ଚିତ୍ତତାମ୍ରେ ଶୋଧିତେ ହି ପରମାର୍ଥସୁଵର୍ଣତାମ୍ । ଗତେ ଽକୃତ୍ରିମ ଆନନ୍ଦଃ କିଂ ଦେହୋପଲଖଣ୍ଡକୈଃ
ଯେତେବେଳେ ମନର ତାମ୍ବା ପରି ଅଶୁଦ୍ଧି ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ପରମ ତତ୍ତ୍ୱର ସୁନାରେ ପରିଣତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ସ୍ବାଭାବିକ ଆନନ୍ଦ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ—ତେବେ ଦେହ ଅନୁଭୂତିର ଖଣ୍ଡ ରହିଲେ କଣ ଲାଭ?
ଯଦ୍ ଵିଦ୍ଯତେ ଶୋଧ୍ଯତେ ତଦ୍ ଧୌତଃ କେନ ଖପାଦପଃ । ଦେହାଦ୍ଯଵିଦ୍ଯା ସତ୍ଯା ଚେଦ୍ ଯୁକ୍ତ ଏତାଂ ପ୍ରତି ଗ୍ରହଃ
ଯେଉଁଠି କିଛି ଅଛି, ସେଉଁଠି ଶୁଦ୍ଧିକରଣ ସମ୍ଭବ, ଯେପରି ଆକାଶର ଆଲୋକରେ ପାଣି ପରିଷ୍କୃତ ହୁଏ। ଯଦି ଦେହ ଓ ଏହାଦିକ ବିଷୟର ଅଜ୍ଞାନ ସତ୍ୟ ହେଉଥାନ୍ତା, ତେବେ ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଠିକ୍ ହେବ।
ଅସତ୍ଯାଭିନିଵିଷ୍ଟାନାଂ ଦେହାଦାଵ୍ ଅଧିଯାମ୍ ଇହ । ଯେ ନାମୋପଦିଶନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଜ୍ଞାଃ କେଚିତ୍ ତେ ପୁରୁଷୈଡକାଃ
ଯେମାନେ ଅସତ୍ୟ ଉପରେ ଆସକ୍ତ, ଦେହ ଓ ଏହାଦିକୁ ସତ୍ୟ ଭାବି ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଏଠାରେ ଏମିତି କଥା ଶିଖାଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଅଜ୍ଞାନୀ। କିଛି ଲୋକ ସେମାନେକୁ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେବଳ କଠପୁତଳି ଭାବେ କହନ୍ତି।
ଯଥୈତଦ୍ ଭାଵଯେତ୍ ସ୍ଵାନ୍ତଂ ତଥୈତଦ୍ ଭଵତି କ୍ଷଣାତ୍ । ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତୋ ଽତ୍ରୈନ୍ଦଵାହଲ୍ଯାକୃତ୍ରିମେନ୍ଦ୍ରାଦିନିଶ୍ଚଯଃ
ଯେପରି ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ ମନରେ ଯାହା ଭାବିଥାଏ, ସେପରି ଏହା ତୁରନ୍ତ ଘଟିଯାଏ। ଏହାର ଉଦାହରଣ ହେଉଛି ଚନ୍ଦ୍ରମା, ପ୍ରତିବିମ୍ବ କିମ୍ବା କୃତ୍ରିମ ଇନ୍ଦ୍ର ଉପରେ ନିଶ୍ଚିତ ଧାରଣା।
ଯଦ୍ ଯଦ୍ ଯଥା ସ୍ଫୁରତି ସ୍ଵପ୍ରତିଭାତ୍ମ ଚିତ୍ତଂ ତତ୍ ତତ୍ ତଥା ଭଵତି ଦେହତଯୋଦିତାତ୍ମ । ଦେହୋ ଽଯମ୍ ଅସ୍ତି ନ ନ ଚାହମ୍ ଇତି ସ୍ଵରୂପଂ ଵିଜ୍ଞାନମ୍ ଏକମ୍ ଅଵଗମ୍ଯ ନିରିଚ୍ଛମ୍ ଆସ୍ସ୍ଵ
ମନ ନିଜ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଭାବରେ ଯେପରି ଦେଖାଏ, ସେପରି ଦେହର ଆତ୍ମା ଭାବେ ଘଟିଯାଏ। 'ଏହି ଦେହ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଏହା ନୁହେଁ'—ଏହି ଏକମାତ୍ର ଜ୍ଞାନକୁ ବୁଝି, ଅଭିଲାଷା ଛାଡି ଶାନ୍ତ ରୁହ।
ଦେହୋ ଽଯମ୍ ଏଷ ଚ କିଲାହମ୍ ଇତି ସ୍ଵଭାଵାଦ୍ ଦେହାର୍ଥମ୍ ଏଵ ଯତତେ ତତ ଏତି ନାଶମ୍ । ଯକ୍ଷାଦିକଲ୍ପନଵଶାଦ୍ ଭଯମ୍ ଏତି ବାଲୋ ନିର୍ଯକ୍ଷଦେଶଗତ ଏଵ କଯାପି ଯୁକ୍ତ୍ଯା
ଏହି ଶରୀର ଓ 'ମୁଁ ଏହି' ବୋଧ ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ମଣିଷ ଶରୀର ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ଏହିପରି ଶରୀର ଅନ୍ତେ ନଶ୍ୱରତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ। ଯେପରି ଛୁଆଁ ଭୂତ-ପିଶାଚ ଭାବନାରେ ଭୟଭୀତ ହୁଏ, ତେଣୁ ଏପରି ଭାବନା ନଥିଲେ, କୌଣସି ଯୁକ୍ତିରେ ମଧ୍ୟ ଭୟ ନଥାଏ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଵାନ୍ ସ ଭଗଵାନ୍ ମଯା କମଲସମ୍ଭଵଃ । ରଘୂଦ୍ଵହ ପୁନଃ ପୃଷ୍ଟୋ ଵାକ୍ଯମ୍ ଆକ୍ଷିପ୍ଯ ଭୂତପଃ
ଏପରି କହିଥିଲେ ମୋତେ କମଳରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ପୂଜ୍ୟ ଭଗବାନ; ରଘୁବଂଶୀ, ପୁନି ମୁଁ ଭୂତମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ପଚାରି, ତାଙ୍କର କଥା ଆଉ ଏକଥର ଉତ୍ତାଳିଲି।
ତ୍ଵଯୈଵ ଭଗଵନ୍ ପ୍ରୋକ୍ତାଶ୍ ଶାପମନ୍ତ୍ରାଦିଶକ୍ତଯଃ । ଅମୋଘା ଇତି ତା ଏଵ କଥଂ ମୋଘୀକୃତାଃ ପୁନଃ
ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ନିଜେ କହିଥିଲେ ଯେ ଶାପ, ମନ୍ତ୍ର ଓ ଏପରି ଶକ୍ତିମାନ ବିଷୟଗୁଡିକ ଅଫଳ ହୁଏନାହିଁ; ତେବେ, ସେଗୁଡିକ କିପରି ପୁନି ଅଫଳ ହେଲା?
ଶାପେନ ମନ୍ତ୍ରଵୀର୍ଯେଣ ମନୋବୁଦ୍ଧୀନ୍ଦ୍ରିଯାଣ୍ଯ୍ ଅପି । ସର୍ଵାଣ୍ଯ୍ ଏଵ ଵିମୂଢାନି ଦୃଷ୍ଟାନି କିଲ ଜନ୍ତୁଷୁ
ଶାପ କିମ୍ବା ମନ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ମନ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ସମେତ ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ମୂଢ଼ତା ଦେଖାଯାଏ।
ଯଥୈତୌ ପଵନସ୍ପନ୍ଦୌ ଯଥା ସ୍ନେହଘୃତେ ତଥା । ଅଭିନ୍ନୌ ତଦ୍ଵଦ୍ ଏଵୈତୌ ମନୋଦେହୌ ସଦୈଵ ହି
ଯେପରି ଦୁଇଟି ପବନର ଗତି କିମ୍ବା ତେଲ ଓ ଘିଅ ଭିନ୍ନ ନୁହେଁ, ସେପରି ମନ ଓ ଦେହ ସଦା ଏକାଠି ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ।
ଅଥ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ଵା ଦେହଃ କେଵଲଂ ଚେତସୋହିତଃ । ମୁଧାନୁଭୂଯତେ ସ୍ଵପ୍ନମୃଗତୃଷ୍ଣାଦ୍ଵିଚନ୍ଦ୍ରଵତ୍
କିମ୍ବା ଦେହ ସତ୍ୟରେ ଅଛି ନାହିଁ, କେବଳ ମନ ସହିତ ଜଡିତ ଅଛି, ଏହା ଭ୍ରମରେ ଅନୁଭବ ହୁଏ, ସ୍ୱପ୍ନ, ମୃଗମରୀଚିକା କିମ୍ବା ଦ୍ୱିତୀୟ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି।
ଏକନାଶେ ଦ୍ଵଯୋର୍ ଏଵ ନାଶୋ ଽତ୍ରାଭ୍ଯୁପପଦ୍ଯତେ । ଅଵଶ୍ଯଭାଵୀ ତୁ ମନୋନାଶେ ଦେହପରିକ୍ଷଯଃ
ଏଠାରେ ଏକଟି ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ଦୁଇଟି ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହେବାକୁ ଗଣାଯାଏ; କିନ୍ତୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଯେତେବେଳେ ମନ ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ଦେହର ଶେଷ ହେବା ଅବଶ୍ୟମ୍ଭାବୀ।
ମନଶ୍ ଶାପାଦିଭିର୍ ଦୋଷୈଃ କଥଂ ନାକ୍ରମ୍ଯତେ ପ୍ରଭୋ । କଥମ୍ ଆକ୍ରମ୍ଯତେ ଵାପି ବ୍ରୂହି ମେ ପରମେଶ୍ଵର
ହେ ପ୍ରଭୁ, ମନ କିପରି ଶାପ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୋଷରେ ପ୍ରଭାବିତ ହୁଏ ନାହିଁ, କିମ୍ବା କିପରି ପ୍ରଭାବିତ ହୁଏ? ଦୟାକରି ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ, ହେ ପରମେଶ୍ୱର।
ନ ତଦ୍ ଅସ୍ତି ଜଗତ୍କୋଶେ ଶୁଭକର୍ମାନୁପାତିନା । ଯତ୍ ପୌରୁଷେଣ ଶୁଦ୍ଧେନ ନ ସମାସାଦ୍ଯତେ ଜନୈଃ
ଯେଉଁମାନେ ଭଲ କାମ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ବିଶ୍ୱରେ ଏମିତି କିଛି ନାହିଁ, ଯାହା ପବିତ୍ର ପ୍ରୟାସରେ ଲୋକେ ପାଇପାରିବେ ନାହିଁ।
ଆବ୍ରହ୍ମସ୍ଥାଵରାନ୍ତଂ ଚ ସର୍ଵଦା ସର୍ଵଜାତଯଃ । ସର୍ଵା ଏଵ ଜଗତ୍ଯ୍ ଅସ୍ମିନ୍ ଦ୍ଵିଶରୀରାଶ୍ ଶରୀରିଣାମ୍
ବ୍ରହ୍ମାଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଜଡ ଜୀବ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାତି ଏହି ସଂସାରରେ ସବୁବେଳେ ଦୁଇଟି ଦେହ ଧାରଣ କରିଥାନ୍ତି।
ଏକଂ ମନଶ୍ଶରୀରଂ ତୁ କ୍ଷିପ୍ରକାରି ସ୍ଥିତଂ ଚଲମ୍ । ଅକିଞ୍ଚିତ୍କରମ୍ ଅନ୍ଯତ୍ ତୁ ଶରୀରଂ ମାଂସନିର୍ମିତମ୍
ଏଠାରେ ଗୋଟିଏ ହେଉଛି ମନର ଦେହ, ଯାହା ଖୁବ ତ୍ୱରିତ ଚଳିଥାଏ, ଅସ୍ଥିର ଓ କିଛି କାମ କରିପାରେ ନାହିଁ; ଅନ୍ୟଟି ହେଉଛି ମାଂସରୁ ତିଆରି ଦେହ।
ଯତ୍ର ମାଂସମଯଃ କାଯସ୍ ସର୍ଵସ୍ଯୈଵ ଵଶଙ୍ଗତଃ । ସର୍ଵୈର୍ ଆଯାସ୍ଯତେ ଶାପୈସ୍ ତଥାଧିଵ୍ଯାଧିସଞ୍ଚଯୈଃ
ଏହି ମାଂସର ଦେହ ସବୁବେଳେ ସମସ୍ତଙ୍କ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ରହେ, ଏବଂ ଶାପ ଓ ରୋଗର ସଂଚୟରେ ସଦା ପୀଡିତ ହୁଏ।
ମୂକପ୍ରାଯୋ ହ୍ଯ୍ ଅଶକ୍ତୋ ଽସୌ ଦୀନଃ କ୍ଷଣଵିନଶ୍ଵରଃ । ପଦ୍ମପତ୍ତ୍ରାମ୍ବୁଚପଲୋ ଦେଵାଦିଵିଵଶସ୍ଥିତିଃ
ଏହି ମନ ଦୁଃଖିତ, ଅଶକ୍ତ, ମୁକବନ୍ଧ ଭଳି ଅପରାଗ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ; ଏହା ପଦ୍ମପତ୍ର ଉପରେ ପାଣି ଭଳି ଅସ୍ଥିର, ଦେବତାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଅବସ୍ଥା ଯେପରି, ସେପରି ଅନ୍ୟଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ।
ମନୋ ନାମ ଦ୍ଵିତୀଯୋ ଯଃ କାଯଃ କାଯଵତାମ୍ ଇହ । ସ ଆଯତ୍ତୋ ଽପି ନାଯତ୍ତୋ ଭୂତାନାଂ ଭୁଵନତ୍ରଯେ
ଏଠାରେ ଦେହଧାରୀ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମନ ନାମକ ଦ୍ୱିତୀୟ ଦେହ ଅଛି; ଏହା ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହା ତିନି ଜଗତରେ କାହା ଉପରେ ନିର୍ଭର ନୁହେଁ।
ପୌରୁଷଂ ସ୍ଵମ୍ ଅଵଷ୍ଟଭ୍ଯ ଧୈର୍ଯମ୍ ଆଲମ୍ବ୍ଯ ଶାଶ୍ଵତମ୍ । ଯଦି ତିଷ୍ଠତ୍ଯ୍ ଅଗମ୍ଯୋ ଽସୌ ଦୁଃଖାନାଂ ତଦ୍ ଅନିନ୍ଦିତଃ
ଯଦି କେହି ନିଜ ପ୍ରୟାସ ଓ ଦୃଢ଼ ସାହସରେ ଆତ୍ମବଳକୁ ଧରିଥାଏ, ତେବେ ସେ ଦୁଃଖରୁ ଦୂରେ ରହି, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ହୋଇ ରହେ।
ଯଥା ଯଥାସୌ ଯତତେ ମନୋଦେହୋ ହି ଦେହିନାମ୍ । ତଥା ତଥାସୌ ଭଵତି ସ୍ଵନିଶ୍ଚଯଫଲୈକଭାକ୍
ମନ ଦେହ ଯେପରି ଚେଷ୍ଟା କରେ, ସେହିପରି ଏହା ନିଜ ନିଶ୍ଚୟର ଫଳକୁ ଏକା ଉପଭୋଗ କରେ।
ସଫଲୋ ମାଂସଦେହସ୍ଯ ନ କଶ୍ଚିତ୍ ପୌରୁଷକ୍ରମଃ । ମନୋଦେହସ୍ଯ ସଫଲଂ ସର୍ଵମ୍ ଏଵ ସ୍ଵଚେଷ୍ଟିତମ୍
ମାଂସ ଦେହର କୌଣସି ଚେଷ୍ଟା କେବେଉଁ ସଫଳ ହୁଏ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ମନ ଦେହର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସତ୍ୟ ସଫଳ ହୁଏ।
ପଵିତ୍ରମ୍ ଅନୁସନ୍ଧାନଂ ଚେତସା ଯସ୍ ସ୍ମରନ୍ ସ୍ଥିତଃ । ନିଷ୍ଫଲାସ୍ ତତ୍ର ଶାପାଦ୍ଯାଶ୍ ଶିଲାଯାମ୍ ଇଵ ସାଯକାଃ
ଯେଉଁଠି ମନ ପବିତ୍ର ଭାବେ ଚିନ୍ତା କରି ଅଟୁଟ ରହେ, ସେଠାରେ ଶାପ ଓ ଏହାଭଳି କିଛି କାମ କରେନାହିଁ, ଯେପରି ଶିଳା ଉପରେ ତୀର କିଛି କରିପାରେନାହିଁ।
ପତତ୍ଵ୍ ଅମ୍ଭସି ଵହ୍ନୌ ଵା କର୍ଦମେ ଵା କଲେଵରମ୍ । ମନୋ ଯଦ୍ ଅନୁସନ୍ଧତ୍ତେ ତଦ୍ ଏଵାପ୍ନୋତି ନିଶ୍ଚିତମ୍
ଦେହ ଜଳ, ଅଗ୍ନି କିମ୍ବା କାଦିରେ ପଡ଼ୁଥିବା ସମୟରେ ମନ ଯାହା ଚିନ୍ତା କରେ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେହିଟିକୁ ପାଇଁଥାଏ।
ପୌରୁଷାତିଶଯସ୍ ସର୍ଵସ୍ ସର୍ଵଭାଵୋପମର୍ଦଜଃ । ଦଦାତ୍ଯ୍ ଅଵିଘ୍ନେନ ଫଲଂ ମନୋ ହି ମନସୋ ମୁନେ
ସମସ୍ତ ଭାବକୁ ଦମନ କରି ଯେଉଁ ଅସାଧାରଣ ପ୍ରୟାସ ହୁଏ, ତାହା ଅବିରୋଧରେ ଫଳ ଦେଇଥାଏ; ମନ ମାନେ ମନକୁ ଫଳ ଦେଇଥାଏ, ମୁନି।
ପୌରୁଷେଣ ବଲେନାନ୍ତଶ୍ ଚିତ୍ତଂ କୃତ୍ଵା ପ୍ରିଯାମଯମ୍ । କୃତ୍ରିମେନ୍ଦ୍ରେଣ ଦୁଃଖାର୍ତିର୍ ନ ଦୃଷ୍ଟା ଶାସନାସ୍ଵ୍ ଅପି
ଚେଷ୍ଟା ଓ ଶକ୍ତିରେ ମନକୁ ସୁଖରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ, ଏହି ମନେ ଦୁଃଖ କୃତ୍ରିମ ଭାବରେ ଆସିଲେ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ, ଏହି ଅବସ୍ଥା ଦୃଢ଼ ନିୟମ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅଟୁଟ ରହେ।
ପୌରୁଷେଣ ମନଃ କୃତ୍ଵା ନୀରାଗଂ ଵିଗତଜ୍ଵରମ୍ । ମାଣ୍ଡଵ୍ଯେନ ଜିତାଃ କ୍ଲେଶାଶ୍ ଶୂଲପ୍ରାନ୍ତେ ଽପି ତିଷ୍ଠତା
ଚେଷ୍ଟା ଦ୍ୱାରା ମନକୁ ରାଗ ଓ ଯନ୍ତ୍ରଣାରୁ ମୁକ୍ତ କରି, ମାଣ୍ଡବ୍ୟ ଋଷି ଶୂଳ ଶିରେ ଦଣ୍ଡିତ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ କଷ୍ଟକୁ ଜିତିପାରିଲେ।
ଅନ୍ଧକୂପେ ସ୍ଥିତେନାପି ମାନସୈର୍ ଯଜ୍ଞସଞ୍ଚଯୈଃ । ଋଷିଣା ଦୀର୍ଘତପସା ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତଂ ଵୈବୁଧଂ ପୁରମ୍
ଅନ୍ଧକାର କୁଆଁରେ ରହିଥିବା ଋଷି ମନରେ ଯଜ୍ଞ ଓ ଦୀର୍ଘ ସତ୍ୟନିଷ୍ଠା ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନଙ୍କର ସହରକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ।
ଇନ୍ଦୋଃ ପୁତ୍ରୈର୍ ନରୈର୍ ଏଵ ପୁରୁଷାଧ୍ଯଵସାଯତଃ । ଧ୍ଯାନେନ ବ୍ରହ୍ମତା ପ୍ରାପ୍ତା ଯା ମଯାପି ନ ଖଣ୍ଡ୍ଯତେ
ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ମାନବମାନେ ନିଜ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ଓ ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ବ୍ରହ୍ମତ୍ୱକୁ ଅର୍ଜନ କରିଥିଲେ, ସେଇ ଅବସ୍ଥାକୁ ମୁଁ ମଧ୍ୟ କେବେ ଅପହାରଣ କରିପାରିବି ନାହିଁ।
ଅନ୍ଯେ ଽପ୍ଯ୍ ସାଵଧାନା ଯେ ଧୀରାସ୍ ସୁରମହର୍ଷଯଃ । ଚିତ୍ତାତ୍ ସ୍ଵମ୍ ଅନୁସନ୍ଧାନଂ ନ ତ୍ଯଜନ୍ତି ମନାଗ୍ ଅପି
ଅନ୍ୟ ଯେଉଁମାନେ ଧୈର୍ୟ ଓ ସାବଧାନ ଅଛନ୍ତି, ଯେପରି ଦେବତା ଓ ମହାଋଷିମାନେ, ସେମାନେ କେବେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ମନ ଉପରେ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରିବାକୁ ଛାଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ, ଏକ ମାତ୍ର ଅଳ୍ପ ମାନେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।