ରୁଦିତଂ ଯନ୍ ମହାକ୍ରନ୍ଦଂ ପୁଂସା ବହ୍ଵସ୍ରୁ ରାଘଵ । ତଦ୍ ଭୋଗଜାଲଂ ତ୍ଯଜତା ମନସା ରୋଦନଂ କୃତମ୍
ହେ ରାଘବ, ଯେଉଁ ଲୋକ ଭୋଗର ଜାଳକୁ ଛାଡ଼ିଯାଉଛି, ସେମାନଙ୍କର ମନ ଦ୍ୱାରା ହୁଏଥିବା କନ୍ଦା, ବଡ଼ ଚିତ୍କାର ଓ ବହୁ ଅଶ୍ରୁ ଏହି ଦୁଃଖର ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି।
ଅର୍ଧପ୍ରାପ୍ତଵିଵେକସ୍ଯ ନ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ଯାମଲଂ ପଦମ୍ । ଚେତସସ୍ ତ୍ଯଜତୋ ଭୋଗାନ୍ ପରିତାପୋ ଭୃଶଂ ଭଵେତ୍
ଯେଉଁଠାରେ ବିବେକ ଅଧା ମାତ୍ର ଆସିଛି, କିନ୍ତୁ ଏଉଁଠାରେ ନିର୍ମଳ ଅବସ୍ଥାକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିନାହାନ୍ତି, ସେଠାରେ ମନ ଯଦି ଭୋଗବିଲାସକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଥାଏ, ତେବେ ଭୟଙ୍କର ଦୁଃଖ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ।
ରୁଦତାଙ୍ଗାନି ଦୃଷ୍ଟାନି କାରୁଣ୍ଯେନାଵବୋଧିନା । କଷ୍ଟମ୍ ଏତାନି ସନ୍ତ୍ଯଜ୍ଯ କିଂ ପ୍ରଯାମୀତି ଚେତସା
ଯେଉଁ ଜଣେ କରୁଣାରେ ଜାଗୃତ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେ ଦେଖନ୍ତି ଯେ ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ କାନ୍ଦୁଛି; ଏହା ଦେଖି ମନ ଚିନ୍ତା କରେ—'ହାଏ, ଏମାନେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଏବେ କେଉଁଠି ଯିବି?'
ଅର୍ଧପ୍ରାପ୍ତଵିଵେକସ୍ଯ ନ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ଯାମଲଂ ପଦମ୍ । ଚେତସସ୍ ତ୍ଯଜତୋ ଽଙ୍ଗାନି ପରିତାପୋ ହି ଵର୍ଧତେ
ଯେଉଁଠାରେ ବିବେକ ଅଧା ମାତ୍ର ଆସିଛି, କିନ୍ତୁ ଏଉଁଠାରେ ନିର୍ମଳ ଅବସ୍ଥାକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିନାହାନ୍ତି, ସେଠାରେ ମନ ଯଦି ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଥାଏ, ତେବେ ଦୁଃଖ ଆଉ ବଢ଼ିଯାଏ।
ହସିତଂ ଯତ୍ ତଦ୍ ଆନନ୍ଦି ପୁଂସା ମଦଵବୋଧତଃ । ପରିପ୍ରାପ୍ତଵିଵେକେନ ତତ୍ ତୁଷ୍ଟଂ ରାମ ଚେତସା
ହେ ରାମ, ଜାଗୃତିର ମଦରୁ ଯେ ହସ ଉପଜେ, ସେହି ହସ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିବେକ ଥିବା ମନର ସନ୍ତୋଷ।
ପରିପ୍ରାପ୍ତଵିଵେକସ୍ଯ ତ୍ଯକ୍ତସଂସାରସଂସୃତେଃ । ଚେତସସ୍ ତ୍ଯଜତୋ ରୂପମ୍ ଆନନ୍ଦୋ ହି ଵିଵର୍ଧତେ
ଯେଉଁଠି ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ବିବେକ ପାଇଛନ୍ତି ଏବଂ ସଂସାର ଚକ୍ରକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଛନ୍ତି, ସେଠି ମନ ଯେତେବେଳେ ରୂପକୁ ଛାଡ଼ିଦିଏ, ସେତେବେଳେ ଆନନ୍ଦ ଦିନକୁ ଦିନ ବଢ଼ିଯାଏ।
ହସତାଙ୍ଗାନି ଦୃଷ୍ଟାନି ପୁଂସା ଯାନ୍ଯ୍ ଉପହାସତଃ । ତାନି ଦୃଷ୍ଟାନି ମନସା ଵିପ୍ରଲମ୍ଭପ୍ରଦାନି ହି
ଯେତେବେଳେ କାହାରୋ ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ହସୁଥିବା ଦେଖାଯାଏ ଏବଂ ଏହା ଉପହାସ ଦ୍ୱାରା ହୁଏ, ସେହି ରୂପଗୁଡ଼ିକୁ ମନ ଦେଖିଲେ ସେଗୁଡ଼ିକ ଭ୍ରମ ଦେଇଥାଏ।
ମିଥ୍ଯାଵିକଲ୍ପରଚିତୈର୍ ଵିପ୍ରଲବ୍ଧମ୍ ଅହଂ ଚିରମ୍ । ଇତ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗାନ୍ଯ୍ ଉପହାସେନ ଦୃଷ୍ଟାନି ସ୍ଵାନି ଚେତସା
ମୁଁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ମିଥ୍ୟା କଳ୍ପନା ଦ୍ୱାରା ଭ୍ରମିତ ହୋଇଥିଲି; ଏହିପରି ଉପହାସ ସହିତ ମୋର ନିଜ ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ମୋର ମନ ଦେଖୁଛି।
ମନଃ ପ୍ରାପ୍ତଵିଵେକଂ ହି ଵିଶ୍ରାନ୍ତଂ ଵିତତେ ପଦେ । ପ୍ରାକ୍ତନୀଂ ଦୀନତାଂ ଧୀରଂ ହସତ୍ ପଶ୍ଯତି ଦୂରତଃ
ଯେଉଁ ମନ ବିବେକ ପାଇଛି ଏବଂ ଅସୀମ ଅବସ୍ଥାରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଛି, ସେ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ନିଜର ପୂର୍ବ ଦୁଃଖକୁ ଦୂରରୁ ହସି ଦେଖୁଛି।
ଯଦାସୌ ସମଵଷ୍ଟଭ୍ଯ ମଯା ପୃଷ୍ଟଃ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ । ତଦ୍ ଵିଵେକୋ ବଲାଚ୍ ଚିତ୍ତମ୍ ଆଦତ୍ତ ଇତି ଦର୍ଶିତମ୍
ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ସାବଧାନ ଭାବେ ପଚାରିଲି, ସେତେବେଳେ ସେ ବିବେକ ବଳଜୋରେ ମନକୁ ଆପଣେ ଆପଣେ ଧରିନେଲା, ଏହି କଥା ପୂର୍ବରୁ ଦେଖାଯାଇଛି।
ଯଦ୍ ଅଙ୍ଗାନି ଵିଶୀର୍ଣାନି ଗତାନ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ଧିମ୍ ଅଗ୍ରତଃ । ତଚ୍ ଚିତ୍ତେନ ଵିନାର୍ଥେଚ୍ଛାଶ୍ ଶାମ୍ଯନ୍ତୀତି ପ୍ରଦର୍ଶିତମ୍
ଯେତେବେଳେ ଶରୀରର ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ଭାଙ୍ଗିଯାଇ ଆଖିରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାନ୍ତି, ମନର ଇଚ୍ଛା ନଥିଲେ ସେଗୁଡ଼ିକ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାନ୍ତି, ଏହି କଥା ଦେଖାଯାଇଛି।
ସହସ୍ରନେତ୍ରହସ୍ତତ୍ଵଂ ଯତ୍ ପୁଂସଃ ପରିଵର୍ଣିତମ୍ । ତଦ୍ ଅନନ୍ତାକୃତିତ୍ଵଂ ହି ଚେତସଃ ପରିଦର୍ଶିତମ୍
ଏକ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ହଜାର ଆଖି ଓ ହାତ ଥିବା ବେଳେ ଯେପରି ଏହା ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି, ସେହିପରି ମନର ଅନେକ ରୂପ ନେବା ସମର୍ଥତା ଦେଖାଯାଇଛି।
ଯଦ୍ ଆତ୍ମନି ପ୍ରହାରୌଘୈଃ ପୁମାନ୍ ପ୍ରହରତି ସ୍ଵଯମ୍ । ତତ୍ ତତ୍କୁକଲ୍ପନାଘାତୈଃ ପ୍ରହରତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମନୋ ମନଃ
ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ଲୋକ ନିଜେ ନିଜେକୁ ବାରମ୍ବାର ଆଘାତ କରେ, ସେତେବେଳେ ଏହା ମନର କଳ୍ପନା ଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ନିଜେ ଆଘାତ କରିବା ହୁଏ।
ପଲାଯତେ ଯତ୍ ପୁରୁଷସ୍ ସ୍ଵାତ୍ମନଃ ପ୍ରହରନ୍ ସ୍ଵଯମ୍ । ସ୍ଵଵାସନାପ୍ରହାରେଭ୍ଯସ୍ ତନ୍ ମନଃ ପ୍ରପଲାଯତେ
ଜେତେବେଳେ ଜଣେ ମଣିଷ ନିଜ ପାଖରୁ ଦୌଡ଼ି ପଳାଏ, ନିଜେ ନିଜକୁ ଆଘାତ କରେ, ସେଠି ମନ ନିଜର ଇଚ୍ଛା ଓ ଆକାଂକ୍ଷାରୁ ଦୌଡ଼ି ପଳାଏ ଓ ନିଜକୁ ଆଘାତ କରେ।
ସ୍ଵଯଂ ପ୍ରହରତି ସ୍ଵାନ୍ତଂ ସ୍ଵଯମ୍ ଏଵ ସ୍ଵଯେଚ୍ଛଯା । ପଲାଯତେ ସ୍ଵଯଂ ଚୈଵ ପଶ୍ଯାଜ୍ଞାନଵିଜୃମ୍ଭିତମ୍
ମଣିଷ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ନିଜ ମନକୁ ଆଘାତ କରେ, ଏବଂ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ପଳାଏ; ଦେଖ, କିପରି ଅଜ୍ଞାନ ଆପଣାପେ ଦେଖାଯାଏ।
ସ୍ଵଵାସନୋପତପ୍ତାନି ସର୍ଵାଣ୍ଯ୍ ଏଵ ମନାଂସି ହି । ସ୍ଵଯମ୍ ଏଵ ପଲାଯନ୍ତେ ଗନ୍ତୁମ୍ ଉତ୍କାନି ତତ୍ ପଦମ୍
ନିଜର ଆଦତ ଓ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ପିଡ଼ିତ ସମସ୍ତ ମନ ଆପଣାପେ ପଳାଏ, ସେ ଅବସ୍ଥାକୁ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଗ୍ରହୀ ହୁଏ।
ଯଦ୍ ଇଦଂ ଵିତତଂ ଦୁଃଖଂ ତତ୍ ତନୋତି ସ୍ଵଯଂ ମନଃ । ସ୍ଵଯମ୍ ଏଵାତିଖିନ୍ନାତ୍ମ ପୁନସ୍ ତସ୍ମାତ୍ ପଲାଯତେ
ଏହି ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ମନ ନିଜେ ସୃଷ୍ଟି କରେ; ଯେତେବେଳେ ଆତ୍ମା ବହୁତ କ୍ଲାନ୍ତ ଓ ପୀଡ଼ିତ ହୁଏ, ସେଠିଠାରୁ ପୁନି ପଳାଏ।
ସଙ୍କଲ୍ପଵାସନାଜାଲେ ସ୍ଵଯମ୍ ଆଯାତି ବନ୍ଧନମ୍ । ମନୋ ଲାଲାମଯୈର୍ ଵାଲୈଃ କୋଶକାରକ୍ରିମିର୍ ଯଥା
ଇଚ୍ଛା ଓ ଆଦତର ଜାଲରେ ମନେ ନିଜେ ନିଜକୁ ବାନ୍ଧି ଦେଉଛି; ଯେପରି ରେଶମ ପୋକା ନିଜ ତନ୍ତୁରେ ଘେରି ନିଏ, ସେପରି ମନ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଭାବନାର ତାନ୍ତିରେ ଆପଣକୁ ଆପଣ ବନ୍ଧି ଦିଏ।
ଯଥାନର୍ଥମ୍ ଅଵାପ୍ନୋତି ତଥା କ୍ରୀଡତି ଚଞ୍ଚଲମ୍ । ଭାଵି ଦୁଃଖମ୍ ଅପଶ୍ଯନ୍ ସ୍ଵଂ ଦୁର୍ଲୀଲାଭିର୍ ଇଵାର୍ଭକଃ
ଏକ ଅସ୍ଥିର ଶିଶୁ ଯେପରି ଖେଳ କରି ବିପଦରେ ପଡ଼ିଯାଏ, ଆଗକୁ ଆସିବା ଦୁଃଖ ଦେଖିପାରେ ନାହିଁ, ସେପରି ମନ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଅସୁବିଧାଜନକ ଖେଳରେ ଲିପ୍ତ ରହି, ଆଗର ଦୁଃଖ ଦେଖିପାରେ ନାହିଁ।
ଅପଶ୍ଯନ୍ କାଷ୍ଠରନ୍ଧ୍ରସ୍ଥଵୃଷଣାକ୍ରମଣଂ ଯଥା । କୀଲୋତ୍ପାଟୀ କପିର୍ ଦୁଃଖମ୍ ଏତୀଦଂ ହି ମନସ୍ ତଥା
ଯେପରି ଏକ ବାନର ଲକଡ଼ିର ଗୋଡ଼ିରେ ଫସିଥିବା ନିଜ ଅଙ୍ଗକୁ ଟାଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି ଦୁଃଖ ପାଏ, ଏବଂ ଏହା ଦେଖିପାରେ ନାହିଁ, ସେପରି ମନ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଦୁଃଖକୁ ନିଜେ ଆଣି ଦେଉଛି।
ଚିରପାଲନଯା ଚେତଶ୍ ଚିରଭାଵନଯା ତଥା । ଅଭ୍ଯାସାତ୍ ସ୍ଵସ୍ଥତାମ୍ ଏତ୍ଯ ନ ଭୂଯଃ ପରିଶୋଚତି
ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଅଭ୍ୟାସ ଓ ଚିନ୍ତନ କଲେ, ମନ ନିଜ ସ୍ଥିରତାକୁ ପାଇଯାଏ; ପୁନିପୁନି ଚେଷ୍ଟା କରି ନିଜ ସ୍ୱଭାବିକ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଏହା ଆଉ ଦୁଃଖିତ ହୁଏ ନାହିଁ।
ମନଃପ୍ରମାଦାଦ୍ ଵର୍ଧନ୍ତେ ଦୁଃଖାନି ଗିରିକୂଟଵତ୍ । ତଦ୍ଵଶାଦ୍ ଏଵ ନଶ୍ଯନ୍ତି ସୂର୍ଯସ୍ଯାଗ୍ରେ ହିମଂ ଯଥା
ମନର ଅସାବଧାନତାରେ ଦୁଃଖଗୁଡ଼ିକ ପାହାଡ଼ର ଚୂଡ଼ାଭଳି ବଢ଼ିଯାଏ; କିନ୍ତୁ ମନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କଲେ, ସେହି ଦୁଃଖଗୁଡ଼ିକ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସାମ୍ନାରେ ହିମ ଗଳିଯିବାପରି ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଏ।
ଯାଵଜ୍ଜୀଵମ୍ ଅନିନ୍ଦ୍ଯଯା ଵରମତେ ଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥସଞ୍ଜାତଯା ପାଲ୍ଯଂ ଵାସନଯା ମନୋ ହି ମୁନିଵନ୍ ମୌନେନ ରାଗାଦିଷୁ । ପଶ୍ଚାତ୍ ପାଵନପାଵନଂ ପଦମ୍ ଅଜଂ ତତ୍ ପ୍ରାପ୍ଯତେ ଶୀତଲମ୍ ଯତ୍ସଂସ୍ଥେନ ନ ଶୋଚ୍ଯତେ ପୁନର୍ ଅଲଂ ପୁଂସା ମହାପତ୍ସ୍ଵ୍ ଅପି
ଜୀବନ ସମସ୍ତ ଦିନ ଶାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଉତ୍ତମ ସଂକଳ୍ପ ଓ ରାଗ ଆଦି ଉତ୍ସାହରେ ମନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା, ଯେପରି ସନ୍ତମାନେ ମୌନ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି, ମନକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା ଦରକାର। ପରେ, ଏହିପରି ଅଭ୍ୟାସରେ ଅଜନ୍ମା, ଶିତଳ ଓ ପବିତ୍ର ଅବସ୍ଥାକୁ ଲାଭ କରାଯାଏ, ଯାହାରେ ଥିଲେ ବ୍ୟକ୍ତି ବଡ଼ ଦୁର୍ଘଟନାରେ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖିତ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଚିତ୍ତମ୍ ଏତଦ୍ ଉପାଯାତଂ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପରମାତ୍ ପଦାତ୍ । ଅତନ୍ମଯଂ ତନ୍ମଯଂ ଚ ତରଙ୍ଗସ୍ ସାଗରାଦ୍ ଇଵ
ଏହି ମନ ବ୍ରହ୍ମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଛି; ସେଠାରେ ଏହା ସେଇଁ ଏକାତ୍ମ ହୋଇଯାଇଛି, ଯେପରି ତରଙ୍ଗ ସମୁଦ୍ରରେ ଲୟ ହୁଏ।
ପ୍ରବୁଦ୍ଧାନାଂ ମନୋ ରାମ ବ୍ରହ୍ମୈଵେହ ନ ଚେତରତ୍ । ଜଲସାମାନ୍ଯବୁଦ୍ଧୀନାମ୍ ଅବ୍ଧେର୍ ନାନ୍ଯସ୍ ତରଙ୍ଗକଃ
ହେ ରାମ, ଯେମାନେ ସଚେତନ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏଠାରେ ମନ ବ୍ରହ୍ମ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ; ଯେପରି ସାଧାରଣ ଜ୍ଞାନ ଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତରଙ୍ଗ ସମୁଦ୍ରରୁ ଅଲଗା ନୁହେଁ।
ମନୋ ରାମାପ୍ରବୁଦ୍ଧାନାଂ ସଂସାରଭ୍ରମକାରଣମ୍ । ଅପଶ୍ଯତୋ ଽମ୍ବୁସାମାନ୍ଯମ୍ ଅନ୍ଯତାମ୍ବୁତରଙ୍ଗଯୋଃ
ହେ ରାମ, ଯେଉଁମାନେ ଜାଗ୍ରତ ହୋଇନାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ମନ ଏହି ସଂସାରରେ ଘୁରାଉଥିବାର କାରଣ। ଯେପରି ଜଣେ ଜଳର ସାଧାରଣ ଗୁଣକୁ ଦେଖିପାରୁନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ତରଙ୍ଗ ଓ ଜଳକୁ ଭିନ୍ନ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି।
ଅପ୍ରବୁଦ୍ଧଧିଯାଂ ପକ୍ଷେ ତତ୍ପ୍ରବୋଧାଯ କେଵଲମ୍ । ଵାଚ୍ଯଵାଚକସମ୍ବନ୍ଧକୃତୋ ଭେଦଃ ପ୍ରକଲ୍ପ୍ଯତେ
ଯେଉଁମାନଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ଜାଗ୍ରତ ହୋଇନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କୁ ଜାଗ୍ରତ କରିବା ପାଇଁ ମାତ୍ର, ଶବ୍ଦ ଓ ତାହାର ଅର୍ଥର ସମ୍ପର୍କ ଦ୍ୱାରା ଭିନ୍ନତା କଳ୍ପନା କରାଯାଏ।
ସର୍ଵଶକ୍ତି ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ନିତ୍ଯମ୍ ଆପୂର୍ଣମ୍ ଅଵ୍ଯଯମ୍ । ନ ତଦ୍ ଅସ୍ତି ନ ତସ୍ମିନ୍ ଯଦ୍ ଵିଦ୍ଯତେ ଵିତତାତ୍ମନି
ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ମୂଳ, ପରମ ବ୍ରହ୍ମା ଅମର, ସଦା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଅବିନାଶୀ। ଏହାଠାରୁ ବାହାରେ କିଛି ନାହିଁ, ଏବଂ ଏହା ମଧ୍ୟରେ ଏମିତି କିଛି ନାହିଁ ଯାହା ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପି ନାହିଁ।
ସର୍ଵଶକ୍ତିର୍ ହି ଭଗଵାନ୍ ଯୈଵ ତସ୍ମୈ ହି ରୋଚତେ । ଶକ୍ତିସ୍ ତାମ୍ ଏଵ ଵିତତାଂ ପ୍ରକାଶଯତି ସର୍ଵଗଃ
ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ପ୍ରଭୁ ଯେଉଁ ଶକ୍ତିକୁ ପସନ୍ଦ କରନ୍ତି, ସେଇ ଶକ୍ତିକୁ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି। ସେଇ ସମସ୍ତବ୍ୟାପୀ ମାତ୍ର ସେଇ ଶକ୍ତିକୁ ସବୁଠାରେ ଦେଖାଇଦିଅନ୍ତି।
ଚିଚ୍ଛକ୍ତିର୍ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ରାମ ଶରୀରେଷ୍ଵ୍ ଅଭିଦୃଶ୍ଯତେ । ସ୍ପନ୍ଦଶକ୍ତିଶ୍ ଚ ଵାତେଷୁ ଜଡଶକ୍ତିସ୍ ତଥୋପଲେ
ହେ ରାମ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଚେତନାଶକ୍ତି ଶରୀରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖାଯାଏ; ପବନରେ ଉନ୍ମେଷ ଶକ୍ତି ରହିଛି; ପଥରରେ ଅଚେତନ ଶକ୍ତି ଅଛି।