ମଦ୍ଵାକ୍ଯାର୍ଥାଵଧାନସ୍ଥୋ ମନୋଵ୍ଯାଧିଚିକିତ୍ସନେ । ଵିଵେକୌଷଧିଲେପେନ ପ୍ରଯତ୍ନଂ ଚ କରିଷ୍ଯସି
ମୋର କଥାର ଅର୍ଥରେ ମନ ଦେଇ, ମନର ରୋଗର ଚିକିତ୍ସାରେ ବୁଦ୍ଧିର ଔଷଧ ଲଗାଇ ଚେଷ୍ଟା କରିବ।
ଏଵଂ ସ୍ଥିତେ ଜଗଦ୍ରୂପଂ ଚିତ୍ତମ୍ ଏଵେହ ଜୃମ୍ଭତେ । ନ ଵିଦ୍ଯତେ ଶରୀରାଦି ସିକତାନ୍ତରତୈଲଵତ୍
ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ, ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ରୂପ କେବଳ ମନ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଏ; ଶରୀର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କିଛି ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ, ଯେପରି ସିଳିକା ମଧ୍ୟରେ ତେଲ ନଥାଏ।
ଚିତ୍ତମ୍ ଏଵ ହି ସଂସାରୋ ରାଗାଦିକ୍ଲେଶଦୂଷିତମ୍ । ତଦ୍ ଏଵ ତୈର୍ ଵିନିର୍ମୁକ୍ତଂ ଭଵାନ୍ତ ଇତି କଥ୍ଯତେ
ମନ ହିଁ ସଂସାର, ଯେଉଁଥିରେ ରାଗ ଓ ଦୁଃଖ ଭଳି ଦୋଷ ଲାଗିଥାଏ; ଏହି ଦୋଷମାନେ ଠାରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ, ସେହି ମନକୁ ମୁକ୍ତି ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଚିତ୍ତଂ ସାଧ୍ଯଂ ପାଲନୀଯଂ ଵିଚାର୍ଯଂ କାର୍ଯମ୍ ଆର୍ଯଵତ୍ । ଆହାର୍ଯଂ ଵ୍ଯଵହାର୍ଯଂ ଚ ସଞ୍ଚାର୍ଯଂ ଧାର୍ଯମ୍ ଆଦରାତ୍
ମନକୁ ଅନୁଶାସନ କରିବା, ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା, ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରିବା ଓ ମାନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କ ପରି ଚାଲିବା ଉଚିତ୍; ଏହାକୁ ପୋଷଣ କରିବା, କାମକାଜରେ ଲାଗିବା, ଠିକ୍ ଦିଗରେ ନେଇଯିବା ଓ ଆଦର ସହିତ ଧାରଣ କରିବା ଦରକାର।
ଏଵମ୍ ଅଭ୍ଯନ୍ତରେ ଚିତ୍ରଂ ବିଭର୍ତି ତ୍ରିଜଗନ୍ ମନଃ । ଅଣ୍ଡଂ ମାଯୂରମ୍ ଇଵ ତଦ୍ ଯଥାକାଲଂ ଵିଜୃମ୍ଭତେ
ଏଭଳି, ମନ ତାହାର ଭିତରେ ତିନି ଜଗତର ନାନା ପ୍ରକାର ଦୃଶ୍ୟ ଧାରଣ କରେ; ଏହା ମୟୂର ଡିମ୍ବ ପରି, ସମୟ ଆସିଲେ ଏହି ସବୁ ଦେଖାଯାଏ।
ଯୋ ଽଯଂ ଚିତ୍ତସ୍ଯ ଚିଦ୍ଭାଗସ୍ ସୈଷା ସର୍ଵାର୍ଥବୀଜତା । ଯଶ୍ ଚାସ୍ଯ ଜଡଭାଗସ୍ ସ୍ଵସ୍ ତଜ୍ ଜଗତ୍ ସୋ ଽଙ୍ଗ ଵିଭ୍ରମଃ
ମନର ଯେଉଁ ଅଂଶଟି ଜାଗୃତ ଚେତନା, ସେହିଏ ସମସ୍ତ ଜିନିଷର ମୂଳ ହେଉଛି; ଏହାର ଯେଉଁ ଅଂଶଟି ଅଜାଗୃତ ଓ ଜଡ, ସେହିଏ ଏହି ସଂସାର, ଭ୍ରମର ଏକ ଅଂଶ ଅଟେ।
ଅଵିଦ୍ଯମାନମ୍ ଏଵେଦମ୍ ଆଦିସର୍ଗେ ଧରାଦିକମ୍ । ନିରାକୃତିର୍ ଅଜସ୍ ସ୍ଵପ୍ନଂ ପଶ୍ଯତୀଵ ନ ପଶ୍ଯତି
ପ୍ରଥମ ସୃଷ୍ଟିବେଳେ ଏହି ପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କିଛି ଏକେବାରେ ଥିଲାନି; ଅରୂପ ଓ ଅଜନ୍ମା, ଏହା ସ୍୵ପ୍ନ ଦେଖୁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଆସଲେ ଦେଖୁନଥିଲା।
ସର୍ଗାଦି ଦୀର୍ଘସଂଵିତ୍ତ୍ଯା ଶୈଲାଦି ଜଡସଂଵିଦା । ସୂକ୍ଷ୍ମଂ ସୂକ୍ଷ୍ମଵିଦା ଵେତ୍ତି ଦେହଂ ଶୂନ୍ଯଂ ନ ଵାସ୍ତଵମ୍
ଦୀର୍ଘ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ଓ ଏହାଦିକୁ ଜଣାଯାଏ; ଜଡ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼ ଓ ଏହାଦିକୁ ଦେଖାଯାଏ; ସୂକ୍ଷ୍ମ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସୂକ୍ଷ୍ମ ଜିନିଷକୁ ଜଣାଯାଏ; ଦେହ ତ ଶୂନ୍ୟ, ଏହା ସତ୍ୟ ନୁହେଁ।
ସର୍ଵଗେନାତ୍ମନା ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ସ୍ଵଚେତ୍ଯାତ୍ମଵପୁର୍ ମନଃ । ଆତଲଂ ସୋମ୍ଯଵିମଲଂ ଵାରୀଵ ରଵିତେଜସା
ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଆତ୍ମା ଭାବରେ ମନ ନିଜ ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ; ଏହା ଶାନ୍ତ, ଶୁଭ୍ର ଓ ମୃଦୁ, ଯେପରି ଜଳ ଉପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକ ପଡ଼ିଲେ ହୁଏ।
ଚିତ୍ତବାଲୋ ଜଗଦ୍ଯକ୍ଷଂ ମିଥ୍ଯା ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅବୋଧତଃ । ବୋଧତୋ ଽସୌ ପରଂ ରୂପଂ ସ୍ଵଂ ପଶ୍ଯତି ନିରାମଯମ୍
ଅପକ୍ୱ ମନ ଅଜ୍ଞାନରେ ବିଶ୍ୱର ନାୟକଙ୍କୁ ଭ୍ରମରେ ଦେଖେ; କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଜ୍ଞାନ ଆସେ, ସେ ନିଜର ନିର୍ମଳ ଏବଂ ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପକୁ ଦେଖିପାରେ।
ଯଥାତ୍ମା ଦୃଶ୍ଯତାମ୍ ଏତି ଦ୍ଵୈତୈକ୍ଯଭ୍ରମଦାଯିନୀମ୍ । ଶୃଣୁ ତତ୍ ତେ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଵକ୍ଷ୍ଯମାଣକଥାକ୍ରମୈଃ
ଆତ୍ମା କିପରି ଦ୍ୱିତୀୟତା ଓ ଏକତ୍ୱର ଭ୍ରମର ଉତ୍ସ ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ, ଏହା କେମିତି ହୁଏ—ତୁମେ ଶୁଣ, ମୁଁ ଏହାକୁ ଆଗାମୀ କଥାମାଳାରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବି।
ଯତ୍ କଥ୍ଯତେ ହି ହୃଦଯଙ୍ଗମଯୋପମାନଯୁକ୍ତ୍ଯା ଗିରା ମଧୁରମୁଗ୍ଧପଦାର୍ଥଯା ଚ । ଶ୍ରୋତୁସ୍ ତଦ୍ ଅଙ୍ଗ ହୃଦଯଂ ପରିତୋ ଵିସାରି ଵ୍ଯାପ୍ନୋତି ତୈଲମ୍ ଇଵ ଵାରିଣି ଵାର୍ଯ୍ ଅଶଙ୍କମ୍
ଯେ କଥା ହୃଦୟକୁ ଛୁଇଁଯିବା ଉପମା ଓ ମଧୁର, ଆକର୍ଷକ ଶବ୍ଦରେ କୁହାଯାଏ, ହେ ଶ୍ରୋତା, ସେ କଥା ନିଶ୍ଚୟ ହୃଦୟରେ ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ, ତେଲ ଯେମିତି ପାଣିରେ ଭିନ୍ନ ହୋଇ ଚାଲିଯାଏ।
ତ୍ଯକ୍ତୋପମାନମ୍ ଅମନୋଜ୍ଞପଦଂ ଦୁରର୍ଥଂ କ୍ଷୁବ୍ଧଂ ତ୍ଵରାଵିଧୁରିତଂ ଵିନିଗୀର୍ଣଵର୍ଣମ୍ । ଶ୍ରୋତୁର୍ ନ ଯାତି ହୃଦଯଂ ପ୍ରଵିନାଶମ୍ ଏଵ ସଂଯାତି ଚାଜ୍ଯମ୍ ଇଵ ଭସ୍ମନି ହୂଯମାନମ୍
ଯେ କଥାରେ ଉପମା ନାହିଁ, ଅମନୋରଞ୍ଜକ ଶବ୍ଦ, ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଅର୍ଥ, ଅସ୍ଥିରତା, ଅତି ତ୍ୱରା, ଓ ଭଲ ଭାବେ ବ୍ୟକ୍ତ ହୋଇନାହିଁ—ସେ କଥା ଶ୍ରୋତାଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରେନାହିଁ, ବଟେ ଘିଅ ଭସ୍ମରେ ପକାଇଦେଲେ ଯେପରି, ସେପରି ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଆଖ୍ଯାନକାନି ଭୁଵି ଯାନି କଥାଶ୍ ଚ ଯା ଯା ଯଦ୍ ଯତ୍ ପ୍ରମେଯମ୍ ଉଦିତଂ ପରିପେଶଲଂ ଵା । ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତଦୃଷ୍ଟିକଥନେନ ତଦ୍ ଏତି ସାଧୋ ପ୍ରାକାଶ୍ଯମ୍ ଆଶୁ ଭୁଵନଂ ସିତରଶ୍ମିନେଵ
ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁମାନେ କଥା କିମ୍ବା ଉପାଖ୍ୟାନ ଅଛି, କିମ୍ବା ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କିମ୍ବା ବିସ୍ତାର କରାଯାଏ, ହେ ମହାନ, ଉଦାହରଣ ଓ ଉପମା ଦ୍ୱାରା କୁହାଯାଏ ଥିଲେ, ସେଗୁଡିକ ଚନ୍ଦ୍ରର ଧଳା ଆଲୋକ ପରି ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପ୍ରକାଶିତ କରେ।
ପୁରା ମେ ବ୍ରହ୍ମଣା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ସର୍ଗସଙ୍କଥଯାନଘ । ଯଦ୍ ଇଦଂ ତତ୍ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତ୍ଵଯି ପୃଚ୍ଛତି ରାଘଵ
ପୂର୍ବେ ବ୍ରହ୍ମା ମୋତେ ସୃଷ୍ଟି ବିଷୟରେ କହିଥିଲେ, ହେ ନିର୍ମଳ, ତୁମେ ପଚାରିବାରୁ ଏହି କଥା ମୁଁ ଏବେ ତୁମକୁ କୁହେଉଛି, ହେ ରାଘବ।
ପୁରା ମଯା ହି ଭଗଵାନ୍ ପୃଷ୍ଟଃ କମଲସମ୍ଭଵଃ । ଇମେ କଥମ୍ ଉପାଯାନ୍ତି ବ୍ରହ୍ମନ୍ ସର୍ଗଗଣା ଇତି
ମୁଁ ଏକଥା ପୂର୍ବେ ଶ୍ରୀମାନ୍ କମଳରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପଚାରିଥିଲି: 'ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍, ଏହି ସୃଷ୍ଟିମାନେ କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି?'
ଏଵଂ ହି ମନ ଏଵେଦମ୍ ଇତ୍ଥଂ ସ୍ଫୁରତି ଭୂତଵତ୍ । ଚଲୈର୍ ଜଲାଶଯସ୍ ସ୍ଫାରୈର୍ ଵିଚିତ୍ରୈଶ୍ ଚକ୍ରକୈର୍ ଇଵ
ଏହିପରି, ମନ ଏକାକି ଏଭଳି ଦେଖାଯାଏ, ଯେପରି ଜଳାଶୟରେ ଜଳ ଚଞ୍ଚଳ ଓ ବିବିଧ ଆକୃତିରେ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହୁଏ, ସେପରି ମନ ମଧ୍ୟ ଭାସ୍ତବ ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।
ଦିନାଦୌ ସମ୍ପ୍ରବୁଦ୍ଧସ୍ଯ ସଂସାରଂ ସ୍ରଷ୍ଟୁମ୍ ଇଚ୍ଛତଃ । ପୁରାକଲ୍ପେ ହି କସ୍ମିଂଶ୍ଚିଚ୍ ଛୃଣୁ କିଂ ଵୃତ୍ତମ୍ ଅଙ୍ଗ ମେ
ଦିନ ଆରମ୍ଭରେ, ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ଜାଗିଉଠି ସଂସାର ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ, ମୋ ପ୍ରିୟ, ପୂର୍ବ ଏକ କଳ୍ପରେ କଣ ଘଟିଥିଲା, ସେଥିରେ ଶୁଣ।
କଦାଚିଦ୍ ଅଖିଲଂ ସର୍ଗଂ ସଂହୃତ୍ଯ ଦିଵସକ୍ଷଯେ । ଏକ ଏଵାହମ୍ ଏକାଗ୍ରସ୍ ସ୍ଵସ୍ଥସ୍ ସ୍ଵାମ୍ ଅନଯଂ ନିଶାମ୍
କେବେ ଏମିତି ହେଲା, ଦିନ ସେଶରେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଗୁପ୍ତ କରି, ମୁଁ ଏକା ଏବଂ ଶାନ୍ତ ମନେ ଅବସ୍ଥାନ କଲି, ଏବଂ ଏକା ଏଇ ରାତିକୁ କଟାଇଲି।
ନିଶାନ୍ତେ ସମ୍ପ୍ରବୁଦ୍ଧସ୍ ସନ୍ ସାନ୍ଧ୍ଯାଂ କୃତ୍ଵା ତଥା ଵିଧିମ୍ । ପ୍ରଜା ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଦୃଶସ୍ ସ୍ଫାରେ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଯୋଜିତଵାନ୍ ଅହମ୍
ରାତି ସେଶରେ, ମୁଁ ଜାଗିଉଠି ସାନ୍ଧ୍ୟା ପୂଜା ଓ ନିୟମ ଅନୁସାରେ କରି, ମୋ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ବିଶାଳ ଆକାଶରେ ଲଗାଇଲି, ପ୍ରଜାମାନେ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି ବୁଝିବା ପାଇଁ।
ଯାଵତ୍ ପଶ୍ଯାମି ଗଗନଂ ନ ତମୋଭିର୍ ନ ତେଜସା । ଵ୍ଯାପ୍ତମ୍ ଅତ୍ଯନ୍ତଵିତତଂ ଶୂନ୍ଯମ୍ ଅନ୍ତଵିଵର୍ଜିତମ୍
ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ଆକାଶକୁ ଦେଖୁଥିଲି, ସେଠାରେ ନ ଅନ୍ଧାର ଥିଲା, ନ ଆଲୋକ; ସେ ଆକାଶ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିସ୍ତୃତ, ଶୂନ୍ୟ ଏବଂ ସୀମାହୀନ ଥିଲା।
ସର୍ଗଂ ସଙ୍କଲ୍ପଯାମୀମମ୍ ଇତି ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ତନ୍ ମଯା । ଖମ୍ ଏଵେକ୍ଷିତୁମ୍ ଆରବ୍ଧଂ ଶୁଦ୍ଧସୂକ୍ଷ୍ମେଣ ଚେତସା
ମୁଁ ଏହି ସୃଷ୍ଟିକୁ କଳ୍ପନା କରିବି ବୋଲି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ସୂକ୍ଷ୍ମ ମନରେ ଆକାଶକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲି।
ଅଥାହଂ ଦୃଷ୍ଟଵାଂସ୍ ତତ୍ର ମନସା ଵିତତେ ଽମ୍ବରେ । ପୃଥକ୍ସ୍ଥିତାନ୍ ମହାରମ୍ଭାନ୍ ସର୍ଗାନ୍ ସ୍ଥିତିନିରର୍ଗଲାନ୍
ତାପରେ, ସେ ବିସ୍ତୃତ ଆକାଶରେ ମୋର ମନ ବିସ୍ତାରିତ ହେବା ସହ, ମୁଁ ଏଠାରେ ଦେଖିଲି—ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଭାବେ ଅଟୁଟ ଭାବରେ ଅନେକ ବଡ଼ ବଡ଼ ସୃଷ୍ଟି ଅଛି।
ପରସ୍ପରେଣ ଚାଦୃଷ୍ଟାନ୍ ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣ୍ଵିନ୍ଦ୍ରସଂଯୁତାନ୍ । ସସୁରାସୁରଗନ୍ଧର୍ଵକିନ୍ନରୋରଗମାନଵାନ୍
ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ଦେଖି ପାରୁନଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବତା, ଅସୁର, ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର, ନାଗ ଏବଂ ମଣିଷମାନେ ମିଶିଥିଲେ।
ମେରୁମନ୍ଦରକୈଲାସମହେନ୍ଦ୍ରମଲଯାଚଲାନ୍ । ସାଦ୍ରିଦ୍ଯୂର୍ଵୀନଦୀଶାଂଶ୍ ଚ ସଙ୍ଖ୍ଯଯା ଦଶଭାସୁରାନ୍
ସେଠାରେ ମେରୁ, ମନ୍ଦର, କୈଳାସ, ମହେନ୍ଦ୍ର, ମଲୟ ପର୍ବତ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପାହାଡ଼, ସହ ଦ୍ୱୀପ, ଦେଶ, ନଦୀ ଏବଂ ଅଞ୍ଚଳମାନେ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଦଶଟି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକରେ ଅନେକ ସଂଖ୍ୟାରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ତେଷୁ ତତ୍ପ୍ରତିବିମ୍ବାଭାଃ ପଦ୍ମକୋଶାଧିଵାସିନଃ । ରାଜହଂସରଥାରୂଢାସ୍ ସଂସ୍ଥିତା ଦଶପଦ୍ମଜାଃ
ସେଠାରେ, ପ୍ରତିବିମ୍ବ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ଦଶଜଣ ପଦ୍ମରେ ଜନ୍ମିଥିବା ଦେବତାମାନେ, ପଦ୍ମ ଡଣ୍ଡରେ ବସି, ରାଜହଂସ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ବସିଥିଲେ।
ପୃଥକ୍ସ୍ଥିତେଷୁ ଦଶସୁ ତେଷୂଦ୍ଯଦ୍ଭୂତପଙ୍କ୍ତିଷୁ । ଜ୍ଵଲଜ୍ଜ୍ଵାଲେଷୁ ଦୀର୍ଘେଷୁ ଜଗତ୍ସୂଜ୍ଜ୍ଵଲଦୀପ୍ତିଷୁ
ସେଇ ଦଶଟି ଅଲଗା ଅଲଗା ସ୍ଥାନରେ ଥିବା, ଏହି ପଦ୍ମମାନେ ଭିତରେ, ପ୍ରାଣୀମାନେ ଶାରି ଶାରି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଅଗ୍ନିପରି ଜ୍ୱଳି, ଦୀର୍ଘ ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିଲେ।
ପ୍ରଵହନ୍ତି ମହାନଦ୍ଯଃ ପ୍ରଧ୍ଵନନ୍ତି ତଥାବ୍ଧଯଃ । ପ୍ରତପନ୍ତ୍ଯ୍ ଉଷ୍ଣରୁଚଯଃ ପ୍ରସ୍ଫୁରନ୍ତ୍ଯ୍ ଅମ୍ବରେ ଽନିଲାଃ
ସେଠାରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ନଦୀମାନେ ବହୁଥିଲେ, ସାଗରମାନେ ଗଞ୍ଜୁଥିଲେ, ତୀବ୍ର ରଶ୍ମିମାନେ ତାପ ଦେଉଥିଲେ, ଏବଂ ପବନମାନେ ଆକାଶରେ ଦୂର୍ଦ୍ଦମ ଭାବେ ବହୁଥିଲେ।
ଦିଵି କ୍ରୀଡନ୍ତି ଵିବୁଧା ଭୁଵି କ୍ରୀଡନ୍ତି ମାନଵାଃ । ଦାନଵା ଭୋଗିନଶ୍ ଚୈଵ ପାତାଲେଷୁ ସୁଖଂ ସ୍ଥିତାଃ
ଆକାଶରେ ଦେବତାମାନେ ଖେଳୁଥିଲେ, ପୃଥିବୀରେ ମଣିଷମାନେ ଖେଳୁଥିଲେ, ଏବଂ ପାତାଳରେ ଦାନବ ଓ ନାଗମାନେ ସୁଖରେ ବସିଥିଲେ।
କାଲଚକ୍ରପରିପ୍ରୋତାଷ୍ ଷଟ୍ ଛୁଭାସ୍ ସକଲର୍ତଵଃ । ଯଥାକାଲଂ ଫଲପୂର୍ଣାଂ ଭୂଷଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଭିତୋ ମହୀମ୍
ସମସ୍ତ ଋତୁଗୁଡ଼ିକ ଶୁଭ ଗୁଣରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, କାଳର ଚକ୍ରରେ ଏକତ୍ରିତ ଅଛନ୍ତି; ସେମାନେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟରେ ପୃଥିବୀକୁ ବିଭିନ୍ନ ଫଳରେ ଶୋଭାୟମାନ କରନ୍ତି।