ଦ୍ଵିଚନ୍ଦ୍ରଵିଭ୍ରମାକାରଂ ତନ୍ମାତ୍ରାକାରଵିଭ୍ରମମ୍ । ଐନ୍ଦଵାବ୍ଜଜଵଦ୍ ରୂଢଂ ଚିତଶ୍ ଚିତ୍ତ୍ଵଂ ମନୋ ଭଵେତ୍
ଦୁଇଟି ଚନ୍ଦ୍ର ଦେଖିବାର ଭ୍ରମ ଓ ପଞ୍ଚତତ୍ତ୍ୱର ଆକାର ଭ୍ରମ ପରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପଦ୍ମରେ ଯେପରି ରୂପ ଧରିଥାଏ, ଏଭଳି ଚିତ୍ତ ଚେତନା ଭାବେ ରୂଢ଼ି ହୁଏ।
ନ ସନ୍ ନାସଦ୍ ଅହଂରୂପଂ ସତ୍ତ୍ଵାସତ୍ତ୍ଵେ ତଥୈଵ ଚ । ଉପଲମ୍ଭେନ ସଦ୍ରୂପମ୍ ଅସତ୍ଯଂ ତଦ୍ଵିରୋଧତଃ
ମୁଁ ନ ଅସ୍ତି, ନ ନାସ୍ତି, ମୋର ଆକାର ଅସ୍ତି ଓ ନାସ୍ତି ଦୁହିଁ ନୁହେଁ। ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଯେପରି ଆକାର ଦେଖାଯାଏ, ସେଠି ଏହା ସତ୍ୟ ନୁହେଁ, କାରଣ ଏହା ଏକାଉଁ ଅସତ୍ୟ।
ଜଡାଜଡଂ ମନୋ ଵିଦ୍ଧି ସଙ୍କଲ୍ପାତ୍ମ ବୃହଦ୍ଵପୁଃ । ଅଜଡଂ ବ୍ରହ୍ମରୂପତ୍ଵାଜ୍ ଜଡଂ ଦୃଶ୍ଯାତ୍ମତାଗମାତ୍
ମନକୁ ଜଡ ଓ ଅଜଡ ଦୁହିଁ ଭାବରେ ଜାଣ। ଏହା ବିସ୍ତୃତ ଓ ଚିନ୍ତାର ଗଠନ। ଏହା ଅଜଡ, କାରଣ ଏହା ବ୍ରହ୍ମର ସ୍ୱରୂପ; ଏହା ଜଡ, କାରଣ ଏହା ଦୃଶ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ।
ଦୃଶ୍ଯାନୁଭଵସତ୍ଯାତ୍ମ ତଦଭାଵେ ଵିଲାଯି ତତ୍ । କଟକତ୍ଵଂ ଯଥା ହେମ୍ନି ତଥା ବ୍ରହ୍ମଣି ସଂସ୍ଥିତମ୍
ଯେଉଁ ଦୃଶ୍ୟ ଅନୁଭବ ରହିଛି, ସେଠି ସତ୍ୟ ଅଛି; ଯେଉଁଠାରେ ତାହା ନାହିଁ, ସେଠି ସେ ଲୟ ହୋଇଯାଏ। ଯେପରି ଗହଣାର ଗୁଣ ସୁନାରେ ଅଛି, ସେପରି ସମସ୍ତ କିଛି ବ୍ରହ୍ମରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ।
ସର୍ଵତ୍ଵାଦ୍ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ ସର୍ଵଂ ଜଡଂ ଚିନ୍ମଯମ୍ ଏଵ ଵା । ଅସ୍ମଦାଦିଶିଲାନ୍ତାତ୍ମ ନ ଜଡଂ ନ ଚ ଚେତନମ୍
ବ୍ରହ୍ମ ସମସ୍ତ ହେବାରୁ, ସମସ୍ତ କିଛି ଜଡ କିମ୍ବା ଚେତନାମୟ। ମୋଠାରୁ ପଥର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଏଠି କେବଳ ଜଡ କିମ୍ବା କେବଳ ଚେତନା ନୁହେଁ।
ଦାର୍ଵାଦୀନାମ୍ ଅଚିତ୍ତ୍ଵେନ ନୋପଲମ୍ଭସ୍ଯ ସମ୍ଭଵଃ । ଉପଲମ୍ଭୋ ହି ସଦୃଶସମ୍ବନ୍ଧାଦ୍ ଏଵ ଜାଯତେ
କାଠ ଓ ଏହା ପରି ଜିନିଷରେ ଚେତନା ନଥିବାରୁ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଅନୁଭବ କରିବା Sambhab ନୁହେଁ; କାରଣ, ଅନୁଭବ କେବଳ ସମାନ ସ୍ୱଭାବର ସମ୍ପର୍କ ଦ୍ୱାରା ହିଁ ହୁଏ।
ଉପଲବ୍ଧେର୍ ଜଡଂ ଵିଦ୍ଧି ଚେତନଂ ସର୍ଵମ୍ ଏଵ ହି । ଉପଲମ୍ଭୋ ହି ସମ୍ବନ୍ଧାତ୍ ସମ୍ବନ୍ଧୋ ହି ସମାତ୍ମନୋଃ
ଅନୁଭବ ସବୁବେଳେ ଜଡ଼ କିମ୍ବା ଚେତନା ଥିବା ଜିନିଷର; ଅନୁଭବ ସମ୍ପର୍କରୁ ହୁଏ, ଏବଂ ସମ୍ପର୍କ କେବଳ ସମାନ ସ୍ୱରୂପ ଥିବା ଦୁଇଟି ଜିନିଷ ମଧ୍ୟରେ ହୁଏ।
ଜଡଚେତନଶାନ୍ତାଦିଶବ୍ଦାର୍ଥଶ୍ରୀର୍ ନ ଵିଦ୍ଯତେ । ଅନିର୍ଦେଶ୍ଯେ ପଦେ ପତ୍ତ୍ରଲତାଦୀଵ ମହାମରୌ
ଜଡ଼, ଚେତନା, ଶାନ୍ତ ଇତ୍ୟାଦି ଶବ୍ଦର ସଠିକ୍ ଅର୍ଥ ଯାହାକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିହେବା ଯାଏନାହିଁ, ସେଠାରେ ନାହିଁ; ଯେପରି ମହାମରୁଭୂମିରେ ପତ୍ର କିମ୍ବା ଲତା ନାହିଁ।
ଚିତୌ ଯଚ୍ ଚେତ୍ଯକଲନଂ ତନ୍ ମନସ୍ତ୍ଵମ୍ ଉଦାହୃତମ୍ । ଚିଦ୍ଭାଗୋ ଽତ୍ରାଜଡୋ ଭାଗୋ ଜାଡ୍ଯମ୍ ଅତ୍ର ତୁ ଚେତ୍ଯତା
ଚେତନାରେ ଯେଉଁ ଧାରଣା ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ, ତାହାକୁ 'ମନ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଏଠାରେ ଚେତନା ଅଂଶ ଅଜଡ଼, ଯେଉଁଠାରେ ଜଡ଼ ଅଂଶ ହେଉଛି ତାହାର ବସ୍ତୁ ଭାବ।
ଚିଦ୍ଭାଗୋ ଽତ୍ରାଵବୋଧାଂଶୋ ଜଡଂ ଚେତ୍ଯଂ ହି ଦୃଶ୍ଯତା । ଇତି ଜୀଵୋ ଜଗଦ୍ଭ୍ରାନ୍ତିଂ ପଶ୍ଯନ୍ ଗଚ୍ଛତି ଲୋଲତାମ୍
ଏଠାରେ ଚେତନାର ଯେଉଁ ଅଂଶଟି ଜାଗୃତି ଦେଉଛି, ସେଠି ଜଡ଼ ଅଂଶଟି ଦେଖାଯାଉଥିବା ବସ୍ତୁ ହେଉଛି। ଏଭଳି ଜୀବ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ମାୟା ବୋଲି ଦେଖି, ଅସ୍ଥିର ଓ ଚଞ୍ଚଳ ହୋଇଯାଏ।
ଚିତା ସ୍ଵ ଏଵ ଭାଵୋ ଽସୌ ଶୁଦ୍ଧଯୈଵଂ ଦ୍ଵଯୀକୃତଃ । ଅତସ୍ ସର୍ଵଂ ଜଗତ୍ ସୈଵ ଦ୍ଵୈତଂ ଲବ୍ଧାଂଶମ୍ ଏଵ ତତ୍
ଚେତନାର ନିଜର ସ୍ୱଭାବ ସୁଦ୍ଧ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହାକୁ ଦ୍ୱିତୀୟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ। ତେଣୁ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଏହି ଚେତନା ଅଟୁଟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏକ ଅଂଶ ନେଇ ଦ୍ୱିତୀୟ ଭାବରେ ପ୍ରକଟ ହେଉଛି।
ସ୍ଵମ୍ ଏଵାନ୍ଯତଯା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚିତିର୍ ଦୃଶ୍ଯତଯା ଵପୁଃ । ନିର୍ଭାଗାପ୍ଯ୍ ଏକଭାଗାଭଂ ଭ୍ରମତୀଵ ଭ୍ରମାତୁରା
ଚେତନା ନିଜକୁ ଅନ୍ୟ କିଛି ଭାବରେ ଦେଖି, ଦେଖାଯାଉଥିବା ଆକାର ଧାରଣ କରେ। ଏହା ଅଖଣ୍ଡ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏକ ଅଂଶ ଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ ଏବଂ ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ିଥିବା ପରି ଚଳିତି ରହେ।
ନ ଭ୍ରାନ୍ତିର୍ ଅସ୍ତି ଭ୍ରମଭାଙ୍ ନୈଵେତୀହ ହି ନିଶ୍ଚଯଃ । ପରିପୂର୍ଣାର୍ଣଵପ୍ରଖ୍ଯା ଚିତୀତ୍ଥଂ ସଂସ୍ଥିତା ଚିତିଃ
ଏଠାରେ କୌଣସି ଭ୍ରମ ନାହିଁ, କିମ୍ବା ଭ୍ରମର କୌଣସି ଅଂଶ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ—ଏହି ନିଶ୍ଚୟ। ଚେତନା ଏଭଳି ଭାବରେ, ଏକ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସମୁଦ୍ର ପରି, ସ୍ଥିର ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଛି।
ସର୍ଵତ୍ଵାଜ୍ ଜାଡ୍ଯମ୍ ଅସ୍ତ୍ଵ୍ ଅସ୍ଯାଂ ଚିତି ଚିତ୍ତ୍ଵଂ ଚ ଵେତ୍ସି ତତ୍ । ଚିଦ୍ଭାଗୋ ଽତ୍ରାଵବୋଧାଂଶସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅହନ୍ତାଜଡତୋଦଯଃ
ଏହି ଚେତନାରେ ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତି ଥିବାରୁ ଅଜ୍ଞାନତା ଥାଉ, ଏବଂ ତୁମେ ଏହାର ମନ ହେବାର ସ୍ୱଭାବକୁ ଜାଣ। ଏଠାରେ ଚେତନାର ଅଂଶ ହେଉଛି ଜାଗୃତି, ଆଉ ଅଜ୍ଞାନତା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ 'ମୁଁ' ଭାବନାରୁ।
ଅହନ୍ତ୍ଵାଦି ପରେ ତତ୍ତ୍ଵେ ମନାଗ୍ ଅପି ନ ଵିଦ୍ଯତେ । ଊର୍ମ୍ଯାଦୀଵ ପୃଥକ୍ ତୋଯେ ସଂଵିତ୍ସାରଂ ହି ତଦ୍ ଯତଃ
ପରମ ସତ୍ୟରେ 'ମୁଁ' ଭାବନା ଓ ଏହା ସହିତ ଯାହାକିଛି, ସେଥିରେ ଏକ ତୁଣ୍ଡ ମାତ୍ର ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ଯେପରି ତରଙ୍ଗ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜଳରୁ ଅଲଗା, ସେପରି ଏହା ହେଉଛି ଚେତନାର ବିସ୍ତାର।
ଅହମ୍ପ୍ରତ୍ଯଯସନ୍ଦୃଶ୍ଯଂ ଚେତ୍ଯଂ ଵିଦ୍ଧି ସମୁତ୍ଥିତମ୍ । ମୃଗତୃଷ୍ଣାସ୍ଵ୍ ଇଵାତସ୍ ତନ୍ ନୂନଂ ଵିଦ୍ଯତ ଏଵ ନୋ
'ମୁଁ' ଭାବନା ଓ ଦୃଶ୍ୟ ପଦାର୍ଥ ଯାହା ଦେଖାଯାଉଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି ବୋଲି ଜାଣ। ଯେପରି ମୃଗମରୀଚିକାରେ ଜଳ ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଏଠି ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ଅଛି କି ନାହିଁ, କହିପାରିବା ଯାଏ।
ଅହନ୍ତାପଦମାତ୍ରାତ୍ମପଦଂ ଵିଦ୍ଧି ନିରାମଯମ୍ । ଵିଦଂ ଵିଦୁର୍ ଅହନ୍ତାଦି ଶୈତ୍ଯମ୍ ଏଵ ଯଥା ହିମମ୍
'ମୁଁ' ଭାବନାର ଅବସ୍ଥାକୁ କେବଳ ନିର୍ଦୋଷ ଆତ୍ମା ବୋଲି ଜାଣ। ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ଜାଣନ୍ତି, 'ମୁଁ' ଭାବନା ଓ ଏହା ସହିତ ଯାହାକିଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ କେବଳ ହିମର ଶୀତଳତା ପରି।
ଚିତୈଵ ଚେତ୍ଯତେ ଜାଡ୍ଯଂ ସ୍ଵପ୍ନେ ସ୍ଵମରଣୋପମମ୍ । ସର୍ଵାତ୍ମତ୍ଵାତ୍ ସର୍ଵଶକ୍ତୀଃ କୁର୍ଵତୀ ନୈତି ସାମ୍ଯତାମ୍
ଚେତନା ସ୍ବପ୍ନରେ ମୃତ୍ୟୁ ସମାନ ଅଚେତନ ଭାବରେ ପ୍ରକଟ ହୁଏ; କିନ୍ତୁ ସେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା ହେବା ସହିତ, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ କେବେ ଏହି ଅବସ୍ଥା ସହିତ ସମାନ ହୁଏନାହିଁ।
ମନଃ ପଦାର୍ଥାଦିତଯା ସର୍ଵରୂପଂ ଵିଜୃମ୍ଭତେ । ନାନାତ୍ମା ଚିତ୍ତଦେହୋ ଽଯମ୍ ଆକାଶଵିଷଦାକୃତିଃ
ମନ ଏହି ପ୍ରପଞ୍ଚର ସମସ୍ତ ରୂପରେ ବିସ୍ତାରିତ ହୁଏ; ଏହି ମନର ଦେହ ଅନେକ ପ୍ରକାରର ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହା ଆକାଶ ପରି ପବିତ୍ର ଏବଂ ସ୍ପଷ୍ଟ।
ଦେହାଦି ଦେହପ୍ରତିଭାରୂପାତ୍ମ ତ୍ଯଜତା ସଦା । ଵିଚାର୍ଯଂ ପ୍ରତିଭାସାତ୍ମ ଚିତ୍ତ୍ଵଂ ଚିତ୍ତ୍ଵେନ ଵୈ ସ୍ଫୁଟମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଦେହ ଓ ଏହାଦିକୁ ତାଲିଛାଡ଼ି, ସେମାନେ ଏହାକୁ କେବଳ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଭାବେ ବୁଝନ୍ତି, ସେମାନେ ମନର ସ୍ବଭାବକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଚିହ୍ନିବା ଉଚିତ।
ଚିତ୍ତତାମ୍ରେ ଶୋଧିତେ ହି ପରମାର୍ଥସୁଵର୍ଣତାମ୍ । ଗତେ ଽକୃତ୍ରିମ ଆନନ୍ଦଃ କିଂ ଦେହୋପଲଖଣ୍ଡକୈଃ
ଯେତେବେଳେ ମନର ତାମ୍ବା ପରି ଅଶୁଦ୍ଧି ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ପରମ ତତ୍ତ୍ୱର ସୁନାରେ ପରିଣତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ସ୍ବାଭାବିକ ଆନନ୍ଦ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ—ତେବେ ଦେହ ଅନୁଭୂତିର ଖଣ୍ଡ ରହିଲେ କଣ ଲାଭ?
ଯଦ୍ ଵିଦ୍ଯତେ ଶୋଧ୍ଯତେ ତଦ୍ ଧୌତଃ କେନ ଖପାଦପଃ । ଦେହାଦ୍ଯଵିଦ୍ଯା ସତ୍ଯା ଚେଦ୍ ଯୁକ୍ତ ଏତାଂ ପ୍ରତି ଗ୍ରହଃ
ଯେଉଁଠି କିଛି ଅଛି, ସେଉଁଠି ଶୁଦ୍ଧିକରଣ ସମ୍ଭବ, ଯେପରି ଆକାଶର ଆଲୋକରେ ପାଣି ପରିଷ୍କୃତ ହୁଏ। ଯଦି ଦେହ ଓ ଏହାଦିକ ବିଷୟର ଅଜ୍ଞାନ ସତ୍ୟ ହେଉଥାନ୍ତା, ତେବେ ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଠିକ୍ ହେବ।
ଅସତ୍ଯାଭିନିଵିଷ୍ଟାନାଂ ଦେହାଦାଵ୍ ଅଧିଯାମ୍ ଇହ । ଯେ ନାମୋପଦିଶନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଜ୍ଞାଃ କେଚିତ୍ ତେ ପୁରୁଷୈଡକାଃ
ଯେମାନେ ଅସତ୍ୟ ଉପରେ ଆସକ୍ତ, ଦେହ ଓ ଏହାଦିକୁ ସତ୍ୟ ଭାବି ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଏଠାରେ ଏମିତି କଥା ଶିଖାଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଅଜ୍ଞାନୀ। କିଛି ଲୋକ ସେମାନେକୁ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେବଳ କଠପୁତଳି ଭାବେ କହନ୍ତି।
ଯଥୈତଦ୍ ଭାଵଯେତ୍ ସ୍ଵାନ୍ତଂ ତଥୈତଦ୍ ଭଵତି କ୍ଷଣାତ୍ । ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତୋ ଽତ୍ରୈନ୍ଦଵାହଲ୍ଯାକୃତ୍ରିମେନ୍ଦ୍ରାଦିନିଶ୍ଚଯଃ
ଯେପରି ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ ମନରେ ଯାହା ଭାବିଥାଏ, ସେପରି ଏହା ତୁରନ୍ତ ଘଟିଯାଏ। ଏହାର ଉଦାହରଣ ହେଉଛି ଚନ୍ଦ୍ରମା, ପ୍ରତିବିମ୍ବ କିମ୍ବା କୃତ୍ରିମ ଇନ୍ଦ୍ର ଉପରେ ନିଶ୍ଚିତ ଧାରଣା।
ଯଦ୍ ଯଦ୍ ଯଥା ସ୍ଫୁରତି ସ୍ଵପ୍ରତିଭାତ୍ମ ଚିତ୍ତଂ ତତ୍ ତତ୍ ତଥା ଭଵତି ଦେହତଯୋଦିତାତ୍ମ । ଦେହୋ ଽଯମ୍ ଅସ୍ତି ନ ନ ଚାହମ୍ ଇତି ସ୍ଵରୂପଂ ଵିଜ୍ଞାନମ୍ ଏକମ୍ ଅଵଗମ୍ଯ ନିରିଚ୍ଛମ୍ ଆସ୍ସ୍ଵ
ମନ ନିଜ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଭାବରେ ଯେପରି ଦେଖାଏ, ସେପରି ଦେହର ଆତ୍ମା ଭାବେ ଘଟିଯାଏ। 'ଏହି ଦେହ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଏହା ନୁହେଁ'—ଏହି ଏକମାତ୍ର ଜ୍ଞାନକୁ ବୁଝି, ଅଭିଲାଷା ଛାଡି ଶାନ୍ତ ରୁହ।
ଦେହୋ ଽଯମ୍ ଏଷ ଚ କିଲାହମ୍ ଇତି ସ୍ଵଭାଵାଦ୍ ଦେହାର୍ଥମ୍ ଏଵ ଯତତେ ତତ ଏତି ନାଶମ୍ । ଯକ୍ଷାଦିକଲ୍ପନଵଶାଦ୍ ଭଯମ୍ ଏତି ବାଲୋ ନିର୍ଯକ୍ଷଦେଶଗତ ଏଵ କଯାପି ଯୁକ୍ତ୍ଯା
ଏହି ଶରୀର ଓ 'ମୁଁ ଏହି' ବୋଧ ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ମଣିଷ ଶରୀର ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ଏହିପରି ଶରୀର ଅନ୍ତେ ନଶ୍ୱରତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ। ଯେପରି ଛୁଆଁ ଭୂତ-ପିଶାଚ ଭାବନାରେ ଭୟଭୀତ ହୁଏ, ତେଣୁ ଏପରି ଭାବନା ନଥିଲେ, କୌଣସି ଯୁକ୍ତିରେ ମଧ୍ୟ ଭୟ ନଥାଏ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଵାନ୍ ସ ଭଗଵାନ୍ ମଯା କମଲସମ୍ଭଵଃ । ରଘୂଦ୍ଵହ ପୁନଃ ପୃଷ୍ଟୋ ଵାକ୍ଯମ୍ ଆକ୍ଷିପ୍ଯ ଭୂତପଃ
ଏପରି କହିଥିଲେ ମୋତେ କମଳରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ପୂଜ୍ୟ ଭଗବାନ; ରଘୁବଂଶୀ, ପୁନି ମୁଁ ଭୂତମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ପଚାରି, ତାଙ୍କର କଥା ଆଉ ଏକଥର ଉତ୍ତାଳିଲି।
ତ୍ଵଯୈଵ ଭଗଵନ୍ ପ୍ରୋକ୍ତାଶ୍ ଶାପମନ୍ତ୍ରାଦିଶକ୍ତଯଃ । ଅମୋଘା ଇତି ତା ଏଵ କଥଂ ମୋଘୀକୃତାଃ ପୁନଃ
ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ନିଜେ କହିଥିଲେ ଯେ ଶାପ, ମନ୍ତ୍ର ଓ ଏପରି ଶକ୍ତିମାନ ବିଷୟଗୁଡିକ ଅଫଳ ହୁଏନାହିଁ; ତେବେ, ସେଗୁଡିକ କିପରି ପୁନି ଅଫଳ ହେଲା?
ଶାପେନ ମନ୍ତ୍ରଵୀର୍ଯେଣ ମନୋବୁଦ୍ଧୀନ୍ଦ୍ରିଯାଣ୍ଯ୍ ଅପି । ସର୍ଵାଣ୍ଯ୍ ଏଵ ଵିମୂଢାନି ଦୃଷ୍ଟାନି କିଲ ଜନ୍ତୁଷୁ
ଶାପ କିମ୍ବା ମନ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ମନ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ସମେତ ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ମୂଢ଼ତା ଦେଖାଯାଏ।
ଯଥୈତୌ ପଵନସ୍ପନ୍ଦୌ ଯଥା ସ୍ନେହଘୃତେ ତଥା । ଅଭିନ୍ନୌ ତଦ୍ଵଦ୍ ଏଵୈତୌ ମନୋଦେହୌ ସଦୈଵ ହି
ଯେପରି ଦୁଇଟି ପବନର ଗତି କିମ୍ବା ତେଲ ଓ ଘିଅ ଭିନ୍ନ ନୁହେଁ, ସେପରି ମନ ଓ ଦେହ ସଦା ଏକାଠି ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ।