ଜଡାଜଡଦୃଶୋର୍ ମଧ୍ଯେ ଦୋଲାଯିତଵପୁସ୍ ସ୍ଥିତମ୍ । ଯତ୍ ତତ୍ତ୍ଵଂ ଦ୍ଵିପରାମୃଷ୍ଟଂ ତଦ୍ ରୂପଂ ମନସୋ ଵିଦୁଃ
ଜଡ ଓ ଅଜଡ ଦୁହିଁର ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ସତ୍ତା ଦୋଳାୟମାନ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛି, ଦୁହିଁର ସ୍ପର୍ଶ ପାଇଛି, ତାହାକୁ ମନର ରୂପ ବୋଲି ଜଣାଯାଏ।
ନାହଂ ଚିଦଵଭାସାତ୍ମା କୃପଣୋ ଽସ୍ମୀତି ନିଶ୍ଚଯଃ । ଯସ୍ ସଦାକ୍ରାନ୍ତକଲନସ୍ ତଦ୍ ରୂପଂ ମନସୋ ଵିଦୁଃ
ମୁଁ ଆତ୍ମାର ଆଲୋକମୟ ଚେତନା ନୁହେଁ, ମୁଁ ଦୁଃଖି ଅଟୁଟ ଭାବର ନିଶ୍ଚୟ—ଏହି ଭାବନା ସଦା ମନରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ରହେ, ଏହାକୁ ମନର ସ୍ୱଭାବ ବୋଲି ଜଣାଯାଏ।
ଭାଵସ୍ ସଦସତୋର୍ ମଧ୍ଯେ ନୄଣାଂ ସ୍ଫୁରତି ନିଶ୍ଚଲଃ । କଲନୋନ୍ମୁଖତାଂ ଯାତସ୍ ତଦ୍ ରୂପଂ ମନସୋ ଵିଦୁଃ
ଅସ୍ତି ଓ ନାସ୍ତି ମଧ୍ୟରେ ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଅଚଳ ଅବସ୍ଥା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଦେଖାଯାଏ, ଏବଂ ଭାବନାରେ ଲିନ ହୋଇଯାଏ, ଏହାକୁ ମନର ସ୍ୱଭାବ ବୋଲି ଜଣାଯାଏ।
କଲନାତ୍ମିକଯା କର୍ମଶକ୍ତ୍ଯା ଵିରହିତଂ ମନଃ । ନ ସମ୍ଭଵତି ଲୋକେ ଽସ୍ମିନ୍ ଗୁଣହୀନୋ ଗୁଣୀ ଯଥା
ଭାବନା ଭିତ୍ତିକ କାର୍ଯ୍ୟଶକ୍ତି ନଥିବା ମନ ଏହି ଜଗତରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏନାହିଁ—ଯେପରି ଗୁଣ ନଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଗୁଣୀ କୁହାଯାଏନାହିଁ।
ଯଥାନଲୌଷ୍ଣ୍ଯଯୋସ୍ ସତ୍ତା ନ ସମ୍ଭଵତି ଭିନ୍ନଯୋଃ । ତଥୈଵ କର୍ମମନସୋସ୍ ତଥାତ୍ମମନସୋର୍ ଅପି
ଯେପରି ଅଗ୍ନି ଓ ତାପ ଦୁଇଟି ଅଲଗା ରହି ପାରେନାହିଁ, ସେପରି କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ମନ, ଏବଂ ଆତ୍ମା ଓ ମନ ମଧ୍ୟ ଅଲଗା ହୋଇପାରେନାହିଁ।
ସ୍ଵେନୈଵ ଚିତ୍ତରୂପେଣ କର୍ମଣା ଫଲଧର୍ମଣା । ସଙ୍କଲ୍ପୈକଶରୀରେଣ ନାନାଵିସ୍ତରଶାଲିନା
ମନର ନିଜ ସ୍ୱଭାବ ଦ୍ୱାରା, କାର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ତାହାର ଫଳର ନିୟମ ଦ୍ୱାରା, ଇଚ୍ଛାର ଦେହ ନେଇ, ଏହି ଜଗତରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ରୂପ ଦେଖାଯାଏ।
ଯା ଯେନ ଵାସନା ଯତ୍ର ଲତେଵାରୋପିତା ଯଥା । ସା ତେନ ଫଲଭୂସ୍ ତତ୍ର ତଦ୍ ଏଵ ପ୍ରାପ୍ଯତେ ତଥା
ଯେଉଁଠି ଯେପରି ଭାବନା ରୋପିତ ହୁଏ, ଗଛ ଲତା ଯେପରି ରୋପାଯାଏ, ସେଠି ସେଠି ତାହାର ଫଳ ମିଳେ, ଏବଂ ତାହାଁଠାରେ ସେଇ ଫଳ ଉପଲବ୍ଧ ହୁଏ।
କର୍ମବୀଜଂ ମନସ୍ ସ୍ପନ୍ଦଃ କଥ୍ଯତେ ଽଥାନୁଭୂଯତେ । କ୍ରିଯାସ୍ ତୁ ଵିଵିଧାସ୍ ତସ୍ଯ ଶାଖାଶ୍ ଚିତ୍ରଫଲାସ୍ ତରୋଃ
ମନର ଅନ୍ତର୍ଗତ ଚେତନାକୁ କାର୍ଯ୍ୟର ବୀଜ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ପରେ ଏହା ଅନୁଭବ କରାଯାଏ; ଏହାର ବିଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଗଛର ଶାଖା ପରି, ଏବଂ ଏହାର ଫଳ ମଧ୍ୟ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ହୁଏ।
ମନୋ ଯଦ୍ ଅନୁସନ୍ଧତ୍ତେ ତତ୍ କର୍ମେନ୍ଦ୍ରିଯଵୃତ୍ତଯଃ । ସର୍ଵାସ୍ ସମ୍ପାଦଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଏତାସ୍ ତସ୍ମାତ୍ କର୍ମ ମନସ୍ ସ୍ମୃତମ୍
ମନେ ଯାହା ଚିନ୍ତା କରେ, କାର୍ଯ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକ ସେହି କାମ କରିଥାଏ; ସେଇଥିପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ମନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ମନୋ ବୁଦ୍ଧିର୍ ଅହଙ୍କାରଶ୍ ଚେତଃ କର୍ମାଥ କଲ୍ପନା । ସଂସୃତିର୍ ଵାସନାଵିଦ୍ଯା ପ୍ରଯତ୍ନସ୍ ସ୍ମୃତିର୍ ଏଵ ଚ
ମନ, ବୁଦ୍ଧି, ଅହଂକାର, ଚିନ୍ତା, କାର୍ଯ୍ୟ, କଳ୍ପନା, ପୁନର୍ଜନ୍ମ, ଗୁପ୍ତ ଆସକ୍ତି, ଅଜ୍ଞାନ, ଚେଷ୍ଟା ଏବଂ ସ୍ମୃତି—
ଇନ୍ଦ୍ରିଯଂ ପ୍ରକୃତିର୍ ମାଯା କ୍ରିଯା ଚେତୀତରା ଅପି । ଚିତ୍ରାଶ୍ ଶବ୍ଦଶ୍ରିଯୋ ବହ୍ଵ୍ଯସ୍ ସଂସାରଭ୍ରମହେତଵଃ
ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ପ୍ରକୃତି, ମାୟା, କ୍ରିୟା ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଯେଉଁମାନେ ଅଛନ୍ତି; ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଶବ୍ଦ ଓ ରୂପର ଆକର୍ଷଣ—ଏହି ସବୁ ଏହି ସଂସାରର ଭ୍ରମର କାରଣ ହେଉଛି।
କାକତାଲୀଯଯୋଗେନ ତ୍ଯକ୍ତସ୍ଫାରଚମତ୍କୃତେଃ । ଚିତେଶ୍ ଚେତ୍ଯାନୁପାତିନ୍ଯଃ କୃତାଃ ପର୍ଯାଯଵୃତ୍ତଯଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ଭାବଗୁଡ଼ିକ ଅପେକ୍ଷାକୃତ ଯୋଗରେ, ବିସ୍ତାରର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକୁ ଛାଡ଼ି, ଚେତନାରେ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ଏହା ଜଣାପଡ଼ୁଥିବା ବସ୍ତୁଗୁଡ଼ିକୁ ଅନୁସରଣ କରେ।
ପରାଯାସ୍ ସଂଵିଦୋ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନ୍ ଏତାଃ ପର୍ଯାଯଵୃତ୍ତଯଃ । କଲ୍ପ୍ଯମାନଵିଚିତ୍ରାର୍ଥାଃ କଥଂ ରୂଢିମ୍ ଉପାଗତାଃ
ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍, ଏହି ସମସ୍ତ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଚେତନାର ଭାବଗୁଡ଼ିକ, ଯାହା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜ୍ଞାନର ଅଂଶ, କେମିତି କେବଳ କଳ୍ପିତ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଅର୍ଥ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଛି?
ଗତେଵ ସକଲଙ୍କତ୍ଵଂ ଯଦା ଚିତ୍ କଲନାତ୍ମକମ୍ । ଉନ୍ମେଷରୂପିଣୀ ଜାତା ତଦୈଵ ହି ମନସ୍ସ୍ଥିତିଃ
ଯେତେବେଳେ ଚେତନା, ଯାହା ଚିନ୍ତାର ସ୍ୱରୂପ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଦୂଷିତ ହୋଇଯାଏ ଏବଂ ଏକ ଧାରଣାର ରୂପରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ, ସେଇ ସମୟରେ ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ମନର ଅବସ୍ଥା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଭାଵାନାମ୍ ଅନୁସନ୍ଧାନଂ ଯଦା ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ସଂସ୍ଥିତା । ତଦୈଷା ପ୍ରୋଚ୍ଯତେ ବୁଦ୍ଧିର୍ ନିଯତା ଗ୍ରହଣକ୍ଷମା
ଯେତେବେଳେ ଏହା ବିଷୟଗୁଡ଼ିକୁ ନିଶ୍ଚିତ କରି ତାହାର ତଦନ୍ତରେ ଅଟୁଟ ରହିଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଏହିକୁ ବୁଦ୍ଧି ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯାହା ନିଶ୍ଚିତ ଧରିବାର କ୍ଷମତା ରଖେ।
ଯଦା ମିଥ୍ଯାଭିମାନେନ ସତ୍ତାଂ କଲଯତି ସ୍ଵଯମ୍ । ଅହଙ୍କାରାଭିଧା ତେନ ପ୍ରୋଚ୍ଯତେ ଭଵବନ୍ଧନୀ
ଯେତେବେଳେ ଏହା ଭ୍ରମ ମଧ୍ୟମରେ ନିଜେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଧାରଣ କରେ, ସେତେବେଳେ ଏହିକୁ ଅହଂକାର ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯାହା ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ବନ୍ଧନର କାରଣ।
ଇଦଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵେଦମ୍ ଆଯାତି ବାଲଵତ୍ ପେଲଵା ଯଦା । ଵିଚାରଂ ସମ୍ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ତଦା ସା ଚିତ୍ତମ୍ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେତେବେଳେ ଏହା ଜଣେ ଶିଶୁ ପରି ଏକ ଜିନିଷକୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟଟିକୁ ଧାଏ, ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବିଚାରକୁ ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେତେବେଳେ ଏହିକୁ ଚିତ୍ତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଯଦା ସ୍ପନ୍ଦୈକଧର୍ମତ୍ଵାତ୍ କର୍ମପୈଶୁନ୍ଯଶଂସିନୀ । ଆଧାଵତି ସ୍ପନ୍ଦଫଲଂ ତଦା କର୍ମେତ୍ଯ୍ ଉଦାହୃତା
ଯେତେବେଳେ କେବଳ ଆନ୍ଦୋଳନର ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା, ଆନ୍ଦୋଳନର ଫଳ କାର୍ଯ୍ୟର ସୂକ୍ଷ୍ମତାକୁ ଦର୍ଶାଏ, ସେତେବେଳେ ସେହି ଫଳକୁ 'କାର୍ଯ୍ୟ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
କାକତାଲୀଯଯୋଗେନ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵୈକଦ୍ରଵ୍ଯନିଶ୍ଚଯମ୍ । ଯଦେହିତଂ କଲ୍ପଯତି ଭାଵଂ ତେନେହ କଲ୍ପନା
ଯେତେବେଳେ କୌଣସି ଅପୂର୍ବ ସଂଯୋଗ ଦ୍ୱାରା, ଗୋଟିଏ ଦ୍ରବ୍ୟର ନିଶ୍ଚୟକୁ ଛାଡ଼ି, ଏଠାରେ ଯାହାକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରାଯାଏ, ସେହି ଭାବନାକୁ 'କଳ୍ପନା' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ପୂର୍ଵଂ ଦୃଷ୍ଟମ୍ ଅଦୃଷ୍ଟଂ ଵା ପ୍ରାଗ୍ ସୃଷ୍ଟମ୍ ଇତି ନିଶ୍ଚଯମ୍ । ଯଦୈଷେହାଂ ଵିଧତ୍ତେ ଽନ୍ତସ୍ ତଦା ସ୍ମୃତିର୍ ଉଦାହୃତା
ପୂର୍ବରୁ ଦେଖିଥିବା କିମ୍ବା ଦେଖିନଥିବା, କିମ୍ବା ପୂର୍ବରୁ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିବା କୌଣସି ଜିନିଷକୁ ମନରେ ଆକାଂକ୍ଷା ସହିତ ଧାରଣ କରାଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଏହାକୁ 'ସ୍ମୃତି' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଯଦା ପଦାର୍ଥଶକ୍ତୀନାଂ ସମ୍ଭୁକ୍ତାନାମ୍ ଇଵାନ୍ତରେ । ଵସତ୍ଯ୍ ଅସ୍ତମିତାନ୍ଯେହଂ ଵାସନେତି ତଦୋଚ୍ଯତେ
ଯେତେବେଳେ ଉପଭୋଗ କରାଯାଇଥିବା ବସ୍ତୁମାନଙ୍କର ଶକ୍ତିମାନ୍ୟ ଭିତରେ, ମିଶିଯାଇଥିବା ଏବଂ ଶେଷ ହୋଇଯାଇଥିବା ଗୁଣମାନେ ଏଠାରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ରହିଯାନ୍ତି, ସେହି ଅବସ୍ଥାକୁ 'ବାସନା' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଅସ୍ତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ଵଂ ଵିମଲଂ ଦ୍ଵିତୀଯା ଦୃଷ୍ଟିର୍ ଅଙ୍କିତା । ଽଜାତା ହ୍ଯ୍ ଅଵିଦ୍ଯମାନୈଵ ତଦାଵିଦ୍ଯେତି କଥ୍ଯତେ
ନିର୍ମଳ ଆତ୍ମାର ସ୍ୱରୂପ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖାଯାଏ। ଜନ୍ମହୀନ ଏବଂ ଅସତ୍ୟ ଯାହା ପ୍ରକଟ ହୁଏ, ତାହାକୁ 'ଅଜ୍ଞାନ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ସ୍ଫୁରତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମଵିନାଶାଯ ଵିସ୍ମାରଯତି ତତ୍ ପଦମ୍ । ମିଥ୍ଯାଵିକଲ୍ପଜାଲେନ ତନ୍ ମଲଂ ପରିକଲ୍ପ୍ଯତେ
ଏହି ଅଜ୍ଞାନ ଆତ୍ମାକୁ ନଶ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ଉଦ୍ଭାସିତ ହୁଏ, ସେହି ସ୍ଥିତିକୁ ଭୁଲିଯିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରେ। ମିଥ୍ୟା ଧାରଣାର ଜାଲ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଦୁଷିତତାକୁ ଏକ କଳ୍ପନା ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଘ୍ରାତ୍ଵା ଵିମୃଶ୍ଯ ଚ । ଇନ୍ଦ୍ରମ୍ ଆମୋଦଯତ୍ଯ୍ ଏଷା ତେନେନ୍ଦ୍ରିଯମ୍ ଇତି ସ୍ମୃତା
ଶୁଣି, ସୃଷ୍ଟି କରି, ଦେଖି, ଭୋଗ କରି, ଘ୍ରାଣ କରି ଏବଂ ବିଚାର କରି, ଏହି ଅଜ୍ଞାନ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ। ଏହି କାରଣରୁ, ଏହାକୁ 'ଇନ୍ଦ୍ରିୟ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ସର୍ଵସ୍ଯ ଦୃଶ୍ଯଜାଲସ୍ଯ ପରମାତ୍ମନ୍ଯ୍ ଅଲକ୍ଷିତେ । ପ୍ରକୃତତ୍ଵେନ ଭାଵାନାଂ ଲୋକେ ପ୍ରକୃତିର୍ ଉଚ୍ଯତେ
ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟ ଜଗତରେ, ଯେଉଁଠାରେ ପରମାତ୍ମା ଅଲକ୍ଷ୍ୟ, ସେଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ବସ୍ତୁର ସ୍ୱଭାବକୁ ଏହି ଜଗତର 'ପ୍ରକୃତି' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ସଦସତ୍ତାଂ ନଯତ୍ଯ୍ ଆଶୁ ସତ୍ତାଂ ଵାସତ୍ତ୍ଵମ୍ ଅଞ୍ଜସା । ସଦ୍ ଵାସଦ୍ ଵା ଵିକଲ୍ପୌଘଂ ତେନ ମାଯେତି କଥ୍ଯତେ
ଯାହା ଦ୍ରୁତ ଭାବରେ ଅସତକୁ ସତରେ ଏବଂ ସତକୁ ଅସତରେ ପରିଣତ କରେ, ଏବଂ ସତ ଓ ଅସତ ମଧ୍ୟରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଭେଦ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ, ସେହିଠାକୁ 'ମାୟା' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଦର୍ଶନଶ୍ରଵଣସ୍ପର୍ଶରସନଘ୍ରାଣକର୍ମଭିଃ । କ୍ରିଯେତି କଥ୍ଯତେ ଲୋକେ କାର୍ଯକାରଣତାଂ ଗତା
ଦେଖିବା, ଶୁଣିବା, ଛୁଇଁବା, ଚଖିବା, ଘ୍ରାଣ କରିବା ଏବଂ କାମ କରିବା ଦ୍ୱାରା, ଯେଉଁଠି କାରଣ ଓ ଫଳର ସମ୍ପର୍କ ହୋଇଥାଏ, ସେଠି ଏହାକୁ 'କ୍ରିୟା' ବୋଲି ଲୋକେ କୁହନ୍ତି।
ଚିତଶ୍ ଚେତ୍ଯାନୁପାତିନ୍ଯା ଗତାଯାସ୍ ସକଲଙ୍କତାମ୍ । ପ୍ରସ୍ଫୁରଦ୍ରୂପଧର୍ମିଣ୍ଯା ଏତାଃ ପର୍ଯାଯଵୃତ୍ତଯଃ
ଚେତନା ଯେତେବେଳେ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପଛରେ ଚାଲି ଦୂଷିତ ହୋଇଯାଏ ଏବଂ ସ୍ପଷ୍ଟ ରୂପ ଧାରଣ କରେ, ସେଗୁଡିକ ତାହାର ବିଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରକାର।
ଚିତ୍ତତାମ୍ ଉପଯାତାଯା ଗତାଯାଃ ପ୍ରାକୃତଂ ପଦମ୍ । ସ୍ଵୈର୍ ଏଵ ସଙ୍କଲ୍ପଶତୈର୍ ଭୃଶଂ ରୂଢିମ୍ ଉପାଗତାଃ
ଯେତେବେଳେ ଏହା ନିଜ ସ୍ୱାଭାବିକ ଅବସ୍ଥା ଛାଡ଼ି ମନର ରୂପ ଧାରଣ କରେ, ସେତେବେଳେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ନିଜସ୍ୱ କଳ୍ପନା ଦ୍ୱାରା ଏହା ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ବସିଯାଏ।
ଚେତନୀଯକଲଙ୍କାଙ୍କା ଜାଡ୍ଯଜାଲାନୁପାତିନୀ । ସଙ୍ଖ୍ଯାଵିଭାଗକଲିତା ସ୍ଵଵିକଲ୍ପାକୁଲୈଵ ଚିତ୍
ଚେତନା ଯେଉଁଥିରେ ସଚେତନତାର ଦାଗ ଲାଗିଛି, ଯାହା ଜଡତାର ଜାଲକୁ ଅନୁସରେ, ଏବଂ ଯେଉଁଥିରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ବିଭାଗ ଓ ଭେଦ ରହିଛି, ସେଇ ଚେତନା ନିଜର କଳ୍ପନା ଦ୍ୱାରା ନିଜେ ଅସ୍ଥିର ଓ ଅଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।