ଏଵମାଦିମଯୀ ମିଥ୍ଯାସଙ୍କଲ୍ପକଲନୋମ୍ଭିତା । ଅଜ୍ଞାନାମ୍ ଅଵବୋଧାର୍ଥଂ ନ ତୁ ଭେଦୋ ଽସ୍ତି ଵସ୍ତୁନି
ଏଭଳି ଭ୍ରମ ମିଥ୍ୟା କଳ୍ପନା ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯାହା ଅଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ବୁଝିବା ପାଇଁ ହୁଏ; କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତ ପଦାର୍ଥରେ କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ।
ଅସମ୍ବୋଧାଦ୍ ଅଯଂ ଭେଦୋ ଜ୍ଞାତେ ଦ୍ଵୈତଂ ନ ଵିଦ୍ଯତେ । ଜ୍ଞାତେ ସଂଶାନ୍ତକଲନଂ ମୌନମ୍ ଏଵାଵଶିଷ୍ଯତେ
ଅବିବେକ ଥିଲେ ଏହି ଭିନ୍ନତା ଦେଖାଯାଏ; ଜ୍ଞାନ ଆସିଲେ ଦ୍ୱିତୀୟତା ରହିନଥାଏ। ଜ୍ଞାନ ଜାଗ୍ରତ ହେଲେ ସମସ୍ତ ଚିନ୍ତା ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ ଓ କେବଳ ନିରବତା ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ।
ପରମ୍ ଏକମ୍ ଅନାଦ୍ଯନ୍ତମ୍ ଅଵିଭାଗମ୍ ଅଖଣ୍ଡିତମ୍ । ଇତି ଜ୍ଞାସ୍ଯସି ସିଦ୍ଧାନ୍ତକାଲେ ବୋଧମ୍ ଉପାଗତଃ
ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଜ୍ଞାନର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୀମାକୁ ପହଞ୍ଚିବ, ସେତେବେଳେ ଜାଣିପାରିବ — ପରମ ଏକ, ଆଦି ଶେଷ ନଥିବା, ଅଭିନ୍ନ ଓ ଅଖଣ୍ଡ ଅଟୁଟ ଅଛି।
ଵିକଲ୍ପନ୍ତେ ହ୍ଯ୍ ଅସମ୍ବୁଦ୍ଧାସ୍ ସ୍ଵଵିକଲ୍ପଵିଜୃମ୍ଭିତୈଃ । ଉପଦେଶାଦ୍ ଅଯଂ ଵାଦୋ ଜ୍ଞାତେ ଦ୍ଵୈତଂ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଯେମାନେ ଜାଗୃତ ନୁହଁନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜର କଳ୍ପନାରେ ଏକ ପରେ ଏକ ଭିନ୍ନତା ଦେଖନ୍ତି; ଏହି ଉପଦେଶ ଶିଖିବା ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଛି—ଯେତେବେଳେ ଜ୍ଞାନ ଆସେ, ଦ୍ୱଇତ ରହିନଥାଏ।
ଵାଚ୍ଯଵାଚକସମ୍ବନ୍ଧୋ ଵିନା ଦ୍ଵୈତଂ ନ ସିଧ୍ଯତି । ନ ଚ ଦ୍ଵୈତଂ ସମ୍ଭଵତି ମୌନଂ ଵା ଵାଚ ଇତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ଶବ୍ଦ ଓ ତାହାର ଅର୍ଥ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ପର୍କ ନଥିଲେ, ଦ୍ୱଇତ ହେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; ଏବଂ ଦ୍ୱଇତ କେବେ ହେବା ନାହିଁ—ଚୁପ୍ ରୁହିବା କିମ୍ବା କଥା କହିବା, ଏହି ଯଥେଷ୍ଟ।
ମହାଵାକ୍ଯାର୍ଥନିଷ୍ଠାଂ ତ୍ଵଂ ବୁଦ୍ଧିଂ କୃତ୍ଵା ରଘୂଦ୍ଵହ । ଵଚୋଭେଦମ୍ ଅନାଦୃତ୍ଯ ଯଦ୍ ଇଦଂ ଵଚ୍ମି ତଚ୍ ଛୃଣୁ
ହେ ରଘୁବଂଶୀ, ତୁମେ ମନକୁ ମହାବାକ୍ୟର ଅର୍ଥରେ ଏକାଗ୍ର କର; ଶବ୍ଦର ଭିନ୍ନତାକୁ ଅନଦେଖା କରି, ମୁଁ ଯାହା କହୁଛି, ତାହା ଶୁଣ।
ଜାତଂ କୁତଶ୍ଚିଦ୍ ଉତ୍ଥାଯ ଗନ୍ଧର୍ଵପୁରଵନ୍ ମନଃ । ଭ୍ରାନ୍ତିମାତ୍ରଂ ତନୋତୀଦଂ ଜଗଦାଖ୍ଯଂ ସ୍ଵଜୃମ୍ଭଣମ୍
ମନ କେଉଁଠିଁ ଉଠି ଆସିଥାଏ, ଗନ୍ଧର୍ବନଗର ଭଳି, ଏହା କେବଳ ଭ୍ରମ ତିଆରି କରେ; ଏହି ଯେ ଜଗତ୍ ଦେଖାଯାଉଛି, ସେଟି ମନର ନିଜର ଖେଳ ମାତ୍ର।
ଯଥା ଚେତସ୍ ତନୋତୀମାଂ ଜଗନ୍ମାଯାଂ ତଥାନଘ । ଶୃଣୁ ତ୍ଵଂ କଥଯାମୀଦଂ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତଂ ସୃଷ୍ଟିଵେଦନେ
ମନ କିପରି ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାୟାକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ, ହେ ନିଷ୍ପାପ, ଏହାକୁ ବୁଝିବା ପାଇଁ ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ଉଦାହରଣ ସହିତ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରୁଛି, ଶୁଣ।
ଯଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସର୍ଵମ୍ ଏଵେଦଂ ଭ୍ରାନ୍ତିମାତ୍ରମ୍ ଇତି ସ୍ଵଯମ୍ । ରାମ ନିଶ୍ଚଯଵାନ୍ ଭୂତ୍ଵା ଦୂରେ ତ୍ଯକ୍ଷ୍ଯସି ଵାସନାମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ହେ ରାମ, ତୁମେ ନିଜେ ବୁଝିପାରିବେ ଯେ, ସମସ୍ତ କିଛି ମାତ୍ର ଭ୍ରମ ଅଟେ, ଏବଂ ତୁମେ ଦୂରରୁ ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତିକୁ ଛାଡିଦେବେ।
ମନୋମନନନିର୍ମାଣମାତ୍ରମ୍ ଏଵ ଜଗତ୍ତ୍ରଯମ୍ । ସର୍ଵମ୍ ଉତ୍ସୃଜ୍ଯ ଶାନ୍ତାତ୍ମା ସ୍ଵାତ୍ମନ୍ଯ୍ ଏଵ ନିଵତ୍ସ୍ଯସି
ଏହି ତିନି ଜଗତ କେବଳ ମନର ଚିନ୍ତା ଓ କଳ୍ପନାର ଫଳାମ୍ବ, ସମସ୍ତ କିଛି ଛାଡି, ଶାନ୍ତ ମନେ ତୁମେ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ରହିବ।
ମଦ୍ଵାକ୍ଯାର୍ଥାଵଧାନସ୍ଥୋ ମନୋଵ୍ଯାଧିଚିକିତ୍ସନେ । ଵିଵେକୌଷଧିଲେପେନ ପ୍ରଯତ୍ନଂ ଚ କରିଷ୍ଯସି
ମୋର କଥାର ଅର୍ଥରେ ମନ ଦେଇ, ମନର ରୋଗର ଚିକିତ୍ସାରେ ବୁଦ୍ଧିର ଔଷଧ ଲଗାଇ ଚେଷ୍ଟା କରିବ।
ଏଵଂ ସ୍ଥିତେ ଜଗଦ୍ରୂପଂ ଚିତ୍ତମ୍ ଏଵେହ ଜୃମ୍ଭତେ । ନ ଵିଦ୍ଯତେ ଶରୀରାଦି ସିକତାନ୍ତରତୈଲଵତ୍
ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ, ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ରୂପ କେବଳ ମନ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଏ; ଶରୀର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କିଛି ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ, ଯେପରି ସିଳିକା ମଧ୍ୟରେ ତେଲ ନଥାଏ।
ଚିତ୍ତମ୍ ଏଵ ହି ସଂସାରୋ ରାଗାଦିକ୍ଲେଶଦୂଷିତମ୍ । ତଦ୍ ଏଵ ତୈର୍ ଵିନିର୍ମୁକ୍ତଂ ଭଵାନ୍ତ ଇତି କଥ୍ଯତେ
ମନ ହିଁ ସଂସାର, ଯେଉଁଥିରେ ରାଗ ଓ ଦୁଃଖ ଭଳି ଦୋଷ ଲାଗିଥାଏ; ଏହି ଦୋଷମାନେ ଠାରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ, ସେହି ମନକୁ ମୁକ୍ତି ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଚିତ୍ତଂ ସାଧ୍ଯଂ ପାଲନୀଯଂ ଵିଚାର୍ଯଂ କାର୍ଯମ୍ ଆର୍ଯଵତ୍ । ଆହାର୍ଯଂ ଵ୍ଯଵହାର୍ଯଂ ଚ ସଞ୍ଚାର୍ଯଂ ଧାର୍ଯମ୍ ଆଦରାତ୍
ମନକୁ ଅନୁଶାସନ କରିବା, ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା, ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରିବା ଓ ମାନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କ ପରି ଚାଲିବା ଉଚିତ୍; ଏହାକୁ ପୋଷଣ କରିବା, କାମକାଜରେ ଲାଗିବା, ଠିକ୍ ଦିଗରେ ନେଇଯିବା ଓ ଆଦର ସହିତ ଧାରଣ କରିବା ଦରକାର।
ଏଵମ୍ ଅଭ୍ଯନ୍ତରେ ଚିତ୍ରଂ ବିଭର୍ତି ତ୍ରିଜଗନ୍ ମନଃ । ଅଣ୍ଡଂ ମାଯୂରମ୍ ଇଵ ତଦ୍ ଯଥାକାଲଂ ଵିଜୃମ୍ଭତେ
ଏଭଳି, ମନ ତାହାର ଭିତରେ ତିନି ଜଗତର ନାନା ପ୍ରକାର ଦୃଶ୍ୟ ଧାରଣ କରେ; ଏହା ମୟୂର ଡିମ୍ବ ପରି, ସମୟ ଆସିଲେ ଏହି ସବୁ ଦେଖାଯାଏ।
ଯୋ ଽଯଂ ଚିତ୍ତସ୍ଯ ଚିଦ୍ଭାଗସ୍ ସୈଷା ସର୍ଵାର୍ଥବୀଜତା । ଯଶ୍ ଚାସ୍ଯ ଜଡଭାଗସ୍ ସ୍ଵସ୍ ତଜ୍ ଜଗତ୍ ସୋ ଽଙ୍ଗ ଵିଭ୍ରମଃ
ମନର ଯେଉଁ ଅଂଶଟି ଜାଗୃତ ଚେତନା, ସେହିଏ ସମସ୍ତ ଜିନିଷର ମୂଳ ହେଉଛି; ଏହାର ଯେଉଁ ଅଂଶଟି ଅଜାଗୃତ ଓ ଜଡ, ସେହିଏ ଏହି ସଂସାର, ଭ୍ରମର ଏକ ଅଂଶ ଅଟେ।
ଅଵିଦ୍ଯମାନମ୍ ଏଵେଦମ୍ ଆଦିସର୍ଗେ ଧରାଦିକମ୍ । ନିରାକୃତିର୍ ଅଜସ୍ ସ୍ଵପ୍ନଂ ପଶ୍ଯତୀଵ ନ ପଶ୍ଯତି
ପ୍ରଥମ ସୃଷ୍ଟିବେଳେ ଏହି ପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କିଛି ଏକେବାରେ ଥିଲାନି; ଅରୂପ ଓ ଅଜନ୍ମା, ଏହା ସ୍୵ପ୍ନ ଦେଖୁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଆସଲେ ଦେଖୁନଥିଲା।
ସର୍ଗାଦି ଦୀର୍ଘସଂଵିତ୍ତ୍ଯା ଶୈଲାଦି ଜଡସଂଵିଦା । ସୂକ୍ଷ୍ମଂ ସୂକ୍ଷ୍ମଵିଦା ଵେତ୍ତି ଦେହଂ ଶୂନ୍ଯଂ ନ ଵାସ୍ତଵମ୍
ଦୀର୍ଘ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ଓ ଏହାଦିକୁ ଜଣାଯାଏ; ଜଡ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼ ଓ ଏହାଦିକୁ ଦେଖାଯାଏ; ସୂକ୍ଷ୍ମ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସୂକ୍ଷ୍ମ ଜିନିଷକୁ ଜଣାଯାଏ; ଦେହ ତ ଶୂନ୍ୟ, ଏହା ସତ୍ୟ ନୁହେଁ।
ସର୍ଵଗେନାତ୍ମନା ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ସ୍ଵଚେତ୍ଯାତ୍ମଵପୁର୍ ମନଃ । ଆତଲଂ ସୋମ୍ଯଵିମଲଂ ଵାରୀଵ ରଵିତେଜସା
ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଆତ୍ମା ଭାବରେ ମନ ନିଜ ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ; ଏହା ଶାନ୍ତ, ଶୁଭ୍ର ଓ ମୃଦୁ, ଯେପରି ଜଳ ଉପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକ ପଡ଼ିଲେ ହୁଏ।
ଚିତ୍ତବାଲୋ ଜଗଦ୍ଯକ୍ଷଂ ମିଥ୍ଯା ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅବୋଧତଃ । ବୋଧତୋ ଽସୌ ପରଂ ରୂପଂ ସ୍ଵଂ ପଶ୍ଯତି ନିରାମଯମ୍
ଅପକ୍ୱ ମନ ଅଜ୍ଞାନରେ ବିଶ୍ୱର ନାୟକଙ୍କୁ ଭ୍ରମରେ ଦେଖେ; କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଜ୍ଞାନ ଆସେ, ସେ ନିଜର ନିର୍ମଳ ଏବଂ ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପକୁ ଦେଖିପାରେ।
ଯଥାତ୍ମା ଦୃଶ୍ଯତାମ୍ ଏତି ଦ୍ଵୈତୈକ୍ଯଭ୍ରମଦାଯିନୀମ୍ । ଶୃଣୁ ତତ୍ ତେ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଵକ୍ଷ୍ଯମାଣକଥାକ୍ରମୈଃ
ଆତ୍ମା କିପରି ଦ୍ୱିତୀୟତା ଓ ଏକତ୍ୱର ଭ୍ରମର ଉତ୍ସ ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ, ଏହା କେମିତି ହୁଏ—ତୁମେ ଶୁଣ, ମୁଁ ଏହାକୁ ଆଗାମୀ କଥାମାଳାରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବି।
ଯତ୍ କଥ୍ଯତେ ହି ହୃଦଯଙ୍ଗମଯୋପମାନଯୁକ୍ତ୍ଯା ଗିରା ମଧୁରମୁଗ୍ଧପଦାର୍ଥଯା ଚ । ଶ୍ରୋତୁସ୍ ତଦ୍ ଅଙ୍ଗ ହୃଦଯଂ ପରିତୋ ଵିସାରି ଵ୍ଯାପ୍ନୋତି ତୈଲମ୍ ଇଵ ଵାରିଣି ଵାର୍ଯ୍ ଅଶଙ୍କମ୍
ଯେ କଥା ହୃଦୟକୁ ଛୁଇଁଯିବା ଉପମା ଓ ମଧୁର, ଆକର୍ଷକ ଶବ୍ଦରେ କୁହାଯାଏ, ହେ ଶ୍ରୋତା, ସେ କଥା ନିଶ୍ଚୟ ହୃଦୟରେ ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ, ତେଲ ଯେମିତି ପାଣିରେ ଭିନ୍ନ ହୋଇ ଚାଲିଯାଏ।
ତ୍ଯକ୍ତୋପମାନମ୍ ଅମନୋଜ୍ଞପଦଂ ଦୁରର୍ଥଂ କ୍ଷୁବ୍ଧଂ ତ୍ଵରାଵିଧୁରିତଂ ଵିନିଗୀର୍ଣଵର୍ଣମ୍ । ଶ୍ରୋତୁର୍ ନ ଯାତି ହୃଦଯଂ ପ୍ରଵିନାଶମ୍ ଏଵ ସଂଯାତି ଚାଜ୍ଯମ୍ ଇଵ ଭସ୍ମନି ହୂଯମାନମ୍
ଯେ କଥାରେ ଉପମା ନାହିଁ, ଅମନୋରଞ୍ଜକ ଶବ୍ଦ, ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଅର୍ଥ, ଅସ୍ଥିରତା, ଅତି ତ୍ୱରା, ଓ ଭଲ ଭାବେ ବ୍ୟକ୍ତ ହୋଇନାହିଁ—ସେ କଥା ଶ୍ରୋତାଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରେନାହିଁ, ବଟେ ଘିଅ ଭସ୍ମରେ ପକାଇଦେଲେ ଯେପରି, ସେପରି ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଆଖ୍ଯାନକାନି ଭୁଵି ଯାନି କଥାଶ୍ ଚ ଯା ଯା ଯଦ୍ ଯତ୍ ପ୍ରମେଯମ୍ ଉଦିତଂ ପରିପେଶଲଂ ଵା । ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତଦୃଷ୍ଟିକଥନେନ ତଦ୍ ଏତି ସାଧୋ ପ୍ରାକାଶ୍ଯମ୍ ଆଶୁ ଭୁଵନଂ ସିତରଶ୍ମିନେଵ
ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁମାନେ କଥା କିମ୍ବା ଉପାଖ୍ୟାନ ଅଛି, କିମ୍ବା ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କିମ୍ବା ବିସ୍ତାର କରାଯାଏ, ହେ ମହାନ, ଉଦାହରଣ ଓ ଉପମା ଦ୍ୱାରା କୁହାଯାଏ ଥିଲେ, ସେଗୁଡିକ ଚନ୍ଦ୍ରର ଧଳା ଆଲୋକ ପରି ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପ୍ରକାଶିତ କରେ।
ପୁରା ମେ ବ୍ରହ୍ମଣା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ସର୍ଗସଙ୍କଥଯାନଘ । ଯଦ୍ ଇଦଂ ତତ୍ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତ୍ଵଯି ପୃଚ୍ଛତି ରାଘଵ
ପୂର୍ବେ ବ୍ରହ୍ମା ମୋତେ ସୃଷ୍ଟି ବିଷୟରେ କହିଥିଲେ, ହେ ନିର୍ମଳ, ତୁମେ ପଚାରିବାରୁ ଏହି କଥା ମୁଁ ଏବେ ତୁମକୁ କୁହେଉଛି, ହେ ରାଘବ।
ପୁରା ମଯା ହି ଭଗଵାନ୍ ପୃଷ୍ଟଃ କମଲସମ୍ଭଵଃ । ଇମେ କଥମ୍ ଉପାଯାନ୍ତି ବ୍ରହ୍ମନ୍ ସର୍ଗଗଣା ଇତି
ମୁଁ ଏକଥା ପୂର୍ବେ ଶ୍ରୀମାନ୍ କମଳରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପଚାରିଥିଲି: 'ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍, ଏହି ସୃଷ୍ଟିମାନେ କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି?'
ଏଵଂ ହି ମନ ଏଵେଦମ୍ ଇତ୍ଥଂ ସ୍ଫୁରତି ଭୂତଵତ୍ । ଚଲୈର୍ ଜଲାଶଯସ୍ ସ୍ଫାରୈର୍ ଵିଚିତ୍ରୈଶ୍ ଚକ୍ରକୈର୍ ଇଵ
ଏହିପରି, ମନ ଏକାକି ଏଭଳି ଦେଖାଯାଏ, ଯେପରି ଜଳାଶୟରେ ଜଳ ଚଞ୍ଚଳ ଓ ବିବିଧ ଆକୃତିରେ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହୁଏ, ସେପରି ମନ ମଧ୍ୟ ଭାସ୍ତବ ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।
ଦିନାଦୌ ସମ୍ପ୍ରବୁଦ୍ଧସ୍ଯ ସଂସାରଂ ସ୍ରଷ୍ଟୁମ୍ ଇଚ୍ଛତଃ । ପୁରାକଲ୍ପେ ହି କସ୍ମିଂଶ୍ଚିଚ୍ ଛୃଣୁ କିଂ ଵୃତ୍ତମ୍ ଅଙ୍ଗ ମେ
ଦିନ ଆରମ୍ଭରେ, ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ଜାଗିଉଠି ସଂସାର ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ, ମୋ ପ୍ରିୟ, ପୂର୍ବ ଏକ କଳ୍ପରେ କଣ ଘଟିଥିଲା, ସେଥିରେ ଶୁଣ।
କଦାଚିଦ୍ ଅଖିଲଂ ସର୍ଗଂ ସଂହୃତ୍ଯ ଦିଵସକ୍ଷଯେ । ଏକ ଏଵାହମ୍ ଏକାଗ୍ରସ୍ ସ୍ଵସ୍ଥସ୍ ସ୍ଵାମ୍ ଅନଯଂ ନିଶାମ୍
କେବେ ଏମିତି ହେଲା, ଦିନ ସେଶରେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଗୁପ୍ତ କରି, ମୁଁ ଏକା ଏବଂ ଶାନ୍ତ ମନେ ଅବସ୍ଥାନ କଲି, ଏବଂ ଏକା ଏଇ ରାତିକୁ କଟାଇଲି।
ନିଶାନ୍ତେ ସମ୍ପ୍ରବୁଦ୍ଧସ୍ ସନ୍ ସାନ୍ଧ୍ଯାଂ କୃତ୍ଵା ତଥା ଵିଧିମ୍ । ପ୍ରଜା ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଦୃଶସ୍ ସ୍ଫାରେ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଯୋଜିତଵାନ୍ ଅହମ୍
ରାତି ସେଶରେ, ମୁଁ ଜାଗିଉଠି ସାନ୍ଧ୍ୟା ପୂଜା ଓ ନିୟମ ଅନୁସାରେ କରି, ମୋ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ବିଶାଳ ଆକାଶରେ ଲଗାଇଲି, ପ୍ରଜାମାନେ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି ବୁଝିବା ପାଇଁ।