ରାଜପୁତ୍ରାସ୍ ତ୍ରଯୋ ନଦ୍ଯୋ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ନଗରଂ ତଥା । ଯଥା ସଙ୍କଲ୍ପରଚନା ତଥେଯଂ ତ୍ରିଜଗତ୍ସ୍ଥିତିଃ
ଯେପରି ତିନି ରାଜପୁତ୍ର, ନଦୀମାନେ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ ନଗର ସବୁ କଳ୍ପନାର ଫଳ, ସେପରି ଏହି ତିନି ଜଗତର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ମଧ୍ୟ କଳ୍ପନା ଦ୍ୱାରା ହୋଇଛି।
ସଙ୍କଲ୍ପମାତ୍ରମ୍ ଅଭିତଃ ପରିସ୍ଫୁରତି ଚଞ୍ଚଲମ୍ । ପଯୋମାତ୍ରାତ୍ମକୋ ଽମ୍ଭୋଧିର୍ ଅମ୍ଭସୀଵାତ୍ମନାତ୍ମନି
ଚିନ୍ତାମାତ୍ର ସବୁଠାରେ ଅସ୍ଥିର ଭାବେ ଚମକୁଛି; ଯେପରି ଶାଗର କେବଳ ପାଣିରୁ ଗଠିତ, ସେପରି ସମସ୍ତ କିଛିର ମୂଳ ଅସଲେ ନିଜ ମନରେ ଥିବା ଆତ୍ମା ଅଟୁଟ ଅଛି।
ସଙ୍କଲ୍ପମାତ୍ରମ୍ ଉତ୍ପନ୍ନଂ ପ୍ରଥମଂ ପରମାତ୍ମନି । ତଦ୍ ଇଦଂ ସ୍ଫାରତାଂ ଯାତଂ ଵ୍ଯାପାରୈର୍ ଦିଵସଂ ଯଥା
ପ୍ରଥମେ ଚିନ୍ତାମାତ୍ର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆତ୍ମାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ପରେ ଏହି ଚିନ୍ତା କାମକାଜ ଭିତରେ ବିସ୍ତାରିତ ହୁଏ, ଯେପରି ଦିନ ଦିନେ ଦିନେ ଖୋଲିଯାଏ।
ସଙ୍କଲ୍ପଜାଲକଲନୈଵ ଜଗତ୍ ସମଗ୍ରଂ ସଙ୍କଲ୍ପମ୍ ଏଵ ନନୁ ଵିଦ୍ଧି ଵିଲାସି ଚେତ୍ଯମ୍ । ସଙ୍କଲ୍ପମାତ୍ରମ୍ ଅଲମ୍ ଉତ୍ସୃଜ ନିର୍ଵିକଲ୍ପମ୍ ଆଶ୍ରିତ୍ଯ ନିଶ୍ଚଯମ୍ ଅଵାପ୍ନୁହି ରାମ ଶାନ୍ତିମ୍
ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି କେବଳ ଚିନ୍ତାର ଜାଲ; ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଜାଣ, ସବୁ କିଛି କେବଳ ଚିନ୍ତା ମାତ୍ର। ହେ ରାମ, ଏହି ଚିନ୍ତାକୁ ଛାଡ଼ି, ଚିନ୍ତାରହିତ ଅବସ୍ଥାକୁ ଆଶ୍ରୟ କର, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଶାନ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କର।
ସ୍ଵସଙ୍କଲ୍ପଵଶାନ୍ ମୂଢୋ ମୋହମ୍ ଏତି ନ ପଣ୍ଡିତଃ । ଅଯକ୍ଷେ ଯକ୍ଷସଙ୍କଲ୍ପାନ୍ ମୁହ୍ଯତେ ଶିଶୁନୈଵ ହି
ଯିଏ ନିଜ ଚିନ୍ତାର ଆଧୀନ ଥାଏ, ସେ ଭ୍ରମରେ ପଡ଼େ; ପଣ୍ଡିତ ଏପରି ହୁଏନି। ଯେପରି ଏକ ଅପ୍ରେତ୍ୟାତ୍ମା ଯକ୍ଷର ଚିନ୍ତାରେ ଛୋଟ ଶିଶୁ ପରି ଭ୍ରମିତ ହୁଏ।
କୋ ଽସୌ ସଙ୍କଲ୍ପିତଃ କେନ ଯକ୍ଷୋ ବ୍ରହ୍ମଵିଦାଂ ଵର । ଅସତୈଵ ମହାମୋହଂ ଯେନାଦତ୍ତେ ସଦୈଵ ହି
ଏହି କଳ୍ପିତ ପ୍ରାଣୀ କିଏ? ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ କିପରି ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ? ଏହି ବଡ଼ ମୃଗମାରିଚିକା, ଯାହା ସତ୍ୟରେ ଅସତ୍ୟ, ସେ କିଏ ପ୍ରତିପଳ ଗ୍ରହଣ କରୁଛି?
ଅମୁନା ଭୂତସଙ୍ଗେନ ଯକ୍ଷୋ ଽହଙ୍କାରରୂପଧୃତ୍ । ଵେତାଲଶ୍ ଶିଶୁନେଵେହ ମିଥ୍ଯୈଵ ପରିକଲ୍ପିତଃ
ଏହି ପଞ୍ଚଭୂତ ସଂଯୋଗ ଦ୍ୱାରା, ଯକ୍ଷ ଆତ୍ମବୁଧିର ଆକାର ଧାରଣ କରି, ଏଠାରେ ଏକ ଶିଶୁ ଭଳି କଳ୍ପନା କରାଯାଇଥିବା ଭୂତ ପରି ମିଥ୍ୟା ଭାବେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ।
ଏକସ୍ମିନ୍ନ୍ ଏଵ ସର୍ଵସ୍ମିନ୍ ସ୍ଥିତେ ପରମଵସ୍ତୁନି । କୁତଃ କୋ ଽଯମ୍ ଅହଂ ନାମ କଥଂ ନାମ କିଲୋଦିତଃ
ଏକ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ପରମ ସତ୍ୟ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଥିଲେ, ଏହି 'ମୁଁ' କହିବା ଅଭିମାନ କିପରି, କେଉଁଠୁ, କେମିତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ?
ଵସ୍ତୁତୋ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅହଙ୍କାରଃ ପରମାତ୍ମନ୍ଯ୍ ଅଭେଦତଃ । ଅସମ୍ଯଗ୍ଦର୍ଶନାନ୍ ମାର୍ଗୀ ସରିତ୍ ତୀଵ୍ରାତପେ ଯଥା
ପରମ ଆତ୍ମାରେ କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନଥିବାରୁ, ପ୍ରକୃତରେ 'ମୁଁ' ବୋଲି କିଛି ନାହିଁ। ଯେପରି ଏକ ଯାତ୍ରୀ ତୀବ୍ର ତାପରେ ଜଳ ଦେଖି ଭ୍ରମିତ ହୁଏ, ତେଣୁ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଏହି ଭ୍ରମ ହୁଏ।
ମନୋମଣିର୍ ମହାରମ୍ଭସ୍ ସଂସାର ଇତି ଲକ୍ଷ୍ଯତେ । ଆତ୍ମନାତ୍ମାନମ୍ ଆଶ୍ରିତ୍ଯ ସ୍ଫୁରତ୍ଯ୍ ଅମ୍ବୁ ଯଥାମ୍ବୁନା
ମନର ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ, ଯାହା ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିପ୍ତ, ଏହି ଦୁନିଆର ଚକ୍ର ଭାବରେ ଚିହ୍ନଟ ହୁଏ। ଆତ୍ମାକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ଆତ୍ମା ଆପଣେ ଆପଣେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ, ଯେପରି ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ଜଳ ଚମକେ।
ଅସମ୍ଯଗ୍ଦର୍ଶନଂ ତେନ ତ୍ଯଜ ରାମ ନିରାଶ୍ରଯମ୍ । ସାଶ୍ରଯଂ ସତ୍ଯମ୍ ଆନନ୍ଦି ସମ୍ଯଗ୍ଦର୍ଶନମ୍ ଆଶ୍ରଯ
ଏହିପରି, ରାମ, ନିରାଧାର ଭ୍ରାନ୍ତ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଛାଡ଼। ଯାହା ଆଧାର ଉପରେ ଅଟୁଟ ଓ ଆନନ୍ଦମୟ, ସେଇ ସତ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଆଶ୍ରୟ କର।
ଧିଯା ଵିଚାରଧର୍ମିଣ୍ଯା ମୋହସଂରମ୍ଭହୀନଯା । ଵିଚାରଯାଧୁନା ସତ୍ଯମ୍ ଅସତ୍ଯଂ ସମ୍ପରିତ୍ଯଜ
ବିଚାରଶୀଳ ମନ ଦ୍ୱାରା, ଭ୍ରମର ଉତ୍ତେଜନା ଛାଡ଼ି, ଏବେ ସତ୍ୟକୁ ବୁଝିବା ଓ ଅସତ୍ୟକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତ୍ୟାଗ କର।
ଅବଦ୍ଧୋ ବଦ୍ଧ ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା କିଂ ଶୋଚସି ମୁଧୈଵ ହି । ଅନନ୍ତସ୍ଯାତ୍ମତତ୍ତ୍ଵସ୍ଯ କିଂ କଥଂ କେନ ବଧ୍ଯତେ
'ବାନ୍ଧା' କିମ୍ବା 'ଅବାନ୍ଧା' ବୋଲି କହିବାରେ କୌଣସି ଅର୍ଥ ନାହିଁ—ତୁମେ କାହିଁକି ଅନାବଶ୍ୟକ ଦୁଃଖ କରୁଛ? ଅସୀମ ଆତ୍ମାର ସତ୍ୟକୁ, କେଉଁଠି, କେମିତି, କିଏ ବାନ୍ଧିପାରିବ?
ନାନାନାନାତ୍ଵକଲନାସ୍ଵ୍ ଅଵିଭିନ୍ନେ ମହାତ୍ମନି । ସର୍ଵସ୍ମିନ୍ ବ୍ରହ୍ମତତ୍ତ୍ଵେ ଽସ୍ମିନ୍ କିଂ ବଦ୍ଧଂ କିଂ ଵିମୁଚ୍ଯତେ
ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଏକ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ପରମ ଆତ୍ମା ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଭିନ୍ନତା କେବଳ ଭାବନା ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଏ। ଏହି ସତ୍ୟରେ କିଏ ବାନ୍ଧାଯାଏ ଏବଂ କିଏ ମୁକ୍ତି ପାଏ?
ଅନାର୍ତୋ ଽପ୍ଯ୍ ଆର୍ତିସଦ୍ଭାଵାଚ୍ ଛିନ୍ନେ ଽଙ୍ଗେ କିଂ ଚ ତାମ୍ଯସି । ଭେଦାଭେଦଵିକାରାର୍ତିଃ କାଚିନ୍ ନାତ୍ମନି ଵିଦ୍ଯତେ
ତୁମେ ସ୍ୱଭାବତଃ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ, କିନ୍ତୁ ଦୁଃଖ ଥିବା ଭାବନାରୁ ତୁମେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଅନୁଭବ କରୁଛ। ଦେହର ଏକ ଅଂଶ ଆହତ ହେଲେ କାହିଁକି ତୁମେ ଦୁଃଖିତ ହେଉଛ? ଆତ୍ମାରେ କୌଣସି ଭିନ୍ନତା, ଏକତା କିମ୍ବା ପରିବର୍ତ୍ତନର ଯନ୍ତ୍ରଣା ନାହିଁ।
ଦେହେ ନଷ୍ଟେ କ୍ଷତେ କ୍ଷୀଣେ କାତ୍ମନଃ କ୍ଷତିର୍ ଆଗତା । ଭସ୍ତ୍ରାଯାଂ ପରିଦଗ୍ଧାଯାଂ ତତ୍ସ୍ଥଂ ହେମ ନ ନଶ୍ଯତି
ଦେହ ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ଆହତ କିମ୍ବା କ୍ଷୀଣ ହେଲେ, ଆତ୍ମାକୁ କିଏ ଅପକାର କରିପାରିବ? ଯେପରି ଭାଣ୍ଡା ଜଳିଗଲେ ମଧ୍ୟ ତାହା ଭିତରର ସୁନା କିଛି ହାନି ପାଏନାହିଁ, ସେହିପରି ଆତ୍ମା ଅକ୍ଷତ ରହେ।
ଦେହଃ ପତତୁ ଵୋଦେତୁ କା ନଃ କ୍ଷତିର୍ ଉପାଗତା । କୋ ନଷ୍ଟଃ ପ୍ରକ୍ଷତେ ପୁଷ୍ପେ ଆମୋଦୋ ଵ୍ଯୋମସଂଶ୍ରଯଃ
ଦେହ ପଡ଼ିଯାଉ କିମ୍ବା ନଷ୍ଟ ହେଉ—ଆମ ପାଖରେ କଣ ହାନି ହେଉଛି? ଫୁଲ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ତାହାର ସୁଗନ୍ଧ ଯେଉଁଠି ଆକାଶରେ ରହିଥାଏ, ସେହି ସୁଗନ୍ଧ କେବେ ହାରାଏ କି?
ଆପତନ୍ତୁ ଵପୁଃପଦ୍ମଂ ସୁଖଦୁଃଖହିମଶ୍ରିଯଃ । ଆକାଶୋଡ୍ଡଯନେ ଽଲୀନାଂ କା ନଃ କ୍ଷତିର୍ ଉପସ୍ଥିତା
ଏହି ଦେହ ଯଦି ଆନନ୍ଦ ଓ ଦୁଃଖର ଶୀତଳତାରେ ପଡ଼ି ଯାଉ, ତଥାପି ଆମେ ଯେଉଁମାନେ ଆକାଶରେ ମଧୁମକୁଣ୍ଡ ଭଳି ଲୀନ ହୋଇଛୁ, ସେମାନଙ୍କୁ କଣସି କ୍ଷତି ହୁଏ କି?
ଦେହଃ ପତତୁ ଵୋଦେତୁ ଯାତୁ ଵା ଗଗନାନ୍ତରମ୍ । ତଦ୍ଵିଲକ୍ଷଣରୂପସ୍ଯ କାସୌ ଭଵତି ତେ କ୍ଷତିଃ
ଦେହ ଯଦି ପଡ଼ିଯାଉ, ନଷ୍ଟ ହେଉ କିମ୍ବା ଆକାଶର ଦୂରକୁ ଚଳିଯାଉ, ତଥାପି ତୁମ ଯେଉଁ ସ୍ୱରୂପ ଦେହଠାରୁ ଅଲଗା, ସେଠାରେ କଣସି କ୍ଷତି ହୁଏ କି?
ଯଥା ପଯୋଦମରୁତୋର୍ ଯଥା ଷଟ୍ପଦପଦ୍ମଯୋଃ । ତଥା ରାଘଵ ସମ୍ବନ୍ଧସ୍ ତ୍ଵଚ୍ଛରୀରତ୍ଵଦାତ୍ମନୋଃ
ମେଘ ଓ ପବନ, କିମ୍ବା ମଧୁମକୁଣ୍ଡ ଓ ପଦ୍ମ ଯେପରି ସମ୍ପର୍କ ରଖିଥାଏ, ରାଘବ, ତେଣୁ ତୁମ ଦେହ ଓ ଆତ୍ମା ମଧ୍ୟରେ ଏଭଳି ସମ୍ପର୍କ ଅଛି।
ମନୋ ନାମ ଶରୀରଂ ହି ଜଗତସ୍ ସକଲସ୍ଯ ଚ । ଆତ୍ମଶକ୍ତିଶ୍ ଚିଦ୍ ଅସ୍ଯାତ୍ମା ନ ନଶ୍ଯତି କଦାଚନ
ମନକୁ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଦେହ ବୋଲାଯାଏ; ଏହାର ମୂଳ ଶକ୍ତି ହେଉଛି ଆତ୍ମାର ଚେତନା, ଏହା କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଯୋ ଽସାଵ୍ ଆତ୍ମା ମହାପ୍ରାଜ୍ଞ ନଶ୍ଯତୀତ୍ଯ୍ ଅଵଗଚ୍ଛସି । ନ ନଶ୍ଯତି କଦାଚିଦ୍ ସ କିଂ ମୁଧା ପରିତପ୍ଯସେ
ତୁମେ ଭାବୁଛ, ଏହି ଆତ୍ମା, ଯେଉଁଠାରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବୁଦ୍ଧି ଅଛି, ସେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। କିନ୍ତୁ ଏହି ଆତ୍ମା କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ। ତେବେ, ଅକାରଣରେ କାହିଁକି ଦୁଃଖିତ ହେଉଛ?
ଵିଶୀର୍ଣେ ଽଭ୍ରେ ଯଥା ଵାତଶ୍ ଶୁଷ୍କେ ଽବ୍ଜେ ଷଟ୍ପଦୋ ଯଥା । ଯାତ୍ଯ୍ ଅନନ୍ତପଦଂ ଵ୍ଯୋମ ତଥାତ୍ମା ଦେହସଙ୍କ୍ଷଯେ
ଯେପରି ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ମେଘ ମଧ୍ୟରେ ବାତାସ ଚାଲିଯାଏ, କିମ୍ବା ଶୁଷ୍କ ପଦ୍ମ ଛାଡ଼ି ମଧୁମକ୍ଷୀ ଅନନ୍ତ ଆକାଶକୁ ଯାଏ, ସେପରି ଦେହ ନଷ୍ଟ ହେଲେ ଆତ୍ମା ମଧ୍ୟ ଏହି ଶରୀରରୁ ବିଦାୟ ନେଇ ଅନନ୍ତ ପଥକୁ ଯାଏ।
ସଂସାରେ ଽସ୍ମିନ୍ ଵିହରତୋ ମନୋ ଽପି ହି ନ ନଶ୍ଯତି । ଜ୍ଞାନାଗ୍ନିନା ଵିନା ଜନ୍ତୋର୍ ଆତ୍ମନାଶେ ତୁ କା କଥା
ଏହି ସଂସାରରେ ଘୁଞ୍ଚିବା ବେଳେ ମନ ମଧ୍ୟ କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ। ଜ୍ଞାନର ଅଗ୍ନି ଛଡ଼ା, ଆତ୍ମାର ନାଶ ବିଷୟରେ କଥା ହେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ଯଃ କୁଣ୍ଡବଦରନ୍ଯାଯୋ ଯୋ ଘଟାକାଶଯୋଃ କ୍ରମଃ । ସ୍ଥିତିର୍ ଦେହାତ୍ମନୋସ୍ ସୈଵ ସଵିନାଶାଵିନାଶଯୋଃ
ଯେପରି କୁଣ୍ଡ ଓ ବଦର ଉପମା, କିମ୍ବା ଘଡ଼ିର ଭିତର ଆକାଶର କ୍ରମ ଅଛି, ସେପରି ଦେହ ଓ ଆତ୍ମାର ଅବସ୍ଥା ମଧ୍ୟ ଏହି ନିୟମକୁ ଅନୁସରେ—ସେଗୁଡ଼ିକି ନଷ୍ଟଶୀଳ କିମ୍ବା ଅନଶ୍ୱର ହେଉଥିବାରେ।
ବଦରଂ ହସ୍ତମ୍ ଆଯାତି ଯଥା ସ୍ଫୁଟତି କୁଣ୍ଡକେ । ଆତ୍ମା ଗଗନମ୍ ଆଯାତି ତଥା ଚଲତି ଦେହକେ
ଯେପରି ବଦରା ଫଳ ହାତକୁ ଆସି କୁଣ୍ଡରେ ପଡି ଫୁଟିଯାଏ, ସେପରି ଆତ୍ମା ଆକାଶକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ଦେହରେ ଚଳାଚଳ କରେ।
କୁମ୍ଭେ ଗଚ୍ଛତ୍ଯ୍ ଅକୁମ୍ଭତ୍ଵଂ କୁମ୍ଭାକାଶୋ ଯଥାମ୍ବରେ । ତିଷ୍ଠତ୍ଯ୍ ଏଵମ୍ ଅଯଂ ଦେହୀ ଦେହେ କ୍ଷୀଣେ ନିରାମଯଃ
ଘଡ଼ା ଭାଙ୍ଗିଗଲେ ତାହାର ଭିତରର ଆକାଶ ଆକାଶରେ ଲୀନ ହୁଏ, ସେପରି ଦେହ ଶେଷ ହେଲେ ଦେହୀ ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ି ଅବିକଳ ରହିଯାଏ।
ମନୋ ଦେହୋ ହି ଜନ୍ତୂନାଂ ଦେଶକାଲତିରୋହିତଃ । ମୁହୁର୍ ମୃତିପଟାଚ୍ଛନ୍ନଶ୍ ଶେତେ କିଂ ପରିଦେଵନା
ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ମନ ଓ ଦେହ ସମୟ ଓ ସ୍ଥାନରୁ ଲୁଚିଯାଇଥାଏ; ପୁନିପୁନି ମୃତ୍ୟୁର ପଟରେ ଢାକି ଶୟନ କରେ—ଏଥିରେ କାହିଁକି କନ୍ଦିବା?
ଦେଶକାଲତିରୋଧାନେ ମୂଢୋ ଽପି ମରଣେ ନରଃ । କିଂ ବିଭେତି ମହାବାହୋ ନେହ ନଶ୍ଯତି କଶ୍ଚନ
ମୃତ୍ୟୁବେଳେ ସ୍ଥାନ ଓ ସମୟ ଲୁଚିଯିବା ସମୟରେ ମୂଢ଼ ମଣିଷ ମଧ୍ୟ କାହିଁକି ଭୟ କରିବ? ଏଠାରେ କେହି ନଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ।
ଅତସ୍ ତ୍ଵଂ ଵାସନାଂ ରାମ ମିଥ୍ଯୈଵାହମ୍ ଇତି ସ୍ଥିତାମ୍ । ତ୍ଯଜ ପକ୍ଷୀଶ୍ଵରୋ ଵ୍ଯୋମଗମନୋତ୍କ ଇଵାଣ୍ଡକମ୍
ଏହିପରି, ରାମ, 'ମୁଁ ଏହି' ବୋଲି ଯେଉଁ ଭ୍ରମ ରହିଛି, ସେଠାରୁ ଛାଡ଼ିଦେ। ଯେପରି ଏକ ପକ୍ଷୀ ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିବାକୁ ଚାହିଁ, ତାହାର ଡିମ୍ବଫୋଡ଼ାକୁ ପଛରେ ଛାଡ଼ିଦିଏ, ସେପରି ତୁମେ ଏହି ଭ୍ରାନ୍ତିକୁ ତ୍ୟାଗ କର।