏ।
ପୂର୍ଵାଦ୍ ଅରଣ୍ଯାଦ୍ ଅରସାତ୍ ତଦ୍ ଧି କିଞ୍ଚିତ୍ ସୁଖାଵହମ୍ । ଅତ୍ଯନ୍ତଦୁଃଖାନ୍ ମରଣାଦ୍ ଵରଂ ଵ୍ଯାଧିର୍ ହି ଜନ୍ତୁଷୁ
ପୂର୍ବର ଅରଣ୍ୟ ଠାରୁ ଏହି ସ୍ଥାନ କିଛି ଅଧିକ ସୁଖଦାୟକ ଲାଗିଲା; କାରଣ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁର ତୁଳନାରେ ରୋଗ ଅଧିକ ଭଲ।