ଭ୍ରାନ୍ତିର୍ ଏଷା ଯଥାଯାତା ତଥା ଯାତୁ ରଘୂଦ୍ଵହ । ଜ୍ଞାସ୍ଯସ୍ଯ୍ ଏତତ୍ ପ୍ରବୁଦ୍ଧସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଏନାଂ କେଵଲମ୍ ଉତ୍ସୃଜ
ଏହି ଭ୍ରମ ଯେପରି ଆସିଛି, ସେପରି ଯାଉ ଦିଅ, ରଘୁବଂଶୀ। ତୁମେ ଜାଗ୍ରତ ହେଲେ ଏହି କଥା ବୁଝିପାରିବ; ଏହାକୁ ସରଳଭାବେ ଛାଡ଼ିଦିଅ।
ଭ୍ରାନ୍ତିଗ୍ରନ୍ଥୌ ଵିତ୍ରୁଟିତେ ମଦୁକ୍ତିଶ୍ରଵଣାତ୍ ତଵ । ଜ୍ଞାନଶବ୍ଦାର୍ଥଭେଦାନାଂ ଵସ୍ତୁ ଜ୍ଞାସ୍ଯସ୍ଯ୍ ଅଲଂ ସ୍ଵଯମ୍
ମୋର କଥା ଶୁଣିବା ସହିତ ତୁମର ଭ୍ରମର ଗଠି ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଲେ, ତୁମେ ନିଜେ ଜ୍ଞାନ, ଶବ୍ଦ ଓ ତାହାର ଅର୍ଥ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ପ୍ରକୃତ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣିପାରିବ।
ଚିତ୍ତାଦ୍ ଇଯମ୍ ଅନର୍ଥଶ୍ରୀସ୍ ତଚ୍ ଚ ସା ଚେତରଶ୍ ଚ ତେ । ମଦୁକ୍ତିଶ୍ରଵଣାଦ୍ ଏଵ ଶାନ୍ତିମ୍ ଏଷ୍ଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅସଂଶଯମ୍
ଏହି ଦୁଃଖର ସମୃଦ୍ଧି ମନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏହାର ବିପରୀତ ମଧ୍ୟ ତେଣୁ ହୁଏ; ମୋର କଥା ମାତ୍ର ଶୁଣିଲେ, ଏମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଶାନ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ।
ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ ସର୍ଵମ୍ ଉତ୍ପନ୍ନଂ ସର୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମୈଵ ଚେତି ଚ । ମଦ୍ଗୀର୍ଭିସ୍ ସମ୍ପ୍ରବୁଦ୍ଧସ୍ ସଞ୍ ଜ୍ଞାସ୍ଯସ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ ଅନିନ୍ଦିତ
ସମସ୍ତ କିଛି ବ୍ରହ୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏବଂ ସମସ୍ତ କିଛି ବ୍ରହ୍ମ ହେଉଛି; ମୋର କଥା ଦ୍ୱାରା ଜାଗୃତ ହେଲେ, ଏହି ସତ୍ୟକୁ ତୁମେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଜାଣିପାରିବ, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ।
ତସ୍ମାଦ୍ ଇଦମ୍ ଇତି ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଵ୍ଯତିରେକାର୍ଥପଞ୍ଚମୀ । ନନୁ କିଂ ଵକ୍ଷି ଦେଵେଶାଦ୍ ଅଭିନ୍ନଂ ସର୍ଵମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅପି
ଏହିଠାରୁ, ହେ ବ୍ରହ୍ମଣ, 'ଏହା ହେଉଛି' ବୋଲି କୁହିବାରେ ଭିନ୍ନତା ବୁଝାଯାଏ; ତେବେ, ହେ ଦେବତାଙ୍କର ନାଥ, ଆପଣ କାହିଁକି କହୁଛନ୍ତି ଯେ ସମସ୍ତ କିଛି ଅଭିନ୍ନ?
ଉପଦେଶାଯ ଶାସ୍ତ୍ରେଷୁ ଜାତଶ୍ ଶବ୍ଦୋ ଽଥଵାର୍ଥଜଃ । ପ୍ରତିଯୋଗିଵ୍ଯଵଚ୍ଛେଦସ୍ ସଙ୍ଖ୍ଯାଲକ୍ଷଣପକ୍ଷଵାନ୍
ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଶିକ୍ଷା ପାଇଁ ଶବ୍ଦ କିମ୍ବା ଅର୍ଥରୁ ଉପଜିଥାଏ, ଏହା ବିପରୀତକୁ ବାଦ ଦେଇ ଗଣନା ଓ ଲକ୍ଷଣ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନଟ ହୁଏ।
ଭେଦୋ ଦୃଶ୍ଯତ ଏଵାଯଂ ଵ୍ଯଵହାରାନ୍ ନ ଵାସ୍ତଵଃ । ଵେତାଲୋ ବାଲକସ୍ଯେଵ କାର୍ଯାର୍ଥଂ ପରିକଲ୍ପିତଃ
ଏହି ଭିନ୍ନତା କେବଳ ଚଳାଚଳ ଜଗତରେ ଦେଖାଯାଏ, ତଥାପି ଏହା ସତ୍ୟ ନୁହେଁ; ଏହା ଜଣେ ଶିଶୁ ପାଇଁ ଭୂତ ଭାବି ରଚିଥିବା ପରି କଳ୍ପିତ।
ଦ୍ଵୈତୈକ୍ଯମ୍ ଅପି ନୋ ଯସ୍ଯାଂ ଯଥାଭୂତାର୍ଥସଂସ୍ଥିତୌ । ଅସ୍ତି ତସ୍ଯାମ୍ ଈଦୃଶସ୍ ସ୍ଯାତ୍ କୁତସ୍ ସଙ୍କଲ୍ପଵିପ୍ଲଵଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଜିନିଷମାନେ ଯଥାର୍ଥ ଭାବେ ଅଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ଦ୍ୱିତ୍ୱ କିମ୍ବା ଏକତା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ଏମିତି ଅବସ୍ଥାରେ ଚିନ୍ତାର ଅସ୍ଥିରତା କିପରି ହେବ?
କାର୍ଯକାରଣଭାଵୋ ହି ଯଥା ସ୍ଵସ୍ଵାମିଲକ୍ଷଣଃ । ହେତୁଶ୍ ଚ ହେତୁମାଂଶ୍ ଚୈଵ ତଥୈଵାଵଯଵକ୍ରମଃ
କାରଣ ଓ ଫଳର ସମ୍ପର୍କ ନିଜ ଲକ୍ଷଣ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ, ଯେପରି ହେତୁ ଓ ଯାହା ପାଖରେ ହେତୁ ଅଛି, ଏହିପରି ଅଂଶ ଅଂଶର ଅନୁକ୍ରମ ମଧ୍ୟ।
ଵ୍ଯତିରେକାଵ୍ଯତିରେକପରିଣାମାଦିଵିଭ୍ରମଃ । ତଥା ଭାଵଵିକାରାଶ୍ ଚ ଵିଦ୍ଯାଵିଦ୍ଯେ ସୁଖାସୁଖେ
ପରିବର୍ତ୍ତନ, ଭିନ୍ନତା ଓ ଅଭିନ୍ନତା, ଏହିପରି ଭାବର ରୂପାନ୍ତର, ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନ, ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖ — ସବୁ ଏଭଳି ଭ୍ରମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଏଵମାଦିମଯୀ ମିଥ୍ଯାସଙ୍କଲ୍ପକଲନୋମ୍ଭିତା । ଅଜ୍ଞାନାମ୍ ଅଵବୋଧାର୍ଥଂ ନ ତୁ ଭେଦୋ ଽସ୍ତି ଵସ୍ତୁନି
ଏଭଳି ଭ୍ରମ ମିଥ୍ୟା କଳ୍ପନା ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯାହା ଅଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ବୁଝିବା ପାଇଁ ହୁଏ; କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତ ପଦାର୍ଥରେ କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ।
ଅସମ୍ବୋଧାଦ୍ ଅଯଂ ଭେଦୋ ଜ୍ଞାତେ ଦ୍ଵୈତଂ ନ ଵିଦ୍ଯତେ । ଜ୍ଞାତେ ସଂଶାନ୍ତକଲନଂ ମୌନମ୍ ଏଵାଵଶିଷ୍ଯତେ
ଅବିବେକ ଥିଲେ ଏହି ଭିନ୍ନତା ଦେଖାଯାଏ; ଜ୍ଞାନ ଆସିଲେ ଦ୍ୱିତୀୟତା ରହିନଥାଏ। ଜ୍ଞାନ ଜାଗ୍ରତ ହେଲେ ସମସ୍ତ ଚିନ୍ତା ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ ଓ କେବଳ ନିରବତା ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ।
ପରମ୍ ଏକମ୍ ଅନାଦ୍ଯନ୍ତମ୍ ଅଵିଭାଗମ୍ ଅଖଣ୍ଡିତମ୍ । ଇତି ଜ୍ଞାସ୍ଯସି ସିଦ୍ଧାନ୍ତକାଲେ ବୋଧମ୍ ଉପାଗତଃ
ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଜ୍ଞାନର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୀମାକୁ ପହଞ୍ଚିବ, ସେତେବେଳେ ଜାଣିପାରିବ — ପରମ ଏକ, ଆଦି ଶେଷ ନଥିବା, ଅଭିନ୍ନ ଓ ଅଖଣ୍ଡ ଅଟୁଟ ଅଛି।
ଵିକଲ୍ପନ୍ତେ ହ୍ଯ୍ ଅସମ୍ବୁଦ୍ଧାସ୍ ସ୍ଵଵିକଲ୍ପଵିଜୃମ୍ଭିତୈଃ । ଉପଦେଶାଦ୍ ଅଯଂ ଵାଦୋ ଜ୍ଞାତେ ଦ୍ଵୈତଂ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଯେମାନେ ଜାଗୃତ ନୁହଁନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜର କଳ୍ପନାରେ ଏକ ପରେ ଏକ ଭିନ୍ନତା ଦେଖନ୍ତି; ଏହି ଉପଦେଶ ଶିଖିବା ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଛି—ଯେତେବେଳେ ଜ୍ଞାନ ଆସେ, ଦ୍ୱଇତ ରହିନଥାଏ।
ଵାଚ୍ଯଵାଚକସମ୍ବନ୍ଧୋ ଵିନା ଦ୍ଵୈତଂ ନ ସିଧ୍ଯତି । ନ ଚ ଦ୍ଵୈତଂ ସମ୍ଭଵତି ମୌନଂ ଵା ଵାଚ ଇତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ଶବ୍ଦ ଓ ତାହାର ଅର୍ଥ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ପର୍କ ନଥିଲେ, ଦ୍ୱଇତ ହେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; ଏବଂ ଦ୍ୱଇତ କେବେ ହେବା ନାହିଁ—ଚୁପ୍ ରୁହିବା କିମ୍ବା କଥା କହିବା, ଏହି ଯଥେଷ୍ଟ।
ମହାଵାକ୍ଯାର୍ଥନିଷ୍ଠାଂ ତ୍ଵଂ ବୁଦ୍ଧିଂ କୃତ୍ଵା ରଘୂଦ୍ଵହ । ଵଚୋଭେଦମ୍ ଅନାଦୃତ୍ଯ ଯଦ୍ ଇଦଂ ଵଚ୍ମି ତଚ୍ ଛୃଣୁ
ହେ ରଘୁବଂଶୀ, ତୁମେ ମନକୁ ମହାବାକ୍ୟର ଅର୍ଥରେ ଏକାଗ୍ର କର; ଶବ୍ଦର ଭିନ୍ନତାକୁ ଅନଦେଖା କରି, ମୁଁ ଯାହା କହୁଛି, ତାହା ଶୁଣ।
ଜାତଂ କୁତଶ୍ଚିଦ୍ ଉତ୍ଥାଯ ଗନ୍ଧର୍ଵପୁରଵନ୍ ମନଃ । ଭ୍ରାନ୍ତିମାତ୍ରଂ ତନୋତୀଦଂ ଜଗଦାଖ୍ଯଂ ସ୍ଵଜୃମ୍ଭଣମ୍
ମନ କେଉଁଠିଁ ଉଠି ଆସିଥାଏ, ଗନ୍ଧର୍ବନଗର ଭଳି, ଏହା କେବଳ ଭ୍ରମ ତିଆରି କରେ; ଏହି ଯେ ଜଗତ୍ ଦେଖାଯାଉଛି, ସେଟି ମନର ନିଜର ଖେଳ ମାତ୍ର।
ଯଥା ଚେତସ୍ ତନୋତୀମାଂ ଜଗନ୍ମାଯାଂ ତଥାନଘ । ଶୃଣୁ ତ୍ଵଂ କଥଯାମୀଦଂ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତଂ ସୃଷ୍ଟିଵେଦନେ
ମନ କିପରି ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାୟାକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ, ହେ ନିଷ୍ପାପ, ଏହାକୁ ବୁଝିବା ପାଇଁ ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ଉଦାହରଣ ସହିତ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରୁଛି, ଶୁଣ।
ଯଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସର୍ଵମ୍ ଏଵେଦଂ ଭ୍ରାନ୍ତିମାତ୍ରମ୍ ଇତି ସ୍ଵଯମ୍ । ରାମ ନିଶ୍ଚଯଵାନ୍ ଭୂତ୍ଵା ଦୂରେ ତ୍ଯକ୍ଷ୍ଯସି ଵାସନାମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ହେ ରାମ, ତୁମେ ନିଜେ ବୁଝିପାରିବେ ଯେ, ସମସ୍ତ କିଛି ମାତ୍ର ଭ୍ରମ ଅଟେ, ଏବଂ ତୁମେ ଦୂରରୁ ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତିକୁ ଛାଡିଦେବେ।
ମନୋମନନନିର୍ମାଣମାତ୍ରମ୍ ଏଵ ଜଗତ୍ତ୍ରଯମ୍ । ସର୍ଵମ୍ ଉତ୍ସୃଜ୍ଯ ଶାନ୍ତାତ୍ମା ସ୍ଵାତ୍ମନ୍ଯ୍ ଏଵ ନିଵତ୍ସ୍ଯସି
ଏହି ତିନି ଜଗତ କେବଳ ମନର ଚିନ୍ତା ଓ କଳ୍ପନାର ଫଳାମ୍ବ, ସମସ୍ତ କିଛି ଛାଡି, ଶାନ୍ତ ମନେ ତୁମେ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ରହିବ।
ମଦ୍ଵାକ୍ଯାର୍ଥାଵଧାନସ୍ଥୋ ମନୋଵ୍ଯାଧିଚିକିତ୍ସନେ । ଵିଵେକୌଷଧିଲେପେନ ପ୍ରଯତ୍ନଂ ଚ କରିଷ୍ଯସି
ମୋର କଥାର ଅର୍ଥରେ ମନ ଦେଇ, ମନର ରୋଗର ଚିକିତ୍ସାରେ ବୁଦ୍ଧିର ଔଷଧ ଲଗାଇ ଚେଷ୍ଟା କରିବ।
ଏଵଂ ସ୍ଥିତେ ଜଗଦ୍ରୂପଂ ଚିତ୍ତମ୍ ଏଵେହ ଜୃମ୍ଭତେ । ନ ଵିଦ୍ଯତେ ଶରୀରାଦି ସିକତାନ୍ତରତୈଲଵତ୍
ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ, ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ରୂପ କେବଳ ମନ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଏ; ଶରୀର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କିଛି ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ, ଯେପରି ସିଳିକା ମଧ୍ୟରେ ତେଲ ନଥାଏ।
ଚିତ୍ତମ୍ ଏଵ ହି ସଂସାରୋ ରାଗାଦିକ୍ଲେଶଦୂଷିତମ୍ । ତଦ୍ ଏଵ ତୈର୍ ଵିନିର୍ମୁକ୍ତଂ ଭଵାନ୍ତ ଇତି କଥ୍ଯତେ
ମନ ହିଁ ସଂସାର, ଯେଉଁଥିରେ ରାଗ ଓ ଦୁଃଖ ଭଳି ଦୋଷ ଲାଗିଥାଏ; ଏହି ଦୋଷମାନେ ଠାରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ, ସେହି ମନକୁ ମୁକ୍ତି ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଚିତ୍ତଂ ସାଧ୍ଯଂ ପାଲନୀଯଂ ଵିଚାର୍ଯଂ କାର୍ଯମ୍ ଆର୍ଯଵତ୍ । ଆହାର୍ଯଂ ଵ୍ଯଵହାର୍ଯଂ ଚ ସଞ୍ଚାର୍ଯଂ ଧାର୍ଯମ୍ ଆଦରାତ୍
ମନକୁ ଅନୁଶାସନ କରିବା, ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା, ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରିବା ଓ ମାନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କ ପରି ଚାଲିବା ଉଚିତ୍; ଏହାକୁ ପୋଷଣ କରିବା, କାମକାଜରେ ଲାଗିବା, ଠିକ୍ ଦିଗରେ ନେଇଯିବା ଓ ଆଦର ସହିତ ଧାରଣ କରିବା ଦରକାର।
ଏଵମ୍ ଅଭ୍ଯନ୍ତରେ ଚିତ୍ରଂ ବିଭର୍ତି ତ୍ରିଜଗନ୍ ମନଃ । ଅଣ୍ଡଂ ମାଯୂରମ୍ ଇଵ ତଦ୍ ଯଥାକାଲଂ ଵିଜୃମ୍ଭତେ
ଏଭଳି, ମନ ତାହାର ଭିତରେ ତିନି ଜଗତର ନାନା ପ୍ରକାର ଦୃଶ୍ୟ ଧାରଣ କରେ; ଏହା ମୟୂର ଡିମ୍ବ ପରି, ସମୟ ଆସିଲେ ଏହି ସବୁ ଦେଖାଯାଏ।
ଯୋ ଽଯଂ ଚିତ୍ତସ୍ଯ ଚିଦ୍ଭାଗସ୍ ସୈଷା ସର୍ଵାର୍ଥବୀଜତା । ଯଶ୍ ଚାସ୍ଯ ଜଡଭାଗସ୍ ସ୍ଵସ୍ ତଜ୍ ଜଗତ୍ ସୋ ଽଙ୍ଗ ଵିଭ୍ରମଃ
ମନର ଯେଉଁ ଅଂଶଟି ଜାଗୃତ ଚେତନା, ସେହିଏ ସମସ୍ତ ଜିନିଷର ମୂଳ ହେଉଛି; ଏହାର ଯେଉଁ ଅଂଶଟି ଅଜାଗୃତ ଓ ଜଡ, ସେହିଏ ଏହି ସଂସାର, ଭ୍ରମର ଏକ ଅଂଶ ଅଟେ।
ଅଵିଦ୍ଯମାନମ୍ ଏଵେଦମ୍ ଆଦିସର୍ଗେ ଧରାଦିକମ୍ । ନିରାକୃତିର୍ ଅଜସ୍ ସ୍ଵପ୍ନଂ ପଶ୍ଯତୀଵ ନ ପଶ୍ଯତି
ପ୍ରଥମ ସୃଷ୍ଟିବେଳେ ଏହି ପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କିଛି ଏକେବାରେ ଥିଲାନି; ଅରୂପ ଓ ଅଜନ୍ମା, ଏହା ସ୍୵ପ୍ନ ଦେଖୁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଆସଲେ ଦେଖୁନଥିଲା।
ସର୍ଗାଦି ଦୀର୍ଘସଂଵିତ୍ତ୍ଯା ଶୈଲାଦି ଜଡସଂଵିଦା । ସୂକ୍ଷ୍ମଂ ସୂକ୍ଷ୍ମଵିଦା ଵେତ୍ତି ଦେହଂ ଶୂନ୍ଯଂ ନ ଵାସ୍ତଵମ୍
ଦୀର୍ଘ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ଓ ଏହାଦିକୁ ଜଣାଯାଏ; ଜଡ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼ ଓ ଏହାଦିକୁ ଦେଖାଯାଏ; ସୂକ୍ଷ୍ମ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସୂକ୍ଷ୍ମ ଜିନିଷକୁ ଜଣାଯାଏ; ଦେହ ତ ଶୂନ୍ୟ, ଏହା ସତ୍ୟ ନୁହେଁ।
ସର୍ଵଗେନାତ୍ମନା ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ସ୍ଵଚେତ୍ଯାତ୍ମଵପୁର୍ ମନଃ । ଆତଲଂ ସୋମ୍ଯଵିମଲଂ ଵାରୀଵ ରଵିତେଜସା
ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଆତ୍ମା ଭାବରେ ମନ ନିଜ ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ; ଏହା ଶାନ୍ତ, ଶୁଭ୍ର ଓ ମୃଦୁ, ଯେପରି ଜଳ ଉପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକ ପଡ଼ିଲେ ହୁଏ।
ଚିତ୍ତବାଲୋ ଜଗଦ୍ଯକ୍ଷଂ ମିଥ୍ଯା ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅବୋଧତଃ । ବୋଧତୋ ଽସୌ ପରଂ ରୂପଂ ସ୍ଵଂ ପଶ୍ଯତି ନିରାମଯମ୍
ଅପକ୍ୱ ମନ ଅଜ୍ଞାନରେ ବିଶ୍ୱର ନାୟକଙ୍କୁ ଭ୍ରମରେ ଦେଖେ; କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଜ୍ଞାନ ଆସେ, ସେ ନିଜର ନିର୍ମଳ ଏବଂ ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପକୁ ଦେଖିପାରେ।