ଯଦି କଶ୍ଚିଦ୍ ଦ୍ଵିତୀଯସ୍ ସ୍ଯାତ୍ ତଦ୍ ଏକସ୍ଯୈକତା ଭଵେତ୍ । ଦ୍ଵିତ୍ଵୈକ୍ଯଯୋର୍ ମିଥସ୍ ସିଦ୍ଧିର୍ ଆତପଚ୍ଛାଯଯୋର୍ ଇଵ
ଯଦି କେହି ଦ୍ୱିତୀୟ ଥାଏ, ତେବେ ଏକଙ୍କର ଏକତା ହେବ। ଦ୍ୱିତ୍ୱ ଓ ଏକତା ପରସ୍ପର ଭାବେ ଥିବା, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକ ଓ ଛାୟା ପରି।
ଯତ୍ର ନାସ୍ତି ଦ୍ଵିତୀଯୋ ହି ତତ୍ରୈକସ୍ଯୈକତା କଥମ୍ । ଏକତାଯାମ୍ ଅସିଦ୍ଧାଯାଂ ଦ୍ଵଯମ୍ ଏଵ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଯେଉଁଠାରେ ଦ୍ୱିତୀୟ କିଛି ନାହିଁ, ସେଠାରେ ଏକଙ୍କର ଏକତା କିପରି ହେବ? ଏକତା ଯଦି ସ୍ଥିର ନୁହେଁ, ଦ୍ୱିତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ଅଛିନାହିଁ।
ଏଵଂ ସ୍ଥିତେ ତୁ ଯଚ୍ ଛିଷ୍ଟଂ ତତ୍ ସ୍ଯାଦ୍ ରିକ୍ତମ୍ ଇହାସ୍ଥିତେଃ । ତସ୍ମାନ୍ ନ ଵ୍ଯତିରିକ୍ତଂ ତଦ୍ରୂପଂ ଦ୍ରଵ ଇଵାମ୍ଭସଃ
ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ ଯେଉଁଠି ଯାହା ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ, ସେଠି ତାହା ଖାଲି ଅଟେ, ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ନିଜର ଭାବରେ ଅଛି। ତେଣୁ ତାହାର ନିଜ ସ୍ୱରୂପରୁ ଅଲଗା କିଛି ନାହିଁ, ପାଣିରୁ ଜଳପରି।
ନାନାରମ୍ଭଵିଶାଲଂ ଚ ସାମ୍ଯେନାକ୍ଷୁବ୍ଧରୂପି ଚ । ବୀଜସ୍ଯାନ୍ତସ୍ ତରୁର୍ ଇଵ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଽନ୍ତସ୍ ସ୍ଥିତଂ ଜଗତ୍
ଏହି ବିଶ୍ୱ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଆରମ୍ଭ ଓ ବିସ୍ତୃତିରେ ବଡ଼, ସମତାରେ ଶାନ୍ତ ଓ ଅଚଞ୍ଚଳ ଅଟୁଟ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛି; ଯେପରିକି ଗଛ ତାର ବୀଜ ଭିତରେ ଲୁଚିଥାଏ, ସେପରି ବ୍ରହ୍ମର ଭିତରେ ବିଶ୍ୱ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଅଛି।
ଦ୍ଵୈତମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅପୃଥକ୍ ତସ୍ମାଦ୍ ଧେମ୍ନଃ କଟକତା ଯଥା । ସାମ୍ଯବୁଦ୍ଧାଵବୋଧେ ହି ଦ୍ଵୈତଂ ସଚ୍ ଚ ନସନ୍ମଯମ୍
ଯେପରି ସୁନାର ମଧ୍ୟରେ ତାର କଠିନତା ଅଲଗା ନୁହେଁ, ସେପରି ଦ୍ୱିତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ବସ୍ତୁର ସ୍ୱରୂପରୁ ଅଲଗା ନୁହେଁ। ସମତାର ଜ୍ଞାନରେ ଦ୍ୱିତ୍ୱ ଏକାଥିରେ ଅଛି ଓ ଅସତ ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ।
ଯଥା ଦ୍ରଵତ୍ଵଂ ପଯସସ୍ ସ୍ପନ୍ଦନଂ ମାତରିଶ୍ଵନଃ । ଵ୍ଯୋମ୍ନଶ୍ ଶୂନ୍ଯତ୍ଵମ୍ ଏଵଂ ହି ନ ପୃଥଗ୍ ଦ୍ଵୈତମ୍ ଈଶ୍ଵରାତ୍
ଯେପରି ପାଣିର ଗୁଣ ହେଉଛି ପ୍ରବାହ, ବାୟୁର ଗୁଣ ହେଉଛି କମ୍ପନ, ଆକାଶର ଗୁଣ ହେଉଛି ଶୂନ୍ୟତା, ସେପରି ଦ୍ୱିତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ଈଶ୍ୱରରୁ ଅଲଗା ନୁହେଁ।
ଦ୍ଵୈତାଦ୍ଵୈତୋପଲମ୍ଭୋ ହି ଦୁଃଖାଯୈଷ କ୍ଷଯାତ୍ମନେ । ନିପୁଣୋ ଽନୁପଲମ୍ଭୋ ଯସ୍ ତ୍ଵ୍ ଏତଯୋସ୍ ତତ୍ ପରଂ ଵିଦୁଃ
ଦ୍ୱିତ୍ୱ ଓ ଅଦ୍ୱିତ୍ୱର ଅନୁଭବ ଦୁଃଖ ଓ ନାଶକୁ ନେଇଯାଏ; ଏହି ଦୁଇଟିର ସୂକ୍ଷ୍ମ ଅନୁପଲବ୍ଧି ଯେଉଁମାନେ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ।
ମାତୃମାନପ୍ରମେଯାଦି ଦ୍ରଷ୍ଟୃଦର୍ଶନଦୃଶ୍ଯତାଃ । ଏତାଵଜ୍ ଜଗଦ୍ ଏତଚ୍ ଚ ପରମାଣୌ ଚିତସ୍ ସ୍ଥିତମ୍
ମାପ, ମାପକ ଏବଂ ଯାହାକୁ ମାପାଯାଏ—ଦେଖୁଥିବା, ଦେଖାଯାଉଥିବା ଏବଂ ଦେଖିବାର ଅବସ୍ଥା—ଏହି ସବୁ ହେଉଛି ଏହି ସଂସାର। ଏହି ସମସ୍ତ କିଛି ଚେତନାର ଏକ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଅଣୁ ଭିତରେ ଅଛି।
ଅଯଂ ଜଗଦଣୁର୍ ନିତ୍ଯମ୍ ଅନେନାଣୁସୁମେରୁଣା । ସ୍ପନ୍ଦନଂ ପଵନେନେଵ ସ୍ଵାଙ୍ଗ ଏଵ ଧୃତଃ କୁତଃ
ଏହି ସଂସାର ଏକ ଅଣୁ ମାତ୍ର, ଏହି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଏବଂ ମହାନ୍ ଅଣୁ ଭିତରେ ସଦା ଅଟୁଟ ରହିଛି। ଯେପରି ଚଳନ ହବାରେ ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ରହିଥାଏ, ସେପରି ଏହି ସଂସାର ମଧ୍ୟ ଏହି ଅଣୁ ଭିତରେ ରହିଛି—ଏହା ଅନ୍ୟ କିପରି ହେବ?
ଅହୋ ନୁ ଭୀମା ମାଯେଯମ୍ ଅଥ ଵା ମାଯିତା ପରା । ପରମାଣ୍ଵନ୍ତର୍ ଏଵାସ୍ତି ଯତ୍ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯପରମ୍ପରା
ହାଁ, ଏହା ନିଶ୍ଚୟ ଏକ ବିଶାଳ ମାୟା, କିମ୍ବା ମାୟାକାରୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। କାରଣ, ଏହି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଅଣୁ ଭିତରେ ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକର ପରମ୍ପରା ଅଛି।
ଅଥାସମ୍ଭଵମାଯିତ୍ଵମ୍ ଏଵୈତତ୍ ସର୍ଵଦା ସ୍ଥିତମ୍ । ଚିନ୍ମାତ୍ରପରମାଣ୍ଵନ୍ତମାତ୍ରମ୍ ଏଵ ଜଗତ୍ ସ୍ଥିତମ୍
ଏହି ଭାବେ, ଏହା ସଦା ଅସମ୍ଭବ ମାୟା ଭାବରେ ରହିଛି। ସଂସାର କେବଳ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାର ସୂକ୍ଷ୍ମ ଅଣୁ ମାନେ ଅଛି।
ଅନ୍ତର୍ଗତଜଗଜ୍ଜାଲୋ ଽପ୍ଯ୍ ଏଷୋ ଽଣୁସ୍ ସାମ୍ଯମ୍ ଅତ୍ଯଜନ୍ । ସ୍ଥିତୋ ଽନ୍ତସ୍ସ୍ଥବୃହଦ୍ଵୃକ୍ଷଂ ବୀଜଂ ଭାଣ୍ଡୋଦରେ ଯଥା
ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଜାଲ ମଧ୍ୟ ଏକ ଅଣୁ ଭିତରେ ରହିଛି, ତାହା ତାହାର ସ୍ୱଭାବ କେବେ ଛାଡ଼େନି; ଯେପରି ଏକ ବିଉ ଭିତରେ ଏକ ବଡ଼ ଗଛ ଘଡ଼ା ଭିତରେ ରହିଥାଏ, ସେହିପରି।
ବୀଜେ ଽନ୍ତର୍ ଵୃକ୍ଷଵିସ୍ତାରସ୍ ସ୍ଥିତସ୍ ସଫଲପଲ୍ଲଵଃ । ପରଯା ଦୃଶ୍ଯତେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ଜଗଚ୍ ଚ ଚିଦଣୂଦରେ
ବିଉ ଭିତରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଗଛ, ଫଳ ଓ ପତ୍ର ସହିତ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଅଛି; ଏହିପରି, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଜଗତକୁ ଚେତନାର ସୂକ୍ଷ୍ମ ଅଣୁ ଭିତରେ ଦେଖାଯାଏ।
ସ ଶାଖାଫଲଵୃକ୍ଷତ୍ଵମ୍ ଅଜହଦ୍ ବୀଜକୋଟରେ । ଯଥା ତରୁସ୍ ସ୍ଥିତସ୍ ତଦ୍ଵଦ୍ ଵିକାସି ଚିଦଣୌ ଜଗତ୍
ଯେପରି ଗଛ ତାହାର ଶାଖା, ଫଳ ଓ ଗଛ ଭାବକୁ ଛାଡ଼ିନଥାଏ, ବିଉର ଖୋଲି ଭିତରେ ରହିଥାଏ; ସେହିପରି ଜଗତ ମଧ୍ୟ ଚେତନାର ସୂକ୍ଷ୍ମ ଅଣୁ ଭିତରେ ବିକାଶ ହୁଏ।
ସଂସ୍ଥିତଦ୍ଵୈତମ୍ ଅଦ୍ଵୈତବୀଜକୋଶମ୍ ଇଵ ସ୍ଥିତମ୍ । ଜଗଚ୍ ଚିତ୍ପରମାଣ୍ଵନ୍ତର୍ ଯଃ ପଶ୍ଯତି ସ ପଶ୍ଯତି
ଯାହା ଦ୍ୱିତୀୟତା ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, ସେହିଟି ଅଦ୍ୱିତୀୟତାର ବିଉର ଖୋଲି ଭଳି ଅଛି; ଯିଏ ଚେତନାର ସୂକ୍ଷ୍ମ ଅଣୁ ଭିତରେ ଜଗତକୁ ଦେଖେ, ସେଠିକ୍ ଦେଖେ।
ନ ଦ୍ଵୈତଂ ନ ଚ ଵାଦ୍ଵୈତଂ ନ ବୀଜଂ ନ ଚ ଵାଙ୍କୁରଃ । ନ ସ୍ଥୂଲଂ ନ ଚ ଵା ସୂକ୍ଷ୍ମଂ ନାଜାତଂ ଜାତମ୍ ଏଵ ନୋ
ଏଠାରେ ଦ୍ୱିତୀୟତା ନାହିଁ, ଅଦ୍ୱିତୀୟତା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ବୀଜ ନାହିଁ, ଅଙ୍କୁର ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ମୋଟ କିଛି ନାହିଁ, ସୂକ୍ଷ୍ମ କିଛି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ଅଜନ୍ମା କିମ୍ବା ଜନ୍ମା କିଛି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ନ ଚାସ୍ତି ନ ଚ ନାସ୍ତୀଦଂ ନ ସୋମ୍ଯଂ କ୍ଷୁଭିତଂ ନ ଚ । ତ୍ରିଜଗଚ୍ଚିଦଣୋର୍ ଅନ୍ତସ୍ ସତ୍ତ୍ଵଂ ଵାଥ ନ କିଞ୍ଚନ
ଏହା ନ ଅଛି, ନ ନାହିଁ; ନ ମୃଦୁ, ନ ବିକଳ; ତିନି ଜଗତର ଚେତନାର ଅଣୁ ମଧ୍ୟରେ ସତ୍ତା କିମ୍ବା କିଛି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ନ ଜଗନ୍ ନାଜଗଦ୍ ଵାସ୍ତି ଵିଦ୍ଯତେ ଚିତ୍ପରାଣୁତା । ସର୍ଵାତ୍ମିକା ଯଦା ଯତ୍ର ଯା ଯଥୋଦେତି ତତ୍ ତଥା
ନ ଏହି ଜଗତ ଅଛି, ନ ଅଜଗତ ଅଛି; କେବଳ ପରମ ଚେତନାର ଅଣୁ ଅଛି; ଯେଉଁଠି ଯେଉଁପରି ଯାହା ଉଦୟ ହୁଏ, ସେଠି ସେପରି ହୁଏ।
ଉଦେତ୍ଯ୍ ଅନୁଦିତୋ ଽପ୍ଯ୍ ଏଷ ସ୍ଵସଂଵେଦନଜୃମ୍ଭିତଃ । ପରମାତ୍ମାଣୁର୍ ଏକାତ୍ମା ସମଗ୍ରାତ୍ମତଯେଵ ଖେ
ଏହି ପରମ ଆତ୍ମାର ଅଣୁ, ଉଦୟ ହେଉନାହିଁ, ନିଜ ଅନୁଭୂତି ଦ୍ୱାରା ଉଦୟ ହେଉଛି; ସେ ଏକାତ୍ମା, ସମସ୍ତକୁ ଆବୃତ କରିଥାଏ, ଆକାଶ ପରି।
ଦ୍ରୁମୀଭୂଯେଵ ବୀଜତ୍ଵମ୍ ଇଵୋଦେତ୍ଯ୍ ଅନୁଦଯ୍ଯ୍ ଅପି । ପରଂ ତତ୍ତ୍ଵଂ ଜଗଦ୍ଭଙ୍ଗ୍ଯା ଜଗନ୍ନାଶୋଦଯେନ ଚ
ଯେପରି ଗଛ ହେବା ପାଇଁ ବୀଜ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ସେ ଆସଲେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏନି, ସେପରି ପରମ ତତ୍ତ୍ୱ ଏହି ସଂସାରର ଆଗମନ ଓ ନାଶ ଦ୍ୱାରା ସଂସାରର ରୂପରେ ପ୍ରକଟ ହୁଏ।
ଦ୍ରୁମୋ ବୀଜତଯେଵାଶୁ ନ ସନ୍ତ୍ଯକ୍ତସମସ୍ଥିତିଃ । ତିଷ୍ଠତ୍ଯ୍ ଅପଗତସ୍ପନ୍ଦତ୍ଯାଗାତ୍ଯାଗଃ ପରୋ ଽଣୁକଃ
ଯେପରି ଗଛ ତାହାର ବୀଜ ରୂପକୁ କେବେ ଛାଡ଼େନାହିଁ, ସେପରି ପରମ ଅଣୁ ନିଜ ସ୍ଥିତିକୁ କେବେ ତ୍ୟାଗ କରେନାହିଁ, ସେ ନିର୍ବିକାର ଓ ନିର୍ଲିପ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ।
ବିସତନ୍ତୁର୍ ମହାମେରୁଃ ପରାତ୍ମାଣୋର୍ ଅପେକ୍ଷଯା । ଦୃଶ୍ଯଃ କିଲ ବିସେ ତନ୍ତୁର୍ ଅଦୃଶ୍ଯାକ୍ଷ୍ଣା ପରାତ୍ମତା
ପଦ୍ମର ତନ୍ତୁ କିମ୍ବା ମହାମେରୁ ପରମ ଅଣୁ ସହିତ ତୁଳନା କଲେ, ଆମ ଚକ୍ଷୁରେ ତାହା ତନ୍ତୁ ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ତାହାର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ଦେଖିହେବା ନୁହେଁ।
ବିସତନ୍ତୁର୍ ମହାମେରୁଃ ପରମାଣୋଃ କିଲାତ୍ମନଃ । ତସ୍ଯୈଵ ତଦ୍ଘନାଚ୍ ଚାନ୍ତସ୍ସ୍ଥିତା ମେର୍ଵାଦିକୋଟଯଃ
ପଦ୍ମର ତନ୍ତୁ କିମ୍ବା ମହାମେରୁ, ଏହା ପରମ ଆତ୍ମାର ଅଣୁ ସହିତ ତୁଳନା କଲେ, ଏହି ଘନତାରୁ ମେରୁ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶିଖରମାନେ ତାହାର ଭିତରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଅଛନ୍ତି।
ଏତେନ ତେନ ମହତା ପରମାଣୁନା ଚ ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ତତଂ ଵିରଚିତଂ ଜନିତଂ କୃତଂ ଚ । ଵିଶ୍ଵପ୍ରପଞ୍ଚରଚନଂ ନଭସେଵ ଵିଷ୍ଵକ୍ ଶୂନ୍ଯତ୍ଵମ୍ ଅଚ୍ଛମ୍ ଅଭିତଃ ପରିଲବ୍ଧମ୍ ଏଵ
ଏହି ଦ୍ୱାରା, ବଡ଼ ଅଥବା ସୂକ୍ଷ୍ମ ଅଣୁ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ବ୍ୟାପି ଅଛି, ପ୍ରସାରିତ ହୋଇଛି, ତିଆରି ହୋଇଛି, ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି ଏବଂ ଗଠିତ ହୋଇଛି। ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଗଠନ ଏମିତି, ଯେମିତି ଆକାଶ—ସବୁଠାରେ ଶୁନ୍ୟତା ଏବଂ ପରିଶୁଦ୍ଧତା ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ମିଳିଥାଏ।
ଦ୍ଵୈତେନ ସୁନ୍ଦରତରଂ ସ୍ଵମ୍ ଅନୁଜ୍ଝତେଵ ରୂପଂ ସୁଷୁପ୍ତସଦୃଶେନ ପରାଵବୋଧାତ୍ । ଐକ୍ଯଂ ଗତଂ ସ୍ଥିତଗମାଗମମୁକ୍ତମ୍ ଏଵମ୍ ଇତ୍ଥଂ ସ୍ଥିତଂ ନନୁ ଜଗତ୍ ପରମାର୍ଥପିଣ୍ଡଃ
ଦ୍ୱିତୀୟତା ଦ୍ୱାରା, ନିଜର ସୁନ୍ଦର ରୂପଟିଏ ଛାଡ଼ିଦେଇଛି ବୋଲି ଦେଖାଯାଏ, ଯେପରି ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ଅବସ୍ଥା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନରୁ। ଏହିପରି ଏକତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରାଯାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ଆସିବା-ଯିବାର କିଛି ନାହିଁ, ଏହିପରି ଜଗତ ଶୁଦ୍ଧ ସତ୍ୟର ମୂଳ ରୂପରେ ଅଟୁଟ ଅଛି।
ଇତି ରାଜମୁଖାଚ୍ ଛ୍ରୁତ୍ଵା କର୍କଟୀ ଵନମର୍କଟୀ । ଅଵବୁଦ୍ଧପଦାନ୍ତସ୍ସ୍ଥଂ ଜହୌ ମାତ୍ସର୍ଯଚାପଲମ୍
ରାଜାଙ୍କ ମୁଖରୁ ଏହି କଥା ଶୁଣି, କର୍କଟୀ ନାମକ ଅରଣ୍ୟ ବାନରୀ ଜଣେ ଜ୍ଞାନର ଶେଷ ଶବ୍ଦରେ ବସି, ତାଙ୍କର ଇର୍ଷ୍ୟା ଏବଂ ଅସ୍ଥିରତାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲା।
ଅନ୍ତଶ୍ଶୀତଲତାଂ ତୋଷଂ ଵିଶ୍ରାନ୍ତିମ୍ ଅପତାପତାମ୍ । ପ୍ରାପ୍ତା ପ୍ରାଵୃଣ୍ମଯୂରୀଵ ସଜ୍ଯୋତ୍ସ୍ନେଵ କୁମୁଦ୍ଵତୀ
ତାଙ୍କ ମନରେ ଶାନ୍ତି, ସନ୍ତୋଷ, ବିଶ୍ରାମ ଏବଂ ଦୁଃଖର ଅଭାବ ଆସିଗଲା—ଯେପରି ବର୍ଷାକାଳରେ ମୟୂରୀ କିମ୍ବା ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରରେ ଖିଲିଥିବା କମଳିନୀ।
ତଯା ରାଜଗିରା ତସ୍ଯା ଆନନ୍ଦ ଉଦଭୂଦ୍ ଭୃଶମ୍ । ଗର୍ଭୋ ଽନ୍ତଃ ଖେ ବଲାକାଯା ରଵେଣେଵ ପଯୋମୁଚଃ
ରାଜାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲା, ଯେପରିକି ବକ ପକ୍ଷୀର ଡିମ୍ବ ଭିତରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକ ଭରିଯାଏ, କିମ୍ବା ମେଘ ଭିତରେ ପବନ ପ୍ରବେଶ କରେ।
ଅହୋ ବତ ପଵିତ୍ରେଯଂ ଭଵତୋର୍ ଭାତି ଶେମୁଷୀ । ଅନସ୍ତମିତସାରେଣ ପ୍ରବୋଧାର୍କେଣ ଭାସିତା
ହାଁ, ନିଶ୍ଚୟ ଏହି ତୁମ ଜ୍ଞାନ କେତେ ପବିତ୍ର! ଏହା ଜାଗୃତିର ସୂର୍ଯ୍ୟର ଅକ୍ଷୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଆଲୋକିତ ହେଉଛି।
ସିତା ସମରସା ଶୁଦ୍ଧା ଜ୍ଯୋତ୍ସ୍ନେଵ ଶଶିମଣ୍ଡଲାତ୍ । ଵିଵେକକଣିକା ଦୃଷ୍ଟା ଭଵତୋର୍ ହୃଦଯାଦ୍ ଇଯମ୍
ଚନ୍ଦ୍ରମାର ଆଲୋକ ପରି ଧଳା, ଶାନ୍ତ ଏବଂ ପବିତ୍ର ଏହି ବିବେକର କଣିକା ତୁମମାନଙ୍କର ହୃଦୟରୁ ଦେଖାଯାଉଛି।