ତସ୍ଯାଂ ଧ୍ଯାନନିଷଣ୍ଣାଯାଂ କିରାତଜନମଣ୍ଡଲେ । ଅନାଯାନ୍ତ୍ଯାଂ ଚିରଂ କାଲଂ ଜନଦୋଷପ୍ରଶାନ୍ତଯେ
ସେ ଯେତେବେଳେ ଧ୍ୟାନରେ ବସି ଥାନ୍ତି ଓ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାହାରୁ ନାହାନ୍ତି, ଶିକାରୀମାନେ ଥିବା ଏହି ଅଞ୍ଚଳରେ ଲୋକମାନଙ୍କର ଦୋଷ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ସା ଦେଵୀ କନ୍ଦରାନାମ୍ନୀ ମଙ୍ଗଲେତରନାମିକା । ସମ୍ପ୍ରସ୍ଥାପିତା ପ୍ରୋଚ୍ଚୈଃ ପୁରେ ଗହନକୋଟରେ
ସେ ଦେବୀ, ଯାହାଙ୍କୁ କନ୍ଦରା ଓ ମଙ୍ଗଳେତରା ନାମରେ ଡାକାଯାଏ, ସେଉଁଠି ସହରର ଗଭୀର ଗୁହାରେ ବଡ଼ ସମ୍ମାନରେ ବସାଯାଇଥିଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଭୃତି ତତ୍ରାନ୍ଯୋ ଯୋ ଯୋ ଭଵତି ଭୂମିପଃ । ସ କନ୍ଦରାଂ ଭଗଵତୀଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠାପଯତି ସ୍ଵଯମ୍
ସେଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ରାଜା ଶାସନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱୟଂ କନ୍ଦରା ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରନ୍ତି।
ଯଃ କନ୍ଦରାଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠାଂ ଵା ନ କରୋତି ନୃପୋ ଽଧମଃ । ତସ୍ଯୋପତାପନିଚଯାଃ ପ୍ରଜା ନିଘ୍ନନ୍ତି ଯତ୍ନତଃ
ଯେଉଁ ଦୁର୍ବଳ ରାଜା କିମ୍ବା ଅଧମ ରାଜା କନ୍ଦରାଙ୍କ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରନ୍ତି ନାହିଁ, ତାଙ୍କର ପ୍ରଜାମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଦୁଃଖରେ ତାଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡିତ କରନ୍ତି।
ତତ୍ପୂଜନାଦ୍ ଅଵାପ୍ନୋତି ଜନସ୍ ତତ୍ରେପ୍ସିତଂ ଫଲମ୍ । ସ୍ଵଭାଵନାଵଶୋଚ୍ଛୂନମ୍ ଅନର୍ଥାଯାପ୍ରପୂଜନମ୍
ତାଙ୍କ ପୂଜା କଲେ, ଏଠାରେ ଲୋକମାନେ ଆପଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ପାଆନ୍ତି; ଯଦି ନିଜ ମନରେ ଅବହେଳା କରି ପୂଜା କରାଯାଏ ନାହିଁ, ତେବେ ଅନର୍ଥ ଆସେ।
ଵଧ୍ଯଲୋକୋପଚାରେଣ ସା ଦେଵୀ ପରିପୂଜ୍ଯତେ । ପ୍ରତିମାଯାଂ ସ୍ଥିତାଦ୍ଯାପି ଚିତ୍ତସ୍ଥଫଲଦାଯିନୀ
ଯେଉଁ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡିତ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ହେଉଥିବା ପ୍ରଥାନୁସାରେ ପୂଜା କରାଯାଏ, ସେ ଦେବୀ ପ୍ରତିମାରେ ବସିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମନରେ ଥିବା ଫଳ ଦେଇଯାନ୍ତି।
ସକଲଲୋକସମଙ୍ଗଲକାରିଣୀ କଵଲିତାଖିଲଵଧ୍ଯମହାଜନା । ଜଯତି ସାତ୍ର କିରାତଜନାସ୍ପଦା ପରମବୋଧଵତୀ ଚିରଦେଵତା
ସେ ଦେବୀ, ଯିଏ ଦୀର୍ଘକାଳ ଧରି ପୂଜିତ, ଅରଣ୍ୟବାସୀମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଜ୍ଞାନରେ ନିପୁଣ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥାନ୍ତି ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେଇଥାନ୍ତି—ସେଠାରେ ସେ ଦେବୀ ବିଜୟୀ।
ଏତତ୍ ତେ କଥିତଂ ସର୍ଵମ୍ ଉପାଖ୍ଯାନମ୍ ଅନିନ୍ଦିତମ୍ । କର୍କଟ୍ଯା ଵନରାକ୍ଷସ୍ଯା ଯଥାଵଦ୍ ଅନୁପୂର୍ଵଶଃ
ମୁଁ ତୁମକୁ କର୍କଟୀ ନାମକ ବନରାକ୍ଷସୀ ବିଷୟରେ ଯେପରି ଘଟିଥିଲା, ସେଇପରି କ୍ରମକ୍ରମେ ନିର୍ମଳ କଥାଟିଏ କହିଦେଲି।
ହିମଵଦ୍ଗହ୍ଵରପ୍ରୋକ୍ତା ସା କଥଂ କୃଷ୍ଣରାକ୍ଷସୀ । କଥଂ ଚ କର୍କଟୀ ନାମ୍ନା ଯଥାଵଦ୍ ଵଦ ମେ ପ୍ରଭୋ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ହିମାଲୟ ପାହାଡ଼ର ଗୁହାରେ ଯାହା ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଥିଲା, ସେ କୃଷ୍ଣ ରାକ୍ଷସୀ କିପରି କର୍କଟୀ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ, ମୋତେ ସଠିକ୍ ଭାବେ କହନ୍ତୁ।
କୁଲାନି ସନ୍ତ୍ଯ୍ ଅନେକାନି ରାକ୍ଷସାନାଂ ସ୍ଵଭାଵତଃ । ତାନି କୃଷ୍ଣାନି ଶୁକ୍ଲାନି ହରିତାନ୍ଯ୍ ଉଜ୍ଜ୍ଵଲାନି ଚ
ପ୍ରକୃତିରେ ରାକ୍ଷସମାନେ ଅନେକ ପରିବାରରେ ବଢ଼ିଥାନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେହି କଳା, କେହି ସଧା, କେହି ହରିତ ଏବଂ କେହି ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରୂପରେ ଅଛନ୍ତି।
କର୍କଟପ୍ରାଣିସଦୃଶଃ କର୍କଟୋ ନାମ ରାକ୍ଷସଃ । ବଭୂଵ ତଜ୍ଜା ସା କୃଷ୍ଣା କର୍କଟୀ କର୍କଟାକୃତିଃ
କର୍କଟ ନାମକ ଏକ ରାକ୍ଷସ ଥିଲେ, ଯିଏ କଙ୍କଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ; ସେଠାରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ କଳା ରଙ୍ଗର, କର୍କଟୀ ନାମକ ଏବଂ କଙ୍କଡ଼ ଆକୃତିର ଏକ ରାକ୍ଷସୀ।
କର୍କଟୀପ୍ରଶ୍ନସଂସ୍ମୃତ୍ଯା ମଯୈଷା କଥିତା ତଵ । ଅଧ୍ଯାତ୍ମୋକ୍ତିପ୍ରସଙ୍ଗେନ ଚିତ୍ସ୍ଵରୂପନିରୂପଣେ
କର୍କଟୀଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନ ମନେପକାଇ ମୁଁ ଏହି କଥା ତୁମକୁ କହିଲି, ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ଓ ଚେତନାର ସ୍ୱରୂପ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବା ସନ୍ଦର୍ଭରେ।
ସମ୍ପନ୍ନମ୍ ଏଵମ୍ ଏକସ୍ମାଦ୍ ଅସମ୍ପନ୍ନମ୍ ଅପି ସ୍ଫୁଟମ୍ । ଇଦଂ ଜଗଦ୍ ଅନାଦ୍ଯନ୍ତାତ୍ ପଦାତ୍ ପରମକାରଣାତ୍
ଏଭଳି ଏକ ମୂଳ କାରଣରୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଅସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୁହିଁ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ; ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନଥିବା ଏହି ସଂସାର ପଦେ ପଦେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ କାରଣରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଭାଵିନ୍ଯୋ ଵୀଚଯୋ ଵାରିଣ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯାନନ୍ଯାସ୍ ସ୍ଥିତା ଯଥା । ଵର୍ତମାନା ଅପି ପରେ ସୃଷ୍ଟଯସ୍ ସଂସ୍ଥିତାସ୍ ତଥା
ଯେପରି ଲହରୀମାନେ ପାଣିରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଛନ୍ତି ଓ ନଶିଯାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ପାଣି ଛାଡ଼ି କିଛି ନୁହଁନ୍ତି, ସେପରି ଏହି ସମସ୍ତ ବିଭିନ୍ନ ସୃଷ୍ଟିମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ପରମ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଭିତରେ ଅଛନ୍ତି।
ଅଜ୍ଵଲନ୍ନ୍ ଏଵ କାଷ୍ଠେଷୁ ଵହ୍ନିର୍ ଅର୍ଥକ୍ରିଯାଂ ଯଥା । କରୋତି ମର୍କଟାଦୀନାଂ ଶୀତାପହରଣାଦିକାମ୍
ଯେପରି କାଠରେ ଅଗ୍ନି ଦେଖାଯାଉନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଅଗ୍ନି ବାନର ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଥଣ୍ଡା ଦୂର କରିବା ଭଳି କାମ କରେ,
ସମଂ ସୌମ୍ଯତ୍ଵମ୍ ଅଜହଦ୍ ଏଵ ନିତ୍ଯୋଦିତସ୍ଥିତି । ତଥା ବ୍ରହ୍ମ କରୋତୀଦଂ ନାନାକର୍ତେଵ ସଜ୍ ଜଗତ୍
ସେହିପରି, ବ୍ରହ୍ମ ନିତ୍ୟ ଶାନ୍ତ ଓ ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ରହି, ବିଭିନ୍ନ କାମ କରୁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ତାହାର ମୂଳ ଶାନ୍ତିକୁ କେବେ ଛାଡ଼େନାହିଁ, ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ।
ଅପ୍ଯ୍ ଅନାଗତ ଏଵାଯମ୍ ଏଵଂ ସର୍ଗ ଉପାଗତଃ । ଭୋସ୍ ସାଲଭଞ୍ଜିକାସଂଵିଦ୍ ଦାରୁଣୀଵ ସୁବୋଧିତା
ଏହି ସୃଷ୍ଟି ଏପରି ଭାବରେ, ଏଉଁ ଆସିନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପୂର୍ବରୁ ଅସ୍ତିତ୍ୱରେ ଆସିଯାଇଛି—ଯେପରି ଦାରୁ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଏକ ଶାଳଭଞ୍ଜିକା ମୂର୍ତ୍ତିର ଜ୍ଞାନ ଦାରୁ ମଧ୍ୟରୁ ଉଦ୍ଭାବିତ ହୁଏ।
ବୀଜାଦ୍ ଯଥାନନ୍ଯଦ୍ ଅପି ଫଲାଦ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯଦ୍ ଇଵୋତ୍ଥିତମ୍ । ଚିତେସ୍ ତଥାନନ୍ଯଦ୍ ଅପି ଚେତ୍ଯମ୍ ଅନ୍ଯଦ୍ ଇଵୋତ୍ଥିତମ୍
ଯେପରି ଏକ ମାଞ୍ଜିରୁ ତାହାଠାରୁ ଭିନ୍ନ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ଦେଖିବାକୁ ଫଳ ଅନ୍ୟ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଚେତନାରୁ ମଧ୍ୟ ତାହାଠାରୁ ଭିନ୍ନ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ଚେତ୍ୟବସ୍ତୁ ଅନ୍ୟ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ।
ଅଚ୍ଛେଦାଦ୍ ଏକସତ୍ତାଯା ନ ଭେଦଃ ଫଲବୀଜଯୋଃ । ଚିଚ୍ଚେତ୍ଯଯୋଶ୍ ଚ ଵାର୍ଯୂର୍ମ୍ଯୋର୍ ଇଵ ଵସ୍ତୁନି କଶ୍ଚନ
ଏକ ଏକାଟି ତତ୍ତ୍ୱର ଅଭେଦ ଥିବାକୁ ଦେଖି, ମାଞ୍ଜି ଓ ଫଳ ମଧ୍ୟରେ କିମ୍ବା ଚେତନା ଓ ତାହାର ବସ୍ତୁ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ପ୍ରକୃତ ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ; ଯେପରି ପାଣି ଓ ତାହାର ତରଙ୍ଗ ମଧ୍ୟରେ ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ।
ଅଵିଚାରାଦ୍ ଋତେ ଭେଦୋ ନୈତଯୋର୍ ଉପପଦ୍ଯତେ । ଯତଃ କୁତଶ୍ଚିଦ୍ ଉଦିତସ୍ ସ ଵିଚାରେଣ ନଶ୍ଯତି
ଯେତେବେଳେ ଚିନ୍ତା ନଥାଏ, ସେତେବେଳେ ଏହି ଦୁଇଟି ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ଦେଖାଯିବା ନାହିଁ; କୌଣସି ଭିନ୍ନତା କେଉଁଠୁ ଉପଜିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାହା ଭଲରେ ବୁଝିଲେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଏ।
ଭ୍ରାନ୍ତିର୍ ଏଷା ଯଥାଯାତା ତଥା ଯାତୁ ରଘୂଦ୍ଵହ । ଜ୍ଞାସ୍ଯସ୍ଯ୍ ଏତତ୍ ପ୍ରବୁଦ୍ଧସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଏନାଂ କେଵଲମ୍ ଉତ୍ସୃଜ
ଏହି ଭ୍ରମ ଯେପରି ଆସିଛି, ସେପରି ଯାଉ ଦିଅ, ରଘୁବଂଶୀ। ତୁମେ ଜାଗ୍ରତ ହେଲେ ଏହି କଥା ବୁଝିପାରିବ; ଏହାକୁ ସରଳଭାବେ ଛାଡ଼ିଦିଅ।
ଭ୍ରାନ୍ତିଗ୍ରନ୍ଥୌ ଵିତ୍ରୁଟିତେ ମଦୁକ୍ତିଶ୍ରଵଣାତ୍ ତଵ । ଜ୍ଞାନଶବ୍ଦାର୍ଥଭେଦାନାଂ ଵସ୍ତୁ ଜ୍ଞାସ୍ଯସ୍ଯ୍ ଅଲଂ ସ୍ଵଯମ୍
ମୋର କଥା ଶୁଣିବା ସହିତ ତୁମର ଭ୍ରମର ଗଠି ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଲେ, ତୁମେ ନିଜେ ଜ୍ଞାନ, ଶବ୍ଦ ଓ ତାହାର ଅର୍ଥ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ପ୍ରକୃତ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣିପାରିବ।
ଚିତ୍ତାଦ୍ ଇଯମ୍ ଅନର୍ଥଶ୍ରୀସ୍ ତଚ୍ ଚ ସା ଚେତରଶ୍ ଚ ତେ । ମଦୁକ୍ତିଶ୍ରଵଣାଦ୍ ଏଵ ଶାନ୍ତିମ୍ ଏଷ୍ଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅସଂଶଯମ୍
ଏହି ଦୁଃଖର ସମୃଦ୍ଧି ମନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏହାର ବିପରୀତ ମଧ୍ୟ ତେଣୁ ହୁଏ; ମୋର କଥା ମାତ୍ର ଶୁଣିଲେ, ଏମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଶାନ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ।
ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ ସର୍ଵମ୍ ଉତ୍ପନ୍ନଂ ସର୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମୈଵ ଚେତି ଚ । ମଦ୍ଗୀର୍ଭିସ୍ ସମ୍ପ୍ରବୁଦ୍ଧସ୍ ସଞ୍ ଜ୍ଞାସ୍ଯସ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ ଅନିନ୍ଦିତ
ସମସ୍ତ କିଛି ବ୍ରହ୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏବଂ ସମସ୍ତ କିଛି ବ୍ରହ୍ମ ହେଉଛି; ମୋର କଥା ଦ୍ୱାରା ଜାଗୃତ ହେଲେ, ଏହି ସତ୍ୟକୁ ତୁମେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଜାଣିପାରିବ, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ।
ତସ୍ମାଦ୍ ଇଦମ୍ ଇତି ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଵ୍ଯତିରେକାର୍ଥପଞ୍ଚମୀ । ନନୁ କିଂ ଵକ୍ଷି ଦେଵେଶାଦ୍ ଅଭିନ୍ନଂ ସର୍ଵମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅପି
ଏହିଠାରୁ, ହେ ବ୍ରହ୍ମଣ, 'ଏହା ହେଉଛି' ବୋଲି କୁହିବାରେ ଭିନ୍ନତା ବୁଝାଯାଏ; ତେବେ, ହେ ଦେବତାଙ୍କର ନାଥ, ଆପଣ କାହିଁକି କହୁଛନ୍ତି ଯେ ସମସ୍ତ କିଛି ଅଭିନ୍ନ?
ଉପଦେଶାଯ ଶାସ୍ତ୍ରେଷୁ ଜାତଶ୍ ଶବ୍ଦୋ ଽଥଵାର୍ଥଜଃ । ପ୍ରତିଯୋଗିଵ୍ଯଵଚ୍ଛେଦସ୍ ସଙ୍ଖ୍ଯାଲକ୍ଷଣପକ୍ଷଵାନ୍
ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଶିକ୍ଷା ପାଇଁ ଶବ୍ଦ କିମ୍ବା ଅର୍ଥରୁ ଉପଜିଥାଏ, ଏହା ବିପରୀତକୁ ବାଦ ଦେଇ ଗଣନା ଓ ଲକ୍ଷଣ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନଟ ହୁଏ।
ଭେଦୋ ଦୃଶ୍ଯତ ଏଵାଯଂ ଵ୍ଯଵହାରାନ୍ ନ ଵାସ୍ତଵଃ । ଵେତାଲୋ ବାଲକସ୍ଯେଵ କାର୍ଯାର୍ଥଂ ପରିକଲ୍ପିତଃ
ଏହି ଭିନ୍ନତା କେବଳ ଚଳାଚଳ ଜଗତରେ ଦେଖାଯାଏ, ତଥାପି ଏହା ସତ୍ୟ ନୁହେଁ; ଏହା ଜଣେ ଶିଶୁ ପାଇଁ ଭୂତ ଭାବି ରଚିଥିବା ପରି କଳ୍ପିତ।
ଦ୍ଵୈତୈକ୍ଯମ୍ ଅପି ନୋ ଯସ୍ଯାଂ ଯଥାଭୂତାର୍ଥସଂସ୍ଥିତୌ । ଅସ୍ତି ତସ୍ଯାମ୍ ଈଦୃଶସ୍ ସ୍ଯାତ୍ କୁତସ୍ ସଙ୍କଲ୍ପଵିପ୍ଲଵଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଜିନିଷମାନେ ଯଥାର୍ଥ ଭାବେ ଅଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ଦ୍ୱିତ୍ୱ କିମ୍ବା ଏକତା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ଏମିତି ଅବସ୍ଥାରେ ଚିନ୍ତାର ଅସ୍ଥିରତା କିପରି ହେବ?
କାର୍ଯକାରଣଭାଵୋ ହି ଯଥା ସ୍ଵସ୍ଵାମିଲକ୍ଷଣଃ । ହେତୁଶ୍ ଚ ହେତୁମାଂଶ୍ ଚୈଵ ତଥୈଵାଵଯଵକ୍ରମଃ
କାରଣ ଓ ଫଳର ସମ୍ପର୍କ ନିଜ ଲକ୍ଷଣ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ, ଯେପରି ହେତୁ ଓ ଯାହା ପାଖରେ ହେତୁ ଅଛି, ଏହିପରି ଅଂଶ ଅଂଶର ଅନୁକ୍ରମ ମଧ୍ୟ।
ଵ୍ଯତିରେକାଵ୍ଯତିରେକପରିଣାମାଦିଵିଭ୍ରମଃ । ତଥା ଭାଵଵିକାରାଶ୍ ଚ ଵିଦ୍ଯାଵିଦ୍ଯେ ସୁଖାସୁଖେ
ପରିବର୍ତ୍ତନ, ଭିନ୍ନତା ଓ ଅଭିନ୍ନତା, ଏହିପରି ଭାବର ରୂପାନ୍ତର, ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନ, ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖ — ସବୁ ଏଭଳି ଭ୍ରମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।