ପୂର୍ଵଂ ତୁ ଜନ୍ମଲକ୍ଷ୍ଯାଢ୍ଯା ଜନ୍ମଲକ୍ଷ୍ଯୈଃ ପୁରୋ ଽପି ଚେତ୍ । ସନ୍ଦିଗ୍ଧମୋକ୍ଷା ତଦ୍ ଅସୌ ପ୍ରୋଚ୍ଯତେ ଽତ୍ଯନ୍ତତାମସୀ
ଯଦି କିଏ ପୂର୍ବ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ବା କୋଟି କୋଟି ଜନ୍ମ ଧରି ମୁକ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ ତୟାରି ହୋଇନାହାନ୍ତି, ତେବେ ସେମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ କି ନାହିଁ ବୋଲି ସନ୍ଦେହ ରହିଥାଏ, ଏହିପରି ଲୋକମାନେ ଅତ୍ୟଧିକ ଅନ୍ଧକାରମୟ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ସର୍ଵା ଏତାସ୍ ସମାଯାନ୍ତି ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଭୂତଜାତଯଃ । କିଞ୍ଚିତ୍ପ୍ରଚଲିତା ଭୋଗାତ୍ ପଯୋରାଶେର୍ ଇଵୋର୍ମଯଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ବ୍ରହ୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, କିଛି ମାନେ ଭୋଗରୁ ହଳକା ଭାବେ ଚଳିତ ହୁଅନ୍ତି, ଯେପରି ଜଳରାଶିରୁ ତରଙ୍ଗ ଉଠେ।
ସର୍ଵା ଏତା ଵିନିଷ୍କ୍ରାନ୍ତା ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଜୀଵରାଶଯଃ । ସ୍ଵତେଜସ୍ସ୍ପନ୍ଦିତା ଭୋଗାଦ୍ ଦୀପାଦ୍ ଇଵ ମରୀଚଯଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ଜୀବମାନେ ବ୍ରହ୍ମରୁ ବାହାରିଆସନ୍ତି, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ କମ୍ପିତ ହୁଅନ୍ତି, ଭୋଗରୁ ବିମୁକ୍ତ ହୋଇ ଦୀପରୁ ରେଖା ଯେପରି ବାହାରିଯାଏ, ସେପରି।
ସର୍ଵା ଏଵ ସମୁତ୍ପନ୍ନା ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଭୂତପଙ୍କ୍ତଯଃ । ସ୍ଵମରୀଚିବଲୋଦ୍ଧୂତାଦ୍ ଅଲାତାଙ୍ଗାତ୍ କଣା ଇଵ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ବ୍ରହ୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛନ୍ତି, ଯେପରି ନିଜ ଆଗୁନିର ଶକ୍ତିରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ଆଗୁନି କଣା ଭଳି।
ସର୍ଵା ଏଵୋତ୍ଥିତାସ୍ ତସ୍ମାଦ୍ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଜୀଵଜାତଯଃ । ମନ୍ଦାରମଞ୍ଜରୀରୂପାଶ୍ ଚନ୍ଦ୍ରବିମ୍ବାଦ୍ ଇଵାଂଶଵଃ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଜାତି ବ୍ରହ୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରମାରୁ ମନ୍ଦାର ଫୁଲର ଗୁଛ ଭଳି କିରଣ ବିକିରଣ ହୁଏ।
ସର୍ଵା ଏଵ ସମୁତ୍ପନ୍ନା ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଦୃଶ୍ଯଦୃଷ୍ଟଯଃ । ଯଥା ଵିଟପିନଶ୍ ଚିତ୍ରାସ୍ ତଦ୍ରୂପା ଵିଟପଶ୍ରିଯଃ
ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଦୃଷ୍ଟି ବ୍ରହ୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଯେପରି ଗଛର ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଗଛରୁ ହିଁ ଆସେ।
ସର୍ଵା ଏଵ ସମୁତ୍ପନ୍ନା ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଜୀଵଶକ୍ତଯଃ । କଟକାଙ୍ଗଦକେଯୂରଯୁକ୍ତଯଃ କନକାଦ୍ ଇଵ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଶକ୍ତି ବ୍ରହ୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଯେପରି ସୋନାରୁ କଂକଣ, ବାହୁବଳୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଗହଣା ତିଆରି ହୁଏ।
ସର୍ଵା ଏଵୋତ୍ଥିତା ରାମ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଜୀଵରାଶଯଃ । ନିର୍ଝରାଦ୍ ଅମଲୋଦ୍ଦ୍ଯୋତାତ୍ ପଯସାମ୍ ଇଵ ବିନ୍ଦଵଃ
ହେ ରାମ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ବ୍ରହ୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ଯେପରି ଏକ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଝରଣାରୁ ପାଣିର ଫୁଲକି ଉପଜେ।
ଅଜସ୍ଯୈଵାଖିଲା ରାମ ଭୂତସନ୍ତତିକଲ୍ପନା । ଆକାଶସ୍ଯ ଘଟସ୍ଥାଲୀରନ୍ଧ୍ରାକାଶାଦଯୋ ଯଥା
ହେ ରାମ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ଧାରା ଓ ଉତ୍ପତ୍ତି କଳ୍ପନା ଅଜନ୍ମା ବ୍ରହ୍ମଙ୍କୁ ଅନୁସରେ, ଯେପରି ଘଡ଼ା, ମଟିକୁଟି କିମ୍ବା ଗୁହାର ଭିତର ଥିବା ଆକାଶ ସବୁ ଆକାଶର ଏକ ଅଂଶ।
ସର୍ଵା ଏଵୋତ୍ଥିତା ଲୋକକଲନା ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପଦାତ୍ । ଶୀକରାଵର୍ତଲହରୀବିନ୍ଦଵଃ ପଯସୋ ଯଥା
ସମସ୍ତ କଳ୍ପିତ ଜଗତ ବ୍ରହ୍ମରୁ ଉପଜେ, ଯେପରି ପାଣିରୁ ଫୁଲକି, ଘୁର୍ଣ୍ଣି, ତରଙ୍ଗ ଓ ବୁଲବୁଲି ଉପଜେ।
ସର୍ଵା ଏଵୋତ୍ଥିତା ରାମ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଦୃଶ୍ଯଦୃଷ୍ଟଯଃ । ମୃଗତୃଷ୍ଣାତରଙ୍ଗିଣ୍ଯୋ ଯଥା ଭାସ୍କରତେଜସଃ
ହେ ରାମ, ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଦେଖିବାର ଅନୁଭୂତି ବ୍ରହ୍ମରୁ ଉପଜେ, ଯେପରି ମୃଗମରୀଚିକାର ତରଙ୍ଗ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକରୁ ଦେଖାଯାଏ।
ସର୍ଵା ଦୃଶ୍ଯଦୃଶୋ ଦ୍ରଷ୍ଟୁର୍ ଵ୍ଯତିରିକ୍ତା ନ ରୂପତଃ । ଶୀତରଶ୍ମେର୍ ଇଵ ଜ୍ଯୋତ୍ସ୍ନା ସ୍ଵାଲୋକା ଇଵ ତେଜସଃ
ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟ ଏବଂ ଏହାଙ୍କର ଅନୁଭୂତି, ଦେଖୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଠାରୁ ସତ୍ୟରେ ଅଲଗା ନୁହେଁ; ଯେପରି ଶୀତଳ ଚନ୍ଦ୍ରମାର ଆଲୋକ ଚନ୍ଦ୍ରମାଠାରୁ ଅଲଗା ନୁହେଁ, କିମ୍ବା ଆଲୋକ ତାହାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାଠାରୁ ଅଲଗା ନୁହେଁ।
ଏଵମ୍ ଏତା ହି ଲୋକାନାଂ ଜାତଯୋ ଵିଵିଧାଶ୍ରଯାଃ । ତସ୍ମାଦ୍ ଏଵ ସମାଯାନ୍ତି ତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଏଵ ଵିଶନ୍ତି ଚ
ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ପ୍ରାଣୀମାନେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଆଧାର ଉପରେ ଅଛନ୍ତି; ସେମାନେ ସେଇ ଏକା ଉତ୍ସରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି ଏବଂ ସେଇଠାରେ ପୁନି ଲୟ ହୁଅନ୍ତି।
କାଶ୍ଚିଜ୍ ଜନ୍ମସହସ୍ରାନ୍ତାଜାତଯଶ୍ ଚିରକାଲିକାଃ । କାଶ୍ଚିତ୍ କତିପଯାତୀତଜନ୍ମରୂପା ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତାଃ
କିଛି ପ୍ରଜାତି ହଜାର ହଜାର ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅବିରତ ରହେ, ଯେଉଁଠିକି କିଛି ମାତ୍ର କିଛି ପୂର୍ବଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଥାଏ।
ଇତ୍ଥଂ ଜଗତ୍ସୁ ଵିଵିଧେଷୁ ଵିଚିତ୍ରରୂପାସ୍ ତସ୍ଯେଚ୍ଛଯା ଭଗଵତୋ ଵ୍ଯଵହାରଵତ୍ଯଃ । ଆଯନ୍ତି ଯାନ୍ତି ନିପତନ୍ତି ତଥୋତ୍ପତନ୍ତି ଭୂତଶ୍ରିଯଃ କଣଘଟା ଇଵ ପାଵକୋତ୍ଥାଃ
ଏପରି, ଏହି ବିଭିନ୍ନ ଜଗତରେ, ଭଗବାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ବିଚିତ୍ର ଆକାରର ପ୍ରାଣୀମାନେ ଆସନ୍ତି, ଯାଆନ୍ତି, ପଡ଼ନ୍ତି ଏବଂ ଉଠନ୍ତି—ଯେପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିରୁ ଚିଙ୍ଗାରି ଉଡ଼ିଯାଏ।
ଅଭିନ୍ନୌ କର୍ମକର୍ତାରୌ ସମମ୍ ଏଵ ପରାତ୍ ପଦାତ୍ । ସ୍ଵଯଂ ପ୍ରକଟତାଂ ଯାତୌ ପୁଷ୍ପାମୋଦୌ ତରୋର୍ ଇଵ
କର୍ମ କରୁଥିବା ଏବଂ କର୍ମ ଦୁଇଁଜଣ ଅଲଗା ନୁହଁନ୍ତି, ସେମାନେ ସମଭାବରେ ପରମତତ୍ତ୍ୱରୁ ଉଦ୍ଭବିତ ହୁଅନ୍ତି; ଏହି ଦୁଇଁଜଣ ସ୍ୱୟଂ ସ୍ପଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି, ଯେପରି ଗଛରେ ଫୁଲ ଓ ସୁଗନ୍ଧ ନିଜେଇ ପ୍ରକାଶ ପାଏ।
ସର୍ଵସଙ୍କଲ୍ପନାମୁକ୍ତେ ଜୀଵା ବ୍ରହ୍ମଣି ନିର୍ମଲେ । ସ୍ଫୁରନ୍ତି ଵିତତେ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ନୀଲିମ୍ନ ଇଵ ଚନ୍ଦ୍ରକାଃ
ସମସ୍ତ ଭାବନା ଓ ଇଚ୍ଛା ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ସମସ୍ତ ଜୀବ ନିର୍ମଳ ବ୍ରହ୍ମରେ ଚମକି ଉଠନ୍ତି, ବିସ୍ତୃତ ନୀଳ ଆକାଶରେ ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ ଭଳି ପ୍ରକାଶିତ ହୁଅନ୍ତି।
ଅପ୍ରବୁଦ୍ଧଜନାଚାରୋ ଯତ୍ର ରାଘଵ ଦୃଶ୍ଯତେ । ତତ୍ର ବ୍ରହ୍ମଣ ଉତ୍ପନ୍ନା ଜୀଵା ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଯସ୍ ସ୍ଥିତାଃ
ହେ ରାଘବ, ଯେଉଁଠାରେ ଅଜାଗୃତ ଲୋକଙ୍କର ଆଚରଣ ଦେଖାଯାଏ, ସେଠି 'ଜୀବମାନେ ବ୍ରହ୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ସମ୍ପ୍ରବୁଦ୍ଧଜନାଚାରେ ଵକ୍ତୁମ୍ ଏଵଂ ନ ଶୋଭନମ୍ । ଯଦ୍ ବ୍ରହ୍ମଣ ଇଦଂ ଜାତଂ ନ ଜାତଂ ଵେତି ରାଘଵ
ଜାଗୃତ ଲୋକଙ୍କ ଆଚରଣରେ, ହେ ରାଘବ, 'ଏହା ବ୍ରହ୍ମରୁ ଜନ୍ମିଛି' କିମ୍ବା 'ଜନ୍ମିନାହିଁ' ବୋଲି କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
କାଚିଦ୍ ଵା କଲନା ଯାଵନ୍ ନ ନୀତା ରାଘଵ ପ୍ରଥାମ୍ । ଉପଦେଶ୍ଯୋପଦେଶଶ୍ରୀସ୍ ତାଵଲ୍ ଲୋକେ ନ ଶୋଭତେ
ହେ ରାଘବ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୌଣସି ଧାରଣା କିମ୍ବା ଭାବନା ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଉପସ୍ଥାପିତ ହୋଇନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶିକ୍ଷା ଓ ଶିକ୍ଷାର ମହିମା ଏହି ଜଗତରେ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ।
ଅତୋ ଭେଦଦଶାଂ ଦୀନାମ୍ ଅଙ୍ଗୀକୃତ୍ଯୋପଦିଶ୍ଯତେ । ବ୍ରହ୍ମେଦମ୍ ଏତେ ଜୀଵାଶ୍ ଚ ଵେତି ଵାଚାମ୍ ଅଯଂ ଭ୍ରମଃ
ଏହିପରି, ଭିନ୍ନତାରେ ଅତି କ୍ଷୁଦ୍ର ଓ ଦୁଃଖିତ ଅବସ୍ଥାକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ଶିକ୍ଷା ଦିଆଯାଏ—‘ଏହା ବ୍ରହ୍ମ, ଏହେଁ ଜୀବମାନେ’—ଏହି ଭାବନା ମଧ୍ୟ ବାସ୍ତବରେ ଭ୍ରମ।
ଇତି ଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ନିରାସଙ୍ଗାଦ୍ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଜାଯତେ ଜଗତ୍ । ତଜ୍ଜଂ ତଦ୍ ଏଵ ତତ୍ତ୍ଵଂ ତୁ ଗତଂ ଦୁରଵବୋଧତଃ
ଏଭଳି ଦୃଷ୍ଟିରୁ, ଯେଉଁଠାରେ କୌଣସି ଆସକ୍ତି ନାହିଁ, ବ୍ରହ୍ମରୁ ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଛି ବୋଲି ଦେଖାଯାଏ; କିନ୍ତୁ ଯାହା ବ୍ରହ୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ସେହି ବ୍ରହ୍ମ ହିଁ, କେବଳ ଏହା ବୁଝିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ।
ମେରୁମନ୍ଦରସଙ୍କାଶା ବହଵୋ ଜୀଵରାଶଯଃ । ଉତ୍ପତ୍ଯୋତ୍ପତ୍ଯ ସଂଲୀନାସ୍ ତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଏଵ ପରେ ପଦେ
ମେରୁ ଓ ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ପରି ଅନେକ ଜୀବମାନେ ଏହି ପରମ ପଦରେ ପୁନିପୁନି ଜନ୍ମ ନେଇ, ପୁନି ସେଠାରେ ଲୟ ହେଉଛନ୍ତି।
ଅନାଦ୍ଯନ୍ତାସ୍ ସ୍ଫୁରନ୍ତ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯେ ଜାଯମାନାସ୍ ସହସ୍ରଶଃ । ନାନାକକୁବ୍ନିକୁଞ୍ଜେଷୁ ପାଦପେଷ୍ଵ୍ ଇଵ ପଲ୍ଲଵାଃ
ଅନେକ ଜୀବ ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ବିନା, ଏହି ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ହଜାର ହଜାର ଭାବରେ ଉଦିତ ହେଉଛନ୍ତି, ଯେପରି ଗଛର ଶାଖା-ପତାରେ ନୂତନ ପତ୍ର ଫୁଟିଯାଏ।
ଜୀଵୌଘାଶ୍ ଚୋଦ୍ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ମଧାଵ୍ ଇଵ ନଵାଙ୍କୁରାଃ । ତତ୍ରୈଵ ଲଯମ୍ ଏଷ୍ଯନ୍ତି ଗ୍ରୀଷ୍ମେ ମଧୁଲତା ଇଵ
ବସନ୍ତ ଋତୁରେ ଯେପରି ଗଛରେ ନୂଆ ଅଙ୍କୁର ଚାଉଁଥାଏ, ସେଭଳି ଜୀବମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ସେଠାରେ ଏହି ଜୀବମାନେ ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଋତୁରେ ମଧୁଲତା ଶୁଷ୍କ ହେବା ପରି ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ତିଷ୍ଠନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଜସ୍ରଂ କାଲେଷୁ ତ ଏଵାନ୍ଯେ ଚ ଭୂରିଶଃ । ଜାଯନ୍ତେ ଽଥ ପ୍ରଲୀଯନ୍ତେ ପରସ୍ମିଞ୍ ଜୀଵରାଜଯଃ
କିଛି ଜୀବ ସମୟ ସମୟରେ ସଦା ରହିଥାନ୍ତି, ଆଉ ଅନେକ ଜୀବ ଜନ୍ମ ନେଇ ମରିଯାନ୍ତି; ଏଭଳି ଜୀବମାନଙ୍କର ଜଗତ ଏଠାରେ ଉଦ୍ଭବ ଓ ଅନ୍ତ ହୁଏ।
ପୁଷ୍ପାମୋଦାଵ୍ ଇଵାଭିନ୍ନୌ ପୁମାନ୍ କର୍ମ ଚ ରାଘଵ । ପରମେଶାତ୍ ସମାଯାତୌ ତତ୍ରୈଵ ଵିଶତଶ୍ ଶନୈଃ
ଫୁଲ ଓ ଗନ୍ଧ ଯେପରି ଅଲଗା ହୋଇପାରେନି, ରାଘବ, ସେଭଳି ମଣିଷ ଓ କର୍ମ ଦୁହେଁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ, ଶେଷରେ ସେଠାକୁ ହେଲେ ଶାନ୍ତିରେ ଲୟ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଇତ୍ଥମ୍ ଏତେ ଜଗତ୍ଯ୍ ଅସ୍ମିନ୍ ଦୈତ୍ଯୋରଗନରାମରାଃ । ଉଦ୍ଭଵନ୍ଯଗ୍ଭଵାଭାଵୈଃ ପ୍ରସ୍ଫୁରନ୍ତି ପୁନଃ ପୁନଃ
ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଦାନବ, ସର୍ପ, ମଣିଷ ଓ ଦେବତାମାନେ ଜନ୍ମ, ଅବସ୍ଥା ଓ ନାଶ ଦ୍ୱାରା ପୁଣିପୁଣି ଉଦ୍ଭବ ଓ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହେଉଛନ୍ତି।
ହେତୁର୍ ଵିହରଣେ ତେଷାମ୍ ଆତ୍ମଵିସ୍ମରଣାଦ୍ ଋତେ । ନ କଶ୍ଚିଲ୍ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ ସାଧୋ ଜନ୍ମାଧ୍ଵଫଲଦୋ ଽପରଃ
ଆତ୍ମାକୁ ଭୁଲିଯିବା ଛଡ଼ା ତାଙ୍କର ଏହି ଭ୍ରମଣର ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାରଣ ନାହିଁ; ହେ ସାଧୁ, ଜନ୍ମର ଫଳ ଦେଉଥିବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପଥ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ।
ଅଵିସଂଵାଦିତାର୍ଥଂ ସଦ୍ ଯତ୍ ପ୍ରମାଣିକଦୃଷ୍ଟିଭିଃ । ଵୀତରାଗୈର୍ ଵିନିର୍ଣୀତଂ ତଚ୍ ଛାସ୍ତ୍ରମ୍ ଇତି କଥ୍ଯତେ
ଯାହା ସତ୍ୟ, ଅବିଫଳ ଅର୍ଥ ଥିବା, ପ୍ରମାଣିକ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ରାଗରହିତ ଲୋକମାନେ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିଥିବେ, ସେହି କଥାକୁ ଶାସ୍ତ୍ର ବୋଲି କୁହାଯାଏ।