ଯଥାତ୍ମା ଦୃଶ୍ଯତାମ୍ ଏତି ଦ୍ଵୈତୈକ୍ଯଭ୍ରମଦାଯିନୀମ୍ । ଶୃଣୁ ତତ୍ ତେ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଵକ୍ଷ୍ଯମାଣକଥାକ୍ରମୈଃ
ଆତ୍ମା କିପରି ଦ୍ୱିତୀୟତା ଓ ଏକତ୍ୱର ଭ୍ରମର ଉତ୍ସ ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ, ଏହା କେମିତି ହୁଏ—ତୁମେ ଶୁଣ, ମୁଁ ଏହାକୁ ଆଗାମୀ କଥାମାଳାରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବି।
ଯତ୍ କଥ୍ଯତେ ହି ହୃଦଯଙ୍ଗମଯୋପମାନଯୁକ୍ତ୍ଯା ଗିରା ମଧୁରମୁଗ୍ଧପଦାର୍ଥଯା ଚ । ଶ୍ରୋତୁସ୍ ତଦ୍ ଅଙ୍ଗ ହୃଦଯଂ ପରିତୋ ଵିସାରି ଵ୍ଯାପ୍ନୋତି ତୈଲମ୍ ଇଵ ଵାରିଣି ଵାର୍ଯ୍ ଅଶଙ୍କମ୍
ଯେ କଥା ହୃଦୟକୁ ଛୁଇଁଯିବା ଉପମା ଓ ମଧୁର, ଆକର୍ଷକ ଶବ୍ଦରେ କୁହାଯାଏ, ହେ ଶ୍ରୋତା, ସେ କଥା ନିଶ୍ଚୟ ହୃଦୟରେ ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ, ତେଲ ଯେମିତି ପାଣିରେ ଭିନ୍ନ ହୋଇ ଚାଲିଯାଏ।
ତ୍ଯକ୍ତୋପମାନମ୍ ଅମନୋଜ୍ଞପଦଂ ଦୁରର୍ଥଂ କ୍ଷୁବ୍ଧଂ ତ୍ଵରାଵିଧୁରିତଂ ଵିନିଗୀର୍ଣଵର୍ଣମ୍ । ଶ୍ରୋତୁର୍ ନ ଯାତି ହୃଦଯଂ ପ୍ରଵିନାଶମ୍ ଏଵ ସଂଯାତି ଚାଜ୍ଯମ୍ ଇଵ ଭସ୍ମନି ହୂଯମାନମ୍
ଯେ କଥାରେ ଉପମା ନାହିଁ, ଅମନୋରଞ୍ଜକ ଶବ୍ଦ, ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଅର୍ଥ, ଅସ୍ଥିରତା, ଅତି ତ୍ୱରା, ଓ ଭଲ ଭାବେ ବ୍ୟକ୍ତ ହୋଇନାହିଁ—ସେ କଥା ଶ୍ରୋତାଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରେନାହିଁ, ବଟେ ଘିଅ ଭସ୍ମରେ ପକାଇଦେଲେ ଯେପରି, ସେପରି ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଆଖ୍ଯାନକାନି ଭୁଵି ଯାନି କଥାଶ୍ ଚ ଯା ଯା ଯଦ୍ ଯତ୍ ପ୍ରମେଯମ୍ ଉଦିତଂ ପରିପେଶଲଂ ଵା । ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତଦୃଷ୍ଟିକଥନେନ ତଦ୍ ଏତି ସାଧୋ ପ୍ରାକାଶ୍ଯମ୍ ଆଶୁ ଭୁଵନଂ ସିତରଶ୍ମିନେଵ
ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁମାନେ କଥା କିମ୍ବା ଉପାଖ୍ୟାନ ଅଛି, କିମ୍ବା ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କିମ୍ବା ବିସ୍ତାର କରାଯାଏ, ହେ ମହାନ, ଉଦାହରଣ ଓ ଉପମା ଦ୍ୱାରା କୁହାଯାଏ ଥିଲେ, ସେଗୁଡିକ ଚନ୍ଦ୍ରର ଧଳା ଆଲୋକ ପରି ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପ୍ରକାଶିତ କରେ।
ପୁରା ମେ ବ୍ରହ୍ମଣା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ସର୍ଗସଙ୍କଥଯାନଘ । ଯଦ୍ ଇଦଂ ତତ୍ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତ୍ଵଯି ପୃଚ୍ଛତି ରାଘଵ
ପୂର୍ବେ ବ୍ରହ୍ମା ମୋତେ ସୃଷ୍ଟି ବିଷୟରେ କହିଥିଲେ, ହେ ନିର୍ମଳ, ତୁମେ ପଚାରିବାରୁ ଏହି କଥା ମୁଁ ଏବେ ତୁମକୁ କୁହେଉଛି, ହେ ରାଘବ।
ପୁରା ମଯା ହି ଭଗଵାନ୍ ପୃଷ୍ଟଃ କମଲସମ୍ଭଵଃ । ଇମେ କଥମ୍ ଉପାଯାନ୍ତି ବ୍ରହ୍ମନ୍ ସର୍ଗଗଣା ଇତି
ମୁଁ ଏକଥା ପୂର୍ବେ ଶ୍ରୀମାନ୍ କମଳରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପଚାରିଥିଲି: 'ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍, ଏହି ସୃଷ୍ଟିମାନେ କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି?'
ଏଵଂ ହି ମନ ଏଵେଦମ୍ ଇତ୍ଥଂ ସ୍ଫୁରତି ଭୂତଵତ୍ । ଚଲୈର୍ ଜଲାଶଯସ୍ ସ୍ଫାରୈର୍ ଵିଚିତ୍ରୈଶ୍ ଚକ୍ରକୈର୍ ଇଵ
ଏହିପରି, ମନ ଏକାକି ଏଭଳି ଦେଖାଯାଏ, ଯେପରି ଜଳାଶୟରେ ଜଳ ଚଞ୍ଚଳ ଓ ବିବିଧ ଆକୃତିରେ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହୁଏ, ସେପରି ମନ ମଧ୍ୟ ଭାସ୍ତବ ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।
ଦିନାଦୌ ସମ୍ପ୍ରବୁଦ୍ଧସ୍ଯ ସଂସାରଂ ସ୍ରଷ୍ଟୁମ୍ ଇଚ୍ଛତଃ । ପୁରାକଲ୍ପେ ହି କସ୍ମିଂଶ୍ଚିଚ୍ ଛୃଣୁ କିଂ ଵୃତ୍ତମ୍ ଅଙ୍ଗ ମେ
ଦିନ ଆରମ୍ଭରେ, ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ଜାଗିଉଠି ସଂସାର ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ, ମୋ ପ୍ରିୟ, ପୂର୍ବ ଏକ କଳ୍ପରେ କଣ ଘଟିଥିଲା, ସେଥିରେ ଶୁଣ।
କଦାଚିଦ୍ ଅଖିଲଂ ସର୍ଗଂ ସଂହୃତ୍ଯ ଦିଵସକ୍ଷଯେ । ଏକ ଏଵାହମ୍ ଏକାଗ୍ରସ୍ ସ୍ଵସ୍ଥସ୍ ସ୍ଵାମ୍ ଅନଯଂ ନିଶାମ୍
କେବେ ଏମିତି ହେଲା, ଦିନ ସେଶରେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଗୁପ୍ତ କରି, ମୁଁ ଏକା ଏବଂ ଶାନ୍ତ ମନେ ଅବସ୍ଥାନ କଲି, ଏବଂ ଏକା ଏଇ ରାତିକୁ କଟାଇଲି।
ନିଶାନ୍ତେ ସମ୍ପ୍ରବୁଦ୍ଧସ୍ ସନ୍ ସାନ୍ଧ୍ଯାଂ କୃତ୍ଵା ତଥା ଵିଧିମ୍ । ପ୍ରଜା ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଦୃଶସ୍ ସ୍ଫାରେ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଯୋଜିତଵାନ୍ ଅହମ୍
ରାତି ସେଶରେ, ମୁଁ ଜାଗିଉଠି ସାନ୍ଧ୍ୟା ପୂଜା ଓ ନିୟମ ଅନୁସାରେ କରି, ମୋ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ବିଶାଳ ଆକାଶରେ ଲଗାଇଲି, ପ୍ରଜାମାନେ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି ବୁଝିବା ପାଇଁ।
ଯାଵତ୍ ପଶ୍ଯାମି ଗଗନଂ ନ ତମୋଭିର୍ ନ ତେଜସା । ଵ୍ଯାପ୍ତମ୍ ଅତ୍ଯନ୍ତଵିତତଂ ଶୂନ୍ଯମ୍ ଅନ୍ତଵିଵର୍ଜିତମ୍
ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ଆକାଶକୁ ଦେଖୁଥିଲି, ସେଠାରେ ନ ଅନ୍ଧାର ଥିଲା, ନ ଆଲୋକ; ସେ ଆକାଶ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିସ୍ତୃତ, ଶୂନ୍ୟ ଏବଂ ସୀମାହୀନ ଥିଲା।
ସର୍ଗଂ ସଙ୍କଲ୍ପଯାମୀମମ୍ ଇତି ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ତନ୍ ମଯା । ଖମ୍ ଏଵେକ୍ଷିତୁମ୍ ଆରବ୍ଧଂ ଶୁଦ୍ଧସୂକ୍ଷ୍ମେଣ ଚେତସା
ମୁଁ ଏହି ସୃଷ୍ଟିକୁ କଳ୍ପନା କରିବି ବୋଲି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ସୂକ୍ଷ୍ମ ମନରେ ଆକାଶକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲି।
ଅଥାହଂ ଦୃଷ୍ଟଵାଂସ୍ ତତ୍ର ମନସା ଵିତତେ ଽମ୍ବରେ । ପୃଥକ୍ସ୍ଥିତାନ୍ ମହାରମ୍ଭାନ୍ ସର୍ଗାନ୍ ସ୍ଥିତିନିରର୍ଗଲାନ୍
ତାପରେ, ସେ ବିସ୍ତୃତ ଆକାଶରେ ମୋର ମନ ବିସ୍ତାରିତ ହେବା ସହ, ମୁଁ ଏଠାରେ ଦେଖିଲି—ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଭାବେ ଅଟୁଟ ଭାବରେ ଅନେକ ବଡ଼ ବଡ଼ ସୃଷ୍ଟି ଅଛି।
ପରସ୍ପରେଣ ଚାଦୃଷ୍ଟାନ୍ ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣ୍ଵିନ୍ଦ୍ରସଂଯୁତାନ୍ । ସସୁରାସୁରଗନ୍ଧର୍ଵକିନ୍ନରୋରଗମାନଵାନ୍
ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ଦେଖି ପାରୁନଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବତା, ଅସୁର, ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର, ନାଗ ଏବଂ ମଣିଷମାନେ ମିଶିଥିଲେ।
ମେରୁମନ୍ଦରକୈଲାସମହେନ୍ଦ୍ରମଲଯାଚଲାନ୍ । ସାଦ୍ରିଦ୍ଯୂର୍ଵୀନଦୀଶାଂଶ୍ ଚ ସଙ୍ଖ୍ଯଯା ଦଶଭାସୁରାନ୍
ସେଠାରେ ମେରୁ, ମନ୍ଦର, କୈଳାସ, ମହେନ୍ଦ୍ର, ମଲୟ ପର୍ବତ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପାହାଡ଼, ସହ ଦ୍ୱୀପ, ଦେଶ, ନଦୀ ଏବଂ ଅଞ୍ଚଳମାନେ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଦଶଟି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକରେ ଅନେକ ସଂଖ୍ୟାରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ତେଷୁ ତତ୍ପ୍ରତିବିମ୍ବାଭାଃ ପଦ୍ମକୋଶାଧିଵାସିନଃ । ରାଜହଂସରଥାରୂଢାସ୍ ସଂସ୍ଥିତା ଦଶପଦ୍ମଜାଃ
ସେଠାରେ, ପ୍ରତିବିମ୍ବ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ଦଶଜଣ ପଦ୍ମରେ ଜନ୍ମିଥିବା ଦେବତାମାନେ, ପଦ୍ମ ଡଣ୍ଡରେ ବସି, ରାଜହଂସ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ବସିଥିଲେ।
ପୃଥକ୍ସ୍ଥିତେଷୁ ଦଶସୁ ତେଷୂଦ୍ଯଦ୍ଭୂତପଙ୍କ୍ତିଷୁ । ଜ୍ଵଲଜ୍ଜ୍ଵାଲେଷୁ ଦୀର୍ଘେଷୁ ଜଗତ୍ସୂଜ୍ଜ୍ଵଲଦୀପ୍ତିଷୁ
ସେଇ ଦଶଟି ଅଲଗା ଅଲଗା ସ୍ଥାନରେ ଥିବା, ଏହି ପଦ୍ମମାନେ ଭିତରେ, ପ୍ରାଣୀମାନେ ଶାରି ଶାରି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଅଗ୍ନିପରି ଜ୍ୱଳି, ଦୀର୍ଘ ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିଲେ।
ପ୍ରଵହନ୍ତି ମହାନଦ୍ଯଃ ପ୍ରଧ୍ଵନନ୍ତି ତଥାବ୍ଧଯଃ । ପ୍ରତପନ୍ତ୍ଯ୍ ଉଷ୍ଣରୁଚଯଃ ପ୍ରସ୍ଫୁରନ୍ତ୍ଯ୍ ଅମ୍ବରେ ଽନିଲାଃ
ସେଠାରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ନଦୀମାନେ ବହୁଥିଲେ, ସାଗରମାନେ ଗଞ୍ଜୁଥିଲେ, ତୀବ୍ର ରଶ୍ମିମାନେ ତାପ ଦେଉଥିଲେ, ଏବଂ ପବନମାନେ ଆକାଶରେ ଦୂର୍ଦ୍ଦମ ଭାବେ ବହୁଥିଲେ।
ଦିଵି କ୍ରୀଡନ୍ତି ଵିବୁଧା ଭୁଵି କ୍ରୀଡନ୍ତି ମାନଵାଃ । ଦାନଵା ଭୋଗିନଶ୍ ଚୈଵ ପାତାଲେଷୁ ସୁଖଂ ସ୍ଥିତାଃ
ଆକାଶରେ ଦେବତାମାନେ ଖେଳୁଥିଲେ, ପୃଥିବୀରେ ମଣିଷମାନେ ଖେଳୁଥିଲେ, ଏବଂ ପାତାଳରେ ଦାନବ ଓ ନାଗମାନେ ସୁଖରେ ବସିଥିଲେ।
କାଲଚକ୍ରପରିପ୍ରୋତାଷ୍ ଷଟ୍ ଛୁଭାସ୍ ସକଲର୍ତଵଃ । ଯଥାକାଲଂ ଫଲପୂର୍ଣାଂ ଭୂଷଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଭିତୋ ମହୀମ୍
ସମସ୍ତ ଋତୁଗୁଡ଼ିକ ଶୁଭ ଗୁଣରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, କାଳର ଚକ୍ରରେ ଏକତ୍ରିତ ଅଛନ୍ତି; ସେମାନେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟରେ ପୃଥିବୀକୁ ବିଭିନ୍ନ ଫଳରେ ଶୋଭାୟମାନ କରନ୍ତି।
ପ୍ରୌଢିଂ ଶୁଭାଶୁଭାଚାରସ୍ଥିତଯଃ କକୁଭାଂ ପ୍ରତି । ନରକସ୍ଵର୍ଗଫଲଦାସ୍ ସର୍ଵତ୍ର ସମୁପାଗତାଃ
ଶୁଭ ଓ ଅଶୁଭ ଆଚରଣର ନିୟମଗୁଡ଼ିକ ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେମାନେ ସମସ୍ତଠାରେ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ନରକର ଫଳ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଭୋଗମୋକ୍ଷଫଲାର୍ଥିନ୍ଯସ୍ ସମସ୍ତା ଭୂତଜାତଯଃ । ସମୀହିତଂ ଯଥାକାଲଂ ପ୍ରଯତନ୍ତେ ଯଥାକ୍ରମମ୍
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଭୋଗ କିମ୍ବା ମୋକ୍ଷର ଫଳ ଆଶା କରି, ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଓ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ କ୍ରମରେ ସମୟ ଅନୁସାରେ ପ୍ରୟାସ କରନ୍ତି।
ସପ୍ତଲୋକାସ୍ ତଥା ଦ୍ଵୀପାସ୍ ସମୁଦ୍ରା ଗିରଯସ୍ ତଥା । ଅଵେକ୍ଷମାଣାଃ କଲ୍ପାନ୍ତଂ ସ୍ଫୁରନ୍ତ୍ଯ୍ ଉରୁତରାରଵମ୍
ସାତଟି ଲୋକ, ଦ୍ୱୀପ, ସମୁଦ୍ର ଓ ପାହାଡ଼ମାନେ ମଧ୍ୟ, କଳ୍ପର ଶେଷକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ବଡ଼ ଧ୍ୱନିରେ କମ୍ପିତ ହେଉଛନ୍ତି।
କ୍ଵଚିଦ୍ ରାତ୍ରିତ୍ଵମ୍ ଆଯାତଂ କ୍ଵଚିତ୍ ସ୍ଥିରତଯା ସ୍ଥିତମ୍ । ସ୍ଥିତଂ ପର୍ଵତକୁଞ୍ଜେଷୁ ତମସ୍ ତେଜୋଲଵଦ୍ରୁତମ୍
କେଉଁଠି ରାତି ଆସିଛି, କେଉଁଠି ଏହା ଶାନ୍ତ ଭାବେ ରହିଛି । ପାହାଡ଼ ଉପତ୍ୟକାରେ ଅନ୍ଧାର ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଛି, ଯେଉଁଠି ଏହା ଆଲୋକର ଝଲକ ଭଳି ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଚଳିଛି ।
ନଭୋନୀଲୋତ୍ପଲସ୍ଯାନ୍ତର୍ ଭ୍ରମଦଭ୍ରମଧୁଵ୍ରତମ୍ । ପ୍ରସ୍ଫୁରତ୍ତାରକାଜାଲଂ କେସରାପୂରତାଂ ଗତମ୍
ଆକାଶର ନୀଳ କମଳ ଭିତରେ ଭ୍ରମର ଭଳି ମେଘ ଘୁରୁଛି । ତାରାମାଳା ଏମିତି ଚମକୁଛି, ଯେଉଁଠି ଏହା କମଳର କେଶର ଭଳି ଭରିଯାଇଛି ।
କଲ୍ପାନ୍ତଘନନୀହାରୋ ମେରୁକୁଞ୍ଜେଷୁ ସଂସ୍ଥିତଃ । ଶଲ୍ମଲେର୍ ଅମଲଂ ତୂଲମ୍ ଅଷ୍ଠୀଲାକୋଟରେଷ୍ଵ୍ ଇଵ
ସୃଷ୍ଟିର ଶେଷର ଘନ କୁହୁଡ଼ା ମେରୁ ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ଉପରେ ବିସ୍ତାରିତ । ଶାଲମଳି ଗଛର ଖାଲି ଗୁହା ଭିତରେ ଶୁଧ୍ଧ କପାସ ରହିଛି, ମନେ ହେଉଛି ହାଡ଼ ଗୁହା ଭିତରେ ପଡ଼ିଥିବା ପରି ।
ଲୋକାଲୋକାଦ୍ରିରଶନାଂ ରଣଦର୍ଣଵଘୁର୍ଘୁରାମ୍ । ତମଃଖଣ୍ଡେନ୍ଦ୍ରନୀଲାଢ୍ଯାଂ ନିଜରତ୍ନଵିରାଜିତାମ୍
ଲୋକାଲୋକ ପାହାଡ଼ର ବେଳ୍ଟ ଯୁଦ୍ଧ ସମୁଦ୍ରର ଗର୍ଜନରେ ଗୁଞ୍ଜିଉଛି । ଏହି ବେଳ୍ଟ ଅନ୍ଧାର ଟୁକୁଡ଼ା ଓ ନୀଳମଣିର ଆଭାରେ ସଜିଛି, ନିଜ ରତ୍ନରେ ଚମକୁଛି ।
ଦଧାନା ଵସୁଧା ଭୂତରଵକାକଲିଘୁଙ୍ଘୁମାମ୍ । ସଂସ୍ଥିତା ଭୁଵନାଭୋଗେ ସ୍ଵାନ୍ତଃପୁର ଇଵାଙ୍ଗନା
ପୃଥିବୀ ଜଣେ ମହଳର ଅନ୍ତଃପୁରରେ ଥିବା ଜଣେ ଜିଉଁ ଯେପରି, ସେପରି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ମୃଦୁ ଗୁଞ୍ଜନ ଧ୍ୱନି ବୋକି ଏହି ବିଶ୍ୱର ମଧ୍ୟରେ ଅବିଚଳ ଭାବେ ଦଢ଼ିଆ ଅଛି।
ଗୌରାହଃପଙ୍କ୍ତିମଧ୍ଯସ୍ଥରଜନୀରାଜିରାଜିତାଃ । ପଦ୍ମୋତ୍ପଲସ୍ରଜ ଇଵ ଲକ୍ଷ୍ଯନ୍ତେ ଵତ୍ସରଶ୍ରିଯଃ
ଧଳା ଦିନର ଶାରି ଓ ରାତିର କଳା ଧାରି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଋତୁମାନେ, ଜଣେ ମାଳାରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ପଦ୍ମ ଓ ଶାଳୁକ ଫୁଲ ପରି ଦେଖାଯାନ୍ତି।
ବହୁଗର୍ଭଵିଭାଗସ୍ଥଭୂତଲୋକାଃ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ । ତେଜୋଽରୁଣା ଵିଲୋକ୍ଯନ୍ତେ ଦାଡିମାନୀଵ ଷଣ୍ଡକେ
ପୃଥିବୀର ଅନେକ ଭାଗ ଓ ଲୋକମାନେ, ପ୍ରତ୍ୟେକଟି ନିଜ ନିଜ ଭିନ୍ନତା ଓ ବସିବା ଲୋକ ସହିତ, ଲାଲ ଆଭାରେ ଚମକୁଛନ୍ତି, ଯେପରି ଦାନା ଗଛର ଗଛରେ ଦାଡିମ୍ବ ଫଳ ଝୁଲୁଛି।