ମନୋ ଯନ୍ନିଶ୍ଚଯଂ ଯାତି ତତ୍ ତଦ୍ ଭଵତି ନାନ୍ଯଥା । ତେନ କାଲ୍ପନିକୋ ନାସ୍ତି ବନ୍ଧଃ କଥମ୍ ଇଵ ପ୍ରଭୋ
ମନେ ଯେଉଁ ନିଷ୍ପତ୍ତିକୁ ନେଇଥାଏ, ସେଠିକି ଘଟେ, ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ। ତେଣୁ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ବନ୍ଧନ ଯଦି କେବଳ କଳ୍ପନା ମାତ୍ର, ତେବେ ସେଠିକି ସତ୍ୟରେ କିପରି ଥାଇପାରିବ?
ମିଥ୍ଯାକାଲ୍ପନିକୈଵେଯଂ ମୂର୍ଖାଣାଂ ବନ୍ଧକଲ୍ପନା । ମିଥ୍ଯୈଵାଭ୍ଯୁଦିତା ତେଷାମ୍ ଇତରା ମୋକ୍ଷକଲ୍ପନା
ମୂର୍ଖମାନେ ଜଣେଇଥିବା ବନ୍ଧନ ବିଷୟର ଭାବନା କେବଳ ଭ୍ରମ ଓ କଳ୍ପନା ମାତ୍ର। ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯେଉଁ ମୁକ୍ତିର ଧାରଣା ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ, ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ସେଇ ଭ୍ରମ ଅଛି।
ଏଵମ୍ ଅଜ୍ଞାନକଲନେ ବନ୍ଧମୋକ୍ଷଦୃଶୌ ସ୍ମୃତେ । ଵସ୍ତୁତସ୍ ତୁ ନ ବନ୍ଧୋ ଽସ୍ତି ନ ମୋକ୍ଷୋ ଽସ୍ତି ମହାମତେ
ଏଭଳି ଅଜ୍ଞାନର ଗଣନାରେ ବନ୍ଧନ ଓ ମୁକ୍ତିର ଧାରଣା ରହିଥାଏ; କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତରେ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ବନ୍ଧନ ନାହିଁ, ମୁକ୍ତି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
କଲ୍ପନାଯା ଅଵସ୍ତୁତ୍ଵଂ ସମ୍ପ୍ରବୁଦ୍ଧମତିଂ ପ୍ରତି । ରଜ୍ଜ୍ଵହେର୍ ଇଵ ହେ ପ୍ରାଜ୍ଞ ନ ତ୍ଵ୍ ଅବୁଦ୍ଧମତିଂ ପ୍ରତି
କଳ୍ପନାର ଅସତ୍ୟତା ଜାଗୃତ ମନିଷ୍ୟଙ୍କୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ହୁଏ, ଯେପରି ଦୌଡ଼ି ଓ ସାପ ଭ୍ରମ ଦେଖିଲେ ବୁଝିପାରିବ; କିନ୍ତୁ ଅଜାଗୃତ ମନିଷ୍ୟ ପାଇଁ ଏହା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ବନ୍ଧମୋକ୍ଷାଦିସମ୍ମୋହୋ ନ ପ୍ରାଜ୍ଞସ୍ଯାସ୍ତି କଶ୍ଚନ । ସମ୍ମୋହୋ ବନ୍ଧମୋକ୍ଷାଦିର୍ ଅଜ୍ଞସ୍ଯୈଵାସ୍ତି ରାଘଵ
ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କ ପାଖରେ ବନ୍ଧନ, ମୁକ୍ତି ଓ ଏପରି ଭ୍ରମ କିଛି ନାହିଁ; ଏପରି ବନ୍ଧନ ଓ ମୁକ୍ତି ବିଷୟର ଭ୍ରମ କେବଳ ଅଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ପାଇଁ ଅଛି, ରାଘବ।
ଆଦୌ ମନସ୍ ତଦନୁ ବନ୍ଧଵିମୋକ୍ଷଦୃଷ୍ଟୀ ପଶ୍ଚାତ୍ ପ୍ରପଞ୍ଚରଚନା ଭୁଵନାଭିଧାନା । ଇତ୍ଯାଦିକା ସ୍ଥିତିର୍ ଇଯଂ ହି ଗତା ପ୍ରତିଷ୍ଠାମ୍ ଆଖ୍ଯାଯିକା ଭଵତି ବାଲଜନୋଚିତେଵ
ପ୍ରଥମେ ମନ ଆସେ, ତାପରେ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତିର ଦୃଷ୍ଟି ଆସେ, ଏବଂ ପରେ ଏହି ବିଶ୍ୱର ସୃଷ୍ଟି ଓ ଭିନ୍ନ-ଭିନ୍ନ ଲୋକର ନାମ ହୁଏ । ଏହି ଭଳି ଆରମ୍ଭର ଅନୁକ୍ରମ, ଯେଉଁଥିରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭିତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଏହା ଏକ କଥା ହୋଇଯାଏ, ଯାହା ଶିଶୁମାନେ ଶୁଣିବାକୁ ଭଲପାରନ୍ତି ।
କିମ୍ ଉଚ୍ଯତେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାଲକାଖ୍ଯାଯିକାକ୍ରମଃ । କ୍ରମେଣ କଥଯୈତନ୍ ମେ ମନୋଵର୍ଣନକାରଣମ୍
ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଏହି ଶିଶୁମାନଙ୍କ ଉପଖ୍ୟାନର ଅନୁକ୍ରମ କାହିଁକି କହାଯାଉଛି? ଦୟାକରି ଏହାକୁ ଅନୁକ୍ରମରେ କହିବେ, ଏବଂ ମନର ବର୍ଣ୍ନନା କାହିଁକି ଦରକାର ତାହା ମଧ୍ୟ ଦେଖାଇବେ ।
ମୁଗ୍ଧମୁଗ୍ଧମତିର୍ ବାଲୋ ଧାତ୍ରୀଂ ପୃଚ୍ଛତି ରାଘଵ । କାଞ୍ଚିତ୍ କର୍ଣପଥାଯାତାଂ ଵର୍ଣଯାଖ୍ଯାଯିକାମ୍ ଇତି
ଏକ ଶିଶୁ, ଯାହାର ମନ ସରଳ ଓ ଅନଭିଜ୍ଞ, ତାହାର ଧାତ୍ରୀକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରେ — 'ତୁମେ କେଉଁଠି ଶୁଣିଥିବା କୌଣସି କଥା ମୋତେ କହିଦିଅ ।'
ସା ବାଲସ୍ଯ ଵିନୋଦାଯ ଧାତ୍ରୀ ତସ୍ଯ ମହାମତେ । ଆଖ୍ଯାଯିକାଂ କଥଯତି ପ୍ରସନ୍ନମଧୁରାକ୍ଷରାମ୍
ଶିଶୁର ମନୋରଞ୍ଜନ ପାଇଁ, ଜଣେ ଜଣେ ଜଣେ ଧାତ୍ରୀ, ଯାହା ବୁଦ୍ଧିମତୀ, ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ଏକ କଥା କହିଦିଅ ।
କ୍ଵଚିତ୍ ସନ୍ତି ମହାତ୍ମାନୋ ରାଜପୁତ୍ରାସ୍ ତ୍ରଯଶ୍ ଶୁଭାଃ । ଵିସ୍ତୀର୍ଣେ ଶୂନ୍ଯନଗରେ ଵ୍ଯୋମ୍ନୀଵୋଜ୍ଜ୍ଵଲତାରକାଃ
କେବେ ଏକ ବିଶାଳ ଏବଂ ଶୂନ୍ୟ ସହରରେ, ତିନିଜଣ ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ଓ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା ରାଜପୁତ୍ର ଥିଲେ, ସେମାନେ ଆକାଶରେ ତାରାମାନେ ଯେପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାନ୍ତି, ସେପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଦ୍ଵୌ ନ ଜାତୌ ତଥୈକଶ୍ ଚ ଗର୍ଭ ଏଵ ହି ନ ସ୍ଥିତଃ । ଶୁଭାଚାରାଶ୍ ଶୁଭାକାରା ଇତି ଭାନ୍ତୀନ୍ଦଵୋ ଯଥା
ତାଙ୍କମଧ୍ୟରୁ ଦୁଇଜଣ କେବେ ଜନ୍ମ ନେଇନଥିଲେ, ଏବଂ ତୃତୀୟ ଜଣ ଗର୍ଭରେ ମଧ୍ୟ ରହିନଥିଲେ; ତଥାପି ସେମାନେ ଶୁଭ ଆଚରଣ ଓ ଶୁଭ ଆକୃତିରେ, ଚାନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଅଳୋକିତ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଅଥାତ୍ଯୁତ୍ତମଲାଭାର୍ଥମ୍ ଏକଦା ସମଵାଯତଃ । ନିର୍ବନ୍ଧଵଃ ଖିନ୍ନମୁଖାଶ୍ ଶୋକୋପହତଚେତସଃ
ପରେ, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଲାଭ ପାଇବା ପାଇଁ ଏକଥିରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ—ସେମାନେ କୌଣସି ବନ୍ଧୁ ବନ୍ଧବ ନଥିଲେ, ମୁହଁ ହେଲା ମନ୍ଦ ଏବଂ ମନ ଦୁଃଖରେ ଭରିଥିଲା।
ତେ ତସ୍ମାଚ୍ ଛୂନ୍ଯନଗରାନ୍ ନିର୍ଗତା ଵିକୃତାନନାଃ । ଗଗନାଦ୍ ଇଵ ସଂଶ୍ଲିଷ୍ଟା ବୁଧଶୁକ୍ରଶନୈଶ୍ଚରାଃ
ସେମାନେ ସେଇ ଶୂନ୍ୟ ସହରକୁ ଛାଡି ଚଲିଗଲେ, ମୁହଁ ବିକୃତ ହୋଇଯାଇଥିଲା; ଯେପରି ଆକାଶରେ ବୁଧ, ଶୁକ୍ର ଓ ଶନି ଏକସାଥି ମିଶିଯାନ୍ତି, ସେପରି ସେମାନେ ଏକତ୍ର ହୋଇ ଚଲିଗଲେ।
ଶିରୀଷସୁକୁମାରାଙ୍ଗାଃ ପୃଷ୍ଠତୋ ଽର୍କେଣ ତାପିତାଃ । ମାର୍ଗେ ଗ୍ଲାନିଂ ଗତା ଗ୍ରୀଷ୍ମତାପାର୍ତ୍ଯା ପଲ୍ଲଵା ଇଵ
ଶିରୀଷ ଫୁଲ ଭଳି କମଳାଙ୍ଗ, ପଛରୁ ସୂର୍ଯ୍ୟର ତାପରେ ଜଳିଯାଇ, ପଥରେ ଚାଲି ଚାଲି କ୍ଲାନ୍ତ ହେଲେ, ଗ୍ରୀଷ୍ମ ତାପରେ ମୁଞ୍ଚିଯାଇଥିବା କୋମଳ ପତ୍ର ପରି।
ସନ୍ତପ୍ତମାର୍ଗସିକତାଦଗ୍ଧପାଦସରୋରୁହାଃ । ହା ତାତାମ୍ବେତି ଶୋଚନ୍ତୋ ମୃଗା ଯୂଥଚ୍ଯୁତା ଇଵ
ତାପିତ ରସ୍ତାରେ ଗରମ ବାଳିରେ ପାଦ ଦହିଯାଇ, ତାଙ୍କର କମଳ ପାଦ ଜଳିଯାଇଥିଲା। ସେମାନେ 'ହା ବାପା! ହା ମାଆ!' ବୋଲି କାନ୍ଦୁଥିଲେ, ଦଳରୁ ଛୁଟିଯାଇଥିବା ହରିଣ ପରି।
ଦର୍ଭାଗ୍ରଭିନ୍ନଚରଣାସ୍ ତାପସ୍ଵିନ୍ନାଙ୍ଗସନ୍ଧଯଃ । ଉଲ୍ଲଙ୍ଘ୍ଯ ଦୂରମ୍ ଅଧ୍ଵାନଂ ଧୂଲିଧୂସରମୂର୍ତଯଃ
ଦର୍ଭା ଶଳାରେ ପାଦ ଫାଟିଯାଇ, ଦେହର ସନ୍ଧିଗୁଡ଼ିକ ଘମେ ଭିଜିଯାଇଥିଲା। ଦୀର୍ଘ ଦୂର ଚାଲି, ଧୂଳିରେ ଢାକିଯାଇଥିବା ଦେହରେ ସେମାନେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ମଞ୍ଜରୀଜାଲଜଟିଲଂ ଫଲପଲ୍ଲଵିତାମ୍ବରମ୍ । ମୃଗପକ୍ଷିଗଣାଧାରଂ ପ୍ରାପୁର୍ ମାର୍ଗେ ତରୁତ୍ରଯମ୍
ପଥରେ ସେମାନେ ତିନିଟି ଗଛର ଛାୟାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଫୁଲ ଗୁଛ, ଫଳ ଓ କୋମଳ ପତ୍ରରେ ଭରିଥିଲା, ଏବଂ ହରିଣ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିଲେ।
ତସ୍ମିନ୍ ଵୃକ୍ଷତ୍ରଯେ ଵୃକ୍ଷୌ ଦ୍ଵୌ ନ ଜାତୌ ମନାଗ୍ ଅପି । ବୀଜମ୍ ଏଵ ତୃତୀଯସ୍ଯ ସ୍ଵାରୋହସ୍ଯ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ସେଇ ତିନିଟି ଗଛ ମଧ୍ୟରୁ ଦୁଇଟି ଗଛ କିଛି ମଧ୍ୟ ଉଗୁନଥିଲାନି, ତୃତୀୟଟି ଯେଉଁଥିରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ, ସେଠାରେ ବିଜ ମଧ୍ୟ ନଥିଲା।
ଵିଶ୍ରାନ୍ତାସ୍ ତେ ପରିଶ୍ରାନ୍ତାସ୍ ତତ୍ରୈକସ୍ଯ ତରୋର୍ ଅଧଃ । ପାରିଜାତତଲେ ସ୍ଵର୍ଗେ ଶକ୍ରାନିଲଯମା ଇଵ
ସେମାନେ ଅତି କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ, ଏକ ଗଛର ଛାୟା ତଳେ ବସିଲେ, ଯେପରି ଦେବତା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସ୍ୱର୍ଗ ନିବାସରେ ପାରିଜାତ ଗଛ ତଳେ ବସିଥାନ୍ତି।
ଫଲାନ୍ଯ୍ ଅମୃତସୃଷ୍ଟାନି ଭୁକ୍ତ୍ଵା ପୀତ୍ଵା ଚ ତଦ୍ରସମ୍ । କୃତ୍ଵା ଗୁଲୁଚ୍ଛକୈର୍ ମାଲାଶ୍ ଚିରଂ ଵିଶ୍ରମ୍ଯ ତେ ଯଯୁଃ
ସେମାନେ ଅମୃତ ସମାନ ଫଳ ଖାଇଲେ, ତାହାର ରସ ପିଇଲେ, ଗୁଛ ଦ୍ୱାରା ମାଳା ତିଆରି କଲେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଶେଷେ ବିଶ୍ରାମ କରି, ପୁଣି ଚାଲିଗଲେ।
ପୁନର୍ ଦୂରତରଂ ଗତ୍ଵା ମଧ୍ଯାହ୍ନେ ସମୁପସ୍ଥିତେ । ସରିତ୍ତ୍ରିତଯମ୍ ଆସେଦୁସ୍ ତରଙ୍ଗତରଲାରଵମ୍
ପୁଣି ଦୂରକୁ ଯାଇ, ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସମୟ ଆସିଲାପରେ, ସେମାନେ ତିନିଟି ନଦୀ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯାହାର ତରଙ୍ଗର ଶବ୍ଦ ଉତ୍ସାହରେ ଗଞ୍ଜିଉଥିଲା।
ତତ୍ରୈକା ପରିଶୁଷ୍କୈଵ ମନାଗ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅମ୍ବୁ ନ ଦ୍ଵଯୋଃ । ଵିଦ୍ଯତେ ସରିତୋର୍ ଦୃଷ୍ଟିର୍ ଅନ୍ଧଲୋଚନଯୋର୍ ଇଵ
ସେଠାରେ ଏକ ନଦୀ ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ଶୁଷ୍କ ଥିଲା, ଦୁଇଟିରେ କେବଳ ଏକ ମାତ୍ର ଜଳ ମଧ୍ୟ ନଥିଲା—ଯେପରିକି ଅନ୍ଧ ଲୋକଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ନଥାଏ।
ପରିଶୁଷ୍କା ଭୃଶଂ ଯାସୌ ତସ୍ଯାଂ ତେ ସସ୍ନୁର୍ ଆଦୃତାଃ । ଘର୍ମାର୍ତା ଦିଵି ଗଙ୍ଗାଯାଂ ଵିଷ୍ଣୁବ୍ରହ୍ମହରା ଇଵ
ସେଇ ଶୁଷ୍କ ନଦୀରେ ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ନାନ କଲେ, ଯେପରି ତୀବ୍ର ତାପରେ ପିଡିତ ଲୋକମାନେ ଦିବ୍ୟ ଗଙ୍ଗାରେ ବିଷ୍ଣୁ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଶିବଙ୍କ ପରି ସ୍ନାନ କରନ୍ତି।
ଚିରଂ କୃତ୍ଵା ଜଲକ୍ରୀଡାଂ ପୀତ୍ଵାମୃତସମଂ ପଯଃ । ଜଗ୍ମୁସ୍ ତେ ରାଜତନଯାଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟମନସସ୍ ସୁଖମ୍
ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଜଳକ୍ରୀଡ଼ା କରି, ଅମୃତ ସମାନ ମଧୁର ଜଳ ପିଇ, ସେଇ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ଆନନ୍ଦ ଓ ସନ୍ତୋଷରେ ବିଦାୟ ନେଲେ।
ଅଥାସେଦୁର୍ ଦିନସ୍ଯାନ୍ତେ ଲମ୍ବମାନେ ଦିଵାକରେ । ଭଵିଷ୍ଯନ୍ ନଵନିର୍ମାଣଂ ନଗରଂ ନଗସନ୍ନିଭମ୍
ତାପରେ, ଦିନ ଶେଷ ହେଉଥିବାବେଳେ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତଳକୁ ଝୁଲିଥିବା ସମୟରେ, ସେମାନେ ଏକ ନୂତନ ନିର୍ମିତି ପାଇଁ ତିଆରି ହେଉଥିବା ପାହାଡ଼ ସଦୃଶ ନଗର ସାମ୍ନାରେ ବସିଲେ।
ପତାକାପଦ୍ମିନୀଵ୍ଯାପ୍ତନୀଲାମ୍ବରଜଲାଶଯମ୍ । ଦୂରଶ୍ରୁତିସମୁଲ୍ଲାସଗାଯନ୍ନଗରମଣ୍ଡଲମ୍
ସେହି ସହରଟି ଝଣ୍ଡା ଓ ପଦ୍ମପୁଷ୍କରୀଣୀରେ ଶୋଭିତ, ନୀଳ ଜଳରେ ଚମକୁଥିଲା, ଏହାର କୀର୍ତ୍ତି ଦୂରଦୂରନ୍ତକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲା, ଏବଂ ଗୀତ-ନୃତ୍ୟର ମଣ୍ଡଳୀ ରହିଥିଲା।
ଦଦୃଶୁସ୍ ତତ୍ର ରମ୍ଯାଣି ତ୍ରୀଣି ସଦ୍ଵିଭଵାନି ତେ । ମଣିକାଞ୍ଚନଗେହାନି ଶୃଙ୍ଗାଣୀଵ ମହାଗିରେଃ
ସେଠାରେ ସେମାନେ ତିନିଟି ଅତି ସୁନ୍ଦର ଓ ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି ଭରିଥିବା ଗୃହ ଦେଖିଲେ, ଯାହାର ଦିଵାଲି ମଣି ଓ ସୁନାରେ ତିଆରି, ବଡ଼ ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଅନିର୍ମିତେ ଦ୍ଵେ ସଦନେ ଏକଂ ନିର୍ଭିତ୍ତି ତତ୍ର ଵୈ । ଅଭିତ୍ତିମନ୍ଦିରଂ ଚାରୁ ପ୍ରଵିଷ୍ଟାସ୍ ତେ ନରାସ୍ ତ୍ରଯଃ
ସେଠାରେ ଦୁଇଟି ଘର ଅଧୂରା ଥିଲା, ଏବଂ ଗୋଟିଏ ଘର ଦିଵାଲି ବିନା ଥିଲା; ସେ ତିନିଜଣ ଲୋକ ଦିଵାଲି ନଥିବା ସୁନ୍ଦର ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସମ୍ପ୍ରଵିଶ୍ଯୋପଵିଶ୍ଯାଶୁ ଵିହରନ୍ତୋ ଵରାନନାଃ । ପ୍ରାପୁସ୍ ସ୍ଥାଲୀତ୍ରଯଂ ତତ୍ର ତପ୍ତକାଞ୍ଚନନିର୍ମିତମ୍
ସେମାନେ ଭିତରକୁ ପସି, ତୁରନ୍ତ ବସିଗଲେ ଏବଂ ଆନନ୍ଦରେ ରହିଲେ; ସେଠାରେ ସେମାନେ ତିନିଟି ତାପିଥିବା ସୁନାର ବାଟି ଦେଖିଲେ।
ଯତ୍ର କର୍ପରତାଂ ଯାତେ ଦ୍ଵେ ଏକା ଚୂର୍ଣତାଂ ଗତା । ଜଗୃହୁଶ୍ ଚୂର୍ଣରୂପାଂ ତାଂ ସ୍ଥାଲୀଂ ତେ ଦୀର୍ଘବୁଦ୍ଧଯଃ
ଯେତେବେଳେ ସେ ଦୁଇଟି ଭାଗ ଭାଙ୍ଗିଗଲା ଏବଂ ଗୋଟିଏ ଭାଗ ଗୁରୁତର ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା, ସେ ସବୁ ଦୀର୍ଘଦୃଷ୍ଟି ଲୋକେ ଏହି ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିବା ପାତ୍ରଟିକୁ ଉଠାଇନେଲେ।