ଅନ୍ଯସ୍ମାଚ୍ ଛାସନାଜାଲାତ୍ କଲ୍ପିତାଚ୍ ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ । ଉଦ୍ଧୃତାଵ୍ ଊଚତୁଃ ପୃଷ୍ଟୌ ତମ୍ ଏଵାର୍ଥଂ ପୁନଃ ପୁନଃ
ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଦଣ୍ଡର ଜାଲରୁ ପୁନିପୁନି ମୁକ୍ତ ହେବା ପରେ, ସେମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କରାଯିବା ସମୟରେ ପୁନିପୁନି ସେଇ ଅର୍ଥରେ ଉତ୍ତର ଦେଇଥିଲେ।
ଉଵାଚେନ୍ଦ୍ରୋ ମହୀପାଲ ଜଗନ୍ ମେ ଦଯିତାମଯମ୍ । ନ ଶାସନାନି ଦୁଃଖାନି ବାଧନ୍ତେ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଏଵ ମେ
ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, ରାଜା, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ମୋ ପାଇଁ ସ୍ନେହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ମୋତେ କୌଣସି ଦଣ୍ଡ କିମ୍ବା ଯନ୍ତ୍ରଣା କିଛି ଭଳି ଭାବେ ଦୁଃଖ ଦେଉନାହିଁ।
ଅସ୍ଯାଶ୍ ଚୈଵ ଜଗଦ୍ ରାଜନ୍ ସର୍ଵଂ ମନ୍ମଯମ୍ ଏଵ ହି । ତେନ ନୌ ଶାସନାଦୁଃଖଂ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଏଵ ନ ବାଧତେ
ଏହି ଜଗତ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ମନର ଗଠନ। ଏହି କାରଣରୁ, ରାଜା, ଆମେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ କୌଣସି ଦଣ୍ଡର ଯନ୍ତ୍ରଣା କିଛି ଭଳି ଭାବେ ଛୁଁଇପାରେନାହିଁ।
ମନୋ ନାମ ଵଯଂ ରାଜନ୍ ମନୋ ହି ପୁରୁଷସ୍ ସ୍ମୃତଃ । ପ୍ରପଞ୍ଚମାତ୍ରମ୍ ଏଵାଯଂ ଦେହୋ ଦୃଶ୍ଯତ ଏଵ ହି
ରାଜା, ଆମେ 'ମନ' ବୋଲି ଡାକାଯାଉଛୁ, କାରଣ ମନକୁ ମାନବ ବୋଲି ମନାଯାଏ। ଏହି ଦେହ ଯେଉଁଥିରେ ଆମେ ଦେଖୁଛୁ, ସେଟି ମାତ୍ର ଏକ ଭ୍ରମ ରୂପ।
ସମକାଲପ୍ରଯୁକ୍ତେନ ସହସା ଦଣ୍ଡରାଶିନା । ଧୀରଂ ମନୋ ଭେଧଯିତୁଂ ନ ମନାଗ୍ ଅପି ଶକ୍ଯତେ
ଏକାସାଥିରେ ଅନେକ ଦଣ୍ଡ ଦିଆଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦୃଢ଼ ମନକୁ କିଛି ଭଳି ଭାବେ ବିଚଳିତ କରିପାରିବା ନୁହେଁ।
କା ନାମ ତା ମହାରାଜ କୀଦୃଶ୍ଯଃ କସ୍ଯ ଶକ୍ତଯଃ । ଯାଭିର୍ ମନାଂସି ଭିଦ୍ଯନ୍ତେ ଦୃଢନିଶ୍ଚଯଵନ୍ତ୍ଯ୍ ଅପି
ହେ ମହାରାଜ, କେଉଁ ଶକ୍ତି ଏମିତି ଅଛି, କିଏ ତାହାର ମାଲିକ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ଥିବା ମନ ମଧ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ?
ପତତୂଦେତୁ ଵା ଦେହୋ ଯାତୁ ଵା ଵିଶରାରୁତାମ୍ । ଭାଵିତାର୍ଥାଭିପତିତଂ ମନସ୍ ତିଷ୍ଠତି ପୂର୍ଵଵତ୍
ଏହି ଦେହ ପଡ଼ୁଥିବା କିମ୍ବା ଉଠୁଥିବା, କିମ୍ବା ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଉଥିବା, ଯେଉଁ ମନ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏକାଗ୍ର ଅଛି, ସେଠାରେ ପୂର୍ବବତ୍ ଅଟୁଟ ରହେ।
ଇଷ୍ଟେ ଽର୍ଥେ ଚିରମ୍ ଆଵିଷ୍ଟଂ ଭଙ୍କ୍ତୁଂ ଧୀରଂ ସ୍ଥିତଂ ମନଃ । ଭାଵା ଭାଵାଶ୍ ଶରୀରସ୍ଥା ମମ ଶକ୍ତା ନ କେଚନ
ଯେଉଁ ମନ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଆକାଂକ୍ଷିତ ବିଷୟରେ ଏକାଗ୍ର ଓ ଦୃଢ଼ ଅଛି, ଶରୀର ଭିତରେ ଥିବା କୌଣସି ପ୍ରଭାବ ତାହାକୁ ଭାଙ୍ଗିପାରେ ନାହିଁ।
ଭାଵିତଂ ତୀଵ୍ରଵେଗେନ ମନସା ଯନ୍ ମହୀପତେ । ତଦ୍ ଏଵ ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅଚଲଂ ନ ଶରୀରଵିଚେଷ୍ଟିତମ୍
ହେ ରାଜା, ଯେଉଁ ବିଷୟରେ ମନ ତୀବ୍ର ଏକାଗ୍ରତା ସହିତ ଚିନ୍ତା କରେ, ତାହାକୁ ଏହି ମନ ଅଚଳ ଭାବେ ଦେଖେ, ଶରୀର କେତେ ବି ଚେଷ୍ଟା କରୁନାହିଁ।
ନ କାଶ୍ଚନ କ୍ରିଯା ରାଜନ୍ ଵରଶାପାଦିକା ଅପି । ତୀଵ୍ରସଂଵେଗସମ୍ପନ୍ନଂ ଶକ୍ତାଶ୍ ଚାଲଯିତୁଂ ମନଃ
ହେ ରାଜା, ବରଦାନ କିମ୍ବା ଶାପ ଦେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ମନରେ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ଥାଏ, ତାହାକୁ ଡାହାଣିପାରିବ ନାହିଁ।
ତୀଵ୍ରଵେଗେନ ସଂସକ୍ତଂ ପୁରୁଷା ହ୍ଯ୍ ଅଭିଵାଞ୍ଛିତେ । ମନଶ୍ ଚାଲଯିତୁଂ ଶକ୍ତା ନ ମହାଦ୍ରିଂ ମୃଗା ଇଵ
ଯେଉଁ ଲୋକ ଜୋରଦାର ଆକାଂକ୍ଷାରେ ମନକୁ ଆଠିକରି ରଖିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ମନକୁ କେହି ହଟାଇପାରିବେ ନାହିଁ; ଯେପରି ଜଣେ ପଶୁ ବଡ଼ ପାହାଡ଼କୁ ହଟାଇପାରିନଥାଏ।
ରାମେଯମ୍ ଅସିତାପାଙ୍ଗା ମନଃକୋଶେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତା । ଦେଵାଗାରେ ମହୋତ୍ସେଧେ ଦେଵୀ ଭଗଵତୀ ଯଥା
ହେ ରାମ, ଏହି କଳା ଚକୁଥିବା ଜଣେ ମହିଳା ମୋର ମନର ଗଭୀର ଭଣ୍ଡାରରେ ବସିଛନ୍ତି, ଯେପରି ଦେବୀ ଭଗବତୀ ଦେବତାଙ୍କର ଉଚ୍ଚ ଗୃହରେ ବସିଥାନ୍ତି।
ନ ଦୁଃଖମ୍ ଅନୁଗଚ୍ଛାମି ପ୍ରିଯଯା ଜୀଵରକ୍ଷଯା । ଗିରିର୍ ଗ୍ରୀଷ୍ମଦଶାଦାହଂ ଲଗ୍ନଯେଵାଭ୍ରମାଲଯା
ମୋର ପ୍ରିୟା ଜୀବନ ହରାଇଯିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ଦୁଃଖକୁ ଅନୁସରଣ କରେନି; ଯେପରି ଏକ ପାହାଡ଼ ଗ୍ରୀଷ୍ମର ତାପକୁ ମେଘର ଆଲିଙ୍ଗନରେ ଅନୁଭବ କରେନାହିଁ।
ଯତ୍ର ଯତ୍ର ଯଥା ରାଜଂସ୍ ତିଷ୍ଠାମ୍ଯ୍ ଅଭିପତାମି ଵା । ତତ୍ରେଷ୍ଟାସଙ୍ଗମାଦ୍ ଅନ୍ଯତ୍ କିଙ୍ଚିନ୍ ନାନୁଭଵାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ମହାରାଜ, ମୁଁ ଯେଉଁଠି ଯେପରି ରହୁଛି କିମ୍ବା ଚଳିଯାଉଛି, ସେଠାରେ ମୋ ଇଚ୍ଛିତ ଆସକ୍ତି ବ୍ୟତୀତ ଆଉ କିଛି ଅନୁଭବ କରୁନି।
ଅହଲ୍ଯାଦଯିତାନାମ୍ନା ମନସେନ୍ଦ୍ରାଭିଧଂ ମନଃ । ସଂସକ୍ତମ୍ ଇଦମ୍ ଆଯାତି ନ ସ୍ଵଭାଵାଦ୍ ଋତେ ପରମ୍
ଏହି ମନ, ଯାହାକୁ ଅହଲ୍ୟାଙ୍କ ପ୍ରିୟ କିମ୍ବା ମନସିନ୍ଦ୍ର ଭାବରେ କୁହାଯାଏ, ସେ ମନ ମିଶିବା ଦ୍ୱାରା ଆସକ୍ତ ହୁଏ, ନିଜ ସ୍ୱଭାବରୁ ଏହିପରି ହୁଏନାହିଁ।
ଏକକାର୍ଯନିଵିଷ୍ଟଂ ହି ମନୋ ଧୀରସ୍ଯ ଭୂପତେ । ନ ଚାଲ୍ଯତେ ମେରୁର୍ ଇଵ ଵରଶାପବଲୈର୍ ଅପି
ମହାରାଜ, ଧୃଢ଼ ମନୋବଳ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କର ମନ ଯେତେବେଳେ ଗୋଟିଏ କାମରେ ଲଗିଥାଏ, ସେହି ମନ ବଡ଼ ଶାପ କିମ୍ବା ବର ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ମେରୁ ପର୍ବତ ପରି ଅଚଳ ରହିଥାଏ।
ଦେହୋ ହି ଵରଶାପାଭ୍ଯାମ୍ ଅନ୍ଯତ୍ଵମ୍ ଉପଗଚ୍ଛତି । ନ ତୁ ଧୀରଂ ମନୋ ରାଜନ୍ ଵିଜିଗୀଷୁତଯୋତ୍ଥିତମ୍
ଦେହ ଶାପ କିମ୍ବା ବର ଦ୍ୱାରା ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୋଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ମହାରାଜ, ଯିଏ ଜିତିବା ଇଚ୍ଛାରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇଛି, ସେଠି ମନ କେବେ ବଦଳାଏନାହିଁ।
ଏତାନି ଚାତ୍ର ମନସାଂ ନ ଚ କାରଣାନି ରାଜଞ୍ ଶରୀରଶକଲାନ୍ଯ୍ ଅସମୁତ୍ଥିତାନି । ଚେତୋ ହି କାରଣମ୍ ଅମୀଷୁ ଶରୀରକେଷୁ ଵାରୀଵ ସର୍ଵଵନଷଣ୍ଡଲତାରସେଷୁ
ହେ ରାଜା, ଏଠାରେ ଏହି ଶରୀରର ଖଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକ ମନସିକ କାରଣ ନୁହେଁ; ବରଂ, ଏହି ଶରୀରଗୁଡ଼ିକରେ ମନ ହିଁ କାରଣ, ଯେପରି ଜଳ ସମସ୍ତ ବନ ଓ କାଣ୍ତାରେ ଥାଏ।
ଆଦ୍ଯଂ ଶରୀରମ୍ ଇହ ଵିଦ୍ଧି ମନୋ ମହାତ୍ମନ୍ ସଙ୍କଲ୍ପିତା ଜଗତି ତେନ ଶରୀରସଙ୍ଘାଃ । ଆଦ୍ଯଂ ଶରୀରମ୍ ଅଭିତିଷ୍ଠତି ଯତ୍ର ତତ୍ର ତତ୍ ତଦ୍ ଭୃଶଂ ଫଲତି ନେତରଦ୍ ଅସ୍ଯ ପୁଂସଃ
ହେ ମହାତ୍ମା, ଏଠାରେ ପ୍ରଧାନ ଶରୀର ବୋଲି ମନକୁ ଜାଣ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ଏହି ସଂସାରରେ ଅନେକ ଶରୀର ଭାବିତ ହୁଏ। ପ୍ରଧାନ ଶରୀର ଯେଉଁଠି ଅଛି, ସେଠି ଏହା ଅଧିକ ଫଳ ଦେଇଥାଏ, ଅନ୍ୟଠି ନୁହେଁ।
ମୁଖ୍ଯାଙ୍କୁରଂ ସୁଭଗ ଵିଦ୍ଧି ମନୋ ହି ପୁଂସୋ ଦେହାସ୍ ତତଃ ପ୍ରଵିସୃତାସ୍ ତରୁପଲ୍ଲଵାଭାଃ । ନଷ୍ଟେ ଽଙ୍କୁରେ ପୁନର୍ ଉଦେତି ନ ପଲ୍ଲଵଶ୍ରୀର୍ ନ ତ୍ଵ୍ ଅଙ୍କୁରଃ କ୍ଷଯମ୍ ଉପୈତି ଦଲକ୍ଷଯେଷୁ
ହେ ସୁଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ମନକୁ ଲୋକର ପ୍ରଧାନ ଅଂକୁର ବୋଲି ଜାଣ; ଏଠାରୁ ଶରୀରଗୁଡ଼ିକ ଗଛର ପତ୍ରପୁଷ୍ପ ଭଳି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଅଂକୁର ନଷ୍ଟ ହେଲେ ପତ୍ରର ଶୋଭା ପୁଣି ଆସେନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ପତ୍ର ଝଡ଼ିଗଲେ ଅଂକୁର ନଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ।
ଦେହକ୍ଷଯେ ଵିଵିଧଦେହଗଣଂ କରୋତି ସ୍ଵପ୍ନାଵନାଵ୍ ଇଵ ଵନଂ ନଵମ୍ ଆଶୁ ଚେତଃ । ଚିତ୍ତେ କ୍ଷତେ ନ ତୁ କରୋତି ହି କିଞ୍ଚିଦ୍ ଏଵ ଦେହସ୍ ତତସ୍ ସମନୁପାଲଯ ଚିତ୍ତରତ୍ନମ୍
ଶରୀର ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ମନ ତୁରନ୍ତ ନୂତନ ଶରୀରମାନେ ତିଆରି କରେ, ଯେପରି ସ୍ୱପ୍ନରେ ନୂଆ ବନ ଦେଖାଯାଏ। କିନ୍ତୁ ମନ ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ଶରୀର କିଛି କରିପାରେନାହିଁ; ତେଣୁ ମନର ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖ।
ଦିଶି ଦିଶି ହରିଣାକ୍ଷୀମ୍ ଏଵ ପଶ୍ଯାମି ରାଜନ୍ ପ୍ରିଯଯୁଵତିମନସ୍ତ୍ଵାନ୍ ନିତ୍ଯମ୍ ଆନନ୍ଦିତୋ ଽସ୍ମି । ତଵ ସୁଖଵିକୃତୀନାଂ ଯତ୍ ଫଲଂ ଦୁଃଖଦାଯି କ୍ଷଣମ୍ ଅଥ ସୁଚିରଂ ଵା ତନ୍ ନ ପଶ୍ଯାମି କିଞ୍ଚିତ୍
ହେ ରାଜା, ମୁଁ ସବୁ ଦିଗରେ କେବଳ ହରିଣୀ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ମୋ ପ୍ରିୟାକୁ ଦେଖୁଛି; ମୋର ମନ ସଦା ତୁମ ପ୍ରେମରେ ଆନନ୍ଦିତ ରହେ। ତୁମ ସୁଖର ଯେଉଁଠି ଫଳ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ, ସେଠାରେ ମୁଁ କେବେ ମଧ୍ୟ, କ୍ଷଣକ ପାଇଁ କିମ୍ବା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପାଇଁ, କିଛି ଦୁଃଖ ଦେଖିନାହିଁ।
ଅଥେନ୍ଦ୍ରେଣୈଵମ୍ ଉକ୍ତୋ ଽସୌ ରାଜା ରାଜୀଵଲୋଚନଃ । ମୁନିଂ ଭରତନାମାନଂ ପାର୍ଶ୍ଵସଂସ୍ଥମ୍ ଉଵାଚ ହ
ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ପଦ୍ମନୟନ ରାଜା ସେଠାରେ ବସିଥିବା ଭାରତ ନାମକ ମୁନିଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଭଗଵନ୍ ସର୍ଵଧର୍ମଜ୍ଞ ପଶ୍ଯସ୍ଯ୍ ଅସ୍ଯ ଦୁରାତ୍ମନଃ । ଭୃଶମ୍ ଅଦ୍ଯ ମୁଖେ ସ୍ଫାରଂ ଧାର୍ଷ୍ଟ୍ଯଂ ମଦ୍ଦାରହାରିଣଃ
ହେ ଭଗବନ, ସମସ୍ତ ଧର୍ମକୁ ଜାଣିଥିବା, ଆଜି ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ମନିଷ୍ୟର ମୁହଁରେ ଯେଉଁ ଅତିରିକ୍ତ ଧୃଷ୍ଟତା ପ୍ରକାଶ ପାଉଛି, ମୋର ଜନାନୀକୁ ହରିନେଇଛି, ତାହା ଆପଣ ଦେଖୁଛନ୍ତି କି?
ପାପାନୁରୂପମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସ୍ଯ ଶାପଂ ଦେହି ମହାମୁନେ । ଯଦ୍ ଅଵଧ୍ଯଵଧାତ୍ ପାପଂ ଵଧତ୍ଯାଗାତ୍ ତଦ୍ ଏଵ ହି
ହେ ମହାମୁନି, ଏହାର ପାପ ଅନୁଯାୟୀ ଏକ ଶାପ ଦିଅନ୍ତୁ; ଯେଉଁଠି ଅବଧ୍ୟଙ୍କୁ ମାରିବାର ଦ୍ୱାରା ଯେପରି ନାଶ ହୁଏ, ସେଇ ପ୍ରକାର ଦଣ୍ଡ ଏହାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତୋ ରାଜସିଂହେନ ଭରତୋ ମୁନିସତ୍ତମଃ । ଯଥାଵତ୍ ପ୍ରଵିଚାର୍ଯାଶୁ ପାପଂ ତସ୍ଯ ଦୁରାତ୍ମନଃ
ଏଭଳି ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସିଂହ ସମାନ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଚାରିବା ପରେ, ମହାନ ଋଷି ଭରତ ତୁରନ୍ତ ସେଇ ଦୁଷ୍ଟ ମନିଷ୍ୟର ପାପକୁ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ବିଚାର କଲେ।
ସହାନଯା ଦୁଷ୍କୃତିନ୍ଯା ଭର୍ତୃଦ୍ରୋହାଭିଭୂତଯା । ଵିନାଶଂ ଵ୍ରଜ ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧେ ଇତି ଶାପଂ ଵିସୃଷ୍ଟଵାନ୍
ଏହି ପାପିନୀ, ଯିଏ ପତିଙ୍କୁ ଧୋକା ଦେଇଥିଲେ, ସେଠାରେ ତୁମେ ମନୁଷ୍ୟ ମନେ ଖରାପ, ଦୁହେଁ ଏକାସାଥି ନଶ୍ଟ ହେଉ—ଏଭଳି ଋଷି ଶାପ ଦେଲେ।
ତତସ୍ ତୌ ସ୍ନେହସମ୍ବଦ୍ଧମନସ୍କାଵ୍ ଏଵ ଶାପତଃ । ପତିତୌ ଭୂତଲେ ଵୃକ୍ଷଵିଚ୍ଯୁତାଵ୍ ଇଵ ପଲ୍ଲଵୌ
ତାପରେ, ଶାପର ପ୍ରଭାବରେ, ସେମାନେ ଦୁହେଁ ଆପସରେ ଆସକ୍ତିରେ ବନ୍ଧା ମନ ନେଇ, ଗଛରୁ ଝଡି ପଡୁଥିବା ଦୁଇଟି ପତ୍ର ପରି ଭୂମିରେ ପଡିଗଲେ।
ଅଥ ଵ୍ଯସନସଂସକ୍ତୌ ମୃଗଯୋନିମ୍ ଉପାଗତୌ । ତତୋ ଦ୍ଵାଵ୍ ଅପି ସଂସକ୍ତୌ ଭୂଯୋ ଜାତୌ ଵିହଙ୍ଗମୌ
ତାପରେ, ଦୁଃଖରେ ବନ୍ଧା ହୋଇ, ସେମାନେ ମୃଗ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ପୁଣି, ସେଇ ଆସକ୍ତି ରହି, ଦୁହେଁ ପୁନିଥରେ ପକ୍ଷୀ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଅଦ୍ଯାସ୍ମାକଂ ଵିଭୋ ସର୍ଗେ ମିଥସ୍ସମ୍ବଦ୍ଧଭାଵନୌ । ତପଃପରୌ ମହାପୁଣ୍ଯୌ ଜାତୌ ବ୍ରାହ୍ମଣଦମ୍ପତୀ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆଜି ଏହି ସୃଷ୍ଟିରେ ଦୁଇଜଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସ୍ୱାମୀ-ସ୍ତ୍ରୀ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୁହେଁ ତପସ୍ୟାରେ ଲଗ୍ନ ଓ ଏକାନ୍ତ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଏବଂ ପରସ୍ପର ଭାବନାରେ ବନ୍ଧା, ବହୁତ ପୁଣ୍ୟଶୀଳ।