ଚିରପାଲନଯା ଚେତଶ୍ ଚିରଭାଵନଯା ତଥା । ଅଭ୍ଯାସାତ୍ ସ୍ଵସ୍ଥତାମ୍ ଏତ୍ଯ ନ ଭୂଯଃ ପରିଶୋଚତି
ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଅଭ୍ୟାସ ଓ ଚିନ୍ତନ କଲେ, ମନ ନିଜ ସ୍ଥିରତାକୁ ପାଇଯାଏ; ପୁନିପୁନି ଚେଷ୍ଟା କରି ନିଜ ସ୍ୱଭାବିକ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଏହା ଆଉ ଦୁଃଖିତ ହୁଏ ନାହିଁ।
ମନଃପ୍ରମାଦାଦ୍ ଵର୍ଧନ୍ତେ ଦୁଃଖାନି ଗିରିକୂଟଵତ୍ । ତଦ୍ଵଶାଦ୍ ଏଵ ନଶ୍ଯନ୍ତି ସୂର୍ଯସ୍ଯାଗ୍ରେ ହିମଂ ଯଥା
ମନର ଅସାବଧାନତାରେ ଦୁଃଖଗୁଡ଼ିକ ପାହାଡ଼ର ଚୂଡ଼ାଭଳି ବଢ଼ିଯାଏ; କିନ୍ତୁ ମନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କଲେ, ସେହି ଦୁଃଖଗୁଡ଼ିକ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସାମ୍ନାରେ ହିମ ଗଳିଯିବାପରି ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଏ।
ଯାଵଜ୍ଜୀଵମ୍ ଅନିନ୍ଦ୍ଯଯା ଵରମତେ ଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥସଞ୍ଜାତଯା ପାଲ୍ଯଂ ଵାସନଯା ମନୋ ହି ମୁନିଵନ୍ ମୌନେନ ରାଗାଦିଷୁ । ପଶ୍ଚାତ୍ ପାଵନପାଵନଂ ପଦମ୍ ଅଜଂ ତତ୍ ପ୍ରାପ୍ଯତେ ଶୀତଲମ୍ ଯତ୍ସଂସ୍ଥେନ ନ ଶୋଚ୍ଯତେ ପୁନର୍ ଅଲଂ ପୁଂସା ମହାପତ୍ସ୍ଵ୍ ଅପି
ଜୀବନ ସମସ୍ତ ଦିନ ଶାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଉତ୍ତମ ସଂକଳ୍ପ ଓ ରାଗ ଆଦି ଉତ୍ସାହରେ ମନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା, ଯେପରି ସନ୍ତମାନେ ମୌନ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି, ମନକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା ଦରକାର। ପରେ, ଏହିପରି ଅଭ୍ୟାସରେ ଅଜନ୍ମା, ଶିତଳ ଓ ପବିତ୍ର ଅବସ୍ଥାକୁ ଲାଭ କରାଯାଏ, ଯାହାରେ ଥିଲେ ବ୍ୟକ୍ତି ବଡ଼ ଦୁର୍ଘଟନାରେ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖିତ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଚିତ୍ତମ୍ ଏତଦ୍ ଉପାଯାତଂ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପରମାତ୍ ପଦାତ୍ । ଅତନ୍ମଯଂ ତନ୍ମଯଂ ଚ ତରଙ୍ଗସ୍ ସାଗରାଦ୍ ଇଵ
ଏହି ମନ ବ୍ରହ୍ମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଛି; ସେଠାରେ ଏହା ସେଇଁ ଏକାତ୍ମ ହୋଇଯାଇଛି, ଯେପରି ତରଙ୍ଗ ସମୁଦ୍ରରେ ଲୟ ହୁଏ।
ପ୍ରବୁଦ୍ଧାନାଂ ମନୋ ରାମ ବ୍ରହ୍ମୈଵେହ ନ ଚେତରତ୍ । ଜଲସାମାନ୍ଯବୁଦ୍ଧୀନାମ୍ ଅବ୍ଧେର୍ ନାନ୍ଯସ୍ ତରଙ୍ଗକଃ
ହେ ରାମ, ଯେମାନେ ସଚେତନ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏଠାରେ ମନ ବ୍ରହ୍ମ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ; ଯେପରି ସାଧାରଣ ଜ୍ଞାନ ଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତରଙ୍ଗ ସମୁଦ୍ରରୁ ଅଲଗା ନୁହେଁ।
ମନୋ ରାମାପ୍ରବୁଦ୍ଧାନାଂ ସଂସାରଭ୍ରମକାରଣମ୍ । ଅପଶ୍ଯତୋ ଽମ୍ବୁସାମାନ୍ଯମ୍ ଅନ୍ଯତାମ୍ବୁତରଙ୍ଗଯୋଃ
ହେ ରାମ, ଯେଉଁମାନେ ଜାଗ୍ରତ ହୋଇନାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ମନ ଏହି ସଂସାରରେ ଘୁରାଉଥିବାର କାରଣ। ଯେପରି ଜଣେ ଜଳର ସାଧାରଣ ଗୁଣକୁ ଦେଖିପାରୁନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ତରଙ୍ଗ ଓ ଜଳକୁ ଭିନ୍ନ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି।
ଅପ୍ରବୁଦ୍ଧଧିଯାଂ ପକ୍ଷେ ତତ୍ପ୍ରବୋଧାଯ କେଵଲମ୍ । ଵାଚ୍ଯଵାଚକସମ୍ବନ୍ଧକୃତୋ ଭେଦଃ ପ୍ରକଲ୍ପ୍ଯତେ
ଯେଉଁମାନଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ଜାଗ୍ରତ ହୋଇନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କୁ ଜାଗ୍ରତ କରିବା ପାଇଁ ମାତ୍ର, ଶବ୍ଦ ଓ ତାହାର ଅର୍ଥର ସମ୍ପର୍କ ଦ୍ୱାରା ଭିନ୍ନତା କଳ୍ପନା କରାଯାଏ।
ସର୍ଵଶକ୍ତି ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ନିତ୍ଯମ୍ ଆପୂର୍ଣମ୍ ଅଵ୍ଯଯମ୍ । ନ ତଦ୍ ଅସ୍ତି ନ ତସ୍ମିନ୍ ଯଦ୍ ଵିଦ୍ଯତେ ଵିତତାତ୍ମନି
ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ମୂଳ, ପରମ ବ୍ରହ୍ମା ଅମର, ସଦା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଅବିନାଶୀ। ଏହାଠାରୁ ବାହାରେ କିଛି ନାହିଁ, ଏବଂ ଏହା ମଧ୍ୟରେ ଏମିତି କିଛି ନାହିଁ ଯାହା ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପି ନାହିଁ।
ସର୍ଵଶକ୍ତିର୍ ହି ଭଗଵାନ୍ ଯୈଵ ତସ୍ମୈ ହି ରୋଚତେ । ଶକ୍ତିସ୍ ତାମ୍ ଏଵ ଵିତତାଂ ପ୍ରକାଶଯତି ସର୍ଵଗଃ
ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ପ୍ରଭୁ ଯେଉଁ ଶକ୍ତିକୁ ପସନ୍ଦ କରନ୍ତି, ସେଇ ଶକ୍ତିକୁ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି। ସେଇ ସମସ୍ତବ୍ୟାପୀ ମାତ୍ର ସେଇ ଶକ୍ତିକୁ ସବୁଠାରେ ଦେଖାଇଦିଅନ୍ତି।
ଚିଚ୍ଛକ୍ତିର୍ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ରାମ ଶରୀରେଷ୍ଵ୍ ଅଭିଦୃଶ୍ଯତେ । ସ୍ପନ୍ଦଶକ୍ତିଶ୍ ଚ ଵାତେଷୁ ଜଡଶକ୍ତିସ୍ ତଥୋପଲେ
ହେ ରାମ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଚେତନାଶକ୍ତି ଶରୀରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖାଯାଏ; ପବନରେ ଉନ୍ମେଷ ଶକ୍ତି ରହିଛି; ପଥରରେ ଅଚେତନ ଶକ୍ତି ଅଛି।
ଦ୍ରଵଶକ୍ତିର୍ ଅଥାମ୍ଭସ୍ସୁ ତେଜଶ୍ଶକ୍ତିସ୍ ତଥାନଲେ । ଶୂନ୍ଯଶକ୍ତିର୍ ଅଥାକାଶେ ଭାଵଶକ୍ତିର୍ ଭଵସ୍ଥିତୌ
ପାଣିରେ ଗଳିବାର ଶକ୍ତି ଅଛି; ଅଗ୍ନିରେ ଜଳିବାର ଶକ୍ତି ଅଛି; ଆକାଶରେ ଶୂନ୍ୟତାର ଶକ୍ତି ଅଛି; ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁର ଅସ୍ତିତ୍ୱରେ ରହିବାର ଶକ୍ତି ଅଛି।
ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ ସର୍ଵଶକ୍ତେର୍ ହି ଦୃଶ୍ଯତେ ଦଶଦିଗ୍ଗତା । ନାଶଶକ୍ତିର୍ ଵିନାଶ୍ଯେଷୁ ଶୋକଶକ୍ତିଶ୍ ଚ ଶୋକିଷୁ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବ୍ୟାପିତ ଅଛି; ନଶ୍ୱର ବସ୍ତୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ନାଶର ଶକ୍ତି ଦେଖାଯାଏ, ଦୁଃଖିତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶୋକର ଶକ୍ତି ଦେଖାଯାଏ।
ଆନନ୍ଦଶକ୍ତିର୍ ମୁଦିତେ ଵୀର୍ଯଶକ୍ତିର୍ ମହାଭଟେ । ସର୍ଗେଷୁ ସର୍ଗଶକ୍ତିଶ୍ ଚ କଲ୍ପାନ୍ତେ ସର୍ଵହାରିତା
ଯେଉଁଠାରେ ଆନନ୍ଦ ଅଛି, ସେଠାରେ ଆନନ୍ଦର ଶକ୍ତି ଅଛି; ବଳବାନ ବୀରରେ ଶକ୍ତି ଅଛି; ସୃଷ୍ଟିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସୃଷ୍ଟିର ଶକ୍ତି ଅଛି; ଏବଂ ଯୁଗ ଶେଷରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଗ୍ରସି ନେବାର ଶକ୍ତି ଅଛି।
ଫଲପୁଷ୍ପଲତାପତ୍ତ୍ରଶାଖାଵିଟପପର୍ଵଵାନ୍ । ଵୃକ୍ଷବୀଜେ ଯଥା ଵୃକ୍ଷସ୍ ତଥେଦଂ ବ୍ରହ୍ମଣି ସ୍ଥିତମ୍
ଯେପରି ଗଛର ଫଳ, ଫୁଲ, ଲତା, ପତ୍ର, ଡାଳି, ଶାଖା ଏବଂ ଗଠି ଗଛର ବୀଜରେ ଲୁଚିଥାଏ, ସେପରି ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ବ୍ରହ୍ମରେ ବିଦ୍ୟମାନ ଅଛି।
ପ୍ରତିଭାସଵଶାଦ୍ ଏଵ ମଧ୍ଯସ୍ଥଂ ଚିତ୍ତ୍ଵଜାଡ୍ଯଯୋଃ । ଜୀଵେତରାଭିଧଂ ଚିତ୍ତମ୍ ଅନ୍ତର୍ ବ୍ରହ୍ମଣି ଦୃଶ୍ଯତେ
ଦେଖାଯିବା ଭାବରେ, ଚେତନା ଓ ଜଡତା ମଧ୍ୟରେ, ମନ—ଯାହାକୁ ଜୀବ ବୋଲାଯାଏ—ବ୍ରହ୍ମର ଭିତରେ ଦେଖାଯାଏ।
ନାନାତରୁଲତାଗୁଲ୍ମଜାଲପଲ୍ଲଵଶାଲଯଃ । ଯଥର୍ତୌ ଶକ୍ତଯସ୍ ତଦ୍ଵଜ୍ ଜୀଵେହା ବ୍ରହ୍ମଣି ସ୍ଥିତାଃ
ଯେପରି ଗଛରେ ବିଭିନ୍ନ ଲତା, ଝାଡ଼, ଗଛମାନ୍ୟ, ଏବଂ କୁଡ଼ିଆ ଅଛି, ସେପରି ଜୀବର ଶକ୍ତିମାନେ ବ୍ରହ୍ମରେ ବିଦ୍ୟମାନ।
ଵ୍ଯୁପ୍ତସର୍ଵର୍ତୁକୁସୁମା କ୍ଷ୍ମା ଦେଶଵିଧିଭେଦତଃ । ଯଥା ଦଦାତି ପୁଷ୍ପାଣି ତଥା ଚିତ୍ତାନି ଲୋକକୃତ୍
ଯେପରି ଭୂମି ନିଜ ଅଞ୍ଚଳ ଓ ଋତୁ ଅନୁଯାୟୀ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଫୁଲ ଦେଇଥାଏ, ସେପରି ମନମାନେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି।
କ୍ଵଚିତ୍ କାଶ୍ଚିତ୍ କଦାଚିଚ୍ ଚ ତସ୍ମାଦ୍ ଆଯାନ୍ତି ଶକ୍ତଯଃ । ଦେଶକାଲାତ୍ ତୁ ଵୈଚିତ୍ର୍ଯାତ୍ କ୍ଷ୍ମାତଲାଦ୍ ଇଵ ଶାଲଯଃ
କେବେ କେଉଁଠି କିଛି ଶକ୍ତିମାନ୍ୟ ଉଦ୍ଭବ ହୁଅନ୍ତି; ଦେଶ ଓ ସମୟର ବିଭିନ୍ନତା ଦ୍ୱାରା, ମାଟି ଉପରୁ ଧାନ ଚାଷ ଯେପରି ଉଗୁଛି, ସେପରି ଏହି ଶକ୍ତିମାନ୍ୟ ଆସନ୍ତି।
ନିର୍ଵିକଲ୍ପକଚିନ୍ମାତ୍ରନାମାଵିଜ୍ଞାତକଲ୍ପନମ୍ । ବ୍ରହ୍ମୈଵେଦମ୍ ଅହଂ ତ୍ଵଂ ଚ ଜଗଦାଶାଶ୍ ଚ ରାଘଵ
ଏହି ସମସ୍ତ କିଛି ନିର୍ବିକଳ୍ପ ଚେତନା ନାମକ ବ୍ରହ୍ମ; ଏହି ମୁଁ, ତୁମେ, ଏହି ସଂସାର ଓ ସମସ୍ତ ଦିଗ, ରାଘବ।
ସ ଆତ୍ମା ସର୍ଵଗୋ ରାମ ନିତ୍ଯୋଦିତମହାଵପୁଃ । ଯନ୍ ମନାଙ୍ମନନାଂ ଶକ୍ତିଂ ଧତ୍ତେ ତନ୍ ମନ ଉଚ୍ଯତେ
ହେ ରାମ, ସେଇ ଆତ୍ମା ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପିଥାଏ, ସଦା ବଡ଼ ଆକାରରେ ପ୍ରକାଶିତ; ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ଚିନ୍ତା କରିଥାଏ, ତାକୁ ମନ ବୋଲାଯାଏ।
ପିଞ୍ଛଭ୍ରାନ୍ତିର୍ ଯଥା ଵ୍ଯୋମ୍ନି ପଯସ୍ଯ୍ ଆଵର୍ତଧୀର୍ ଯଥା । ପ୍ରତିଭାସକଲାମାତ୍ରଂ ମନୋ ଜୀଵସ୍ ତଥାତ୍ମନି
ଏମିତି, ଯେପରି ଆକାଶରେ ପଙ୍ଖ ଡାହାଣି ଘୁରୁଛି ବୋଲି ଦେଖାଯାଏ, କିମ୍ବା ପାଣିରେ ଘୂର୍ଣ୍ଣି ହେଉଛି, ସେପରି ମନ ଓ ଜୀବ ମାତ୍ର ଆତ୍ମାରେ ଏକ ଭ୍ରମ ଭାସା।
ଯଦ୍ ଏତନ୍ ମନସୋ ରୂପମ୍ ଉଦିତଂ ମନନାତ୍ମକମ୍ । ବ୍ରାହ୍ମୀ ଶକ୍ତିର୍ ଅସୌ ତସ୍ମାଦ୍ ବ୍ରହ୍ମୈଵ ତଦ୍ ଅରିନ୍ଦମ
ମନର ଯେଉଁ ରୂପ ଉପଜିଥାଏ, ଯାହା ଚିନ୍ତାଧାରାର ଆକାର ନେଇଥାଏ, ସେଇ ଦେବୀଶକ୍ତି ଅଟୁଟ ଅଛି । ଏହିଠାରେ, ଶତ୍ରୁଜୟୀ, ଏହି ଶକ୍ତି ହିଁ ପରମବ୍ରହ୍ମ ।
ଇଦଂ ତଦ୍ ଅହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ଵିଭାଗଃ ପ୍ରତିଭାସଜଃ । ମନସୋ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଽନ୍ଯତ୍ଵେ ମୋହଃ ପରମକାରଣମ୍
‘ଏହି ମୁଁ’ ବୋଲି ଯେଉଁ ଭାବ ଉପଜେ, ସେ ଭିନ୍ନତା କେବଳ ଭ୍ରମରୁ ଦେଖାଯାଏ । ମନ ଓ ବ୍ରହ୍ମ ଭିନ୍ନ ବୋଲି ଭାବିବା, ଏହା ମହାଭ୍ରମର ମୂଳ କାରଣ ।
ଯଦ୍ ଯଚ୍ ଚୈତନ୍ମନନତା କିଞ୍ଚିତ୍ ସଦସଦାତ୍ମକମ୍ । ଶବ୍ଦିତଂ ସର୍ଵଶକ୍ତେସ୍ ସା ଶକ୍ତିର୍ ବ୍ରହ୍ମୈଵ ତାଂ ଵିଦୁଃ
ଯେଉଁ କିଛି ଚିନ୍ତାର ରୂପ ଅଛି, ଥିବା କିମ୍ବା ନଥିବା, ଯାହାକୁ ନାମ ଦିଆଯାଇଛି—ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଏହି ଏକ ଶକ୍ତି ଅଟୁଟ ଅଛି । ଏହି ଶକ୍ତିକୁ ବ୍ରହ୍ମ ବୋଲି ଜାଣ ।
ମନସ୍ସତ୍ତାତ୍ମକଂ ନାମ ଯଦ୍ ଏତନ୍ ମନସି ସ୍ଥିତମ୍ । ତଜ୍ ଜାତଂ ପ୍ରତିଭାସେନ ତେନୈଵାନ୍ଯେନ ନଶ୍ଯତି
ମନର ଯେଉଁ ସତ୍ତା ବୋଲାଯାଏ, ଯାହା ମନରେ ଅଛି, ସେଠାରେ ଭ୍ରମ ଦ୍ୱାରା ଉପଜିଥାଏ । ସେଇ ଭ୍ରମ ଦ୍ୱାରା ଏହା ନଶ୍ୱର ହୁଏ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାରଣରୁ ନୁହେଁ ।
ପ୍ରତିଯୋଗିଵ୍ଯଵଚ୍ଛେଦସଙ୍ଖ୍ଯାରୂପାଦଯଶ୍ ଚ ଯେ । ମନଶ୍ଶବ୍ଦୈଃ ପ୍ରକଲ୍ପ୍ଯନ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମଜାନ୍ ବ୍ରହ୍ମ ଵିଦ୍ଧି ତାନ୍
ମନ ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ପ୍ରତିବିରୋଧ, ସୀମା, ସଂଖ୍ୟା ଓ ଆକାର ଆଦି ଭିନ୍ନତା ଭାବିତ ହୁଏ, ହେ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀ, ସେଗୁଡିକୁ ବ୍ରହ୍ମ ଭାବିବାକୁ ଜାଣ।
ଯଥା ଯଥାସ୍ଯ ମନସଃ ପ୍ରତିଭାସଃ ପ୍ରଵର୍ତତେ । ତଥା ତଥୈଵ ଭଵତି ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତୋ ଽତ୍ର କିଲୈନ୍ଦଵାଃ
ଏହି ମନର ଯେପରି ଭାବ ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ତାହା ହୁଏ; ଏଠାରେ ଉଦାହରଣ ହେଉଛି ଚନ୍ଦ୍ରମା।
ସ୍ଵଯମ୍ ଅକ୍ଷୁବ୍ଧଵିମଲେ ଯଥା ସ୍ପନ୍ଦୋ ମହାମ୍ଭସି । ସଂସାରକାରଣଂ ଜୀଵସ୍ ତଥାଯଂ ପରମାତ୍ମନି
ଯେପରି ନିର୍ମଳ ଓ ଶାନ୍ତ ବିଶାଳ ଜଳରେ ନିଜେଇ ଏକ ତରଙ୍ଗ ଉଠେ, ସେପରି ପରମାତ୍ମାରେ ଜୀବ ହେଉଛି ସଂସାରର କାରଣ।
ଜ୍ଞସ୍ଯ ସର୍ଵଚିତା ରାମ ବ୍ରହ୍ମୈଵାଵର୍ତତେ ସଦା । କଲ୍ଲୋଲୋର୍ମିତରଙ୍ଗୋଘୈର୍ ଅବ୍ଧେର୍ ଜଲମ୍ ଇଵାତ୍ମନି
ହେ ରାମ, ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଚେତନା ସଦା ବ୍ରହ୍ମ ହିଁ, ଯେପରି ସମୁଦ୍ରରେ ତରଙ୍ଗ, ଉର୍ମି ଓ କଲ୍ଲୋଳ ସବୁ ଜଳ ହିଁ।
ଦ୍ଵିତୀଯା ନାସ୍ତି ସତ୍ତୈଵ ନାମରୂପକ୍ରିଯାତ୍ମିକା । ପରେ ନାନାତରଙ୍ଗେ ଽବ୍ଧୌ କଲ୍ପନେଵ ଜଲେତରା
ଦ୍ୱିତୀୟ କିଛି ନାହିଁ, କେବଳ ସତ୍ତା ଅଛି, ଯାହା ନାମ, ରୂପ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ଭାବେ ପ୍ରକଟ ହୁଏ । ଯେମିତି ସମୁଦ୍ରରେ ତରଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ପାଣିଠାରୁ ଭିନ୍ନ ବୋଲି କଳ୍ପନା କରାଯାଏ, ସେହିପରି ଏହି ଭିନ୍ନତା ମାତ୍ର କଳ୍ପନା ।