ସହସ୍ରେଣ ସ ବାହୂନାମ୍ ଆଦାଯ ପରିଘାନ୍ ବହୂନ୍ । ପ୍ରହରତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମନଃ ପୃଷ୍ଠେ ସ୍ଵାତ୍ମନୈଵ ପଲାଯତେ
ସେ ହଜାରଟି ହାତରେ ଅନେକ ଗଦା ଧରି, ନିଜ ପିଠିକୁ ମାରନ୍ତି, ଏବଂ ପୁଣି ନିଜ ପାଖରୁ ନିଜେ ପଳାଇଯାନ୍ତି।
ଦୃଢପ୍ରହାରୈଃ ପ୍ରହରନ୍ ସ୍ଵଯମ୍ ଏଵାତ୍ମନାତ୍ମନି । ପ୍ରଵିଦ୍ରଵତି ଭୀତାତ୍ମା ସ ଯୋଜନଶତାନ୍ଯ୍ ଅପି
ସେ ନିଜେ ନିଜ ପ୍ରତି ଦୃଢ଼ ଆଘାତ କରି, ନିଜ ଭୟଭୀତ ମନରୁ ନିଜେ ଦୌଡ଼ି ଦୂରକୁ ପଳାଇଯାଏ, ଶତଶତ ଯୋଜନା ଦୂରକୁ ଚାଲିଯାଏ।
କ୍ରନ୍ଦନ୍ ପଲାଯମାନୋ ଽସୌ ଗତ୍ଵା ଦୂରମ୍ ଇତସ୍ ତତଃ । ଶ୍ରମଵାନ୍ ଵିଵଶାକାରୋ ଵିଶୀର୍ଣଚରଣାଙ୍ଗକଃ
ସେ ଏଠି ସେଠି ଦୂରକୁ ଦୌଡ଼ି ଦୂଃଖରେ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି, ଶରୀର ଅସାର ଓ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇ, ପାଦ ଓ ଅଂଗ ଭାଙ୍ଗିଯାଇ, ଅସାହାୟ ଭାବେ ଭୂମିରେ ଢେହିଯାଏ।
ପତିତୋ ଽଵଶ ଏଵାଶୁ ମହତ୍ଯ୍ ଅନ୍ଧୋ ଽନ୍ଧକୂପକେ । କୃଷ୍ଣରାତ୍ରିତମୋଭୀମନଭୋଗମ୍ଭୀରକୋଟରେ
ଏଭଳି ଅସାହାୟ ଅବସ୍ଥାରେ, ସେ ତୁରନ୍ତ ଏକ ବଡ଼, ଅନ୍ଧାର, ଗଭୀର କୁଆଁରେ ପଡ଼ିଯାଏ, ଯାହାର ଗଭୀରତା କଳା ରାତିର ଅନ୍ଧକାର ଓ ଅଜ୍ଞାନର ଅହଂକାରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ତତଃ କାଲେନ ମହତା ସୋ ଽନ୍ଧକୂପାତ୍ ସମୁତ୍ଥିତଃ । ପୁନଃ ପ୍ରହାରୈଃ ପ୍ରହରନ୍ ଵିଦ୍ରଵତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମନାତ୍ମନଃ
ପରେ, ବହୁ ଦିନ ପରେ ସେ ସେଇ ଅନ୍ଧା କୁଆଁରୁ ବାହାରି ଆସି, ପୁଣି ନିଜ ପ୍ରତି ଆଘାତ କରି, ନିଜରୁ ନିଜେ ଦୌଡ଼ି ପଳାଇଯାଏ।
ପୁନର୍ ଦୂରତରଂ ଗତ୍ଵା କରଞ୍ଜଵନଗୁଲ୍ମକମ୍ । ପ୍ରଵିଷ୍ଟଃ କଣ୍ଟକଵ୍ଯାପ୍ତଂ ଶଲଭଃ ପାଵକଂ ଯଥା
ତାପରେ ସେ ଆଉ ଦୂରକୁ ଚାଲିଗଲା, ଏବଂ କଣ୍ଞା ଝାଡ଼ର ଘନ ଝାଡ଼ିକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଅନେକ କାଁଟା ଥିଲା, ଏହା ଏମିତି ହେଲା ଯେପରି ଗୋଟିଏ ଫୁଲପୋକା ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ।
ତସ୍ମାତ୍ କରଞ୍ଜଗହନାଦ୍ ଵିନିଷ୍କ୍ରମ୍ଯ କ୍ଷଣାଦ୍ ଇଵ । ସ୍ଵଯଂ ପ୍ରହାରୈଃ ପ୍ରହରନ୍ ଵିଦ୍ରଵତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମନାତ୍ମନଃ
ସେଇ କଣ୍ଞା ଝାଡ଼ର ଘନ ଝାଡ଼ିରୁ ସେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ବାହାରିଆସିଲା, ନିଜେ ନିଜକୁ ମାଡ଼ି, ନିଜ ପାଖରୁ ନିଜେ ପଳାଇଲା।
ପୁନର୍ ଦୂରତରଂ ଗତ୍ଵା ତମ୍ ଏଵାନ୍ଧୋ ଽନ୍ଧକୂପକମ୍ । ସ ସମ୍ପ୍ରଵିଷ୍ଟସ୍ ତ୍ଵରଯା ଵିଶୀର୍ଣାଵଯଵାକୃତିଃ
ପୁଣି ସେ ଆଉ ଦୂରକୁ ଚାଲିଗଲା, ଏବଂ ସେଇ ଅନ୍ଧା କୁଆଁକୁ ତ୍ୱରାତ୍ୱରିତ ଭାବରେ ପ୍ରବେଶ କଲା, ତାଙ୍କର ଅଂଗପ୍ରତ୍ୟଙ୍ଗ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଅନ୍ଧକୂପାତ୍ ସମୁତ୍ଥାଯ ପ୍ରଵିଷ୍ଟଃ କଦଲୀଵନମ୍ । ପୁନଃ ପ୍ରହାରୈଃ ପ୍ରହରନ୍ ଵିଦ୍ରଵତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମନାତ୍ମନଃ
ଅନ୍ଧା କୁଆଁରୁ ବାହାରିଆସି, ସେ କଦଳୀ ଝାଡ଼ିକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା, ପୁଣି ନିଜେ ନିଜକୁ ମାଡ଼ି, ନିଜ ପାଖରୁ ନିଜେ ପଳାଇଲା।
ପୁନର୍ ଦୂରତରଂ ଗତ୍ଵା ଶଶାଙ୍କକରଶୀତଲମ୍ । କଦଲୀକାନନଂ କାନ୍ତଂ ସମ୍ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋ ହସନ୍ନ୍ ଇଵ
ପୁଣି ଅଧିକ ଦୂରକୁ ଯାଇ, ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ ଭଳି ଶୀତଳ ଏବଂ ଆକର୍ଷକ କଦଳୀ ଜଙ୍ଗଲକୁ ସେ ପ୍ରବେଶ କଲା, ମନେ ହେଉଥିଲା ଯେଉଁଠି ସେ ହସୁଛି।
କଦଲୀଷଣ୍ଡକାତ୍ ତସ୍ମାଦ୍ ଵିନିଷ୍କ୍ରମ୍ଯ ପୁନଃ କ୍ଷଣାତ୍ । କଦଲୀକାନନାଚ୍ ଛୁଭ୍ରଂ କରଞ୍ଜଵନଗୁଲ୍ମକମ୍
ସେଇ କଦଳୀ ଝୁପିରୁ ସେ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ବାହାରିଲା, ଏବଂ କଦଳୀ ଜଙ୍ଗଲରୁ ଶୁଭ୍ର କରଞ୍ଜ ଗଛର ଝାଡିକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା।
କରଞ୍ଜକଵନାତ୍ କୂପଂ କୂପାଦ୍ ରମ୍ଭାଵନାନ୍ତରମ୍ । ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ପ୍ରହରଂଶ୍ ଚୈଵ ସ୍ଵଯମ୍ ଆତ୍ମନି ସଂସ୍ଥିତଃ
କରଞ୍ଜ ଜଙ୍ଗଲରୁ ଏକ କୁଆଁକୁ, କୁଆଁରୁ ଆଉ ଏକ କଦଳୀ ଜଙ୍ଗଲକୁ ସେ ପ୍ରବେଶ କଲା, ଏବଂ ନିଜକୁ ଆଘାତ କରି, ନିଜ ମନରେ ଅବସ୍ଥିତ ରହିଲା।
ଏଵଂରୂପନିଜାଚାରସ୍ ସୋ ଽଵଲୋକ୍ଯାଦରାନ୍ ମଯା । ଅଵଷ୍ଟଭ୍ଯ ବଲାଦ୍ ଏଵ ମୁହୂର୍ତଂ ପରିବୋଧିତଃ
ଏପରି ତାଙ୍କର ଆଚରଣକୁ ମୁଁ ଆଦର ସହିତ ଦେଖି, ଶକ୍ତି ପୂର୍ବକ ଧରି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ସଚେତନ କରିଦେଲି।
ପୃଷ୍ଟଶ୍ ଚ କସ୍ ତ୍ଵଂ କିମ୍ ଇଦଂ କେନାର୍ଥେନ କରୋଷି ଵା । କିଂ ନାମାଭିମତଂ ତେ ସ୍ଯାତ୍ କିଂ ମୁଧା ପରିମୁହ୍ଯସି
ତାକୁ ପଚାରାଯାଇଲା: 'ତୁମେ କିଏ? ଏହା କଣ? କାହିଁକି ଏହା କରୁଛ? ତୁମର ନାମ କଣ? କଣ ଚାହୁଁଛ? କାହିଁକି ଏପରି ଅସହାୟ ଭାବରେ ଭ୍ରମିତ ହେଉଛ?'
ଇତି ପୃଷ୍ଟେନ କଥିତଂ ତେନ ମେ ରଘୁନନ୍ଦନ । ନାହଂ କଶ୍ଚିନ୍ ନ ଚୈଵେଦଂ ମୁନେ କିଞ୍ଚିତ୍ କରୋମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ଏପରି ପଚାରିବା ପରେ ସେ ମୋତେ କହିଲେ, ରଘୁବଂଶୀ: 'ମୁଁ କାହା ନୁହେଁ, ଏହା କିଛି ନୁହେଁ; ମୁଁ କିଛି କରୁନାହିଁ, ମୁନି.'
ତ୍ଵଯାଯମ୍ ଅଵଭଗ୍ନୋ ଽସ୍ମି ତ୍ଵଂ ମେ ଶତ୍ରୁର୍ ଅରିନ୍ଦମ । ତ୍ଵଯା ଦୃଷ୍ଟୋ ଽସ୍ମି ନଷ୍ଟୋ ଽସ୍ମି ଦୁଃଖାଯ ଚ ସୁଖାଯ ଚ
ତୁମେ ମୋତେ ଖୋଲାସା କରିଦେଲା; ତୁମେ ମୋର ଶତ୍ରୁ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦମନ କରୁଥିବା. ତୁମେ ମୋତେ ଦେଖିଲା, ମୁଁ ହରାଇଗଲି, ଦୁଃଖ ପାଇଁ ଓ ସୁଖ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ.
ଇତି ଉକ୍ତ୍ଵା ମାମ୍ ଅସାଵ୍ ଅଙ୍ଗାନ୍ଯ୍ ଆଲୋକ୍ଯ ସ୍ଵାନି ତିଷ୍ଠଵାନ୍ । ରୁରୋଦାର୍ତରଵଂ ଦୀନୋ ମେଘୋ ଵର୍ଷନ୍ନ୍ ଇଵାରଵୀ
ଏପରି କହି, ସେ ନିଜ ଦେହକୁ ଦେଖି ଚୁପ୍ଚାପ ରହିଗଲା; ତାପରେ, ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ବଡ଼ ଆବେଗରେ କାନ୍ଦିଲା, ଯେପରି ମେଘ ଭୂମିକୁ ବର୍ଷା କରେ.
କ୍ଷଣମାତ୍ରେଣ ତତ୍ରାସାଵ୍ ଉପସଂହୃତ୍ଯ ରୋଦନମ୍ । ସ୍ଵାନ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗାନି ସମାଲୋକ୍ଯ ଜହାସେନ୍ଦ୍ଵଂଶୁଵତ୍ ସିତମ୍
ସେଠାରେ ସେ ମାତ୍ର କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ କାନ୍ଦିବା ବନ୍ଦ କଲେ; ନିଜ ଦେହର ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖି, ଚନ୍ଦ୍ରମା ଯେପରି ତାହାର ଆଲୋକ ଛାଡ଼ିଦିଏ, ସେପରି ସେ ତାହାର ଧଳାପଣ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଅଥାଟ୍ଟହାସପର୍ଯନ୍ତେ ସ ପୁମାନ୍ ପୁରତୋ ମମ । କ୍ରମେଣ ତାନି ତତ୍ଯାଜ ସ୍ଵାନ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗାନି ସମନ୍ତତଃ
ତାପରେ, ହସି ଉଠିବା ପରେ, ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଥିବା ସେ ପୁରୁଷ ଦେହର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗକୁ ଏକେକରି ସବୁ ଦିଗକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ପ୍ରଥମଂ ପତିତଂ ତସ୍ଯ ଶିରଃ ପରମଦାରୁଣମ୍ । ତତସ୍ ତେ ବାହଵଃ ପଶ୍ଚାଦ୍ ଵକ୍ଷସ୍ ତଦନୁ ଚୋଦରମ୍
ପ୍ରଥମେ, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ବହୁତ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଝରିପଡ଼ିଲା; ତାପରେ ହାତ, ପରେ ଛାତି, ଏବଂ ତା'ପରେ ପେଟ ଝରିଗଲା।
ଅଥ କ୍ଷଣେନ ସ ପୁମାଂସ୍ ତାନ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗାନି ଚ ସମ୍ଭ୍ରମଃ । ସର୍ଵମ୍ ଅନ୍ତର୍ଧିମ୍ ଆଯାତଂ ସ୍ଵପ୍ନୋ ବୋଧଵତୋ ଯଥା
ତା'ପରେ, କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟରେ, ସେ ପୁରୁଷ, ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଅସ୍ଥିରତା ସହିତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ, ଯେପରି ଜାଗିବା ସମୟରେ ସ୍ୱପ୍ନ ହରାଯାଏ।
ଵିଚାର୍ଯ ନିଯତେଶ୍ ଶକ୍ତିଂ ତତୋ ଗନ୍ତୁମ୍ ଉପସ୍ଥିତଃ । ଦୃଷ୍ଟଵାନ୍ ଅହମ୍ ଏକାନ୍ତେ ପୁନର୍ ଅନ୍ଯଂ ତଥା ନରମ୍
ଭାଗ୍ୟର ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କରି, ମୁଁ ଚାଲିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲି; ଏକାନ୍ତ ସ୍ଥାନରେ, ମୁଁ ଏଭଳି ଆଉ ଜଣେ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖିଲି।
ସୋ ଽପି ପ୍ରହାରାନ୍ ପରିତଃ ପ୍ରଯଚ୍ଛନ୍ ସ୍ଵଯମ୍ ଆତ୍ମନି । ବାହୁଭିଃ ପୀଵରାକାରୈସ୍ ସ୍ଵଯମ୍ ଏଵ ପଲାଯତେ
ସେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ଚାରିପାଖରେ ପିଟୁଥିଲେ, ଏବଂ ନିଜଠାରୁ ନିଜେ ପଳାଇଯାଉଥିଲେ।
କୂପେ ପତତି କୂପାତ୍ ତୁ ସମୁତ୍ଥାଯାଭିଧାଵତି । ପୁନଃ ପତତି କୁଞ୍ଜେ ଽନ୍ତଃ ପୁନର୍ ଆର୍ତଃ ପଲାଯତେ
ସେ କେବେ ଏକ କୂଆରେ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ, ପୁଣି ସେଠାରୁ ବାହାରି ଦୌଡ଼ିଯାଉଥିଲେ; ପୁଣି ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରେ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ, ଏବଂ ଆଉଥରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ପଳାଇଯାଉଥିଲେ।
ପୁନଃ ପ୍ରଵିଶତି ସ୍ଵଚ୍ଛଂ କ୍ଷଣଂ ଶିଶିରକାନନମ୍ । ରୁଷ୍ଟଃ ପୁନଃ ପୁନସ୍ ତୁଷ୍ଟଃ ପୁନଃ ପ୍ରହରତି ସ୍ଵଯମ୍
ପୁଣି ସେ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଏବଂ ଶିତଳ ବନରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିଲେ; ପୁଣି କ୍ରୋଧିତ, ପୁଣି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ଏବଂ ପୁଣି ନିଜକୁ ଆଉଥରେ ପିଟୁଥିଲେ।
ଏଵମ୍ପ୍ରାଯନିଜାଚାରଶ୍ ଚିରମ୍ ଆଲୋକ୍ଯ ସସ୍ମଯମ୍ । ସ ମଯା ସମଵଷ୍ଟଭ୍ଯ ପରିପୃଷ୍ଟସ୍ ତଥୈଵ ହି
ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ଅଜଣା ଆଚରଣକୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦେଖି, ମୁଁ ହସି ହସି ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲି ଏବଂ ସମ୍ବଲ ପୂର୍ବକ ପଚାରିଲି।
ତେନୈଵାଥ କ୍ରମେଣାସୌ ରୁଦିତ୍ଵା ସମ୍ପ୍ରହସ୍ଯ ଚ । ଅଙ୍ଗୈର୍ ଵିଶୀର୍ଣତାମ୍ ଏତ୍ଯ ଯଯାଵ୍ ଅଲମ୍ ଅଲକ୍ଷ୍ଯତାମ୍
ତାପରେ ସେ ଦୀରେ ଦୀରେ କେବେ କନ୍ଦିଲେ, କେବେ ହସିଲେ, ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଗଲା ଏବଂ ସେ ଚୁପଚାପ ଚାଲିଗଲେ, ପୁଣି ଦେଖାଗଲେ ନାହିଁ।
ଵିଚାର୍ଯ ନିଯତେଶ୍ ଶକ୍ତିଂ ତତୋ ଗନ୍ତୁମ୍ ଉପସ୍ଥିତଃ । ଦୃଷ୍ଟଵାନ୍ ଅହମ୍ ଏକାନ୍ତେ ପୁନର୍ ଅନ୍ଯଂ ତଥା ନରମ୍
ମୁଁ ଭାଗ୍ୟର ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ ଭାବି, ତାପରେ ଚାଲିବାକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲି; ଏକାନ୍ତରେ ମୁଁ ପୁଣି ଏଭଳି ଅନ୍ୟ ଜଣେ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖିଲି।
ପ୍ରହରଂସ୍ ତଦ୍ଵଦ୍ ଏଵାସୌ ସ୍ଵଯମ୍ ଏଵ ପଲାଯତେ । ପଲାଯମାନଃ ପତିତୋ ମହତ୍ଯ୍ ଅନ୍ଧୋ ଽନ୍ଧକୂପକେ
ସେଉଁଠି ସେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ନିଜକୁ ମାଡ଼ି, ନିଜେ ନିଜୁଁଠାରୁ ପଳାଇଲେ; ପଳାଇବା ସମୟରେ ସେ ବଡ଼ ଅନ୍ଧାର ଗହ୍ବରକୁ ପଡ଼ିଗଲେ।
ତତ୍ରାହଂ ସୁଚିରଂ କାଲମ୍ ଅଵସଂ ତତ୍ପ୍ରତୀକ୍ଷକଃ । ଯାଵତ୍ ସ ସୁଚିରେଣାପି କୂପାଦ୍ ଅଭ୍ଯୁତ୍ଥିତଶ୍ ଶଠଃ
ସେଠାରେ ମୁଁ ବହୁତ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କୁ ଅପେକ୍ଷା କରି ରହିଲି, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶେଷରେ ସେ ଚତୁର ଲୋକଟିଏ ବହୁତ ଦେରି ପରେ କୂଆଁରୁ ବାହାରିଲେ।