ଦେହକ୍ଷଯେ ଵିଵିଧଦେହଗଣଂ କରୋତି ସ୍ଵପ୍ନାଵନାଵ୍ ଇଵ ଵନଂ ନଵମ୍ ଆଶୁ ଚେତଃ । ଚିତ୍ତେ କ୍ଷତେ ନ ତୁ କରୋତି ହି କିଞ୍ଚିଦ୍ ଏଵ ଦେହସ୍ ତତସ୍ ସମନୁପାଲଯ ଚିତ୍ତରତ୍ନମ୍
ଶରୀର ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ମନ ତୁରନ୍ତ ନୂତନ ଶରୀରମାନେ ତିଆରି କରେ, ଯେପରି ସ୍ୱପ୍ନରେ ନୂଆ ବନ ଦେଖାଯାଏ। କିନ୍ତୁ ମନ ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ଶରୀର କିଛି କରିପାରେନାହିଁ; ତେଣୁ ମନର ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖ।
ଦିଶି ଦିଶି ହରିଣାକ୍ଷୀମ୍ ଏଵ ପଶ୍ଯାମି ରାଜନ୍ ପ୍ରିଯଯୁଵତିମନସ୍ତ୍ଵାନ୍ ନିତ୍ଯମ୍ ଆନନ୍ଦିତୋ ଽସ୍ମି । ତଵ ସୁଖଵିକୃତୀନାଂ ଯତ୍ ଫଲଂ ଦୁଃଖଦାଯି କ୍ଷଣମ୍ ଅଥ ସୁଚିରଂ ଵା ତନ୍ ନ ପଶ୍ଯାମି କିଞ୍ଚିତ୍
ହେ ରାଜା, ମୁଁ ସବୁ ଦିଗରେ କେବଳ ହରିଣୀ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ମୋ ପ୍ରିୟାକୁ ଦେଖୁଛି; ମୋର ମନ ସଦା ତୁମ ପ୍ରେମରେ ଆନନ୍ଦିତ ରହେ। ତୁମ ସୁଖର ଯେଉଁଠି ଫଳ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ, ସେଠାରେ ମୁଁ କେବେ ମଧ୍ୟ, କ୍ଷଣକ ପାଇଁ କିମ୍ବା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପାଇଁ, କିଛି ଦୁଃଖ ଦେଖିନାହିଁ।
ଅଥେନ୍ଦ୍ରେଣୈଵମ୍ ଉକ୍ତୋ ଽସୌ ରାଜା ରାଜୀଵଲୋଚନଃ । ମୁନିଂ ଭରତନାମାନଂ ପାର୍ଶ୍ଵସଂସ୍ଥମ୍ ଉଵାଚ ହ
ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ପଦ୍ମନୟନ ରାଜା ସେଠାରେ ବସିଥିବା ଭାରତ ନାମକ ମୁନିଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଭଗଵନ୍ ସର୍ଵଧର୍ମଜ୍ଞ ପଶ୍ଯସ୍ଯ୍ ଅସ୍ଯ ଦୁରାତ୍ମନଃ । ଭୃଶମ୍ ଅଦ୍ଯ ମୁଖେ ସ୍ଫାରଂ ଧାର୍ଷ୍ଟ୍ଯଂ ମଦ୍ଦାରହାରିଣଃ
ହେ ଭଗବନ, ସମସ୍ତ ଧର୍ମକୁ ଜାଣିଥିବା, ଆଜି ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ମନିଷ୍ୟର ମୁହଁରେ ଯେଉଁ ଅତିରିକ୍ତ ଧୃଷ୍ଟତା ପ୍ରକାଶ ପାଉଛି, ମୋର ଜନାନୀକୁ ହରିନେଇଛି, ତାହା ଆପଣ ଦେଖୁଛନ୍ତି କି?
ପାପାନୁରୂପମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସ୍ଯ ଶାପଂ ଦେହି ମହାମୁନେ । ଯଦ୍ ଅଵଧ୍ଯଵଧାତ୍ ପାପଂ ଵଧତ୍ଯାଗାତ୍ ତଦ୍ ଏଵ ହି
ହେ ମହାମୁନି, ଏହାର ପାପ ଅନୁଯାୟୀ ଏକ ଶାପ ଦିଅନ୍ତୁ; ଯେଉଁଠି ଅବଧ୍ୟଙ୍କୁ ମାରିବାର ଦ୍ୱାରା ଯେପରି ନାଶ ହୁଏ, ସେଇ ପ୍ରକାର ଦଣ୍ଡ ଏହାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତୋ ରାଜସିଂହେନ ଭରତୋ ମୁନିସତ୍ତମଃ । ଯଥାଵତ୍ ପ୍ରଵିଚାର୍ଯାଶୁ ପାପଂ ତସ୍ଯ ଦୁରାତ୍ମନଃ
ଏଭଳି ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସିଂହ ସମାନ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଚାରିବା ପରେ, ମହାନ ଋଷି ଭରତ ତୁରନ୍ତ ସେଇ ଦୁଷ୍ଟ ମନିଷ୍ୟର ପାପକୁ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ବିଚାର କଲେ।
ସହାନଯା ଦୁଷ୍କୃତିନ୍ଯା ଭର୍ତୃଦ୍ରୋହାଭିଭୂତଯା । ଵିନାଶଂ ଵ୍ରଜ ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧେ ଇତି ଶାପଂ ଵିସୃଷ୍ଟଵାନ୍
ଏହି ପାପିନୀ, ଯିଏ ପତିଙ୍କୁ ଧୋକା ଦେଇଥିଲେ, ସେଠାରେ ତୁମେ ମନୁଷ୍ୟ ମନେ ଖରାପ, ଦୁହେଁ ଏକାସାଥି ନଶ୍ଟ ହେଉ—ଏଭଳି ଋଷି ଶାପ ଦେଲେ।
ତତସ୍ ତୌ ସ୍ନେହସମ୍ବଦ୍ଧମନସ୍କାଵ୍ ଏଵ ଶାପତଃ । ପତିତୌ ଭୂତଲେ ଵୃକ୍ଷଵିଚ୍ଯୁତାଵ୍ ଇଵ ପଲ୍ଲଵୌ
ତାପରେ, ଶାପର ପ୍ରଭାବରେ, ସେମାନେ ଦୁହେଁ ଆପସରେ ଆସକ୍ତିରେ ବନ୍ଧା ମନ ନେଇ, ଗଛରୁ ଝଡି ପଡୁଥିବା ଦୁଇଟି ପତ୍ର ପରି ଭୂମିରେ ପଡିଗଲେ।
ଅଥ ଵ୍ଯସନସଂସକ୍ତୌ ମୃଗଯୋନିମ୍ ଉପାଗତୌ । ତତୋ ଦ୍ଵାଵ୍ ଅପି ସଂସକ୍ତୌ ଭୂଯୋ ଜାତୌ ଵିହଙ୍ଗମୌ
ତାପରେ, ଦୁଃଖରେ ବନ୍ଧା ହୋଇ, ସେମାନେ ମୃଗ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ପୁଣି, ସେଇ ଆସକ୍ତି ରହି, ଦୁହେଁ ପୁନିଥରେ ପକ୍ଷୀ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଅଦ୍ଯାସ୍ମାକଂ ଵିଭୋ ସର୍ଗେ ମିଥସ୍ସମ୍ବଦ୍ଧଭାଵନୌ । ତପଃପରୌ ମହାପୁଣ୍ଯୌ ଜାତୌ ବ୍ରାହ୍ମଣଦମ୍ପତୀ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆଜି ଏହି ସୃଷ୍ଟିରେ ଦୁଇଜଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସ୍ୱାମୀ-ସ୍ତ୍ରୀ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୁହେଁ ତପସ୍ୟାରେ ଲଗ୍ନ ଓ ଏକାନ୍ତ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଏବଂ ପରସ୍ପର ଭାବନାରେ ବନ୍ଧା, ବହୁତ ପୁଣ୍ୟଶୀଳ।
ଭାରତୋ ହି ତଯୋଶ୍ ଶାପସ୍ ସ ସମର୍ଥୋ ବଭୂଵ ହ । ଶରୀରମାତ୍ରାକ୍ରମଣେ ନ ମନୋନିଗ୍ରହେ ପ୍ରଭୋ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଭାରତଙ୍କ ଶାପ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ କେବଳ ଦେହ ପରିସରରେ କାର୍ଯ୍ୟକର ହେଲା, ମନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବାରେ ତାହା କାମ କରିଲା ନାହିଁ।
ତାଵ୍ ଅଦ୍ଯାଵଧିତେନୈଵ ଦେହସଂସ୍କାରହେତୁନା । ଯତ୍ର ଯତ୍ରୋପଜାଯେତେ ଭଵତସ୍ ତତ୍ର ଦମ୍ପତୀ
ସେଇ ସମୟରୁ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଦେହର ସଂସ୍କାର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ସେମାନେ ଯେଉଁଠି ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି, ସେଠି ସେମାନେ ସ୍ୱାମୀ-ସ୍ତ୍ରୀ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଅକୃତ୍ରିମପ୍ରେମରସାନୁଵିଦ୍ଧଂ ସ୍ନେହଂ ତଯୋସ୍ ତଂ ପ୍ରସମୀକ୍ଷ୍ଯ କାନ୍ତମ୍ । ଵୃକ୍ଷା ଅପି ସ୍ନେହରସାନୁଵିଦ୍ଧାଶ୍ ଶୃଙ୍ଗାରଚେଷ୍ଟାକୁଲିତା ଭଵତି
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ସ୍ୱାଭାବିକ ଏବଂ ଖାଁଟି ପ୍ରେମର ମଧୁରତା ଦେଖି, ଗଛମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଇ ସ୍ନେହର ରସରେ ଭିଜି, ଶୃଙ୍ଗାର ଭାବରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ତେନୈତଦ୍ ଵଚ୍ମି ଭଗଵନ୍ ଯଥାଜାତଂ ମନୋ ମୁନେ । ଅନିଗ୍ରାହ୍ଯମ୍ ଅଭେଦ୍ଯଂ ଚ ଶାପୈର୍ ଅପି ଦୁରାସଦୈଃ
ଏହିପରି ମହାନ ଋଷି, ମୋ ମନରେ ଯେପରି ଭାବ ଉପଜିଛି, ସେହିପରି କହୁଛି—ମନକୁ କେହି ଧରିପାରିନାହାନ୍ତି, ଏହାକୁ କେହି ଭେଦିପାରିନାହାନ୍ତି, ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶାପ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ବଶ କରିହେବା ଅସମ୍ଭବ।
ଐନ୍ଦଵାନାମ୍ ଅତସ୍ ସୃଷ୍ଟିକ୍ରମାଣାଂ ପ୍ରଵିନାଶନମ୍ । ଯୁଜ୍ଯତେ ନ ନ ଚ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଯୁକ୍ତମ୍ ଏତନ୍ ମହାତ୍ମନଃ
ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶୀମାନେ କିମ୍ବା ସୃଷ୍ଟିର ଅନୁକ୍ରମ ନଶ୍ଟ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ; ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟ ଏକ ମହାନ ଆତ୍ମାର ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
କିଂ ତଦ୍ ଅସ୍ତି ଜଗତ୍ଯ୍ ଅସ୍ମିନ୍ ଵିଵିଧେଷୁ ଜଗତ୍ସୁ ଵା । ତଵାପି ନାଥ ନାଥସ୍ଯ ଯଦ୍ ଦୈନ୍ଯାଯ ମହାତ୍ମନଃ
ଏହି ବିଶ୍ୱରେ କିମ୍ବା ବିଭିନ୍ନ ଜଗତରେ କଣ ଅଛି ଯାହା ତୁମକୁ କିମ୍ବା ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ, ଏମିତି ମହାନ ଆତ୍ମାକୁ, ଦୁଃଖ ଦେଇପାରିବ?
ମନୋ ହି ଜଗତାଂ କର୍ତୃ ମନୋ ହି ପୁରୁଷସ୍ ସ୍ମୃତଃ । ମନଃକୃତଂ କୃତଂ ଲୋକେ ନ ଶରୀରକୃତଂ କୃତମ୍
ମନେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା; ମନୁଷ୍ୟ ବୋଲି ଯାହାକୁ କୁହାଯାଏ, ସେ ମନ ଅଟୁଟ। ଲୋକରେ ଯାହା କିଛି ମନ ଦ୍ୱାରା କରାଯାଏ, ସେହିଠାରେ ସତ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ହୁଏ; ଶରୀର ଦ୍ୱାରା କରାଯାଇଥିବା କିଛି ମୂଳ କାର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଯନ୍ ମନୋନିଶ୍ଚଯକୃତଂ ତଦ୍ ଦ୍ରଵ୍ଯୌଷଧିଦଣ୍ଡନୈଃ । ହନ୍ତୁଂ ନ ଶକ୍ଯତେ ଜନ୍ତୋଃ ପ୍ରତିବିମ୍ବଂ ମଣେର୍ ଇଵ
ମନରେ ଯାହା ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଯାଏ, ତାହାକୁ କୌଣସି ଦ୍ରବ୍ୟ, ଔଷଧ କିମ୍ବା ଦଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଜୀବରୁ ହଟାଇହେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; ଯେପରି ମାଣିକରେ ପଡ଼ିଥିବା ପ୍ରତିବିମ୍ବକୁ କେହି ହଟାଇପାରେନି।
ତସ୍ମାଦ୍ ଏତେ ଽତ୍ର ତିଷ୍ଠନ୍ତୁ ଭାସୁରୈସ୍ ସର୍ଗସମ୍ଭ୍ରମୈଃ । ତ୍ଵଂ ସୃଷ୍ଟ୍ଵେହ ପ୍ରଜାସ୍ ତିଷ୍ଠ ବୁଦ୍ଧ୍ଯାକାଶେ ଽପ୍ଯ୍ ଅନନ୍ତକଃ
ସେହିପାଇଁ, ସୃଷ୍ଟିର ଚମତ୍କାର ଭିତରେ ଏମାନେ ଏଠାରେ ରହୁନ୍ତୁ; ତୁମେ ଏଠାରେ ପ୍ରଜାମାନେ ସୃଷ୍ଟି କରି, ବୁଦ୍ଧିର ଆକାଶରେ, ହେ ଅନନ୍ତ, ନିଜେ ରୁହ।
ଚିତ୍ତାକାଶଶ୍ ଚିଦାକାଶ ଆକାଶଶ୍ ଚ ତୃତୀଯକଃ । ଅନନ୍ତାସ୍ ତ୍ରଯ ଏଵୈତେ ଚିଦାକାଶପ୍ରକାଶିତାଃ
ମନର ଆକାଶ, ଚେତନାର ଆକାଶ ଏବଂ ତୃତୀୟ ଯାହା ଦୃଶ୍ୟ ଆକାଶ, ଏହି ତିନୋଟି ଅନନ୍ତ; ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ଚେତନା ଆକାଶର ଆଲୋକରେ ପ୍ରକାଶିତ।
ଏକଂ ଦ୍ଵୌ ଵା ବହୂନ୍ ଵାପି କୁରୁ ସର୍ଗାନ୍ ପ୍ରଜାପତେ । ସ୍ଵେଚ୍ଛଯାତ୍ମନି ତିଷ୍ଠ ତ୍ଵଂ କିଂ ଗୃହୀତଂ ତଵୈନ୍ଦଵୈଃ
ହେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ତୁମେ ଇଚ୍ଛାକୁ ଅନୁସରି ଗୋଟିଏ, ଦୁଇଟି କିମ୍ବା ଅନେକ ସୃଷ୍ଟି କର; ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଅବିଚଳ ରୁହ। ଇନ୍ଦ୍ରମାନେ ତୁମ ପାଇଁ କ'ଣ ଉପକାର କରିପାରିବେ?
ଅଥୈନ୍ଦଵେ ଜଗଜ୍ଜାଲେ ଭାନୁନେତ୍ଥମ୍ ଉଦାହୃତେ । ମଯା ସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯ ସୁଚିରମ୍ ଇଦମ୍ ଉକ୍ତଂ ମହାମୁନେ
ତାପରେ, ଏଇ ପ୍ରଭାଶାଳୀ ଯେତେବେଳେ ସଂସାରର ଜାଲ ବିଷୟରେ ଏଭଳି କହିଲେ, ମୁଁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଭାବିଲି ଏବଂ ଏହିପରି କହିଲି, ହେ ମହାମୁନି।
ଯୁକ୍ତମ୍ ଉକ୍ତଂ ତ୍ଵଯା ଭାନୋ ଵିତତଂ ହି କିଲାମ୍ବରମ୍ । ମନଶ୍ ଚ ଵିତତଂ ଚାପି ଚିଦାକାଶଶ୍ ଚ ଵିସ୍ତୃତଃ
ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ଏହା ଏକଦମ ଠିକ୍, ହେ ପ୍ରଭାଶାଳୀ। ନିଶ୍ଚୟ, ଆକାଶ ବିଶାଳ, ମନ ବିଶାଳ, ଏବଂ ଚେତନାର ଆକାଶ ମଧ୍ୟ ବିସ୍ତୃତ।
ତଦ୍ ଯଥାଭିମତଂ ସର୍ଗଂ ନିତ୍ଯଂ କର୍ମ କରୋମ୍ଯ୍ ଅହମ୍ । କଲ୍ପଯାମି ବହୂନ୍ଯ୍ ଆଶୁ ଭୂତଜାଲାନି ଭାସ୍କର
ସେହିପରି, ଯେପରି ଇଚ୍ଛା, ମୁଁ ସଦା ସୃଷ୍ଟି କାର୍ଯ୍ୟ କରେ। ମୁଁ ତୁରନ୍ତ ଅନେକ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଦଳ କଳ୍ପନା କରେ, ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ।
ତତ୍ ତ୍ଵମ୍ ଏଵାଶୁ ଭଗଵନ୍ ପ୍ରଥମୋ ଽତ୍ର ମନୁର୍ ଭଵ । କୁରୁ ସର୍ଗଂ ଯଥାକାମଂ ମଯା ସମଭିଚୋଦିତଃ
ତେଣୁ, ହେ ଭଗବାନ, ତୁମେ ଏଠାରେ ତୁରନ୍ତ ପ୍ରଥମ ମନୁ ହେଉ। ମୋର ପ୍ରେରଣାରେ, ତୁମ ଇଚ୍ଛାଅନୁସାରେ ସୃଷ୍ଟି କର।
ଅଥୈତତ୍ ସ ମହାତେଜା ମମ ଵାକ୍ଯଂ ପ୍ରଭାକରଃ । ଅଙ୍ଗୀକୃତ୍ଯ ଦ୍ଵିଧାତ୍ମାନଂ ଚକାର ତପତାଂ ଵରଃ
ତାପରେ, ସେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ପ୍ରଭାକର ମୋର କଥାକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ସବୁଠୁ ଅଧିକ ତାପ ଦେବା ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ଥିବା ସ୍ୱରୂପକୁ ଦୁଇଭାଗ କଲେ।
ଏକେନ ପ୍ରାକ୍ତନେ ତସ୍ମିନ୍ ଵପୁଷା ସୂର୍ଯତାଂ ଗତଃ । ଵ୍ଯୋମାଧ୍ଵଗତଯା ସର୍ଗେ ତତାନ ଦିଵସାଵଲୀମ୍
ସେ ଏକ ଦେହରେ ପୂର୍ବ ଦେହରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ ଏବଂ ଆକାଶର ମାର୍ଗରେ ଚଳି, ସୃଷ୍ଟିରେ ଦିନମାଳାକୁ ବିସ୍ତାର କଲେ।
ମନ୍ମନୁତ୍ଵଂ ଦ୍ଵିତୀଯେନ କୃତ୍ଵା ସ୍ଵଵପୁଷା କ୍ଷଣାତ୍ । ସସର୍ଜ ସକଲାଂ ସୃଷ୍ଟିଂ ତତାମ୍ ଅଭିମତାଂ ମମ
ଦ୍ୱିତୀୟ ଦେହରେ, ମୋ ସ୍ୱରୂପକୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଧାରଣ କରି, ସେ ମୋ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ପ୍ରସାର କଲେ।
ପ୍ରତିଭାସମ୍ ଉପାଯାତି ଯଦ୍ ଯଦ୍ ଅସ୍ଯ ହି ଚେତସଃ । ତତ୍ ତତ୍ ପ୍ରକଟତାମ୍ ଏତି ସ୍ଥୈର୍ଯଂ ସଫଲତାମ୍ ଅପି
ତାଙ୍କର ମନରେ ଯାହା ଭାବନା ଆସେ, ସେହି ସବୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ପ୍ରକଟ ହୁଏ ଏବଂ ତାହାର ସ୍ଥିରତା ଓ ସଫଳତା ମଧ୍ୟ ପ୍ରକାଶ ପାଏ।
ସାମାନ୍ଯବ୍ରାହ୍ମଣା ଭୂତ୍ଵା ପ୍ରତିଭାସଵଶାତ୍ କିଲ । ଐନ୍ଦଵା ବ୍ରହ୍ମତାଂ ଯାତା ମନସଃ ପଶ୍ଯ ଶକ୍ତତାମ୍
ସାଧାରଣ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମନର କଳ୍ପନାର ଶକ୍ତିରେ, ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶୀ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ପରି, ବ୍ରହ୍ମତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ। ଦେଖ, ମନରେ କେତେ ଶକ୍ତି ଅଛି।